Poszukiwani ławnicy, czyli o wakujących miejscach w Radzie Przysięgłych

[Karol Medycejski]

[quote author=Alberto de Medici]Przepraszam, zapomniałem poinformować o odrzuceniu wniosku. Niestety, ale byłeś karany, a ta antyludzka, powtarzam antyludzka ustawa, nakłada na ławników obowiązek bycia niekaranym

A nie zgodzę się z tobą, Alberciku, bo jak widzisz.

1. Do Rady Przysięgłych Sędzia Ludowy powołuje niekaranych obywateli posiadających nieposzlakowaną opinię oraz autorytet społeczny wedle własnego uznania

Więc według mojego uznania jestem niekarany, mam nieposzlakowaną opinię i autorytet społeczny.

[/quote]

W zasadzie powinienem napisać "xD", ale pokuszę się o rozbiór syntaktyczny zdania z przepisu i zaraz zobaczymy (jak to piszę, bo jeszcze sam nie wiem co wyjdzie ):

[spoiler]Na początek krótkie objaśnienie i legenda, bo nie robię tego dla jakiejś durnej satysfakcji, tylko aby wszyscy mogli zobaczyć tę metodę rozbioru zdania używaną w logice prawniczej (i nie tylko), co jest bardzo ważne dla budowy przepisów (a w praktyce najpewniej prawie nigdy nie używane):

W rozbiorze syntaktycznym zdania mamy do czynienia z nazwami (które mają przypisane jakieś desygnaty, np. desygnatem nazwy "dąb" będzie właśnie każde drzewo tego gatunku), funktorami (spójniki, określniki itp.) i zdaniami. Żeby to skrócić, to powiem tylko, że zdania tworzone są przez nazwy, funktory (odpowiednio zdaniotwórcze i nazwotwórcze) i inne zdania, zaś to, od czego tworzymy funktor to argument.

Teraz legenda:

N - nazwa.

Z - zdanie.

N/N - funktor nazwotwórczy o jednego argumentu nazwowego, np. mądry legislator - "mądry", to jest to "N" w liczniku, jest funktorem, zaś "legislator", czyli N w mianowniku to argument, od którego utworzono funktor. Funktor może składać się z wielu słów, także rzeczowników, które wydawałyby się normalnie osobnymi nazwami, jednak w rozbiorze syntaktycznym są jedynie określeniami, czyli funktorami lub jego elementami (raczej to drugie).

Z/NN - funktor zdaniotwórczy od dwóch argumentów nazwowych, np. Jan bije Pawła, "bije" - funktor zdaniotwórczy, oraz Jan i Paweł jako nazwy, a w tym wypadku także argumenty.

etc.

I teraz mamy zdanie:

Do Rady Przysięgłych Sędzia Ludowy powołuje niekaranych obywateli posiadających nieposzlakowaną opinię oraz autorytet społeczny wedle własnego uznania.

Wynotujmy nazwy:

"Rada Przysięgłych" (złożona nazwa własna), "Sędzia Ludowy" (złożona nazwa własna), "obywatele".

Teraz funktor zdaniotwórczy:

"powołuje do" - Z/NNN.

Oraz funktory nazwotwórcze (dla ułatwienia każdy oznaczyłem innym kolorem):

niekaranych (utworzony od nazwy "obywatele") N/N,
posiadających nieposzlakowaną opinię oraz autorytet społeczny (jw.) - N/N,
wedle własnego uznania (funktor, który został nam na sam koniec, wyraźnie utworzony od funktora zdaniotworczego, określa sposób w jaki sędzia powołuje) - N / Z/NNN (funktor nazwotwórczy od jednego argumentu funktorowego).[/spoiler]

No więc, po czymś takim dochodzimy do wniosku, że jednak Fiodor nie miał racji. xD

---

PS Cały wywód ukryłem w spojlerze, jeśli kogoś interesuje jedynie konkluzja, to może go pominąć.