Krzyk umierającego

[Iwan Pietrow]

"Z głębokości wołam do Ciebie, Panie,
o Panie, słuchaj głosu mego!
Nakłoń swoich uszu
ku głośnemu błaganiu mojemu!"

Jako dumny Brodryjczyk przeżywam nieludzkie cierpienia, patrząc jak moja Matuszka powoli stacza się w otchłań zapomnienia. Zwracam się przeto w stronę bialeńskiego majestatu, uniżenie prosząc o pomoc. Idea ZBiB została pogrzebana tak szybko, bo zdrajcy pokroju Bołodina uciekli z ziem brodryjskich, tworząc kolejne mikronacyjne plugawe nasienia - Czarchy i tym podobne. Brodria pozostaje od dawna osamotniona w swych cierpieniach i widzę to na własne oczy, że samodzielnie nie uda jej się przetrwać. Ergo należy porzucić ZBiB i stworzyć nową umowę, która roztoczy nad mą Brodrią płaszcz ochronny; która pozwoli jej istnieć dalej, przy boku Bialenii.