05.03.2018, 10:19:00
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.03.2018, 10:21:20 przez Jan Kaniewski.)
Szanowni Obywatele!
Jesteśmy już po oficjalnej wizycie Księcia Sarmacji oraz Kanclerza Księstwa Sarmacji w Republice Bialeńskiej. Muszę przy tej okazji pogratulować Prezydentowi Republiki Bialeńskiej, że udało się mu do takiej wizyty doprowadzić. Oczywiście nic by się nie zadziało bez dobrej woli i chęci drugiej strony, ale niewątpliwie wizyta ta ma miejsce za konkretnie urzędującego prezydenta.
To dobry znak, że dwie największe obecnie mikronacje zaczynają nie tylko się akceptować jako podmioty, ale także prowadzić współpracę. Współpraca ta konieczną wydaje się w sytuacji kryzysu aktywności w mikroświecie. Przy tej okazji pragnę zaapelować abyśmy przy szczytnych i potrzebnych ideach integracji pomiędzy oboma państwami potrafili zachować różnorodność, która tylko może nas ubogacić, a nie uszczuplić.
Proszę także o niezapominanie o kryzysie, który miał miejsce dwa lata temu w marcu w Republice Bialeńskiej i nie przekreślanie tak prosto i po prostu ludzi, którzy zapobiegli bardzo negatywnej tendencji, której konsekwencje mogły być opłakane. Wielu obrzuca więc dziś kalumniami Aleksandrę Dostojewską za jej postawę, ale prawda jest taka, że sama idea wprowadzenia stany wyjątkowego w owym czasie, według mojej oceny była słuszna. Do oceny właściwej pozostaje więc kwestia sposobu i dolegliwości nim spowodowanych dla obywateli. Stąd moja początkowo mocno aprobująca postawa. Z biegiem czasu widziałem jako minister rządu pani Dostojewskiej jak brak odpowiedniego przekazu oraz brak formuły gdzie obywatele mogą się wypowiedzieć, wykańcza Republikę. I dlatego postanowiłem mediować pomiędzy władzami, a społeczeństwem zakończenie tego niefortunnego zdarzenia.
To tak na marginesie, stary musi trochę poprzypominać więc nie obraźcie się na mnie
Jesteśmy już po oficjalnej wizycie Księcia Sarmacji oraz Kanclerza Księstwa Sarmacji w Republice Bialeńskiej. Muszę przy tej okazji pogratulować Prezydentowi Republiki Bialeńskiej, że udało się mu do takiej wizyty doprowadzić. Oczywiście nic by się nie zadziało bez dobrej woli i chęci drugiej strony, ale niewątpliwie wizyta ta ma miejsce za konkretnie urzędującego prezydenta.
To dobry znak, że dwie największe obecnie mikronacje zaczynają nie tylko się akceptować jako podmioty, ale także prowadzić współpracę. Współpraca ta konieczną wydaje się w sytuacji kryzysu aktywności w mikroświecie. Przy tej okazji pragnę zaapelować abyśmy przy szczytnych i potrzebnych ideach integracji pomiędzy oboma państwami potrafili zachować różnorodność, która tylko może nas ubogacić, a nie uszczuplić.
Proszę także o niezapominanie o kryzysie, który miał miejsce dwa lata temu w marcu w Republice Bialeńskiej i nie przekreślanie tak prosto i po prostu ludzi, którzy zapobiegli bardzo negatywnej tendencji, której konsekwencje mogły być opłakane. Wielu obrzuca więc dziś kalumniami Aleksandrę Dostojewską za jej postawę, ale prawda jest taka, że sama idea wprowadzenia stany wyjątkowego w owym czasie, według mojej oceny była słuszna. Do oceny właściwej pozostaje więc kwestia sposobu i dolegliwości nim spowodowanych dla obywateli. Stąd moja początkowo mocno aprobująca postawa. Z biegiem czasu widziałem jako minister rządu pani Dostojewskiej jak brak odpowiedniego przekazu oraz brak formuły gdzie obywatele mogą się wypowiedzieć, wykańcza Republikę. I dlatego postanowiłem mediować pomiędzy władzami, a społeczeństwem zakończenie tego niefortunnego zdarzenia.
To tak na marginesie, stary musi trochę poprzypominać więc nie obraźcie się na mnie