Organizacja pododdziałów piechoty niskiego szczebla.

[Ronon Dex]

Element wsparcia

Kolejnym elementem kompanii, który może się znaleźć w kompanii jest element wsparcia ogniowego. Tutaj również nie ma reguł – w rzeczywistych organizacjach istnieją zarówno kompanie nie posiadające własnego wsparcia ogniowego i bazujące tylko na środkach przydzielonych. Jak i n drugim biegunie znajdują się elementy wsparcia w postaci dodatkowego plutonu.

W przypadku armii RB wybrano wariant niejako pośredni czyli drużynę wsparcia – posiadającą jeden pojazd oraz dwie obsługi lekkich moździerzy (w kalibrze 60mm).

Zalety posiadania własnej, stromotorowej broni wsparcia są dość spore – gdyż podczas działania pieszego, gdy nie mamy do dyspozycji środków ogniowych na pojazdach (a takie sytuacje mogą się zdarzać bo nie zawsze pojazd wszdzie wjedzie i będzie odpowiednio blisko) możliwość prowadzenia ognia stromotorowego (też ponad przeszkodą lub ponad własnymi pododziałami) na odległość przekraczającą donośność skuteczną karabinów maszynowych i ręcznych granatników jest nie do pogardzenia. Stąd taki wybór składu drużyny wparcia – czyli 7 żołnierzy (plus obsługa pojazdu) oraz dwa moździerze 60mm.

Oczywiście można dokonać innego wyboru – np. tylko jednego moździerza, jednego moździerza większego kalibru czy przenośnej wyrzutni PPK, działa bezodrzutowego lub granatnika automatycznego. W przypadku nowoczsnych moździerzy 60mm, które mają masę około kilkunastu kilogramów to 3-osobowa obsługa zabierze w czasie spieszenia moździeż i około 20 granatów moździerzowych, które mają masę około 1,3-1,4 kg. Razem więc będą to dwie „lufy” i 40 granatów możliwych do wystrzelenia w krótkim czasie. Oczywiście w przypadku przygotowanej obrony te możliwości są większe, bo nie trzeba się przemieszczać – można na stanowisku zgromadzić większą ilość amunicji, która znajduje się w pojeździe lub zostanie dostarczona przez „element logistyczny” kompanii ze szczebla wyższego. Zrezygnowaliśmy innego wariantu czyli np. moździerza około 80mm gdyż mający masę 35-40 kilogramów sprzęt (i cięższe granaty) słabo sprawdza się w szybkich działaniach w spieszeniu – choć ma większą donośność i skuteczność pocisków.

W przypadku pododziału dysponującego gąsienicowymi BWP drużyn wsparcia ma taki sam pojazd jak drużyny zmechanizowane oraz dowódcy plutonów i kompanii. W zasadzie nie wytwarza się BWP ze zmniejszonym uzbrojeniem i większą pojemością. Jednak pomimo tego, że taka drużyna nie zabierze do wnętrza pojazdu wielkiej ilości amunicji moździerzowej to rozwiązania ma tą zaletą, że jest 14 BWP w kompanii. Ponieważ najczęściej pododziały na gązienicowych BWP będą działały razem z czołgami, walcząc często za pomocą wozów bojowych to jest to pewna zaleta – bo jak stwierdziłem wcześniej wozy bojowe najlepiej walczą parami, a BWP drużyny wsparcia będzie działał razem z BWP dowódcy kompanii.

[attachimg=1]
Drużyna wparcia (moździerzy 60mm) w kompanii RB wyposażonej w gąsienicowe BWP rodziny CVT-5. W drużynie wsparcia CVT-5-30, 3-osobowa załoga oraz 7 żołnierzy (d-ca i dwie 3-osobowe obsługi moździerzy 60mm.

Przy wyborze analigicznego wariantu w KH wyglądałoby to tak:

[attachimg=2]
Drużyna wparcia (moździerzy 60mm) w proponowanej kompanii KH wyposażonej w gąsienicowe BMP-3 – o ile oczywiście KH w ogóle wybierze taki wariant wparcia lub w ogóle uzna wsparcie tego szczebla za przydatne.


W przypadku pododziałów na kołowych wozach bojowych można dokonać takiego samego wyboru lub zdecydować się na odmianę tego samego pojazdu z oganiczonym uzbrojeniem lub w ogóle bez uzbrojenia pokładowego. O ile trudno zrezygnować z gąsienicowego BWP na rzecz gąsienicowego transportera opancerzonego dla drużyny wsparcia, bo te ostanie są zwykle znacznie słabiej opancerzone jak BWP to w przypadku pojazdów kołowych istnieją z zasady ich odmiany zarówno w postaci BWP (z wieżą), jak i wersji nieuzbrojonych (lub lekko uzbrojonych) transporterów opancerzonych w tej samej klasie odporności oraz będących odmianami tego samego pojazdu co upraszcza logistykę.

[attachimg=3]
Drużyna wparcia (moździerzy 60mm) w kompanii RB wyposażonej w kołowe pojazdy rodziny CVW-5 czyli kierowca transportera CVW-5A-APC oraz dowódca drużyny i dwie 3-osobowe obsługi moździerzy 60mm

W przypadku kompanii KH (jeśli w ogóle zdecyduje się na element wparcia) może to wyglącać analogicznie z tą różnicą, że załoga liczy 2 żołnierzy (jeden obsługuje km).

[attachimg=4]
Możliwy wygląd drużyny wsparcia (z moździerzami 60mm) na transporterze BTR-90 bez wieży (trzeba przymknąć oko na te anteny – bo w Armie jest tylko wariant wozu dowodzenia) czyli kierowca, strzelec transportera oraz dowódca drużyny i dwie trzyosobowe obsługi moździerzy. Podobnie to będzie wyglądało gdy zamiast moździerzy będą wyrzytnie PPK czy automatyczne granatniki. W przypadku wyboru działa bezodrzutowego lub moździerza większego kalibru będzie tylko jedna broń i odpowiednia ilość żołnierzy obsługi.

[attachimg=5]
W przypadku zastosowania typowego w pełni uzbrojonego kołowego BWP typu BTR-90 – zwiększy się liczba załogi pojazdu do 3, a zmniejszą się możliwości przewozu dodatkowej amunicji.

Taką decyzję podjęto w przypadku tworzenia kompanii zmechanizowanych na pojazdach kołowych w RB – ten 14-sty pojazd jest nieubrojonym transporterem opancerzonym z tej samej rodziny co kołowe bojowe wozy piechoty w kompanii. Dzięki braku wieży, ma tylko jednego stałego członka załogi (kierowcę), a w miejscu zajmowanym przez podstawę wieży można zabrać dodatkową amunicję do moździerzy oraz kilka jednorazowych granatników przeciwpancernych czy nawet lekką wyrzutnię PPK, ktorą jedna z obsług moździerzy może zabierać zamiast moździerza – w zależności od sytuacji. Takie rozwiązanie ma o tyle sens, że pododdziały na pojazdach kołowych częściej będą działać poza pojazdami, a nawet w pewnym odaleniu od pojazdów (możlwości takich pojazdów są mniejsze od gąsienicowych).

Zanim przejdziemy do ostatniej kwestii czyli batalionu można przedyskutować kwestię organizacji kompanii.