Cytat:

[b][font=georgia][size=24pt]Pogrzeb Aleksandry
Dostojewskiej SwarzewskiejI

[justify][i]Od rana w całym Sankt Aleksandrovie, na znak żałoby po Matce Narodu - Carycy Aleksandrze Izabelli Dostojewskiej Swarzewskiej, biły dzwony. Wszyscy mieszkańcy stolicy założyli czarne ubrania, a na ich twarzach nie jawił się uśmiech. Dziś miał odbyć się pogrzeb ukochanej monarchini. Tymczasem cała rodzina carska, wszyscy krewni i znajomi zmarłej od rana modlili się przy trumnie, leżącej w Imperatorskiej Sali Tronowej Pałacu Wielkiego na Gremlu. Dopiero po zapadnięciu zmroku, trumna została przeniesiona do Soboru Św. Aleksandry - najstarszej świątyni w całym kraju. Dostojeństwu całemu wydarzeniu dodał fakt, że na drodze pomiędzy Pałacem a Soborem ustawili się w uroczystym szpalerze żołnierze z pułków reprezentacyjnych Carskich Sił Zbrojnych. Na czele konduktu szedł syn zmarłej - Car Mikołaj Patryk, zaś obok niego kroczył Andrzej Swarzewski - mąż Carycy. Zaraz za nimi podążała trumna, niesiona przez, ubranych w czarne liberie z herbem Dostojewskich, paziów pałacowych. Po wkroczeniu do przepięknego Soboru paziowie położyli trumnę, przykrytą materiałem w barwach Najjaśniejszego Carstwa, przed ołtarzem. [/justify]

[justify]Po solennej uroczystości w Soborze św. Aleksandry, kondukt pogrzebowy ruszył w stronę cmentarza rodziny carskiej. Podobnie, jak uprzednio, żałobnikom towarzyszyły reprezentacyjne odziały Carskich Sił Zbrojnych. Na cmentarzu czekały tłumny mieszkańców stolicy, ubóstwiających dawną monarchinię. Wszyscy chcieli uczestniczyć w ostatnim pożegnaniu Wielkiej Carycy. Zmarła miała zostać pochowana w centralnej części cmentarza - w najbardziej godnym i honorowym miejscu. Gdy trumna została przykryta ostatni grudką ziemi, która raz na zawsze miała oddzielić zmarłą od tego świata, każdy ze zgromadzonych mógł zabrać głos i złożyć wieniec na grobie ukochanej władczyni. [/justify]

Cytat:''Pamięci Własnej''
W starożytnych ruinach Ostii i Noklezji, w pieczarach nodackich
- tam przyszłam na świat, ja - Afrodyta, nie z fal morskich odmętów, lecz z kurzu walk i bitew.
Moim imieniem, ciemność, jest napisane, lecz jasny płomień Marsa przyozdobił me lice.
Matką zaś Wenus, prześwięta bogini, która lirę mi w testamencie swym oddała.
Mówili o mnie: zła czarownica, strzyga, kostucha,
bo córy bogów nie poznali!
Ja zaś wiedziałam co skarbem mym jest i walczyłam,
na skałach Brodrii rylcem wyryto: W I E L K A.
Zaiste wielkim był trud restytuowania Ojczyzny.
Potem Ojczyna wrzuciła mnie do Newy,
a tron? Tron! Na tronie złoczyńcę i obłudnika........
sama posadziłam.
O przebacz Brodrio święta, to moja wina!
Tak! Jam przeklęta.....
O co za czasy,
i obyczaje,
gdy syn dla matki
zdrajcą się staje!

Cytat:''Syn'
Ja jestem Matką,
Adaś był Ojcem,
ty jesteś brzydki,
jak czerwone słońce.
Nikt cię nie lubi,
zdrajco pieprzony,
i ktoś ci z rzuci
kiedyś moje korony.