Cytat:

Cytat:

Wolnograd, dn. 12 sierpnia 2017 r.

AKT OSKARŻENIA

Oskarżam Guliano Montiniego o to, że działając z zamiarem bezpośrednim posługuje się w swojej sygnaturze nienależnym tytułem i stopniem naukowym oraz nie zaniechał posługiwania się nimi pomimo upomnienia w prywatnej wiadomości oraz rozpoczęcia postępowania przygotowawczego, to jest o czyn z art. 52 Kodeksu Karnego. 

UZASADNIENIE

Art. 52 ustawy - Kodeks Karny z dn. 25 lipca 2016 r. z późniejszą zmianą penalizuje posługiwanie się w Republice Bialeńskiej nienależnymi tytułami naukowymi. Oskarżony Guliano Montini w swojej sygnaturze przedstawia się jako profesor zwyczajny doktor habilitowany (dowód nr 1). Jak wynika z informacji, jakie można znaleźć w archiwum Uniwersytetu Bialeńskiego, były rektor Andrzej Swarzewski nostryfikował zdobyte przez oskarżonego tytuły zawodowe magistra oraz stopień naukowy doktora (dowód nr 2). W archiwum nie ma jednak śladu po nostryfikacji stopnia doktora habilitowanego używanego przez Guliano Montiniego. W kwestii tytułu naukowego profesora, ustawa o systemie szkolnictwa wyższego z dn. 6 lutego 2017 r. z późniejszą zmianą prawo nadawania tego tytułu nadaje Prezydentowi Republiki Bialeńskiej. W Biuletynie Ustaw natomiast nie można doszukać się żadnego postanowienia Prezydenta RB ws. nadania oskarżonemu tytułu profesora. Można zatem domniemywać, że tytuł ten nie został mu nigdy nadany. Co więcej, określenia "profesor zwyczajny" używa się wobec osób zatrudnionych jako pracownicy naukowi Uniwersytetu Bialeńskiego posiadających tytuł naukowy profesora. Oskarżony nie jest zatrudniony na UB, zatem nie jest również profesorem zwyczajnym.

31 lipca 2017 roku wysłałem do oskarżonego wiadomość z prośbą o udowodnienie posiadania wszystkich stopni i tytułów oraz pełnienia funkcji, które budziły moje zastrzeżenia (dowód nr 3). W związku z nieotrzymaniem odpowiedzi pomimo logowania się Guliano Montiniego w Republice Bialeńskiej (dowód nr 4), sam podjąłem się ponownego i bardziej szczegółowego sprawdzenia wiarygodności podawanych przez oskarżonego informacji. W wyniku wspomnianego sprawdzenia informacji, stwierdzam, że oskarżonemu najprawdopodobniej nie przysługuje prawo do posługiwania się tytułem profesora zwyczajnego i stopniem doktora habilitowanego.

Następnie złożyłem do Policji Krajowej zawiadomienie o możliwości popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z art. 52 KK i decyzją Prezesa Policji Krajowej wyznaczony zostałem na oskarżyciela posiłkowego w tej sprawie. Pomimo mojej wiadomości prywatnej z 31 lipca br. oraz toczącego się przeciwko Guliano Montiniemu postępowaniu przygotowawczemu, oskarżony, chociaż logował się w Republice Bialeńskiej, do teraz nie zaniechał posługiwania się nienależnym tytułem i stopniem.

Jako Rektor Uniwersytetu Bialeńskiego czuję się zobowiązany do dbania o poziom szkolnictwa wyższego Republiki Bialeńskiej. Nie może być moim zdaniem przyzwolenia na używanie nienależnych tytułów czy stopni, ponieważ będzie miało to niekorzystny wpływ na kształcenie wyższe i zaufanie do państwowej uczelni.

(-) Taddeo Lorenzo de Medici y Zep
Oskarżyciel posiłkowy

Dowody:
1. http://imgur.com/AzdiR1i
2. https://spolecznosc.bialenia.org.pl/thread-1066.html
3. http://imgur.com/5AJci0E
4. http://imgur.com/RiHxtCz

Cytat:

POSTANOWIENIE

z dnia 12 sierpnia 2017 roku

Sąd Ludowy Republiki Bialeńskiej
w składzie: Maciej Kamiński

po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia br.
aktu oskarżenia przeciwko: Guliano Montiniemu
oskarżonego przez: Taddea Lorenza de Mediciego y Zepa
o to, że 31 lipca 2017 r., działając z zamiarem bezpośrednim posługiwał się w swojej sygnaturze nienależnym tytułem i stopniem naukowym oraz nie zaniechał posługiwania się nimi pomimo upomnienia w prywatnej wiadomości oraz rozpoczęcia postępowania przygotowawczego, czym wypełnił znamiona czynu z art. 52 Kodeksu Karnego.


postanawia:

Artykuł 1.

Rozpocząć postępowanie i skierować sprawę na wokandę, nadając jej sygnaturę K/2/2017.

Artykuł 2.

Zobowiązać oskarżonego do odpowiedzi na akt oskarżenia.

Artykuł 3.

Odstąpić od uzasadnienia.

(-) Maciej Kamiński, Asesor

Cytat:

Odpowiedź na akt oskarżenia

Na wstępie pragnę zwrócić uwagę Sądu na dowód numer jeden załączony do aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, a dokładniej na zawarty na tymże zrzucie ekranu podpis mojego Klienta. Już pobieżna lektura tej sygnatury powinna, w przekonaniu Obrony, prowadzić do dość oczywistej konstatacji, że oświadczenia w niej zawarte (o ile w ogóle oświadczeniami wiedzy lub woli mogą być nazwane) nie zostały przez (niesłusznie) Oskarżonego złożone na poważnie. A jeśliby przyjąć założenie sprzeczne, to jest, że mój Klient z pełną powagą i na serio wpisał do swojej sygnatury całą tę tytulaturę, to czemu tak gorliwy Oskarżyciel, z jakim do czynienia mamy w niniejszej sprawie, nie oskarża Go o naruszenie normy z art. 52 k.k. za przypisywanie sobie funkcji Króla Bialenii, która to niegdyś przecież, choć krótko, istniała w bialeńskim systemie prawnym? Ba, być może Oskarżenie dopatrzyłoby się tam bezprawnej próby zmiany ustroju?

W niniejszej sprawie mój klient oskarżany jest o naruszenie zakazu z art. 52 k.k. w zamiarze bezpośrednim. W tym miejscu Obrona pragnie pokrótce przypomnieć, że zamiar bezpośredni wyraża się w chceniu - sprawca musi chcieć popełnić dany czyn zabroniony. Realna doktryna prawa karnego, którą Obrona posiłkować się musi z powodu braku istnienia jej mikronacyjnego odpowiednika, wyróżnia w konstrukcji zamiaru bezpośredniego dwa elementy: kognitywny i wolicjonalny. Ten pierwszy przejawia się w postaci podjęcia przez sprawcę zachowania ze świadomością działania na rzecz naruszenia dobra prawnego, drugi zaś oznacza szczególne nastawienie się sprawcy wobec przewidywanego ryzyka naruszenia dobra prawnego. A zatem pełna świadomość i nastawienie na naruszenie dobra chronionego są nieodłącznymi warunkami zaistnienia zamiaru bezpośredniego i winy umyślnej po stronie sprawcy przestępstwa. Przekładając to na realia przedmiotowej sprawy, Obrona pragnie podnieść (na marginesie, gdyż z pewnością Sądowi jest ta zasada dobrze znana, jednak Obrona po lekturze aktu oskarżenia nie ma pewności, czy zna ją Oskarżyciel), że to na Oskarżycielu spoczywa ciężar dowiedzenia, że Oskarżony dopuścił się danego czynu zabronionego w taki, a nie inny sposób (i czy w ogóle). Gdzie zatem, w treści uzasadnienia lub dołączonych do aktu oskarżenia załączników, można znaleźć dowód wyżej przytaczanych elementów w zachowaniu się mojego Klienta? W wiadomości wysłanej do niego, której prawdopodobnie (nie udowodniono tego) nawet nie odebrał i nie odczytał? Czy może Oskarżenie liczy na to, że Sąd sam odnajdzie w tej pustce i głuchej ciszy (bo w czymże innym w braku jakiegokolwiek dowodu?) powód do skazania mojego, niesłusznie, oskarżonego Klienta?

Wracając jednak do samego zarzucanego Oskarżonemu czynu, przyjmijmy na moment, w celu odniesienia się do treści aktu oskarżenia, tę narrację, że cała ta tytulatura jest umieszczona w podpisie na serio. Czy to od razu implikuje naruszenie normy zawartej w art. 52 k.k., czyli posługiwanie się nienależnym tytułem naukowym i stopniem naukowym? Otóż oczywiście, że nie. W tym miejscu należy zauważyć, że przepis ten, gdy spojrzy się na podstawowe założenia prawa karnego, jako prawa jasnego i zrozumiałego dla każdego przeciętnego adresata norm, niestety, ale tych założeń nie spełnia, a zarazem podstawowej funkcji prawa karnego, czyli gwarancyjnej. Jak bowiem należy rozumieć sformułowanie zakazu posługiwania się nienależnym tytułem naukowym i stopniem naukowym? Czy przepis ten penalizuje jedynie posługiwanie się nienależną tytulaturą bialeńską, na co pośrednio zdaje się chyba wskazywać Oskarżyciel, czy być może tytulaturą naukową jako taką? A jeśli tak, to czy granicą obowiązywania i zastosowania są tylko mikronacje, czy może bialeńskie prawo karne ścigać chce też za podobne występki realne? Pomimo tego, że przepis ten nie daje na odpowiedzi na wyżej postawione pytania, należy przyjąć, obowiązującą powszechnie w prawie karnym, wykładnię na korzyść oskarżonego (co w tej sprawie akurat ma marginalne, o ile w ogóle jakiekolwiek znaczenie, w braku wypełniania znamion przez mojego Klienta) a już na pewno wykładnię zawężającą, gdyż tak zawsze należy traktować nieostre określenia użyte do konstrukcji norm karnych. A zatem przepis ten penalizuje jedynie posługiwanie się nienależnymi bialeńskimi tytułami i stopniami naukowymi. Obrona zatem pragnie ponowić zasadnicze już w tej sprawie pytanie, gdzie znajduje się dowód, że Margrabia Montini posługuje się tytułem bialeńskiego profesora i stopniem bialeńskiego doktora habilitowanego? Nie ma sensu oczywiście wzywać Oskarżyciela do wskazywania takich dowodów, gdyż takie najzwyczajniej nie istnieją. Dlatego Obrona prosi Sąd o potwierdzenie oczywistego, to jest, że mój Klient jest niewinny.

(-) Karol Medycejski

(22.08.2017, 21:12:41)Karol Medycejski napisał(a): Na wstępie pragnę zwrócić uwagę Sądu na dowód numer jeden załączony do aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie, a dokładniej na zawarty na tymże zrzucie ekranu podpis mojego Klienta. Już pobieżna lektura tej sygnatury powinna, w przekonaniu Obrony, prowadzić do dość oczywistej konstatacji, że oświadczenia w niej zawarte (o ile w ogóle oświadczeniami wiedzy lub woli mogą być nazwane) nie zostały przez (niesłusznie) Oskarżonego złożone na poważnie. A jeśliby przyjąć założenie sprzeczne, to jest, że mój Klient z pełną powagą i na serio wpisał do swojej sygnatury całą tę tytulaturę, to czemu tak gorliwy Oskarżyciel, z jakim do czynienia mamy w niniejszej sprawie, nie oskarża Go o naruszenie normy z art. 52 k.k. za przypisywanie sobie funkcji Króla Bialenii, która to niegdyś przecież, choć krótko, istniała w bialeńskim systemie prawnym? Ba, być może Oskarżenie dopatrzyłoby się tam bezprawnej próby zmiany ustroju?

(22.08.2017, 21:12:41)Karol Medycejski napisał(a): W niniejszej sprawie mój klient oskarżany jest o naruszenie zakazu z art. 52 k.k. w zamiarze bezpośrednim. W tym miejscu Obrona pragnie pokrótce przypomnieć, że zamiar bezpośredni wyraża się w chceniu - sprawca musi chcieć popełnić dany czyn zabroniony. Realna doktryna prawa karnego, którą Obrona posiłkować się musi z powodu braku istnienia jej mikronacyjnego odpowiednika, wyróżnia w konstrukcji zamiaru bezpośredniego dwa elementy: kognitywny i wolicjonalny. Ten pierwszy przejawia się w postaci podjęcia przez sprawcę zachowania ze świadomością działania na rzecz naruszenia dobra prawnego, drugi zaś oznacza szczególne nastawienie się sprawcy wobec przewidywanego ryzyka naruszenia dobra prawnego. A zatem pełna świadomość i nastawienie na naruszenie dobra chronionego są nieodłącznymi warunkami zaistnienia zamiaru bezpośredniego i winy umyślnej po stronie sprawcy przestępstwa. Przekładając to na realia przedmiotowej sprawy, Obrona pragnie podnieść (na marginesie, gdyż z pewnością Sądowi jest ta zasada dobrze znana, jednak Obrona po lekturze aktu oskarżenia nie ma pewności, czy zna ją Oskarżyciel), że to na Oskarżycielu spoczywa ciężar dowiedzenia, że Oskarżony dopuścił się danego czynu zabronionego w taki, a nie inny sposób (i czy w ogóle). Gdzie zatem, w treści uzasadnienia lub dołączonych do aktu oskarżenia załączników, można znaleźć dowód wyżej przytaczanych elementów w zachowaniu się mojego Klienta? W wiadomości wysłanej do niego, której prawdopodobnie (nie udowodniono tego) nawet nie odebrał i nie odczytał? Czy może Oskarżenie liczy na to, że Sąd sam odnajdzie w tej pustce i głuchej ciszy (bo w czymże innym w braku jakiegokolwiek dowodu?) powód do skazania mojego, niesłusznie, oskarżonego Klienta?

(22.08.2017, 21:12:41)Karol Medycejski napisał(a): [align=justify]Wracając jednak do samego zarzucanego Oskarżonemu czynu, przyjmijmy na moment, w celu odniesienia się do treści aktu oskarżenia, tę narrację, że cała ta tytulatura jest umieszczona w podpisie na serio. Czy to od razu implikuje naruszenie normy zawartej w art. 52 k.k., czyli posługiwanie się nienależnym tytułem naukowym i stopniem naukowym? Otóż oczywiście, że nie. W tym miejscu należy zauważyć, że przepis ten, gdy spojrzy się na podstawowe założenia prawa karnego, jako prawa jasnego i zrozumiałego dla każdego przeciętnego adresata norm, niestety, ale tych założeń nie spełnia, a zarazem podstawowej funkcji prawa karnego, czyli gwarancyjnej. Jak bowiem należy rozumieć sformułowanie zakazu posługiwania się nienależnym tytułem naukowym i stopniem naukowym? Czy przepis ten penalizuje jedynie posługiwanie się nienależną tytulaturą bialeńską, na co pośrednio zdaje się chyba wskazywać Oskarżyciel, czy być może tytulaturą naukową jako taką? A jeśli tak, to czy granicą obowiązywania i zastosowania są tylko mikronacje, czy może bialeńskie prawo karne ścigać chce też za podobne występki realne? Pomimo tego, że przepis ten nie daje na odpowiedzi na wyżej postawione pytania, należy przyjąć, obowiązującą powszechnie w prawie karnym, wykładnię na korzyść oskarżonego (co w tej sprawie akurat ma marginalne, o ile w ogóle jakiekolwiek znaczenie, w braku wypełniania znamion przez mojego Klienta) a już na pewno wykładnię zawężającą, gdyż tak zawsze należy traktować nieostre określenia użyte do konstrukcji norm karnych. A zatem przepis ten penalizuje jedynie posługiwanie się nienależnymi bialeńskimi tytułami i stopniami naukowymi. Obrona zatem pragnie ponowić zasadnicze już w tej sprawie pytanie, gdzie znajduje się dowód, że Margrabia Montini posługuje się tytułem bialeńskiego profesora i stopniem bialeńskiego doktora habilitowanego? Nie ma sensu oczywiście wzywać Oskarżyciela do wskazywania takich dowodów, gdyż takie najzwyczajniej nie istnieją. Dlatego Obrona prosi Sąd o potwierdzenie oczywistego, to jest, że mój Klient jest niewinny.