Wyprawa bojowników za słuszną sprawę na tereny komunistów (oczywiście incognito)

[Maciej Kamiński]

Bitwa między wściekłymi i zdeterminowanymi Arabami a ekipą Nijazowa trwała już piątą godzinę. Jak zapowiedział przywódca tej grupy arabskich koczowników spomiędzy stacji, każdy, kto wróci bez głowy choć jednego z zabójców jego pierworodnego, zostanie spalony żywcem. Mieszkańców bialeńskich pustyń było kilkunastu - jednakże wyraźnie widać było, że to Jahołdzi mieli przewagę pod każdym możliwym względem poza liczebnością. Okopali się za wyłomem w murach w taki sposób, że nie można było trafić żadnego z nich, póki się nie wychylił. Dodatkowo każdy bojownik, który próbował przedrzeć się do tej kryjówki, był natychmiast częstowany kulą przez czujnego Nochala.
- Żałosne... Gdybym to ja nimi dowodził, zabiliby nas wszystkich w dziesięć minut. A tak... mogą sobie walić tymi durnymi deklami w mur ile chcą, i tak przegrają. Żeby nie te cholerne braki w amunicji, to zostałaby już z tych prymitywów krwawa sieczka. - pysznił się Timur.
Szczapa zmienił Nochala na stanowisku strzelca.
- No, to teraz, skoro się nudzimy, to może powspominamy stare dzieje? Dobra, dziś opowiem Wam o tym, jak  do naszej ekipy dołączył Szczapa...
Nijazow wrócił wspomnieniami do dawnych czasów, kiedy to zaatakował internat w miezielińskich slumsach. Była to jedna z jego pierwszych samodzielnych, głośnych akcji. Przez kilka dni on i jego ekipa więzili grupę studentów. Wbrew temu, co oficjalnie ogłosili Policji, osoby narodowości bialeńskiej zastrzelili w ciągu pierwszej godziny okupacji. Nie były to bowiem czasy powszechnego użytku kamer, i w związku z tym PK, zresztą przeżywająca ówcześnie kryzys finansowy, nie poprosiła o kontakt z tymi osobami. Wśród wielonarodowej grupki wyraźnie wyróżniał się jeden młody, ale wyjątkowo potężny fizycznie chłopak. Jak przypuszczał Nijazow, byłby on w stanie w chwili mniejszej czujności jego ludzi zbiec na zewnątrz, gdyby ułożył odpowiednio dobry plan. Na szczęście był na tyle przerażony całą sytuacją, że przez większość czasu siedział nieruchomo w kącie. Nazywał się Franciszek Mokroń i był w czwartym pokoleniu potomkiem imigranta z Sambanafryki. Żeby mógł studiować, sześcioro jego starszych braci i sióstr wzięło drugi etat, a ojciec zdecydował się rzucić palenie i do minimum ograniczyć spożycie alkoholu. Jedynie matka była zdecydowanie przeciwna jego pomysłowi na zostanie lekarzem - jak twierdziła, każdy medyk to złodziej, oszust, kłamca i truciciel, i dlatego nieraz przepijała uzbierane przez resztę rodziny pieniądze na edukację Frania. Nie do końca jeszcze wtedy profesjonalny Timur z czasem wdał się w rozmowy z młodzieńcem. Jego silna osobowość wręcz zahipnotyzowała młodego Murzyna. Wówczas to podjął on decyzję o wcieleniu chłopaka do swojego oddziału (poszło tym łatwiej, że Franek był i tak muzułmaninem). Zbiegła się ona w czasie z zakończeniem negocjacji między terrorystami a policjantami. Władze miasta ostatecznie uległy żądaniom porywaczy i wysłały im pieniądze oraz zapewniły drogę ucieczki. W zamian przedstawiciel Nijazowa zagwarantował, że opuszczą oni budynek w ciągu godziny od otrzymania tych środków, pozostawiając na miejscu żywych zakładników. I tak też w istocie zrobili - zamknęli wszystkich studentów w ciasnej kotłowni, gdzie na samym początku oblężenia zastrzelili Bialeńczyków i podłożyli ładunek wybuchowy z wmontowanym zegarem. Nastawili go na piętnaście minut, po czym wraz ze swoim nowym nabytkiem, łupami oraz co istotniejszymi sprzętami opuścili to miejsce. Później długo śmiali się z naiwności Policji - kiedy tylko bowiem służby wkroczył do internatu, ten zawalił się pod wpływem wybuchu, grzebiąc w nim na zawsze całą lokalną komendę.
- Chyba pomału te Arabusy zaczynają się nudzić. - zmienił nagle temat Timur. - Za jakieś trzy godziny będziemy mogli ruszać dalej. Jeżeli nie wpadną na to, żeby wezwać posiłki, powinniśmy następny postój robić już na stacji Wandy.