Cytat:

[size=undefined]Dziesięć tez o dzisiejszych zadaniach Radykalizmu[/size]

0. W związku ostatnimi wydarzeniami powstała potrzeba wygłoszenia ważnych kwestii które poruszam w tych tezach. Dedykuje je głównie Alemu i Maciejowi a zostawiam do namysłu Socjalowi.

1. Nie ma dłużej już sensu pytać, co dzisiaj jest teoretycznie akceptowalne i praktycznie stosowalne z nauczania ekonomicznego Kaniewskizmu.

2. Dzisiaj, wszelkie usiłowania przywracania doktryny społecznej ponyzmu jako całości w jej oryginalnych funkcjach jako praktyki rewolucji społecznej są reakcyjnymi utopiami.

3. Chociaż zasadniczo wieloznaczne, są jednak ważne aspekty nauki ponyzmu, które w swej zmieniającej się funkcji i w zastosowaniu do różnych lokalizacji aż do dziś zachowały swą skuteczność. Także impuls wytworzony przez praxis dawnego radykalnego ruchu kucykowego został obecnie włączony do praktycznych walk ludów, klas i ras.

4. Pierwszy krok w przywracaniu rewolucyjnej teorii i praktyki polega na zerwaniu z tą wersją ponyzmu, która rości pretensje do monopolizacji rewolucyjnej kultury jak również teoretycznego i praktycznego kierunku.

5. Kucyki są dzisiaj tylko jednymi z pośród licznych prekursorów, założycieli i rozwijających radykalny ruch klasy aktywnościowej. Nie mniej ważni są tak zwani radykałowie kościelni jak Ali ibn Abi Talib którzy dla dobra aktywności są zdolni budować kulturę radykalną nie będącą wprost kucykową ale współgrającą z jej zasadami. Nie mniej ważni są rywale ponyzmu, tacy jak Kamiński (który swoją działalności opisów kar śmierci i kultury policyjnej przyczynił się do postępowej roli Bialenii w v-świecie), i osoby nie do końca radykalne ale spierające postępowe siły mikronacji jak zdrajcy sarmaccy MvP i KriVersen. Nie mniej istotne, w ostatecznym rozrachunku, są bardziej współczesne postępy takich kierunków jak Adasiowy konserwatyzm, hassenlandzka hegemonia czy ruch Radykalnego Centrum.

6. Ważne jest dziś głoszenie budowy indywidualistycznego stanowiska osobowego, propagującego własną orginalność a nie kreowanie się na podstawie już gotowych wzorców nie ważne jak bardzo odbiegały by od ogólnych.

7. Należy uznać potrzebę stworzenie nowej doktryny ekonomicznej łączącej w sobie podstawowe idee bialeńskiej szkoły ekonomicznej (kaniewskizmu), modelu biurokratycznego z ważnymi łącznikami w postaci ekonomii postkeynistowskiej uwarunkowanej na oddolnej inicjatywie jednostkowej opartej na indywidualizmie, oryginalności idei gospodarczych i zapotrzebowaniu społeczeństwa.  

8. Istota myśli naukowego akryponyzmu, federacjonizmu, nacjonalistycznych tendencji, jak sądzę, pozostaje aktualna zwłaszcza: kulturowa metoda dialektyczna, krytyczna analiza stanu obecnego – zwłaszcza fetyszyzmu aktywnościowego – jako systemu nieludzkiego i wyalienowanego, jego pojmowanie historii jako walki kulturowej i projekt federacyjnego przekształcenia świata. Odeszły w przeszłość reakcyjne ustępstwa na rzecz budowy własnego regionu dla kucy, mało krytyczne postrzeganie rozwoju sił konserwatywnych i iluzja możliwości budowy silnej kultury z siłą odstraszania od niej możliwych sojuszników.

9. Dla radykała teoria nie może być oddzielona od praktyki i na odwrót, pracownik kościelny, jak każdy inny pracownik, powinien być wciągnięty w walkę partii, związków zawodowych lub ruchów przeciwko panowaniu reakcji. Moje osobiste doświadczenie pokazuje, że między pracą intelektualną w ramach IWA i działalnością polityczną w organizacji BPR-R nie ma sprzeczności. Trzeba jednak pamiętać iż osoby praktykujące powinny też pamiętać o ważnej wadze teorii i rozwijać ją co dziś, po za mną, rzadko się zdarza.

10. Potrzeba jest przeciwstawienia się niszczycielskim wpływom spamu jaki ostatnio przejmuje Bialenie. Nie należy oczywiście uznawać konserwatywnych idei uznających każdą inicjatywę oryginalną czy formę kulturową i społeczną za spam. Jednak jeśli nadejdzie taka potrzeba trzeba się i z nimi sprzymierzyć przeciw upadku kulturowego.