To koniec

[Feliks Spirkin]

Do dziwaka podchodzi mężczyzna i łapie go za ramię. <<Dlaczego tak mówisz? Ile to już razy ludzie wieścili koniec świata? A jak na złość wszystko istnieje dalej.>> Obłąkany mężczyzna ze łzami w oczach odpowiada; <<To koniec. Nie ma już ratunku. Ludzie stracili wszelakie wartości, wszyscy czekają na koniec!>> Na co ten drugi mu odpowiada; <<Nie martw się przyjacielu. Powspominajmy sobie dawne czasy, kiedy to byliśmy dumni z tego co wszyscy wspólnymi siłami osiągnęliśmy. Pamiętasz kolego, jak kiedyś, to miejsce było ostoją wielu zacnych idei, które były wcielane w życie? Wiele rzeczy ten naród dzieliło, od poglądów, po charaktery, ale najważniejsze dla nas było dobro kraju. Koniec jest zawsze nieunikniony, taki już nas marny los, ale jak powiedział pewien mądry człowiek...koniec wieńczy dzieło! I z tego dzieła będziemy dumni po wsze czasy.>>