Powrót JCM Aleksandry Dostojewskiej-Swarzewskiej

[Ametyst Faradobus]

Co to za kraj w którym człowiek
Lęka się o własne życie
W którym nigdy się nie dowie
Czy ten traktat ma pokrycie
Jak mam wierzyć w społeczeństwo
Co nie widząc zagrożenia
Ślepo wierzy w Dostojewską
Słucha jej pierdolenia
Gazet wydała z 30
Poparcie rośnie bez przerwy
To się w głowie już nie mieści
Ile kobieta ma werwy
Chociaż stale mam marzenie
By w końcu złapała kiłę
Jej żydowskie korzenie
Dały jej nadludzką siłę

Jest odporna na wirusy
Pneumokoki i roztocza
W tej kobiecie nie ma duszy
Zero ognia w pięknych oczach
Nie ma skóry
Ani kości
Aleksandra jest robotem
Który przybył tu z przeszłości
By śpiewać zniszczenia rotę
Nie poddaje się napięciu
Nie kłania rakiet bateriom
Lecz resetuje w zetknięciu
Się z organiczną materią
Mam więc plan by padła w bólach
Jeszcze nie wszystko stracone
Więc wysuwam dziś postulat:

Aleksandra, zjedz mielone!

Caryca ginie w pół godziny
Iskry z oczu się sypały
Aż w końcu puściła liny
Z czaszki wystrzeliły gały
Toczyły się po podłodze
Ona padła na kolana
Olej cieknął jej po nodze
Sama blada już jak ściana.
Taki koniec był Carycy
Cyborga kapitalistki
Dziś czas, aby syn dziewicy
Objął tron Prymitywistki

Już zlatuje Tomasz Bagrat
By nam wskazać nową drogę,
On ma przeszłość, on nie psubrat
Teraz mówi - wszystko mogę.
Stworzy u nas raj, istny brodryjski Babilon
W którym ślepi, głuchoniemi
Widzą słyszą, liczą bilon
Lecz to senne jest marzenie
Które mija, nie ma bata,
Caryca plecie życia wieniec
Brak też na tronie Bagrata
Patrzy więc na swój monitor
Który chodził dnie i noce
Tam poparcia słupek git

Aleksandry słabe moce