17.11.2014, 16:10:58
Stanisław Wódnicki (1867-1953). Urodził się w Księstwie Wschodniej Anatolii w rotriokatolickiej rodzinie szlacheckiej, przybyłej z Polesia Bialeńskiego kilkanaście lat wcześniej. Uczył się w prywatnych bialeńskich szkołach, a następnie w filii Uniwersytetu Wolnogradzkiego.
W 1892 roku Wódnicki wstąpił do Frontu Bialeńskiej Anatolii walczącego o ponownie zjednoczenie całej wyspy pod władzą Królów Bialenii. Dość szybko został jednym z liderów organizacji, która nawiązała współpracę z nacjonalistami z rodzimej wyspy. W 1898 roku został jednym z Ojców-Założycieli radykalnej Bialeńskiej Partii Narodowej, w której pełnił funkcje w Zarządzie aż do wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej.
W 1901 roku został posłem do Parlamentu Księstwa Wschodniej Anatolii, a w 1906 roku wicemarszałkiem tego parlamentu. Cieszył się dużym poparciem społecznym, dlatego też w 1910 został mianowany Ministrem Spraw Obywatelskich KWA. Przeprowadzał skuteczną bialenizację ludności, która dotychczas nie czuła związku z narodem i państwem bialeńskim. Urząd ten pełnił aż do 1922 roku.
W 1922 roku został wiceprzewodniczącym Bialeńskiej Partii Narodowej oraz wszedł do Parlamentu Królestwa Bialeńskiego. Dał się poznać jako bardzo dobry mówca oraz radykalny przeciwnik salonu i nieskutecznej polityki prowadzonej przez Rząd. W 1929 roku przez kilka miesięcy był Ministrem Spraw Zagranicznych w rządzie szerokiej koalicji ugrupowań prawicowych. Został jednak odwołany ze względu na nagłą zmianę kursu polityki zagranicznej na proscholandzką.
W latach 1934-1940 był Wicemarszałkiem Parlamentu, a w 1938 roku jednym z najważniejszych kandydatów na premiera (zajął drugie miejsce w głosowaniu parlamentarnym uzyskując 40.6% głosów). W przeddzień wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej aresztowany i osadzony w obozie dla więźniów politycznych za proscholandzkie i antyrządowe wypowiedzi i nawoływanie do zmiany w polityce zagranicznej.
Po uwolnieniu przez wojska scholandzkie został czołowym kolaborantem politycznym, główny kandydat na ewentualnego przywódcę proscholandzkiego rządu. Był głównym twórcą kolaboranckiej Armii Wielkiej Bialenii oraz wielkim zwolennikiem zjednoczenia bialeńskich ugrupowań wojskowych przeciwko partyzantce komunistycznej. Nie uznał rządu Adama Krautza i razem z Narodowym Frontem Walki, Narodową Organizacją i resztkami Armii Wielkiej Bialenii postanowił stworzyć zbrojny opór wobec wkraczających wojsk sarmackich, zwalczając równocześnie komunistyczne partyzantki. W lutym 1945 roku Wódnicki powołał do życia Rząd Narodowy oraz proklamował powstanie Bialeńskiego Państwa Narodowego. Po wygnaniu Sarmatów, wojska wierne Wódnickiemu prowadziły partyzancką walkę z Republiką Socjalistyczną Bialenii, odnosząc szereg zwycięstw i kontrolując w szczytowym okresie (lato i jesień 1946) blisko 30% terytorium kraju. W 1948 roku zawarto pokój na mocy którego zwrócono część majątku Kościołowi oraz szlachcicom.
Wodnicki udał się wówczas na emigrację do Scholandii, gdzie zmarł w 1953 roku.
W 1892 roku Wódnicki wstąpił do Frontu Bialeńskiej Anatolii walczącego o ponownie zjednoczenie całej wyspy pod władzą Królów Bialenii. Dość szybko został jednym z liderów organizacji, która nawiązała współpracę z nacjonalistami z rodzimej wyspy. W 1898 roku został jednym z Ojców-Założycieli radykalnej Bialeńskiej Partii Narodowej, w której pełnił funkcje w Zarządzie aż do wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej.
W 1901 roku został posłem do Parlamentu Księstwa Wschodniej Anatolii, a w 1906 roku wicemarszałkiem tego parlamentu. Cieszył się dużym poparciem społecznym, dlatego też w 1910 został mianowany Ministrem Spraw Obywatelskich KWA. Przeprowadzał skuteczną bialenizację ludności, która dotychczas nie czuła związku z narodem i państwem bialeńskim. Urząd ten pełnił aż do 1922 roku.
W 1922 roku został wiceprzewodniczącym Bialeńskiej Partii Narodowej oraz wszedł do Parlamentu Królestwa Bialeńskiego. Dał się poznać jako bardzo dobry mówca oraz radykalny przeciwnik salonu i nieskutecznej polityki prowadzonej przez Rząd. W 1929 roku przez kilka miesięcy był Ministrem Spraw Zagranicznych w rządzie szerokiej koalicji ugrupowań prawicowych. Został jednak odwołany ze względu na nagłą zmianę kursu polityki zagranicznej na proscholandzką.
W latach 1934-1940 był Wicemarszałkiem Parlamentu, a w 1938 roku jednym z najważniejszych kandydatów na premiera (zajął drugie miejsce w głosowaniu parlamentarnym uzyskując 40.6% głosów). W przeddzień wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej aresztowany i osadzony w obozie dla więźniów politycznych za proscholandzkie i antyrządowe wypowiedzi i nawoływanie do zmiany w polityce zagranicznej.
Po uwolnieniu przez wojska scholandzkie został czołowym kolaborantem politycznym, główny kandydat na ewentualnego przywódcę proscholandzkiego rządu. Był głównym twórcą kolaboranckiej Armii Wielkiej Bialenii oraz wielkim zwolennikiem zjednoczenia bialeńskich ugrupowań wojskowych przeciwko partyzantce komunistycznej. Nie uznał rządu Adama Krautza i razem z Narodowym Frontem Walki, Narodową Organizacją i resztkami Armii Wielkiej Bialenii postanowił stworzyć zbrojny opór wobec wkraczających wojsk sarmackich, zwalczając równocześnie komunistyczne partyzantki. W lutym 1945 roku Wódnicki powołał do życia Rząd Narodowy oraz proklamował powstanie Bialeńskiego Państwa Narodowego. Po wygnaniu Sarmatów, wojska wierne Wódnickiemu prowadziły partyzancką walkę z Republiką Socjalistyczną Bialenii, odnosząc szereg zwycięstw i kontrolując w szczytowym okresie (lato i jesień 1946) blisko 30% terytorium kraju. W 1948 roku zawarto pokój na mocy którego zwrócono część majątku Kościołowi oraz szlachcicom.
Wodnicki udał się wówczas na emigrację do Scholandii, gdzie zmarł w 1953 roku.
N.N