<![CDATA[Forum Republiki Bialeńskiej - Wydział Kulturoznawstwa]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/ Wed, 03 Jun 2026 21:40:45 +0000 MyBB <![CDATA[Prelekcja "Siódmy grzech główny"]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1481.html Sat, 23 Aug 2014 22:41:34 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1481.html Cytat:Siódmy grzech główny

WPROWADZENIE
Siedem grzechów głównych to przyjęta przez Katechizm Kościoła Katolickiego nazwa dla grzechów, które powodują inne grzechy i inne wady, a także są podłożem dla wielu innych występków i nieprawości.
Są nimi:
1. Pycha
2. Chciwość
3. Nieczystość
4. Zazdrość
5. Łakomstwo
6. Gniew
7. Lenistwo

W dzisiejszej prelekcji chciałbym zająć się ostatnim i najbardziej kontrowersyjnych ze wszystkich grzechów głównych, tj. lenistwem. Jest to też grzech, który najpóźniej wszedł na listę.
Zjawisko lenistwa nie ma jednej definicji, na przestrzeni wieków również doczekało się ono wielu ocen.
Lenistwo w definicji preferowanej przez Kościół to apatyczny stan ducha powodujący zaniechanie jakiegoś wymaganego działania lub działań i powodujący przedłużenie czasu wypoczynku pasywnego ponad uznane w danej chwili i dziedzinie normy.
Natomiast starożytni filozofowie uważali lenistwo za cel życia. Twierdzili oni, iż jest to  pogoda ducha, uspokojenie duszy i myśli, a więc, ogólnie rzecz biorąc, szczęście.

HISTORIA "SIÓDMEGO GRZECHU"
Siedem grzechów głównych nie występuje w Biblii, dlatego też lista ta nie jest jednolita. Lista ośmiu słów skłonności została spisana przez Ewargiusza z Pontu. Nie wymienił w niej lenistwa, lecz dwa inne skłonności, połączone w późniejszym czasie przez papieża Grzegorza Wielkiego na liście siedmiu grzechów głównych. Jednym z grzechów spisanych przez pustelnika z Pontu była acedia (apatia), a drugą smutek. Według pierwszego twórcy listy, oba te zjawiska skazywały grzesznika na piekło.

Do dnia dzisiejszego ludzie nie zawsze rozpatrują lenistwa jako grzechu, częściej jako niewinną skłonność. O ile nie ma zasadniczych wątpliwości co do pozostałych sześciu grzechów głównych, to siódmy grzech wzbudza kontrowersje. Podobnie jest od wieków. Starożytni filozofowie greccy, a zwłaszcza Diogenes z Synopy, cenili nie tylko lenistwo, ale nawet apatię, którą traktowali jako stoicyzm- zdaniem wielu najbardziej odpowiednie podejście do życia. 

Jezus Chrystus również pochwalał prostotę i nietroszczenie się o dobra doczesne. W Ewangelii wg. świętego Mateusza czytamy:
Cytat:"Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one? Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary?"

Kształtująca się później cywilizacja chrześcijaństwa nie podzielała jednak wspólnych opinii Jezusa oraz Diogenesa.

GRZECH SMUTKU
Jak już pisałem, Ewargiusz z Pontu uważał smutek za jeden z największych grzechów, prowadzących do piekła. W starożytności natomiast, podobnie jak współcześnie, objawy tegoż z "grzechów" katolickich, uważano za objawy depresji (melancholii)- jednej z chorób psychicznych.

W świecie grecko-rzymskim to, co obecnie definiuje się jako "lenistwo", określał zewnętrzne przejawy tego, co dziś nazywamy depresją. Dopiero chrześcijaństwo uznało tą chorobę za jeden z grzechów głównych. Ewargiusz, wpisując smutek jako jeden z grzechów głównych, na setki lat przesądził o społecznym odbiorze zaburzeń depresyjnych.

W średniowieczu zaburzenia psychiczne uznawano za choroby duszy, tj. oznaki gniewu Boga. Wierzono wówczas, że depresję wywołuje opętanie przez diabła lub jest wynikiem paktu z diabłem. W czasach, gdy demonologia stała się poważną "nauką", lenistwu (depresji) przypisano Belfegora. Wierzono wówczas, że demona można wyrzucić tylko metodą egzorcyzmu. Tak więc, jedną z najpowszechniejszych chorób psychicznych współczesnego świata, przez setki lat leczono jedynie za pomocą wyrzucania złego ducha.

Już w XVII wieku, w okresie renesansu, angielski duchowny Robert Burton uznał depresję za chorobę, a nie grzech. Odrzucił egzorcyzmy, jako śmieszne i okrutne. Jako lekarstwo polecał natomiast duchowe wsparcie przyjaciół, muzykę oraz śmiech.

Do dziś jednak w niektórych kręgach chrześcijańskich powszechne jest twierdzenie, że kliniczna depresja i grzech acedii są tym samym. W medycynie jednak termin acedii stał się obecnie określeniem melancholii.

PODSUMOWANIE
Obecnie, po prawie dwóch tysiącach lat, świat podchodzi inaczej do acedii (apatii) i tristitii (smutki), traktując je jako objawy zaburzeń psychicznych, a nie diabelskiego opętania. Pomimo tego Katechizm Kościoła Katolickiego wciąż uznaje lenistwo za jeden z grzechów głównych, próbując redefininiować jego definicję. Obecnie nie do obronienia są dawne poglądy Kościoła, jednakże lista siedmiu grzechów głównych wciąż nie uległa zmianie.

Podejście naukowe, profesjonalnie traktujące choroby depresji i apatii, zdaje się wypierać podejście religijne. "Siódmy grzech główny" zdaje się przechodzić do lamusa. Również chrześcijanie rozumieją go już raczej jako grzech zaniedbania, niż depresji. Epoka okrucieństw i egzorcyzmów w stosunku do osób chorych zakończyła się bezpowrotnie. Kościół stoi obecnie przed zadaniem nowej definicji "siódmego grzechu głównego".
Zachęcam studentów słuchaczy do zadawania pytań. Smile
]]> Cytat:Siódmy grzech główny

WPROWADZENIE
Siedem grzechów głównych to przyjęta przez Katechizm Kościoła Katolickiego nazwa dla grzechów, które powodują inne grzechy i inne wady, a także są podłożem dla wielu innych występków i nieprawości.
Są nimi:
1. Pycha
2. Chciwość
3. Nieczystość
4. Zazdrość
5. Łakomstwo
6. Gniew
7. Lenistwo

W dzisiejszej prelekcji chciałbym zająć się ostatnim i najbardziej kontrowersyjnych ze wszystkich grzechów głównych, tj. lenistwem. Jest to też grzech, który najpóźniej wszedł na listę.
Zjawisko lenistwa nie ma jednej definicji, na przestrzeni wieków również doczekało się ono wielu ocen.
Lenistwo w definicji preferowanej przez Kościół to apatyczny stan ducha powodujący zaniechanie jakiegoś wymaganego działania lub działań i powodujący przedłużenie czasu wypoczynku pasywnego ponad uznane w danej chwili i dziedzinie normy.
Natomiast starożytni filozofowie uważali lenistwo za cel życia. Twierdzili oni, iż jest to  pogoda ducha, uspokojenie duszy i myśli, a więc, ogólnie rzecz biorąc, szczęście.

HISTORIA "SIÓDMEGO GRZECHU"
Siedem grzechów głównych nie występuje w Biblii, dlatego też lista ta nie jest jednolita. Lista ośmiu słów skłonności została spisana przez Ewargiusza z Pontu. Nie wymienił w niej lenistwa, lecz dwa inne skłonności, połączone w późniejszym czasie przez papieża Grzegorza Wielkiego na liście siedmiu grzechów głównych. Jednym z grzechów spisanych przez pustelnika z Pontu była acedia (apatia), a drugą smutek. Według pierwszego twórcy listy, oba te zjawiska skazywały grzesznika na piekło.

Do dnia dzisiejszego ludzie nie zawsze rozpatrują lenistwa jako grzechu, częściej jako niewinną skłonność. O ile nie ma zasadniczych wątpliwości co do pozostałych sześciu grzechów głównych, to siódmy grzech wzbudza kontrowersje. Podobnie jest od wieków. Starożytni filozofowie greccy, a zwłaszcza Diogenes z Synopy, cenili nie tylko lenistwo, ale nawet apatię, którą traktowali jako stoicyzm- zdaniem wielu najbardziej odpowiednie podejście do życia. 

Jezus Chrystus również pochwalał prostotę i nietroszczenie się o dobra doczesne. W Ewangelii wg. świętego Mateusza czytamy:
Cytat:"Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one? Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary?"

Kształtująca się później cywilizacja chrześcijaństwa nie podzielała jednak wspólnych opinii Jezusa oraz Diogenesa.

GRZECH SMUTKU
Jak już pisałem, Ewargiusz z Pontu uważał smutek za jeden z największych grzechów, prowadzących do piekła. W starożytności natomiast, podobnie jak współcześnie, objawy tegoż z "grzechów" katolickich, uważano za objawy depresji (melancholii)- jednej z chorób psychicznych.

W świecie grecko-rzymskim to, co obecnie definiuje się jako "lenistwo", określał zewnętrzne przejawy tego, co dziś nazywamy depresją. Dopiero chrześcijaństwo uznało tą chorobę za jeden z grzechów głównych. Ewargiusz, wpisując smutek jako jeden z grzechów głównych, na setki lat przesądził o społecznym odbiorze zaburzeń depresyjnych.

W średniowieczu zaburzenia psychiczne uznawano za choroby duszy, tj. oznaki gniewu Boga. Wierzono wówczas, że depresję wywołuje opętanie przez diabła lub jest wynikiem paktu z diabłem. W czasach, gdy demonologia stała się poważną "nauką", lenistwu (depresji) przypisano Belfegora. Wierzono wówczas, że demona można wyrzucić tylko metodą egzorcyzmu. Tak więc, jedną z najpowszechniejszych chorób psychicznych współczesnego świata, przez setki lat leczono jedynie za pomocą wyrzucania złego ducha.

Już w XVII wieku, w okresie renesansu, angielski duchowny Robert Burton uznał depresję za chorobę, a nie grzech. Odrzucił egzorcyzmy, jako śmieszne i okrutne. Jako lekarstwo polecał natomiast duchowe wsparcie przyjaciół, muzykę oraz śmiech.

Do dziś jednak w niektórych kręgach chrześcijańskich powszechne jest twierdzenie, że kliniczna depresja i grzech acedii są tym samym. W medycynie jednak termin acedii stał się obecnie określeniem melancholii.

PODSUMOWANIE
Obecnie, po prawie dwóch tysiącach lat, świat podchodzi inaczej do acedii (apatii) i tristitii (smutki), traktując je jako objawy zaburzeń psychicznych, a nie diabelskiego opętania. Pomimo tego Katechizm Kościoła Katolickiego wciąż uznaje lenistwo za jeden z grzechów głównych, próbując redefininiować jego definicję. Obecnie nie do obronienia są dawne poglądy Kościoła, jednakże lista siedmiu grzechów głównych wciąż nie uległa zmianie.

Podejście naukowe, profesjonalnie traktujące choroby depresji i apatii, zdaje się wypierać podejście religijne. "Siódmy grzech główny" zdaje się przechodzić do lamusa. Również chrześcijanie rozumieją go już raczej jako grzech zaniedbania, niż depresji. Epoka okrucieństw i egzorcyzmów w stosunku do osób chorych zakończyła się bezpowrotnie. Kościół stoi obecnie przed zadaniem nowej definicji "siódmego grzechu głównego".
Zachęcam studentów słuchaczy do zadawania pytań. Smile
]]> <![CDATA[Praca magisterska Zuzanna Ossolińska]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1014.html Tue, 03 Jun 2014 00:28:18 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1014.html
Na wstępie pozwolę sobie przybliżyć fragment przemówienia Wielkiego Człowieka Jana Pawła II, który podczas Pielgrzymki do Ojczyzny w 1979r tak mówił o kulturze: (fragment został wzięty z http://ekai.pl/biblioteka/dokumenty/x54 ... rzu-lecha/ )

„Czym jest kultura? Kultura jest wyrazem człowieka. Jest potwierdzeniem człowieczeństwa. Człowiek ją tworzy - i człowiek przez nią tworzy siebie. Tworzy siebie wewnętrznym wysiłkiem ducha: myśli, woli, serca. I równocześnie człowiek tworzy kulturę we wspólnocie z innymi. Kultura jest wyrazem międzyludzkiej komunikacji, współmyślenia i współdziałania ludzi. Powstaje ona na służbie wspólnego dobra - i staje się podstawowym dobrem ludzkich wspólnot.
Kultura jest przede wszystkim dobrem wspólnym narodu. Kultura polska jest dobrem, na którym opiera się życie duchowe Polaków. Ona wyodrębnia nas jako naród. Ona stanowi o nas przez cały ciąg dziejów. Stanowi bardziej niż siła materialna. Bardziej nawet niż granice polityczne. Wiadomo, że naród polski przeszedł przez ciężką próbę utraty niepodległości, która trwała z górą sto lat - a mimo to pośród tej próby pozostał sobą. Pozostał duchowo niepodległy, ponieważ miał swoją kulturę. Więcej jeszcze. Moi kochani: wiemy, że w okresie najtragiczniejszym, w okresie rozbiorów, naród polski tę swoją kulturę ogromnie jeszcze ubogacił i pogłębił, bo tylko tworząc kulturę, można ją zachować.
3. Kultura polska od początku nosi bardzo wyraźne znamiona chrześcijańskie. To nie przypadek, że pierwszym zabytkiem, świadczącym o tej kulturze, jest Bogurodzica.
Chrzest, który w ciągu całego milenium przyjmowały pokolenia naszych rodaków, nie tylko wprowadzał ich w tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, nie tylko czynił dziećmi Bożymi przez łaskę, ale znajdował stale bogaty rezonans w dziejach myśli, w twórczości artystycznej, w poezji, muzyce, dramacie, plastyce, malarstwie i rzeźbie.
I tak jest do dzisiaj. Inspiracja chrześcijańska nie przestaje być głównym źródłem twórczości polskich artystów. Kultura polska stale płynie szerokim nurtem natchnień mających swoje źródło w Ewangelii. To przyczynia się zarazem do gruntownie humanistycznego charakteru tej kultury - to czyni ją tak głęboko, tak autentycznie ludzką, "...albowiem - jak pisze Mickiewicz w Księgach pielgrzymstwa polskiego - cywilizacja, prawdziwie godna człowieka, musi być chrześcijańska".
W dziejach kultury polskiej odzwierciedla się dusza narodu. Żyją w nich jego dzieje. Jest ona nieustającą szkołą rzetelnego i uczciwego patriotyzmu. Właśnie dlatego też umie stawiać wymagania, umie podtrzymywać ideały, bez których trudno człowiekowi uwierzyć w swoją godność i siebie samego wychować.
Jan Paweł II

Kultura jest terminem wieloznacznym, interpretowanym w sposób różny przez przedstawicieli poszczególnych nauk. Najczęściej jednak rozumiana jest jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa, czy jako społecznie przekazywane dziedzictwo wytworów, wiedzy, wierzeń, wartości i normatywnych oczekiwań, które zapewnia członkom danego społeczeństwa narzędzia do rozwiązywania pojawiających się problemów. W tym momencie może nasuwać się pytanie kim jest człowiek kulturalny? Myślę że większość z nas odpowiedziałaby że człowiek kulturalny to osoba, która wykształcona, wie dokładnie, jak należy zachowywać się w danej sytuacji, jest wrażliwy i stara się zawsze postępować dobrze. Szanuje siebie i innych jak również dobra materialne i duchowe. Takie postrzeganie człowieka jest jak najbardziej odpowiednie, należy jednak pamiętać o innych nieodłącznych aspektach kultury.
Kultura kształtowała się na przestrzeni wielu, bardzo długich lat, formowana była począwszy cywilizacji starożytnych aż po dzień dzisiejszy, gdzie kształtowanie kultury trwa w dalszym ciągu. Dlatego tez do głównych dziedzin kultury zalicza się kulturę: materialną, duchową, społeczną, językową, polityczną i fizyczną. Mianem kultury materialnej określamy wszystko, co namacalne, fizyczne, co jest wytworem człowieka. Są to zarówno sztuka jak i przedmioty życia codziennego. Kultura duchowa jest tak jakby czymś zupełnie przeciwstawnym do kultury materialnej, jest to bowiem to, co człowiek zdołał osiągnąć, czyli wiedza, religia, moralność, czy obyczaje i tradycje, a także to wszystko, co należy do wytworów umysłu. Do kultury społecznej zaliczymy na pewno normy moralne; czyli zbiór zasad, które określają co jest dobre, a co złe; oraz ideologię. Jest to wspólnota światopoglądów, która powstała na bazie danej kultury. Jej celem jest świadome dążenie do realizacji interesu, np. narodowego. Kulturą polityczną można określić systemy wartości i wzorce zachowań polityków oraz partii politycznych, którzy biorą udział w wykonywaniu władzy państwowej. Na kulturę polityczną składają się cztery elementy:
1) element poznawczy jest to wiedza na temat procesów i faktów politycznych;
2) element normatywny składają się na niego wartości i zasady, które według członków danego społeczeństwa powinny kształtować sferę polityki;
3) element oceniający zawiera opinie i sądy wartościujące na temat instytucji życia politycznego;
4) element emocjonalny przejawia się w postawach i zachowaniach prezentowanych na scenie politycznej.
Kolejną dziedziną kultury jest kultura fizyczna. Są to nic innego jak działania, które mają na celu poprawić postawę człowieka, dbać o jego zdrowie.
Jeżeli chodzi o kulturę językową, chodzi tu przede wszystkim o porozumiewanie się zgodnie z obowiązującą w danym społeczeństwie normą językową, co we współczesnym świecie jest niestety często ignorowane. Nie chodzi tu o popełnianie błędów językowych przypadkowo tylko o zniekształcanie języka a właściwie o jego wulgaryzację, która w dzisiejszych czasach jest nagminnie stosowana głównie przez młodzież, ale nie tylko. Całe społeczeństwo powinno być wdzięczne za to, że w dzisiejszych czasach wreszcie możemy swobodnie używać języka polskiego i nikt nas nie karci za to, powinniśmy dbać o to dziedzictwo kulturowe, szanować je i rozwijać w dalszym ciągu aby dążyć do perfekcyjności pod każdym względem. Mianem postmodernizmu, czy ponowoczesności, określa się te najnowsze, dominujące obecnie trendy kulturowe w danym społeczeństwie. Jedną z typowych cech ponowoczesności są gwałtowne przemiany w podstawowych dziedzinach życia człowieka, w jego środowisku zewnętrznym, w jego mentalności oraz obyczajowości, w sposobie rozumienia i funkcjonowania struktur społecznych: rodziny, szkoły, czy zakładów pracy. Inną cechą postmodernizmu jest relatywizm. Jest to pogląd filozoficzny, wedle którego prawdziwość wypowiedzi można oceniać wyłącznie w kontekście systemu, w którym są one wypowiadane. Współczesna kultura relatywizuje dosłownie wszystko: kryteria zdrowia fizycznego, kryteria myślenia, kryteria norm moralnych, kryteria więzi rodzinnych. Nie istnieją tu żadne prawdy ani wartości stałe, obiektywne, uznawane przez wszystkich. Kryteria dobra i zła, prawdy i fałszu, zdrowia i choroby zależą wyłącznie od obowiązującej w danym momencie poprawności politycznej, albo subiektywnych przekonań niektórych osób. Następną istotną cechą współczesnej kultury jest skrajny indywidualizm. Indywidualista sądzi, że człowiek kręci się wokół samego siebie taka osoba niezdolna jest do solidarności, życia we wspólnocie z innymi. Staje się, świadomie lub mniej, skrajnym egoistą. Niezdolny jest do bezinteresownego i szczerego kochania czy pracy, ponieważ nadmiernie skupia się na sobie i trosce o własne życie. We współczesnym świecie nie brakuje też hedonistów, czyli osób, które mylą pojęcia takie jak chwilowa przyjemność i prawdziwa radość i szczęście. W konsekwencji hedoniści szukają przyjemności osiągalnej łatwo, bez zobowiązań, bez oceny moralnej; nie chcą pracować, ale korzystać z pracy innych. Hedonista szuka rozrywki za każdą cenę, nawet najwyższą czyli zdrowia i życia. Typową cechą postmodernizmu jest też skrajny liberalizm. Współcześnie rozumiany jako wolność oznacza uwolnienie się od wszelkich norm moralnych, prawnych oraz od wszystkich zobowiązań. Można powiedzieć, że jest to wolność, która często prowadzi do krzywd i konfliktów w życiu osobistym. Wolność, która polega na uleganiu popędom i instynktom, wolność od logicznego myślenia, od odpowiedzialności i zdrowego rozsądku, od autorytetu, miłości i prawdy. Na dzień dzisiejszy da się to zauważyć zwłaszcza wśród młodzieży, która uważa, że w wolnym kraju wolno im wszystko i nic nie ma prawa ich ograniczać. Dzisiaj mamy też do czynienia z sekularyzacją. Oznacza to rzeczywistość, która nas otacza, ale w której nie ma miejsca dla Boga i religii. Bóg nie jest w niej człowiekowi potrzebny, ludzie są w stanie sami siebie zrozumieć i kierować swoim życiem. Co oczywiście jest kompletną bzdurą. Z kulturą współczesną wiąże się też termin taki jak pokolenie X. Jest to generacja ludzi urodzonych pomiędzy 1965 a 1985 rokiem. X oznaczać ma niewiadomą, ludzi, którzy nie wiedzą dokąd mają zmierzać; zagubione w chaosie współczesności społeczeństwo, społeczeństwo szukające odpowiedzi na trudne pytania i sensu własnego życia. Wyznacznikiem przynależności była tutaj abnegacja, nonszalancki styl i sposób życia. Często byli to ludzie wykształceni, bogaci zarówno intelektualnie, jak i materialnie lecz świadomie uciekający na marginesy oficjalnego życia.
Współcześnie mamy też do czynienia ze zjawiskiem mcdonaldyzacji (makdonaldyzacji). Jest to proces upowszechniania się zasad działania znanych z barów szybkiej obsługi we wszystkich dziedzinach życia społecznego na świecie. System ten posiada zarówno wady jak i zalety. Przykładowymi plusami makdonaldyzacji są: ogólna dostępność towarów i usług, równouprawnienie (każdego bez względu na wszystko traktuje się tak samo), czy też możliwość szybkiego i łatwego porównania cen tych samych towarów. Poważną wadą systemu jest to, że ludzie często traktowani są przedmiotowo (np. w pracy); niektóre czynności muszą wykonywać szybko, sprawnie i bezbłędnie, zupełnie jak gdyby byli skonstruowanymi i zaprogramowanymi w tym celu robotami. Kolejnym istotnym minusem jest dehumanizacja jednostki to znaczy, że nie liczy się pojedynczy człowiek, ważniejszy jest tzw. klient masowy. System ten wpływa także niekorzystnie na środowisko naturalne. Niewłaściwe jest też myślenie niektórych (często są to osoby zatrudniające w swoich firmach większą liczbę ludzi), a mianowicie, że nie liczy się wiedza, ale sprawność pracownika.
W dzisiejszych czasach spotykamy się też z ogólnoświatowy proces amerykanizacji, którego obiektem są instytucje, normy, wartości, zwyczaje, zachowania, techniki, symbole czy obrazy, które są kojarzone ze Stanami Zjednoczonymi. Coraz częściej przyjmują się amerykańskie zasady i style w zarządzaniu większymi przedsiębiorstwami; prywatyzuje się przedsiębiorstwa państwowe i społeczne we wszystkich sferach gospodarki. Na pewno też da się zauważyć, że codzienny język pełen jest anglicyzmów, często używamy ich nawet nieświadomie. Obecnie wszędzie dominuje amerykańskie jedzenie, amerykańska moda, amerykańska muzyka. Ameryka. Jeżeli mowa o kulturze współczesnej, warto jest wspomnieć też o tożsamości narodowej. Jest to takie poczucie odrębności danego kraju wobec innych narodów, kształtowane przez czynniki takie jak np.: symbole narodowe, język, barwy, historia, kulturę. 2 z tych wspomnianych wcześniej czynników ulega teraz ciągłym zmianom; widoczna jest amerykanizacja języka oraz podążanie kultury za najnowszymi trendami i dominującymi obecnie zwyczajami na całym świecie.
Świat się zmienia. Zmieniają się ludzie, zmienia się wszystko nasze zachowanie, przyzwyczajenia to kim jesteśmy a wszystko to po to by funkcjonować we współczesnym świecie. Często na to, jak się ubieramy, zachowujemy, jakiej muzyki słuchamy, ogromny wpływ ma kultura. A kultura też się zmienia, w tempie przerażającym. Nie mówię oczywiście, że to źle, ale też nie twierdzę, że jestem zachwycona tymi zmianami. Każdy kraj powinien posiadać własne, charakterystyczne dla siebie zasady, prawdy, których ludzie się trzymają, ideały, w które wierzą. Wcale nie musi być tak, że jeżeli Amerykanie wymyślą coś nowego, coś co u nich się popiera i co jest charakterystyczne dla Stanów Zjednoczonych to cały świat musi za tym podążać, bo to jest modne. Tak nie musi być, ba, tak być nie powinno. Kultura jest czymś, co kształtuje człowieka. I właśnie od tej współczesnej kultury zależy przyszłość kraju i każdego z osobna. Bo przecież kraj tworzą ludzie, a ludzi kształtuje kultura.

[align=center:1nendp79][Obrazek: abakanowicz.jpg][/align:1nendp79]]]>
Na wstępie pozwolę sobie przybliżyć fragment przemówienia Wielkiego Człowieka Jana Pawła II, który podczas Pielgrzymki do Ojczyzny w 1979r tak mówił o kulturze: (fragment został wzięty z http://ekai.pl/biblioteka/dokumenty/x54 ... rzu-lecha/ )

„Czym jest kultura? Kultura jest wyrazem człowieka. Jest potwierdzeniem człowieczeństwa. Człowiek ją tworzy - i człowiek przez nią tworzy siebie. Tworzy siebie wewnętrznym wysiłkiem ducha: myśli, woli, serca. I równocześnie człowiek tworzy kulturę we wspólnocie z innymi. Kultura jest wyrazem międzyludzkiej komunikacji, współmyślenia i współdziałania ludzi. Powstaje ona na służbie wspólnego dobra - i staje się podstawowym dobrem ludzkich wspólnot.
Kultura jest przede wszystkim dobrem wspólnym narodu. Kultura polska jest dobrem, na którym opiera się życie duchowe Polaków. Ona wyodrębnia nas jako naród. Ona stanowi o nas przez cały ciąg dziejów. Stanowi bardziej niż siła materialna. Bardziej nawet niż granice polityczne. Wiadomo, że naród polski przeszedł przez ciężką próbę utraty niepodległości, która trwała z górą sto lat - a mimo to pośród tej próby pozostał sobą. Pozostał duchowo niepodległy, ponieważ miał swoją kulturę. Więcej jeszcze. Moi kochani: wiemy, że w okresie najtragiczniejszym, w okresie rozbiorów, naród polski tę swoją kulturę ogromnie jeszcze ubogacił i pogłębił, bo tylko tworząc kulturę, można ją zachować.
3. Kultura polska od początku nosi bardzo wyraźne znamiona chrześcijańskie. To nie przypadek, że pierwszym zabytkiem, świadczącym o tej kulturze, jest Bogurodzica.
Chrzest, który w ciągu całego milenium przyjmowały pokolenia naszych rodaków, nie tylko wprowadzał ich w tajemnicę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, nie tylko czynił dziećmi Bożymi przez łaskę, ale znajdował stale bogaty rezonans w dziejach myśli, w twórczości artystycznej, w poezji, muzyce, dramacie, plastyce, malarstwie i rzeźbie.
I tak jest do dzisiaj. Inspiracja chrześcijańska nie przestaje być głównym źródłem twórczości polskich artystów. Kultura polska stale płynie szerokim nurtem natchnień mających swoje źródło w Ewangelii. To przyczynia się zarazem do gruntownie humanistycznego charakteru tej kultury - to czyni ją tak głęboko, tak autentycznie ludzką, "...albowiem - jak pisze Mickiewicz w Księgach pielgrzymstwa polskiego - cywilizacja, prawdziwie godna człowieka, musi być chrześcijańska".
W dziejach kultury polskiej odzwierciedla się dusza narodu. Żyją w nich jego dzieje. Jest ona nieustającą szkołą rzetelnego i uczciwego patriotyzmu. Właśnie dlatego też umie stawiać wymagania, umie podtrzymywać ideały, bez których trudno człowiekowi uwierzyć w swoją godność i siebie samego wychować.
Jan Paweł II

Kultura jest terminem wieloznacznym, interpretowanym w sposób różny przez przedstawicieli poszczególnych nauk. Najczęściej jednak rozumiana jest jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa, czy jako społecznie przekazywane dziedzictwo wytworów, wiedzy, wierzeń, wartości i normatywnych oczekiwań, które zapewnia członkom danego społeczeństwa narzędzia do rozwiązywania pojawiających się problemów. W tym momencie może nasuwać się pytanie kim jest człowiek kulturalny? Myślę że większość z nas odpowiedziałaby że człowiek kulturalny to osoba, która wykształcona, wie dokładnie, jak należy zachowywać się w danej sytuacji, jest wrażliwy i stara się zawsze postępować dobrze. Szanuje siebie i innych jak również dobra materialne i duchowe. Takie postrzeganie człowieka jest jak najbardziej odpowiednie, należy jednak pamiętać o innych nieodłącznych aspektach kultury.
Kultura kształtowała się na przestrzeni wielu, bardzo długich lat, formowana była począwszy cywilizacji starożytnych aż po dzień dzisiejszy, gdzie kształtowanie kultury trwa w dalszym ciągu. Dlatego tez do głównych dziedzin kultury zalicza się kulturę: materialną, duchową, społeczną, językową, polityczną i fizyczną. Mianem kultury materialnej określamy wszystko, co namacalne, fizyczne, co jest wytworem człowieka. Są to zarówno sztuka jak i przedmioty życia codziennego. Kultura duchowa jest tak jakby czymś zupełnie przeciwstawnym do kultury materialnej, jest to bowiem to, co człowiek zdołał osiągnąć, czyli wiedza, religia, moralność, czy obyczaje i tradycje, a także to wszystko, co należy do wytworów umysłu. Do kultury społecznej zaliczymy na pewno normy moralne; czyli zbiór zasad, które określają co jest dobre, a co złe; oraz ideologię. Jest to wspólnota światopoglądów, która powstała na bazie danej kultury. Jej celem jest świadome dążenie do realizacji interesu, np. narodowego. Kulturą polityczną można określić systemy wartości i wzorce zachowań polityków oraz partii politycznych, którzy biorą udział w wykonywaniu władzy państwowej. Na kulturę polityczną składają się cztery elementy:
1) element poznawczy jest to wiedza na temat procesów i faktów politycznych;
2) element normatywny składają się na niego wartości i zasady, które według członków danego społeczeństwa powinny kształtować sferę polityki;
3) element oceniający zawiera opinie i sądy wartościujące na temat instytucji życia politycznego;
4) element emocjonalny przejawia się w postawach i zachowaniach prezentowanych na scenie politycznej.
Kolejną dziedziną kultury jest kultura fizyczna. Są to nic innego jak działania, które mają na celu poprawić postawę człowieka, dbać o jego zdrowie.
Jeżeli chodzi o kulturę językową, chodzi tu przede wszystkim o porozumiewanie się zgodnie z obowiązującą w danym społeczeństwie normą językową, co we współczesnym świecie jest niestety często ignorowane. Nie chodzi tu o popełnianie błędów językowych przypadkowo tylko o zniekształcanie języka a właściwie o jego wulgaryzację, która w dzisiejszych czasach jest nagminnie stosowana głównie przez młodzież, ale nie tylko. Całe społeczeństwo powinno być wdzięczne za to, że w dzisiejszych czasach wreszcie możemy swobodnie używać języka polskiego i nikt nas nie karci za to, powinniśmy dbać o to dziedzictwo kulturowe, szanować je i rozwijać w dalszym ciągu aby dążyć do perfekcyjności pod każdym względem. Mianem postmodernizmu, czy ponowoczesności, określa się te najnowsze, dominujące obecnie trendy kulturowe w danym społeczeństwie. Jedną z typowych cech ponowoczesności są gwałtowne przemiany w podstawowych dziedzinach życia człowieka, w jego środowisku zewnętrznym, w jego mentalności oraz obyczajowości, w sposobie rozumienia i funkcjonowania struktur społecznych: rodziny, szkoły, czy zakładów pracy. Inną cechą postmodernizmu jest relatywizm. Jest to pogląd filozoficzny, wedle którego prawdziwość wypowiedzi można oceniać wyłącznie w kontekście systemu, w którym są one wypowiadane. Współczesna kultura relatywizuje dosłownie wszystko: kryteria zdrowia fizycznego, kryteria myślenia, kryteria norm moralnych, kryteria więzi rodzinnych. Nie istnieją tu żadne prawdy ani wartości stałe, obiektywne, uznawane przez wszystkich. Kryteria dobra i zła, prawdy i fałszu, zdrowia i choroby zależą wyłącznie od obowiązującej w danym momencie poprawności politycznej, albo subiektywnych przekonań niektórych osób. Następną istotną cechą współczesnej kultury jest skrajny indywidualizm. Indywidualista sądzi, że człowiek kręci się wokół samego siebie taka osoba niezdolna jest do solidarności, życia we wspólnocie z innymi. Staje się, świadomie lub mniej, skrajnym egoistą. Niezdolny jest do bezinteresownego i szczerego kochania czy pracy, ponieważ nadmiernie skupia się na sobie i trosce o własne życie. We współczesnym świecie nie brakuje też hedonistów, czyli osób, które mylą pojęcia takie jak chwilowa przyjemność i prawdziwa radość i szczęście. W konsekwencji hedoniści szukają przyjemności osiągalnej łatwo, bez zobowiązań, bez oceny moralnej; nie chcą pracować, ale korzystać z pracy innych. Hedonista szuka rozrywki za każdą cenę, nawet najwyższą czyli zdrowia i życia. Typową cechą postmodernizmu jest też skrajny liberalizm. Współcześnie rozumiany jako wolność oznacza uwolnienie się od wszelkich norm moralnych, prawnych oraz od wszystkich zobowiązań. Można powiedzieć, że jest to wolność, która często prowadzi do krzywd i konfliktów w życiu osobistym. Wolność, która polega na uleganiu popędom i instynktom, wolność od logicznego myślenia, od odpowiedzialności i zdrowego rozsądku, od autorytetu, miłości i prawdy. Na dzień dzisiejszy da się to zauważyć zwłaszcza wśród młodzieży, która uważa, że w wolnym kraju wolno im wszystko i nic nie ma prawa ich ograniczać. Dzisiaj mamy też do czynienia z sekularyzacją. Oznacza to rzeczywistość, która nas otacza, ale w której nie ma miejsca dla Boga i religii. Bóg nie jest w niej człowiekowi potrzebny, ludzie są w stanie sami siebie zrozumieć i kierować swoim życiem. Co oczywiście jest kompletną bzdurą. Z kulturą współczesną wiąże się też termin taki jak pokolenie X. Jest to generacja ludzi urodzonych pomiędzy 1965 a 1985 rokiem. X oznaczać ma niewiadomą, ludzi, którzy nie wiedzą dokąd mają zmierzać; zagubione w chaosie współczesności społeczeństwo, społeczeństwo szukające odpowiedzi na trudne pytania i sensu własnego życia. Wyznacznikiem przynależności była tutaj abnegacja, nonszalancki styl i sposób życia. Często byli to ludzie wykształceni, bogaci zarówno intelektualnie, jak i materialnie lecz świadomie uciekający na marginesy oficjalnego życia.
Współcześnie mamy też do czynienia ze zjawiskiem mcdonaldyzacji (makdonaldyzacji). Jest to proces upowszechniania się zasad działania znanych z barów szybkiej obsługi we wszystkich dziedzinach życia społecznego na świecie. System ten posiada zarówno wady jak i zalety. Przykładowymi plusami makdonaldyzacji są: ogólna dostępność towarów i usług, równouprawnienie (każdego bez względu na wszystko traktuje się tak samo), czy też możliwość szybkiego i łatwego porównania cen tych samych towarów. Poważną wadą systemu jest to, że ludzie często traktowani są przedmiotowo (np. w pracy); niektóre czynności muszą wykonywać szybko, sprawnie i bezbłędnie, zupełnie jak gdyby byli skonstruowanymi i zaprogramowanymi w tym celu robotami. Kolejnym istotnym minusem jest dehumanizacja jednostki to znaczy, że nie liczy się pojedynczy człowiek, ważniejszy jest tzw. klient masowy. System ten wpływa także niekorzystnie na środowisko naturalne. Niewłaściwe jest też myślenie niektórych (często są to osoby zatrudniające w swoich firmach większą liczbę ludzi), a mianowicie, że nie liczy się wiedza, ale sprawność pracownika.
W dzisiejszych czasach spotykamy się też z ogólnoświatowy proces amerykanizacji, którego obiektem są instytucje, normy, wartości, zwyczaje, zachowania, techniki, symbole czy obrazy, które są kojarzone ze Stanami Zjednoczonymi. Coraz częściej przyjmują się amerykańskie zasady i style w zarządzaniu większymi przedsiębiorstwami; prywatyzuje się przedsiębiorstwa państwowe i społeczne we wszystkich sferach gospodarki. Na pewno też da się zauważyć, że codzienny język pełen jest anglicyzmów, często używamy ich nawet nieświadomie. Obecnie wszędzie dominuje amerykańskie jedzenie, amerykańska moda, amerykańska muzyka. Ameryka. Jeżeli mowa o kulturze współczesnej, warto jest wspomnieć też o tożsamości narodowej. Jest to takie poczucie odrębności danego kraju wobec innych narodów, kształtowane przez czynniki takie jak np.: symbole narodowe, język, barwy, historia, kulturę. 2 z tych wspomnianych wcześniej czynników ulega teraz ciągłym zmianom; widoczna jest amerykanizacja języka oraz podążanie kultury za najnowszymi trendami i dominującymi obecnie zwyczajami na całym świecie.
Świat się zmienia. Zmieniają się ludzie, zmienia się wszystko nasze zachowanie, przyzwyczajenia to kim jesteśmy a wszystko to po to by funkcjonować we współczesnym świecie. Często na to, jak się ubieramy, zachowujemy, jakiej muzyki słuchamy, ogromny wpływ ma kultura. A kultura też się zmienia, w tempie przerażającym. Nie mówię oczywiście, że to źle, ale też nie twierdzę, że jestem zachwycona tymi zmianami. Każdy kraj powinien posiadać własne, charakterystyczne dla siebie zasady, prawdy, których ludzie się trzymają, ideały, w które wierzą. Wcale nie musi być tak, że jeżeli Amerykanie wymyślą coś nowego, coś co u nich się popiera i co jest charakterystyczne dla Stanów Zjednoczonych to cały świat musi za tym podążać, bo to jest modne. Tak nie musi być, ba, tak być nie powinno. Kultura jest czymś, co kształtuje człowieka. I właśnie od tej współczesnej kultury zależy przyszłość kraju i każdego z osobna. Bo przecież kraj tworzą ludzie, a ludzi kształtuje kultura.

[align=center:1nendp79][Obrazek: abakanowicz.jpg][/align:1nendp79]]]> <![CDATA[Praca licencjacka Zuzanna Ossolińska]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-964.html Fri, 30 May 2014 23:17:08 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-964.html Sztuka współczesna z własnymi przykładami[/align:1pwwgsug]

Sztuka współczesna inaczej sztuka najnowsza jest aktualnym okresem w dziejach sztuki. Sztuka najnowsza ma swój początek w połowie XX wieku (po II wojnie światowej). Sztuka ta nie posiada jeszcze ustalonych, czasowych podziałów. W obecnej dobie rozwoju cywilizacji nie można zamknąć sztuki współczesnej w jednolitych formułach. Sztuka poprzez dzieła artystów reaguje na ogromny potencjał, możliwości i zagrożenia otaczającego świata. Artyści dla swoich poszukiwań znajdują różne środki wyrazu. Do najwcześniej wprowadzonych nowatorskich rozwiązań należą abstrakcje, collage, fotomontaż, pojawiają się również instalacje, happening, fluxus, performance.
Malarstwo abstrakcyjne nie przedstawia realnych obiektów natomiast kolorem i forma operuje bardzo swobodnie. Ojcem abstrakcji jest Wassily Kandinsky- rosyjski malarz, który stopniowo przechodził od figuracji, przez doświadczenia bliskie fowizmowi, aż do całkowitego zagubienia się tematu malarskiego w kolorze, co można już zaobserwować w jego "Górze" z 1909 roku lub "Obrazie z łucznikiem" z tego samego roku.


[Obrazek: obraz-z-lucznikiem-1909-kandinsky.jpg]

"Obraz z łucznikiem" Wassily Kandinsky


W 1910 roku powstała akwarela bez tytułu, nazywana czasem "Pierwszą abstrakcją" lub "Pierwszym dziełem abstrakcyjnym". Na obrazie tym zanika wszelkie pojęcie tematu malarskiego, przypomina on kolorowe nieporadne próby dziecka.

[Obrazek: akwarela.jpg]

"Pierwsza abstrakcja" Wassily Kandinsky

Do sztuki abstrakcji doszli również Piet Mondrian i Kazimierz Malewicz.
doszedł do abstrakcji poprzez formę. Jego obrazy z lat 1909-1913 stopniowo zdekonstruują obiekty malarskie – głównie rośliny – pomnażają je rytmicznie, aż wreszcie sprowadzają do geometrycznego wzoru. Kamieniem milowym Mondrianowskiej abstrakcji jest płótno z 1913 roku "Kompozycja nr 2. Kompozycja w Linii i Kolorze". Na obrazie powtarzają się niezliczone poziome i pionowe linie, przypominające zaburzoną szachownicę.

[Obrazek: kompozycjanr2zliniamiikolorami1913kroell...useij2.jpg]

"Kompozycja nr 2. Kompozycja w Linii i Kolorze" Piet Mondrian

Natomiast Kazimierz Malewicz dotarł do abstrakcji poprzez kubizm. Malowane przez niego krajobrazy stopniowo się geometryzują. "Poranek na wsi po burzy śnieżnej" z 1912 roku jest już niezwykle ekspresyjnym zbiorem barwnych brył, budującym artystyczną wizję świata wyłaniającego się spod bieli. O pół roku późniejszy "Drwal" to w gruncie rzeczy kilkanaście figur geometrycznych, które jednak wyraźnie układają się w postać brodatego mężczyzny z siekierą. Malując "Okrąg" z 1913 roku, Malewicz rezygnuje z nadawania mu pozorów figuratywności – jest to po prostu okrąg, jak później będzie Malewicz pokazywał światu "po prostu" czarny kwadrat na białym polu.

[Obrazek: 1912_Malewitsch_Morgen-im-Dorf.jpg]

"Poranek na wsi po burzy śnieżnej" Kazimierz Malewicz

Zwykle pomijany przy historii malarstwa abstrakcyjnego jest łuczyzm czyli Rajonizm, rajonizm, rayism, łuczyzm – efemeryczny kierunek awangardowy, pierwszy kierunek artystyczny o rosyjskich początkach oparty na realizacji założeń programowych. Powołany do życia około 1911 przez Michaiła Łarionowa Nazwa kierunku pochodzi od słowa "promień", śledzenie odblasków i promieni świetlnych było inspiracją malarza.

[Obrazek: luczyzm.jpg]

łuczyzm


Kolejnymi kierunkami w malarstwie abstrakcyjnym sa :
• Informel – czyli sztuka bezkształtna wchodząca w obręb abstrakcjonizmu niegeometrycznego, która dąży do swobodnej ekspresji przez stosowanie barwnych plam bądź linii. Styl ten nie podlega żadnym regułom kompozycyjnym. Jego przedstawicielami są: Wols, Hans Hartung.

[Obrazek: jacksonpollock.jpg]

Jackson Pollock


• Malarstwo materii – środkiem wyrazu jest tu materia (np. gips, piasek, skała), którą poddaje się obróbce. Włącza się ją do obrazu na zasadzie kolażu. Do twórców tego nurtu zalicza się Jeana Fautriera i Antonio Tapiesa.

[Obrazek: s2.jpg]

Malarstwo materii


• Taszyzm – należący do niegeometrycznego nurtu abstrakcjonizmu. Cechuje się ekspresją i gwałtownością tworzenia dzieł. Prace powstają zgodnie z instynktem twórcy, wbrew rozumowi. W tym stylu tworzyli: Jean-Paul Riopelle, Tadeusz Dominik.
• Malarstwo kaligraficzne (odmiana informelu) – styl malarstwa abstrakcyjnego, w którym artyści umieszczali na swoich obrazach porozrzucane proste znaki lub poplątane linie pisma bez początku i końca. W taki sposób malowali: Cappo Grossieo, Mark Tobey.

[Obrazek: Tobey_z.jpg]

Malarstwo kaligraficzne

• Hiperrealizm – wzorem dla obrazu staje się zdjęcie, które przenosi się na płótno drogą projekcji. Inspiracją dla malarzy jest rzeczywistość. Dzieła pozbawione są wpływu osobowości malarza. Przedstawicielami tego stylu są: Chuck Close, Richard Estes.

[Obrazek: images?q=tbn:ANd9GcStJXKPBa8dAW5rOwfHp49...Icx7X78v4g]

Hiperrealizm

• Op-art (Optical Art – sztuka optyczna) – artyści malujący w tym stylu chcą za pomocą złudzeń optycznych, spowodowanych odpowiednim rozmieszczeniem linii, a także płaszczyzn barwnych zawrzeć iluzję ruchu. Takimi twórcami są: Victor Vasarely, Carlos Cruz-Diez.


• Pop-art – jako tworzywo wykorzystuje się tu przedmioty powszechnego użytku i eksploatuje wytwory kultury masowej. Twórcami tego stylu byli: Eduardo Paolozzi i Andy Warhol.
Kolaż, czyli z francuskiego. collage jest to technika artystyczna polegająca na formowaniu kompozycji z różnych materiałów i tworzyw (gazet, tkaniny, fotografii, drobnych przedmiotów codziennego użytku itp.). Są one naklejane na płótno lub papier i łączone z tradycyjnymi technikami plastycznymi (np. farbą olejną, farbą akrylową, gwaszem

[Obrazek: 6774870_wyspa-mlynska-w-bydgoszczy--kolaz.jpg]

Kolaż

Fotomontaż obraz fotograficzny otrzymany przez sfotografowanie kompozycji utworzonej z wykorzystaniem odbitek fotograficznych, ilustracji, wydruków, innych obrazów itp., a także różnych przedmiotów. Stosowany m.in. jako plakat, ilustracja prasowa, itp. a nawet jako samodzielne dzieło sztuki.

[Obrazek: images?q=tbn:ANd9GcTLMibb7Qt9d5CUcWNmKf-...UN6gWHEKYD]

Fotomontaż

Instalacja — wieloelementowa realizacja artystyczna w konkretnej przestrzeni (miejscu, obiekcie itp.) zastanej, lub konstruująca taką przestrzeń.
Instalacje wykorzystują wszelkie materiały i media.

[Obrazek: 16427dc77bcd41fc72f1e889ac51b3e4bll.jpg]

Instalacja

Happening charakteryzuje się bezpośredniością, otwartością formalną, często z elementami improwizacji, które aktywizują widza, często jako wyraz nieskrępowanej ekspresji twórczej, wprowadzenia akcji w czasie czyli jest to happening wywodzący się z plastyki, wprowadzenia elementu amatorskiego (happening wywodzący się z teatru). W swoim przebiegu może być połączeniem akcji – czynności z przedmiotami, obiektami często specjalnie do tego celu spreparowanymi, wytwarzaniem dźwięków. Happening może wynikać również ze specyfiki miejsca.
Fluxus jest to międzynarodowy ruch artystyczny w sztuce XX wieku patronujący działaniom wielu dziedzin miedzy innymi sztuki wizualne, poezja, muzyka i artystom o różnych postawach i doświadczeniach sztuki, ale charakteryzujących się przekraczaniem wąskich specjalności, specyficznym humorem, dystansem do tradycyjnej sztuki.

[Obrazek: fluxus-art.jpg]

Fluxus


. Performance uważany jest za sztukę żywą rozumianą dwojako: z jednej strony jako osobisty, personalny pokaz artysty przed publicznością i bezpośredni z nią kontakt, z drugiej – jako sprzeciw wobec tego, co skonwencjonalizowane. Choć obecnie bliższy jest sztukom nietrwałym, jak teatr, swe korzenie zawdzięcza tradycji malarstwa gestu Jacksona Pollocka, który wyeksponował akt malowania, sam proces malarski, co później rozwinęli jego następcy usuwając płótno, a w miejsce dzieła jako rezultatu twórczego umieścili sam proces tworzenia nieowocujący żadnym materialnym dziełem sztuki. Obecnie jedyną namacalną pozostałością z przedstawienia jest materiał filmowy, fotograficzny itp. Performance dąży do zaskoczenia i poruszenia publiczności. Bywa przez to przedstawieniem wysoce kontrowersyjnym, a często kontrowersyjność owa jest wręcz pożądana. W historii performance zdarzały się sytuacje, gdy fizyczne okaleczanie ciała doprowadzało do mniej lub bardziej zamierzonych tragedii. Tzw. "Akcjoniści wiedeńscy" publicznie się okaleczali, zdarzył się nawet przypadek śmierci w wyniku performance (29-letni Rudolf Schwarzkogler w roku 1969). Performance bywa też kontrowersyjny przez aspekt seksualności. Seksualności, której celem jest nie tylko szokowanie formą, ale i przekaz dotyczący konwencji i ograniczeń, jakimi jesteśmy poddawani.


[Obrazek: performance-art1.jpg]

Performance

Sztuka współczesna to w prostej linii spadkobierczyni tych tendencji, które miały największy wpływ na charakter malarstwa, rzeźby oraz architektury przed wybuchem drugiej wojny światowej. Zresztą wielu z artystów, którzy byli aktywni przed wojną, i po niej kontynuowało swą działalność, np. Picasso, Dali. Charakterystyczną tendencją dla sztuki współczesnej jest natomiast pojawienie się nowych technik wyrazu, np. grafika komputerowa, techniki audiowizualne. Jednocześnie jest ona bardziej egalitarna, gdyż dzięki środkom masowego przekazu, stała się ona bardziej dostępna. Niestety, skutkiem tego sztuka współczesna nieraz schlebia bardzo niskim gustom, ocierając się o kicz.]]> Sztuka współczesna z własnymi przykładami[/align:1pwwgsug]

Sztuka współczesna inaczej sztuka najnowsza jest aktualnym okresem w dziejach sztuki. Sztuka najnowsza ma swój początek w połowie XX wieku (po II wojnie światowej). Sztuka ta nie posiada jeszcze ustalonych, czasowych podziałów. W obecnej dobie rozwoju cywilizacji nie można zamknąć sztuki współczesnej w jednolitych formułach. Sztuka poprzez dzieła artystów reaguje na ogromny potencjał, możliwości i zagrożenia otaczającego świata. Artyści dla swoich poszukiwań znajdują różne środki wyrazu. Do najwcześniej wprowadzonych nowatorskich rozwiązań należą abstrakcje, collage, fotomontaż, pojawiają się również instalacje, happening, fluxus, performance.
Malarstwo abstrakcyjne nie przedstawia realnych obiektów natomiast kolorem i forma operuje bardzo swobodnie. Ojcem abstrakcji jest Wassily Kandinsky- rosyjski malarz, który stopniowo przechodził od figuracji, przez doświadczenia bliskie fowizmowi, aż do całkowitego zagubienia się tematu malarskiego w kolorze, co można już zaobserwować w jego "Górze" z 1909 roku lub "Obrazie z łucznikiem" z tego samego roku.


[Obrazek: obraz-z-lucznikiem-1909-kandinsky.jpg]

"Obraz z łucznikiem" Wassily Kandinsky


W 1910 roku powstała akwarela bez tytułu, nazywana czasem "Pierwszą abstrakcją" lub "Pierwszym dziełem abstrakcyjnym". Na obrazie tym zanika wszelkie pojęcie tematu malarskiego, przypomina on kolorowe nieporadne próby dziecka.

[Obrazek: akwarela.jpg]

"Pierwsza abstrakcja" Wassily Kandinsky

Do sztuki abstrakcji doszli również Piet Mondrian i Kazimierz Malewicz.
doszedł do abstrakcji poprzez formę. Jego obrazy z lat 1909-1913 stopniowo zdekonstruują obiekty malarskie – głównie rośliny – pomnażają je rytmicznie, aż wreszcie sprowadzają do geometrycznego wzoru. Kamieniem milowym Mondrianowskiej abstrakcji jest płótno z 1913 roku "Kompozycja nr 2. Kompozycja w Linii i Kolorze". Na obrazie powtarzają się niezliczone poziome i pionowe linie, przypominające zaburzoną szachownicę.

[Obrazek: kompozycjanr2zliniamiikolorami1913kroell...useij2.jpg]

"Kompozycja nr 2. Kompozycja w Linii i Kolorze" Piet Mondrian

Natomiast Kazimierz Malewicz dotarł do abstrakcji poprzez kubizm. Malowane przez niego krajobrazy stopniowo się geometryzują. "Poranek na wsi po burzy śnieżnej" z 1912 roku jest już niezwykle ekspresyjnym zbiorem barwnych brył, budującym artystyczną wizję świata wyłaniającego się spod bieli. O pół roku późniejszy "Drwal" to w gruncie rzeczy kilkanaście figur geometrycznych, które jednak wyraźnie układają się w postać brodatego mężczyzny z siekierą. Malując "Okrąg" z 1913 roku, Malewicz rezygnuje z nadawania mu pozorów figuratywności – jest to po prostu okrąg, jak później będzie Malewicz pokazywał światu "po prostu" czarny kwadrat na białym polu.

[Obrazek: 1912_Malewitsch_Morgen-im-Dorf.jpg]

"Poranek na wsi po burzy śnieżnej" Kazimierz Malewicz

Zwykle pomijany przy historii malarstwa abstrakcyjnego jest łuczyzm czyli Rajonizm, rajonizm, rayism, łuczyzm – efemeryczny kierunek awangardowy, pierwszy kierunek artystyczny o rosyjskich początkach oparty na realizacji założeń programowych. Powołany do życia około 1911 przez Michaiła Łarionowa Nazwa kierunku pochodzi od słowa "promień", śledzenie odblasków i promieni świetlnych było inspiracją malarza.

[Obrazek: luczyzm.jpg]

łuczyzm


Kolejnymi kierunkami w malarstwie abstrakcyjnym sa :
• Informel – czyli sztuka bezkształtna wchodząca w obręb abstrakcjonizmu niegeometrycznego, która dąży do swobodnej ekspresji przez stosowanie barwnych plam bądź linii. Styl ten nie podlega żadnym regułom kompozycyjnym. Jego przedstawicielami są: Wols, Hans Hartung.

[Obrazek: jacksonpollock.jpg]

Jackson Pollock


• Malarstwo materii – środkiem wyrazu jest tu materia (np. gips, piasek, skała), którą poddaje się obróbce. Włącza się ją do obrazu na zasadzie kolażu. Do twórców tego nurtu zalicza się Jeana Fautriera i Antonio Tapiesa.

[Obrazek: s2.jpg]

Malarstwo materii


• Taszyzm – należący do niegeometrycznego nurtu abstrakcjonizmu. Cechuje się ekspresją i gwałtownością tworzenia dzieł. Prace powstają zgodnie z instynktem twórcy, wbrew rozumowi. W tym stylu tworzyli: Jean-Paul Riopelle, Tadeusz Dominik.
• Malarstwo kaligraficzne (odmiana informelu) – styl malarstwa abstrakcyjnego, w którym artyści umieszczali na swoich obrazach porozrzucane proste znaki lub poplątane linie pisma bez początku i końca. W taki sposób malowali: Cappo Grossieo, Mark Tobey.

[Obrazek: Tobey_z.jpg]

Malarstwo kaligraficzne

• Hiperrealizm – wzorem dla obrazu staje się zdjęcie, które przenosi się na płótno drogą projekcji. Inspiracją dla malarzy jest rzeczywistość. Dzieła pozbawione są wpływu osobowości malarza. Przedstawicielami tego stylu są: Chuck Close, Richard Estes.

[Obrazek: images?q=tbn:ANd9GcStJXKPBa8dAW5rOwfHp49...Icx7X78v4g]

Hiperrealizm

• Op-art (Optical Art – sztuka optyczna) – artyści malujący w tym stylu chcą za pomocą złudzeń optycznych, spowodowanych odpowiednim rozmieszczeniem linii, a także płaszczyzn barwnych zawrzeć iluzję ruchu. Takimi twórcami są: Victor Vasarely, Carlos Cruz-Diez.


• Pop-art – jako tworzywo wykorzystuje się tu przedmioty powszechnego użytku i eksploatuje wytwory kultury masowej. Twórcami tego stylu byli: Eduardo Paolozzi i Andy Warhol.
Kolaż, czyli z francuskiego. collage jest to technika artystyczna polegająca na formowaniu kompozycji z różnych materiałów i tworzyw (gazet, tkaniny, fotografii, drobnych przedmiotów codziennego użytku itp.). Są one naklejane na płótno lub papier i łączone z tradycyjnymi technikami plastycznymi (np. farbą olejną, farbą akrylową, gwaszem

[Obrazek: 6774870_wyspa-mlynska-w-bydgoszczy--kolaz.jpg]

Kolaż

Fotomontaż obraz fotograficzny otrzymany przez sfotografowanie kompozycji utworzonej z wykorzystaniem odbitek fotograficznych, ilustracji, wydruków, innych obrazów itp., a także różnych przedmiotów. Stosowany m.in. jako plakat, ilustracja prasowa, itp. a nawet jako samodzielne dzieło sztuki.

[Obrazek: images?q=tbn:ANd9GcTLMibb7Qt9d5CUcWNmKf-...UN6gWHEKYD]

Fotomontaż

Instalacja — wieloelementowa realizacja artystyczna w konkretnej przestrzeni (miejscu, obiekcie itp.) zastanej, lub konstruująca taką przestrzeń.
Instalacje wykorzystują wszelkie materiały i media.

[Obrazek: 16427dc77bcd41fc72f1e889ac51b3e4bll.jpg]

Instalacja

Happening charakteryzuje się bezpośredniością, otwartością formalną, często z elementami improwizacji, które aktywizują widza, często jako wyraz nieskrępowanej ekspresji twórczej, wprowadzenia akcji w czasie czyli jest to happening wywodzący się z plastyki, wprowadzenia elementu amatorskiego (happening wywodzący się z teatru). W swoim przebiegu może być połączeniem akcji – czynności z przedmiotami, obiektami często specjalnie do tego celu spreparowanymi, wytwarzaniem dźwięków. Happening może wynikać również ze specyfiki miejsca.
Fluxus jest to międzynarodowy ruch artystyczny w sztuce XX wieku patronujący działaniom wielu dziedzin miedzy innymi sztuki wizualne, poezja, muzyka i artystom o różnych postawach i doświadczeniach sztuki, ale charakteryzujących się przekraczaniem wąskich specjalności, specyficznym humorem, dystansem do tradycyjnej sztuki.

[Obrazek: fluxus-art.jpg]

Fluxus


. Performance uważany jest za sztukę żywą rozumianą dwojako: z jednej strony jako osobisty, personalny pokaz artysty przed publicznością i bezpośredni z nią kontakt, z drugiej – jako sprzeciw wobec tego, co skonwencjonalizowane. Choć obecnie bliższy jest sztukom nietrwałym, jak teatr, swe korzenie zawdzięcza tradycji malarstwa gestu Jacksona Pollocka, który wyeksponował akt malowania, sam proces malarski, co później rozwinęli jego następcy usuwając płótno, a w miejsce dzieła jako rezultatu twórczego umieścili sam proces tworzenia nieowocujący żadnym materialnym dziełem sztuki. Obecnie jedyną namacalną pozostałością z przedstawienia jest materiał filmowy, fotograficzny itp. Performance dąży do zaskoczenia i poruszenia publiczności. Bywa przez to przedstawieniem wysoce kontrowersyjnym, a często kontrowersyjność owa jest wręcz pożądana. W historii performance zdarzały się sytuacje, gdy fizyczne okaleczanie ciała doprowadzało do mniej lub bardziej zamierzonych tragedii. Tzw. "Akcjoniści wiedeńscy" publicznie się okaleczali, zdarzył się nawet przypadek śmierci w wyniku performance (29-letni Rudolf Schwarzkogler w roku 1969). Performance bywa też kontrowersyjny przez aspekt seksualności. Seksualności, której celem jest nie tylko szokowanie formą, ale i przekaz dotyczący konwencji i ograniczeń, jakimi jesteśmy poddawani.


[Obrazek: performance-art1.jpg]

Performance

Sztuka współczesna to w prostej linii spadkobierczyni tych tendencji, które miały największy wpływ na charakter malarstwa, rzeźby oraz architektury przed wybuchem drugiej wojny światowej. Zresztą wielu z artystów, którzy byli aktywni przed wojną, i po niej kontynuowało swą działalność, np. Picasso, Dali. Charakterystyczną tendencją dla sztuki współczesnej jest natomiast pojawienie się nowych technik wyrazu, np. grafika komputerowa, techniki audiowizualne. Jednocześnie jest ona bardziej egalitarna, gdyż dzięki środkom masowego przekazu, stała się ona bardziej dostępna. Niestety, skutkiem tego sztuka współczesna nieraz schlebia bardzo niskim gustom, ocierając się o kicz.]]>