[ATTACHMENT NOT FOUND]

Poranne słońce opromieniło zdobyte miasto. Od dwóch dni na wieżach soborów hronieckich powiewają brodryjskie sztandary, dumnie spoglądając ku błękitowi uhraińskiego nieba.

Na ulicach poruszenie, ludzie śpieszą ku bramom cerkiewnym, by w dniu bożym wznosić dziękczynne modły za wybawicieli. Garstka dzieci zgromadzona przed Soborem Mądrości Bożej spontanicznie, w przypływie radości, podejmuje lud, zmierzający do świątyni, śpiewem: Boże, Carycę chroń!

Ktoś z tłumu wykrzykuje: Boże, chroń Panią Uhrainy! Boże chroń Piotra Konstantego!

Tak, dumny Naród Uhraiński składa dzięki Bogu za to, że zesłał w porę wybawienie. Wszyscy są przekonani, że włączenie Kraju w skład wielkiego Imperium Aleksandryjskiego, podniesie Uhrainę i przywróci jej należne w świecie miejsce, chroniąc przed dziką zarazą.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Po krótkiej paradzie wojskowej w odkrytym samochodzie, wjeżdża Minister Koronny Piotr Konstanty Pawłowicz, zdobywca Miasta. Lud w szale miłości wobec Wybawcy, próbuje przedrzeć kordon policji, strzegący trasy przejazdu.

Piotr Konstanty pozdrawia cały Naród, unosząc rękę.

Stało się! Caryca przekracza Złotą Bramę, wieziona w złotej karecie. Pozdrawia wiwatujący Lud , uśmiechając się delikatnie, modląc się w duchu o pomyślność Uhrainy.

Tymczasem Piotr Konstanty wkracza na przygotowaną specjalnie z tej okazji scenę, na Hołownym Majdanie. To on, jako zdobywca Miasta, powita Aleksandrę Izabellę w stolicy Uhrainy.

Caryca dotarła na Majdan. Orkiestra rozpoczyna pieśń Boże, Carycę chroń!

Aleksandra Izabella przeciera ukradkiem łzę, którą uroniła na dźwięk sławnego hymnu. Lud zaś wznosi w niebiosa głosy tej modlitwy, prosząc o pomyślność dla Domu Panującego.

Piotr Konstanty wita Carycę.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Aleksandra Izabella zajmuje miejsce w centralnej części sceny. Zasiada na tronie Arcyksiążąt Uhrainy, specjalnie przywiezionym z Pałacu, na tę okazję. Po jej prawicy zasiada Piotr Konstanty.

Rozpoczynają się uroczystości oficjalne. Wszyscy wstają , orkiestra odgrywa Hymn Narodowy Brodrii Południowej:

Następnie Prezydent Miasta, Mer Hroniecki wygłasza Laudację na cześć Domu Aleksandryjskiego, kończąc ją słowami: Przy Tobie Najjaśniejsza Pani stoimy i stać chcemy! Uhraina jest od dzisiaj częścią wielkiego Imperium, co jest dla nas chlubą i zaszczytem.

Po czym podchodzi przed tron i całuje w rękę Monarchinię.

Euforia wśród Ludu sięga zenitu. Radość i szczęście goszczą na twarzach Uhraińców. Ten pamiętny dzień będzie opisywany przez wieki, gdyż otwiera nową kartę w historii zacnego Narodu Uhrainy.

Na sławę!