<![CDATA[Forum Republiki Bialeńskiej - Przemysł Zbrojeniowy]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/ Thu, 04 Jun 2026 08:10:22 +0000 MyBB <![CDATA[Firmy zbrojeniowe współpracujące z SZ RB]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9252.html Sun, 18 Mar 2018 12:20:18 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9252.html [Obrazek: jxYzFt2.png]
Spis firm zbrojeniowych współpracujących z SZ RB.
[/official2]]]> [Obrazek: jxYzFt2.png]
Spis firm zbrojeniowych współpracujących z SZ RB.
[/official2]]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA/R&RFC - Broń strzelcka cz.1]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-5147.html Fri, 29 Apr 2016 10:01:28 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-5147.html PRODUKCJA RA/R&RFC – Broń strzelecka cz.1

W czasie powstania Republiki Bialeńskiej sytuacja w zakresie broni strzeleckiej była podobna do sytuacji w innych dziedzinach uzbrojenia armii. Występowała mieszanka sprzętowa, bo w spadku po poprzedniej państwowości odziedziczono dwa zakłady produkcyjne – jeden na północy, a drugi na południu kraju. Produkowały one różny sprzęt, niekoniecznie nowoczesny - który wykorzystywał w dodatku różne typy amunicji. W początkowym okresie tworzenia się Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej uznano, że sprawy broni strzeleckiej nie są najpilniejsze, gdyż zapasów było sporo, a zawsze można było po przejęciu dawnych zakładów zbrojeniowych przez koncern RA (jeszcze przed utworzeniem R&RFC) w razie potrzeby szybko wyprodukować brakujące ilości. Jednak po przejęciu produkcji broni strzeleckiej przez RA, a potem przez R&RFC prowadzono ograniczone programy modernizacyjne przejętych wzorów broni strzeleckiej.

W tym początkowym okresie Siły Zbrojne RB dysponowały następującymi wzorami broni strzeleckiej:

Karabinek C-1 i jego odmiany.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z wczesnego okresu tworzenia armii - uzbrojony w karabinek C-1.

Karabinek automatyczny kalibru 5,45mm x 39, działający na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, z długim ruchem tłoka gazowego oraz ryglowany przez obrót zamka. Jest to broń zasilana z magazynków 30-nabojowych i dysponująca otwartymi przyrządami celowniczymi (muszka i regulowana szczerbina) oraz mechanizmem spustowo-uderzeniowym przystosowanym do prowadzenia ognia pojedynczego i ciągłego. Karabinek C-1 charakteryzuje się dużą prostotą konstrukcyjną, łatwością obsługi w polu oraz niezawodnością działania. Jego główną wadą jest dość przeciętna celność i słaba ergonomia.

Do karabinka można podłączyć jednostrzałowy granatnik podwieszany GL-1 w kalibrze 40mm, który jest ładowany odprzodowo, co mocno uprasza jego konstrukcję – używa granatów bezłuskowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z wczesnego okresu tworzenia armii - uzbrojony w karabinek maszynowy MC-1.

Na bazie karabinka C-1 opracowano karabinek maszynowy MC-1 oraz subkarabinek CS-1. W karabinku maszynowym zmieniony kolbę na lepiej dostosowaną do strzelania w pozycji leżąc z użyciem dwójnogu oraz zastosowano dłuższą i cięższą lufę o większej pojemności cieplnej, a pod lufą zamontowano składany dwójnóg. Do zasilania broni używa się magazynków 40-nabojowych (początkowo też bębnów 75-nabojowych, które nie są już produkowane), które są wzajemnie wymienne z magazynkami 30-nabojowymi karabinków C-1.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,45mm kbkm MC-1M.

Subkarabinek CS-1 od C-1 odróżnia krótsza lufa oraz związane z tym zmiany w układzie gazowym – jest to głownie bron przeznaczona dla funkcyjnych i dla załóg pojazdów bojowych. Podobnie jak C-1 ma składaną kolbę z tworzywa sztucznego.
Obecnie firma oferuje już tylko zmodernizowane odmiany karabinka C-1, subkarabinka CS-1 i karabinka maszynowego MC-1 oznaczone odpowiednio C-1M, CS-1M i MC-1M.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,45mm karabinki C-1M i CS-1M.

Dane taktyczno-techniczne C-1M/CS-1M/MC-1M

Kaliber: 5,45 (nabój 5,45mm x 39)
Masa broni (bez amunicji): 3,4/3,2/5,15 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 943/824/1060 mm
Długość broni z kolbą złożoną: 705/586/845 mm
Długość lufy: 415/314/590 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 600-650 strz./min

Karabinek C-2 i jego odmiany

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB w czasie gdy przezbrajano armię na broń strzelającą amunicją 5,56mm x 45 z karabinkiem C-2 i podwieszonym granatnikiem GL-2.

Drugą bronią, która pozostała w spadku po poprzedniej państwowości był karabinek strzelający amunicją 5,56mm x 45, który w chwili przejęcia dawnych zakładów zbrojeniowych przez RA, a potem wyodrębnieniu produkcji broni strzeleckiej do nowo powstałej firmy R&RFC – znajdował się w początkowej fazie produkcji, a jego ilości w tworzących się SZ RB były niewielkie.

Jednak ze względu na zawarcie traktatu wojskowego z NUPIA i związaną z tym standaryzacją amunicji strzeleckiej zdecydowano się na kontynuacje jego produkcji i sukcesywną wymianę karabinków C-1 (i jego odmian) na karabinki C-2 i CS-2.

Karabinek C-2 to broń, która również działa na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny układ w lufie, ale z zastosowaniem układu beztłokowego, gdzie gazy prochowe działają bezpośrednio na zamek. Ryglowanie broni odbywa się przez obrót zamka, a mechanizm spustowy pozwala na prowadzenie ognia pojedynczego i ciągłego (w niektórych wersjach ograniczonego tylko do serii 3-strzałowych). Zastosowano przyrządy celownicze z przeziernikiem umieszczone w rączce transportowej oraz sprężynę powrotną umieszczona w kolbie. Umożliwiło to znaczne skrócenie komory zamkowej, ale jednocześnie spowodowało, że w karabinku nie można zastosować składanej kolby – choć w CS-2 jest ona skracana poprzez wsuwanie, co jednocześnie umożliwia regulowanie jej długości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm kbk CS-2.

Karabinki C-2 i CS-2 charakteryzują się bardzo dobrą ergonomią i są celniejsze od C-1/CS-1, ale ich odporność na zanieczyszczenia polowe jest mniejsza. Zasilane są z magazynków o pojemności 30-nabojów (pierwotnie z 20-nabojowych, ale te nie są już wytwarzane i użytkowane w SZ RB). Po podjęciu produkcji tej broni prowadzono prace modernizacyjne tej broni doprowadzając do odmian oznaczonych C-2M i CS-2M. Zarówno do karabinka C-2/C-2M, jak i do skróconego CS-2/CS-2M można podwieszać 40mm granatnik GL-2 – stosuje się w nim naboje 40mm x 46SR (odmienne od tych używanych w GL-1), a ładowanie następuje odtylcowo po przesunięciu lufy granatnika do przodu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinek C-2 z podwieszonym granatnikiem 40mm GL-2.

Dane taktyczno-techniczne C-2M/CS-2M:

Kaliber: 5,56mm (nabój 5,56mmx 45)
Masa broni (bez amunicji): 3,25/2,77 kg
Długość broni z kolbą rozsuniętą: 1003/838 mm
Długość broni z kolbą wsuniętą: - /757 mm
Długość lufy: 508/368 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 700-950 strz./min.

Karabinek C-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Współczesny żołnierz SZ RB uzbrojony w kbk C-3.

Znajdujące się w uzbrojeniu karabinki C-1 i C-2 (oraz ich odmiany) w pełni nie spełniały oczekiwań SZ RB – w przypadku C-1 doceniana była niezawodność broni, a w przypadku C-2 celność i ergonomia, jednak oba typy miały też wady krytykowane przez odbiorcę wojskowego. Po wyodrębnieniu się z koncernu RA wyspecjalizowanej firmy produkującej broń strzelecką podjęto prace nad skonstruowaniem broni, która łącząc zalety karabinków C-1 i C-2 – jednocześnie nie miałaby ich wad.

W efekcie prac powstał karabinek C-3, który podobnie jak poprzednicy działa na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ale analogicznie do C-1 zastosowano układ z długim ruchem tłoka gazowego. Ryglowanie odbywa się przez obrót zamka z zastosowaniem dwóch dużych występów ryglowych, a mechanizm spustowy umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym, ciągłym i seriami 3-strzałowymi. Dla polepszenia funkcjonowania broni w trudnych warunkach i zanieczyszczonej zastosowano dwupołożeniowy regulator gazowy. Celownik jest przeziernikowy – przerzutowy na 250 i 400m, a broń ma składaną na bok kolbę metalową. Opcjonalnie może być dostarczany z kolbą stałą z tworzywa sztucznego. Produkowany jest z dwoma długościami luf jako C-3 oraz CS-3. Do broni można podłączać granatnik GL-3 strzelający amunicją identyczną jak GL-2 czyli 40mm x 46SR, ale o odmiennym systemie ładowania – lufa jest odchylana w bok. Można również montować starsze granatniki GL-2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinki C-3 i CS-3.

Dane taktyczno-techniczne C-3/CS-3:

Kaliber: 5,56mm (nabój 5,56mmx 45)
Masa broni (bez amunicji): 4/3,8 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 997/911 mm
Długość broni z kolbą złożoną: 766/680 mm
Długość lufy: 449/363 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 700-950 strz./min.


Karabin R-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin R-3 z zamontowanym celownikiem optycznym.

Produkcja karabinków C-3 była uzupełniona niewielką ilością karabinów R-3, strzelających nabojem 7,62mm x 51. Broń działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w lufie i ma ryglowanie przez przekoszenie zamka w płaszczyźnie pionowej. Zasilanie odbywa się z magazynka o pojemności 20-naboi, a mechanizm spustowy umożliwia prowadzenia ognia pojedynczego i ciągłego. Oferowano kilka odmian tej broni – karabin R-4 (z kolba stałą i składaną), karabin skrócony RS-4 (z kolba składaną) i odmianę rkm-ową czyli MR-4. SZ RB zamawiały tylko R-4 z kolbą stałą i RS-4 w niewielkich ilościach.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin RS-3

Dane taktyczno-techniczne R-3/RS-3:

Kaliber: 7,62mm (nabój 7,62mm x 51)
Masa broni (bez amunicji): 4,25/3,75 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 1090/1020 mm
Długość broni z kolbą złożoną: - /770 mm
Długość lufy: 533/463 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 650-700 strz./min.


Karabinek maszynowy LMG-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z karabinkiem maszynowym LMG-3M.

Z chwilą podjęcia decyzji, o przyjęciu do uzbrojenia broni w kalibrze 5,56mm x 45 oraz karabinków C-2, a potem C-3 stwierdzono, że nowy karabinek maszynowy nie będzie odmianą karabinka, a bronią z zasilaniem taśmowym i wymienną lufą. Tym samym nowa broń maszynowa drużyny nie miała być karabinkiem z dłuższą i cięższą lufą oraz dwójnogiem, a raczej czymś w rodzaju zminiaturyzowanego karabinu maszynowego ze wszystkimi tego konsekwencjami czyli strzelaniem z otwartego zamka (lepsze chłodzenie i brak niebezpieczeństwa samozapłonu naboju w komorze), zasilaniem taśmowym i wymienną lufą do umożliwia prowadzenie intensywnego ognia z dużą szybkostrzelnością praktyczną.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinki maszynowe LMG-3M i LMGS-3M.

LMG-3 jest karabinkiem maszynowym działającym na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych, z ryglowaniem przez obrót zamka. Strzelanie odbywa się z zamka otwartego, a mechanizm spustowy pozwala tylko na prowadzenie ognia ciągłego. Kolba może być stała lub wsuwana, a szybkowymienna lufa broni standardowej długości lub skrócona. Zasilanie z taśmy nabojowej rozsypnej o pojemności 100 lub 200 naboi, która może być umieszczona z zasobniku z tworzywa sztucznego lub zasobniku materiałowym miękkim. Awaryjnie broń można zasilać z magazynków używanych w karabinkach C-2 i C-3. W toku produkcji broń była modernizowana i występuje w odmianach LMG-3 i skróconym (z wsuwaną kolbą) LMGS-3, a obecnie produkowane są wersje odpowiednio LMG-3M i LMGS-3M oraz LMG-3M1 i LMGS-3M1.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinki maszynowe LMG-3M, LMG-3M1 i LMGS-3M1.

Dane taktyczno-techniczne LMG-3/LMGS-3:

Kaliber: 5,56mm (nabój 5,56mmx 45)
Masa broni (bez amunicji): 7,1/6,8 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 1040/914 mm
Długość broni z kolbą złożoną: -/766 mm
Długość lufy: 465/349 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 700-1000 strz./min.


Uniwersalny karabin maszynowy MG-1

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z wczesnego okresu tworzenia armii - uzbrojony w ukm MG-1M.

Karabin maszynowy MG-1 był bronią, którą odziedziczono jeszcze po poprzedniej państwowości i był produkowany w zakładach, gdzie wytwarzano karabinki C-1 (oraz CS-1 i MC-1), a po przejęciu tych zakładów przez bialeński RA, a potem R&RFC jego produkcja była kontynuowana w ograniczonym zakresie. Jest to broń działająca na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowana przez obrót zamka i zasilana z taśmy nabojowej ciągłej o pojemności 100, 200 lub 250 nabojów 7,62mm x 54R. Pojemniki z taśmą 100-nabojową mogą być dołączane do broni, a mechanizm spustowy umożliwia tylko ogień ciągły. Lufa jest szybkowymienna, a broń poza składanym dwójnogiem, może być umieszczana też na podstawie trójnożnej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin maszynowy MG-1M.

W toku produkcji broń zmodernizowano najpierw pod kątem zmniejszenia masy (MG-1M), a następnie dokonano zmiany (MG-1S) polegającej na rezygnacji z lufy szybkowymiennej na korzyść złożenia płaszcza lufy wymuszającego chłodzenie, przez co podniesiono możliwość wystrzelenia ciągiem 600 pocisków (wcześniejsze wersje 400), co uznano za wystarczające we współczesnych warunkach. MG-1S jest oferowany na eksport, podobnie jak starsza odmiana tej broni czyli MG-1M.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin maszynowy MG-1S.

Dane taktyczno-techniczne MG-1/MG-1M/MG-1S:

Kaliber: 7,62mm (nabój 7,62mm x 54R)
Masa broni (bez amunicji): 9/7,5/8,2 kg
Długość broni: 1173/1196/1155 mm
Długość lufy: 605/605/658 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 650 strz./min.

Uniwersalny karabin maszynowy MG-2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z karabinem maszynowym MG-2M.

Karabin maszynowy MG-2 został opracowany w chwili gdy jako standardowy nabój karabinowy przyjęto 7,62mm x 51 czyli w okresie gdy Republika Bialeńska tworzyła sojusz militarny z NUPIA i podejmowano działania standaryzacyjne.

Broń działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w lufie i jest ryglowana za pomocą rygla wahliwego, działającego w płaszczyźnie pionowej. MG-2 ma składany dwójnóg oraz może być umieszczany również na podstawie trójnożnej. Lufa jest szybkowymienna, a zasilanie odbywa się z taśmy rozsypnej w odcinkach 50 nabojowych, z możliwością ich łączenia. W toku produkcji broń była modernizowana (jako MG-2M), głównie pod kątem możliwości współpracy z celownikami optoelektronicznymi.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm ukm MG-2.

Dane taktyczno-techniczne MG-2/MG-2M:

Kaliber: 7,62mm (nabój 7,62mm x 51)
Masa broni (bez amunicji): 10,85/12 kg
Długość broni: 1260/1245 mm
Długość lufy: 545/627 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 750-950 strz./min]]> PRODUKCJA RA/R&RFC – Broń strzelecka cz.1

W czasie powstania Republiki Bialeńskiej sytuacja w zakresie broni strzeleckiej była podobna do sytuacji w innych dziedzinach uzbrojenia armii. Występowała mieszanka sprzętowa, bo w spadku po poprzedniej państwowości odziedziczono dwa zakłady produkcyjne – jeden na północy, a drugi na południu kraju. Produkowały one różny sprzęt, niekoniecznie nowoczesny - który wykorzystywał w dodatku różne typy amunicji. W początkowym okresie tworzenia się Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej uznano, że sprawy broni strzeleckiej nie są najpilniejsze, gdyż zapasów było sporo, a zawsze można było po przejęciu dawnych zakładów zbrojeniowych przez koncern RA (jeszcze przed utworzeniem R&RFC) w razie potrzeby szybko wyprodukować brakujące ilości. Jednak po przejęciu produkcji broni strzeleckiej przez RA, a potem przez R&RFC prowadzono ograniczone programy modernizacyjne przejętych wzorów broni strzeleckiej.

W tym początkowym okresie Siły Zbrojne RB dysponowały następującymi wzorami broni strzeleckiej:

Karabinek C-1 i jego odmiany.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z wczesnego okresu tworzenia armii - uzbrojony w karabinek C-1.

Karabinek automatyczny kalibru 5,45mm x 39, działający na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, z długim ruchem tłoka gazowego oraz ryglowany przez obrót zamka. Jest to broń zasilana z magazynków 30-nabojowych i dysponująca otwartymi przyrządami celowniczymi (muszka i regulowana szczerbina) oraz mechanizmem spustowo-uderzeniowym przystosowanym do prowadzenia ognia pojedynczego i ciągłego. Karabinek C-1 charakteryzuje się dużą prostotą konstrukcyjną, łatwością obsługi w polu oraz niezawodnością działania. Jego główną wadą jest dość przeciętna celność i słaba ergonomia.

Do karabinka można podłączyć jednostrzałowy granatnik podwieszany GL-1 w kalibrze 40mm, który jest ładowany odprzodowo, co mocno uprasza jego konstrukcję – używa granatów bezłuskowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z wczesnego okresu tworzenia armii - uzbrojony w karabinek maszynowy MC-1.

Na bazie karabinka C-1 opracowano karabinek maszynowy MC-1 oraz subkarabinek CS-1. W karabinku maszynowym zmieniony kolbę na lepiej dostosowaną do strzelania w pozycji leżąc z użyciem dwójnogu oraz zastosowano dłuższą i cięższą lufę o większej pojemności cieplnej, a pod lufą zamontowano składany dwójnóg. Do zasilania broni używa się magazynków 40-nabojowych (początkowo też bębnów 75-nabojowych, które nie są już produkowane), które są wzajemnie wymienne z magazynkami 30-nabojowymi karabinków C-1.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,45mm kbkm MC-1M.

Subkarabinek CS-1 od C-1 odróżnia krótsza lufa oraz związane z tym zmiany w układzie gazowym – jest to głownie bron przeznaczona dla funkcyjnych i dla załóg pojazdów bojowych. Podobnie jak C-1 ma składaną kolbę z tworzywa sztucznego.
Obecnie firma oferuje już tylko zmodernizowane odmiany karabinka C-1, subkarabinka CS-1 i karabinka maszynowego MC-1 oznaczone odpowiednio C-1M, CS-1M i MC-1M.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,45mm karabinki C-1M i CS-1M.

Dane taktyczno-techniczne C-1M/CS-1M/MC-1M

Kaliber: 5,45 (nabój 5,45mm x 39)
Masa broni (bez amunicji): 3,4/3,2/5,15 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 943/824/1060 mm
Długość broni z kolbą złożoną: 705/586/845 mm
Długość lufy: 415/314/590 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 600-650 strz./min

Karabinek C-2 i jego odmiany

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB w czasie gdy przezbrajano armię na broń strzelającą amunicją 5,56mm x 45 z karabinkiem C-2 i podwieszonym granatnikiem GL-2.

Drugą bronią, która pozostała w spadku po poprzedniej państwowości był karabinek strzelający amunicją 5,56mm x 45, który w chwili przejęcia dawnych zakładów zbrojeniowych przez RA, a potem wyodrębnieniu produkcji broni strzeleckiej do nowo powstałej firmy R&RFC – znajdował się w początkowej fazie produkcji, a jego ilości w tworzących się SZ RB były niewielkie.

Jednak ze względu na zawarcie traktatu wojskowego z NUPIA i związaną z tym standaryzacją amunicji strzeleckiej zdecydowano się na kontynuacje jego produkcji i sukcesywną wymianę karabinków C-1 (i jego odmian) na karabinki C-2 i CS-2.

Karabinek C-2 to broń, która również działa na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny układ w lufie, ale z zastosowaniem układu beztłokowego, gdzie gazy prochowe działają bezpośrednio na zamek. Ryglowanie broni odbywa się przez obrót zamka, a mechanizm spustowy pozwala na prowadzenie ognia pojedynczego i ciągłego (w niektórych wersjach ograniczonego tylko do serii 3-strzałowych). Zastosowano przyrządy celownicze z przeziernikiem umieszczone w rączce transportowej oraz sprężynę powrotną umieszczona w kolbie. Umożliwiło to znaczne skrócenie komory zamkowej, ale jednocześnie spowodowało, że w karabinku nie można zastosować składanej kolby – choć w CS-2 jest ona skracana poprzez wsuwanie, co jednocześnie umożliwia regulowanie jej długości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm kbk CS-2.

Karabinki C-2 i CS-2 charakteryzują się bardzo dobrą ergonomią i są celniejsze od C-1/CS-1, ale ich odporność na zanieczyszczenia polowe jest mniejsza. Zasilane są z magazynków o pojemności 30-nabojów (pierwotnie z 20-nabojowych, ale te nie są już wytwarzane i użytkowane w SZ RB). Po podjęciu produkcji tej broni prowadzono prace modernizacyjne tej broni doprowadzając do odmian oznaczonych C-2M i CS-2M. Zarówno do karabinka C-2/C-2M, jak i do skróconego CS-2/CS-2M można podwieszać 40mm granatnik GL-2 – stosuje się w nim naboje 40mm x 46SR (odmienne od tych używanych w GL-1), a ładowanie następuje odtylcowo po przesunięciu lufy granatnika do przodu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinek C-2 z podwieszonym granatnikiem 40mm GL-2.

Dane taktyczno-techniczne C-2M/CS-2M:

Kaliber: 5,56mm (nabój 5,56mmx 45)
Masa broni (bez amunicji): 3,25/2,77 kg
Długość broni z kolbą rozsuniętą: 1003/838 mm
Długość broni z kolbą wsuniętą: - /757 mm
Długość lufy: 508/368 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 700-950 strz./min.

Karabinek C-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Współczesny żołnierz SZ RB uzbrojony w kbk C-3.

Znajdujące się w uzbrojeniu karabinki C-1 i C-2 (oraz ich odmiany) w pełni nie spełniały oczekiwań SZ RB – w przypadku C-1 doceniana była niezawodność broni, a w przypadku C-2 celność i ergonomia, jednak oba typy miały też wady krytykowane przez odbiorcę wojskowego. Po wyodrębnieniu się z koncernu RA wyspecjalizowanej firmy produkującej broń strzelecką podjęto prace nad skonstruowaniem broni, która łącząc zalety karabinków C-1 i C-2 – jednocześnie nie miałaby ich wad.

W efekcie prac powstał karabinek C-3, który podobnie jak poprzednicy działa na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ale analogicznie do C-1 zastosowano układ z długim ruchem tłoka gazowego. Ryglowanie odbywa się przez obrót zamka z zastosowaniem dwóch dużych występów ryglowych, a mechanizm spustowy umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym, ciągłym i seriami 3-strzałowymi. Dla polepszenia funkcjonowania broni w trudnych warunkach i zanieczyszczonej zastosowano dwupołożeniowy regulator gazowy. Celownik jest przeziernikowy – przerzutowy na 250 i 400m, a broń ma składaną na bok kolbę metalową. Opcjonalnie może być dostarczany z kolbą stałą z tworzywa sztucznego. Produkowany jest z dwoma długościami luf jako C-3 oraz CS-3. Do broni można podłączać granatnik GL-3 strzelający amunicją identyczną jak GL-2 czyli 40mm x 46SR, ale o odmiennym systemie ładowania – lufa jest odchylana w bok. Można również montować starsze granatniki GL-2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinki C-3 i CS-3.

Dane taktyczno-techniczne C-3/CS-3:

Kaliber: 5,56mm (nabój 5,56mmx 45)
Masa broni (bez amunicji): 4/3,8 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 997/911 mm
Długość broni z kolbą złożoną: 766/680 mm
Długość lufy: 449/363 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 700-950 strz./min.


Karabin R-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin R-3 z zamontowanym celownikiem optycznym.

Produkcja karabinków C-3 była uzupełniona niewielką ilością karabinów R-3, strzelających nabojem 7,62mm x 51. Broń działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w lufie i ma ryglowanie przez przekoszenie zamka w płaszczyźnie pionowej. Zasilanie odbywa się z magazynka o pojemności 20-naboi, a mechanizm spustowy umożliwia prowadzenia ognia pojedynczego i ciągłego. Oferowano kilka odmian tej broni – karabin R-4 (z kolba stałą i składaną), karabin skrócony RS-4 (z kolba składaną) i odmianę rkm-ową czyli MR-4. SZ RB zamawiały tylko R-4 z kolbą stałą i RS-4 w niewielkich ilościach.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin RS-3

Dane taktyczno-techniczne R-3/RS-3:

Kaliber: 7,62mm (nabój 7,62mm x 51)
Masa broni (bez amunicji): 4,25/3,75 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 1090/1020 mm
Długość broni z kolbą złożoną: - /770 mm
Długość lufy: 533/463 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 650-700 strz./min.


Karabinek maszynowy LMG-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z karabinkiem maszynowym LMG-3M.

Z chwilą podjęcia decyzji, o przyjęciu do uzbrojenia broni w kalibrze 5,56mm x 45 oraz karabinków C-2, a potem C-3 stwierdzono, że nowy karabinek maszynowy nie będzie odmianą karabinka, a bronią z zasilaniem taśmowym i wymienną lufą. Tym samym nowa broń maszynowa drużyny nie miała być karabinkiem z dłuższą i cięższą lufą oraz dwójnogiem, a raczej czymś w rodzaju zminiaturyzowanego karabinu maszynowego ze wszystkimi tego konsekwencjami czyli strzelaniem z otwartego zamka (lepsze chłodzenie i brak niebezpieczeństwa samozapłonu naboju w komorze), zasilaniem taśmowym i wymienną lufą do umożliwia prowadzenie intensywnego ognia z dużą szybkostrzelnością praktyczną.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinki maszynowe LMG-3M i LMGS-3M.

LMG-3 jest karabinkiem maszynowym działającym na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych, z ryglowaniem przez obrót zamka. Strzelanie odbywa się z zamka otwartego, a mechanizm spustowy pozwala tylko na prowadzenie ognia ciągłego. Kolba może być stała lub wsuwana, a szybkowymienna lufa broni standardowej długości lub skrócona. Zasilanie z taśmy nabojowej rozsypnej o pojemności 100 lub 200 naboi, która może być umieszczona z zasobniku z tworzywa sztucznego lub zasobniku materiałowym miękkim. Awaryjnie broń można zasilać z magazynków używanych w karabinkach C-2 i C-3. W toku produkcji broń była modernizowana i występuje w odmianach LMG-3 i skróconym (z wsuwaną kolbą) LMGS-3, a obecnie produkowane są wersje odpowiednio LMG-3M i LMGS-3M oraz LMG-3M1 i LMGS-3M1.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
5,56mm karabinki maszynowe LMG-3M, LMG-3M1 i LMGS-3M1.

Dane taktyczno-techniczne LMG-3/LMGS-3:

Kaliber: 5,56mm (nabój 5,56mmx 45)
Masa broni (bez amunicji): 7,1/6,8 kg
Długość broni z kolbą rozłożoną: 1040/914 mm
Długość broni z kolbą złożoną: -/766 mm
Długość lufy: 465/349 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 700-1000 strz./min.


Uniwersalny karabin maszynowy MG-1

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z wczesnego okresu tworzenia armii - uzbrojony w ukm MG-1M.

Karabin maszynowy MG-1 był bronią, którą odziedziczono jeszcze po poprzedniej państwowości i był produkowany w zakładach, gdzie wytwarzano karabinki C-1 (oraz CS-1 i MC-1), a po przejęciu tych zakładów przez bialeński RA, a potem R&RFC jego produkcja była kontynuowana w ograniczonym zakresie. Jest to broń działająca na zasadzie odprowadzenia części gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, ryglowana przez obrót zamka i zasilana z taśmy nabojowej ciągłej o pojemności 100, 200 lub 250 nabojów 7,62mm x 54R. Pojemniki z taśmą 100-nabojową mogą być dołączane do broni, a mechanizm spustowy umożliwia tylko ogień ciągły. Lufa jest szybkowymienna, a broń poza składanym dwójnogiem, może być umieszczana też na podstawie trójnożnej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin maszynowy MG-1M.

W toku produkcji broń zmodernizowano najpierw pod kątem zmniejszenia masy (MG-1M), a następnie dokonano zmiany (MG-1S) polegającej na rezygnacji z lufy szybkowymiennej na korzyść złożenia płaszcza lufy wymuszającego chłodzenie, przez co podniesiono możliwość wystrzelenia ciągiem 600 pocisków (wcześniejsze wersje 400), co uznano za wystarczające we współczesnych warunkach. MG-1S jest oferowany na eksport, podobnie jak starsza odmiana tej broni czyli MG-1M.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm karabin maszynowy MG-1S.

Dane taktyczno-techniczne MG-1/MG-1M/MG-1S:

Kaliber: 7,62mm (nabój 7,62mm x 54R)
Masa broni (bez amunicji): 9/7,5/8,2 kg
Długość broni: 1173/1196/1155 mm
Długość lufy: 605/605/658 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 650 strz./min.

Uniwersalny karabin maszynowy MG-2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Żołnierz SZ RB z karabinem maszynowym MG-2M.

Karabin maszynowy MG-2 został opracowany w chwili gdy jako standardowy nabój karabinowy przyjęto 7,62mm x 51 czyli w okresie gdy Republika Bialeńska tworzyła sojusz militarny z NUPIA i podejmowano działania standaryzacyjne.

Broń działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych przez boczny otwór w lufie i jest ryglowana za pomocą rygla wahliwego, działającego w płaszczyźnie pionowej. MG-2 ma składany dwójnóg oraz może być umieszczany również na podstawie trójnożnej. Lufa jest szybkowymienna, a zasilanie odbywa się z taśmy rozsypnej w odcinkach 50 nabojowych, z możliwością ich łączenia. W toku produkcji broń była modernizowana (jako MG-2M), głównie pod kątem możliwości współpracy z celownikami optoelektronicznymi.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
7,62mm ukm MG-2.

Dane taktyczno-techniczne MG-2/MG-2M:

Kaliber: 7,62mm (nabój 7,62mm x 51)
Masa broni (bez amunicji): 10,85/12 kg
Długość broni: 1260/1245 mm
Długość lufy: 545/627 mm
Szybkostrzelność teoretyczna: 750-950 strz./min]]> <![CDATA[KOPRODUKCJA RA I RAT - Systemy rakietowe wysokiej mobilności.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-4954.html Thu, 14 Apr 2016 16:45:37 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-4954.html Systemy rakietowe wysokiej mobilności.

Współpraca przy systemach rakietowych pomiędzy Razor Arms Bialenia i Razor Air Tech Bialenia nie jest niczym nowym, bo te firmy współpracują od samego początku istnienia - obecnie używany w Siłach Powietrznych Republiki Bialeńskiej system rakietowy obrony przeciwlotniczej MSSA-2 również jest efektem współpracy obu firm.

Za pomocą tego systemu skutecznie chronione jest terytorium RB - jednak doświadczenie pokazało, że choć jest to system mobilny (jego elementy zamontowane są na samochodach ciężarowych oraz na naczepach i przyczepach) i dobrze sprawdzający się na Wyspie Bialeńskiej, gdzie jest dobra sieć dróg, a obrona przeciwlotnicza i sieć radarowa jest dobrze rozbudowana to dla obrony dużych obszarów jak np. Antolia, gdzie nie ma tak rozbudowane infrastruktury drogowej potrzebne są systemy o większej mobilności w trudnym terenie oraz o krótszym czasie przejścia z położenia marszowego do bojowego. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku systemów obrony wybrzeża.

Należało więc przede wszystkim wybrać odpowiednią "platformę" do montowania elementów systemów obrony rakietowej - pojazd na tyle duży by mógł udźwignąć urządzenia o dużej masie i wymiarach i jednocześnie o odpowiednich warunkach do szybkiego poruszania się w trudnym terenie. Wybór padł na ciężki samochód ciężarowo-terenowy typu SVH-2, używany w SZ RB jako ruchoma wyrzutnia rakiet operacyjno-taktycznych starszego typu (obecnie w magazynach SZ RB) oraz jako ciągnik siodłowy do przewozu ładunków wielkogabarytowych w trudnym terenie.

Jest to czteroosiowy pojazd (8 x 8) o masie własnej 23 ton, ładowności 20 ton i możliwości ciągnięcia przyczep/naczep o masie 25 ton. Silnik o mocy 525 KM umożliwia osiąganie prędkości 60-65 km/h oraz dobre własności pokonywania terenu. Samochód ten występuje w kilku odmianach - jako podstawa do instalowania uzbrojenia, systemów radarowych i jako ciągnik siodłowy. Typowy zasięg pojazdu to 650 km.

***

System obrony przeciwlotniczej MSSA-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Rakietowy system przeciwlotniczy MSSA-3 występuje w dwóch odmianach:

- MSSA-3A, który przystosowany jest do zwalczania celów powietrznych w zakresie pułapu od 25m do 25 000m i mający zasięg do 75km.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-wyrzutnia (MSSA-3A-ML) w położeniu bojowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-wyrzutnia (MSSA-3A-ML) w położeniu marszowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-stacja radarowa (MSSA-3A-RDR) w położeniu bojowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-stacja radarowa (MSSA-3A-RDR) w położeniu marszowym.

- MSSA-3B, przeznaczony jest do zwalczania zarówno samolotów lecących na dużej i małej wysokości, jak również taktycznych pocisków rakietowych w zakresie pułapu 10-27000m oraz w odległości 150km od wyrzutni.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Wyrzutnia systemu MSSA-3B (MSSA-3B-ML) - naczepa rozłączona z ciągnikiem i przygotowana do strzelania.

Obie odmiany MSSA-3 składają się z pojazdu wyrzutni oraz z pojazdu z radarem trójwspółrzędnym (SVH-2RA) - przy czym MSSA-3A ma wyrzutnię z czterema pojemnikami pocisków umieszczoną na samochodzie SVH-2 (SVH-2LA3), a MSSA-3B ma również czteropojemnikową wyrzutnię, ale umieszczona na naczepie ciągniętej przez ciągnik siodłowy SVH-2H. Czas przejścia z położenia marszowego do gotowości do wystrzału wynosi 5 minut - dotyczy systemu MSSA-3A, system MSSA-3B musi być rozwijany dłużej, gdyż jego przygotowanie wymaga rozłączenia naczepy-wyrzutni z ciągnikiem, oraz rozłożenia podpór.

Dla wparcia obrony przeciwlotniczej realizowanej przez MSSA-3B firmy RA i RAT stworzyły radar zdolny do wykrywania celów w postaci samolotów i pocisków manewrujących umieszczony na naczepie ciągniętej przez SVH-2H. Chociaż system MSSA-3B może też w razie potrzeby współpracować z radarem systemu MSSA-3A - tyle, że maleją wtedy jego możliwości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Stacja radarowa przystosowana do współpracy z systemem MSSA-3B (MSSA-3B-RDR), w położeniu do pracy - rozłączona z ciągnikiem, umieszczona na podporach i z rozłożoną anteną.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
MSSA-3B-RDR gotowy do zmiany stanowiska...


***


System obrony wybrzeża ASML-6-M8

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-6-M8 - w położeniu marszowym.

Mobilny system obrony przed okrętami nawodnymi za pomocą kierowanych pocisków rakietowych o masie 480 kg, wystrzeliwanych z 8-pojemnikowej wyrzutni umieszczonej obrotowo na samochodzie-wyrzutni SVH-2LS5. Pociski osiągają prędkość marszową do 1080 km/h (0,8 Ma) i mogą atakować cele z zakresie 7 do 260 km od wyrzutni. Naprowadzanie w początkowej fazie lotu zapewnia inercyjny układ nawigacyjny, a na ostatnim odcinku do celu jest to aktywne naprowadzanie radarowe - maksymalny zasięg wykrycia celu przez radar pocisku to 50 km. Masa kumulacyjnej głowicy pocisku to 145 kg.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-6-M8 - gotowy do odpalenia.


***


System obrony wybrzeża ASML-5-M2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-5-M2 - w położeniu marszowym.

System ten służy podobnym celom jak ASML-6-M8, ale mając mniejszy zasięg wynoszący do 150 km dysponuje uskrzylonymi pociskami rakietowymi o masie startowej 2300 kg i masie głowicy bojowej ponad 450 kg. Pociski występują w dwóch wersjach - z naprowadzaniem aktywnym radarowym oraz pasywnym termicznym. Pocisk jest dwustopniowy - posiada rakietowy silnik startowy na paliwo stałe oraz marszowy silnik turboodrzutowy. Pocisk porusza się 20 m nad powierzchnią wody z prędkością około 0,8 Ma.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-5-M2 - gotowy do odpalenia.


***


Wyrzutnia rakiet taktyczno-operacyjnych SWML-2M-LR

[ATTACHMENT NOT FOUND]
SWML-2M-LR w położeniu marszowym.

Wyrzutnie SWML-2-LR były używane przez SZ RB przed wprowadzeniem do użytku obecnie używanych wyrzutni SWML-5-LR, potem zostały wycofane. W ramach koprodukcji RA i RAT zmodernizowano zarówno pojazd-wyrzutnię (w RA), jak i podjęto prace nad nowymi wersjami pocisków rakietowych (w RAT). Unowocześniono systemy naprowadzania pocisku rakietowego oraz zastosowano nowy silnik rakietowy, który wydłużył zasięg do 700 km. W głowicy pocisku umieszcza się taktyczny ładunek jądrowy o mocy 5-80 kT, lub ładunek konwencjonalny - masa głowicy pocisku to obecnie 985 kg, a uzyskiwana dokładność trafienia wynosi 50m. Masa startowa pocisku wynosi 6,5 tony. Po modernizacji zestaw otrzymał oznaczenie SWML-2M-LR.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
SWML-2M-LR z pociskiem rakietowym ustawionym w pozycji gotowości do odpalenia.

Aktualnie pojazdy-wyrzutnie i pojazdy ze stacjami radarowymi stanowią propozycję dla Sił Zbrojnych RB (głownie dla zadań obrony Anatolii) oraz są wspólną ofertą eksportową firm Razor Arms i Razor Air Tech.]]> Systemy rakietowe wysokiej mobilności.

Współpraca przy systemach rakietowych pomiędzy Razor Arms Bialenia i Razor Air Tech Bialenia nie jest niczym nowym, bo te firmy współpracują od samego początku istnienia - obecnie używany w Siłach Powietrznych Republiki Bialeńskiej system rakietowy obrony przeciwlotniczej MSSA-2 również jest efektem współpracy obu firm.

Za pomocą tego systemu skutecznie chronione jest terytorium RB - jednak doświadczenie pokazało, że choć jest to system mobilny (jego elementy zamontowane są na samochodach ciężarowych oraz na naczepach i przyczepach) i dobrze sprawdzający się na Wyspie Bialeńskiej, gdzie jest dobra sieć dróg, a obrona przeciwlotnicza i sieć radarowa jest dobrze rozbudowana to dla obrony dużych obszarów jak np. Antolia, gdzie nie ma tak rozbudowane infrastruktury drogowej potrzebne są systemy o większej mobilności w trudnym terenie oraz o krótszym czasie przejścia z położenia marszowego do bojowego. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku systemów obrony wybrzeża.

Należało więc przede wszystkim wybrać odpowiednią "platformę" do montowania elementów systemów obrony rakietowej - pojazd na tyle duży by mógł udźwignąć urządzenia o dużej masie i wymiarach i jednocześnie o odpowiednich warunkach do szybkiego poruszania się w trudnym terenie. Wybór padł na ciężki samochód ciężarowo-terenowy typu SVH-2, używany w SZ RB jako ruchoma wyrzutnia rakiet operacyjno-taktycznych starszego typu (obecnie w magazynach SZ RB) oraz jako ciągnik siodłowy do przewozu ładunków wielkogabarytowych w trudnym terenie.

Jest to czteroosiowy pojazd (8 x 8) o masie własnej 23 ton, ładowności 20 ton i możliwości ciągnięcia przyczep/naczep o masie 25 ton. Silnik o mocy 525 KM umożliwia osiąganie prędkości 60-65 km/h oraz dobre własności pokonywania terenu. Samochód ten występuje w kilku odmianach - jako podstawa do instalowania uzbrojenia, systemów radarowych i jako ciągnik siodłowy. Typowy zasięg pojazdu to 650 km.

***

System obrony przeciwlotniczej MSSA-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Rakietowy system przeciwlotniczy MSSA-3 występuje w dwóch odmianach:

- MSSA-3A, który przystosowany jest do zwalczania celów powietrznych w zakresie pułapu od 25m do 25 000m i mający zasięg do 75km.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-wyrzutnia (MSSA-3A-ML) w położeniu bojowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-wyrzutnia (MSSA-3A-ML) w położeniu marszowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-stacja radarowa (MSSA-3A-RDR) w położeniu bojowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazd-stacja radarowa (MSSA-3A-RDR) w położeniu marszowym.

- MSSA-3B, przeznaczony jest do zwalczania zarówno samolotów lecących na dużej i małej wysokości, jak również taktycznych pocisków rakietowych w zakresie pułapu 10-27000m oraz w odległości 150km od wyrzutni.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Wyrzutnia systemu MSSA-3B (MSSA-3B-ML) - naczepa rozłączona z ciągnikiem i przygotowana do strzelania.

Obie odmiany MSSA-3 składają się z pojazdu wyrzutni oraz z pojazdu z radarem trójwspółrzędnym (SVH-2RA) - przy czym MSSA-3A ma wyrzutnię z czterema pojemnikami pocisków umieszczoną na samochodzie SVH-2 (SVH-2LA3), a MSSA-3B ma również czteropojemnikową wyrzutnię, ale umieszczona na naczepie ciągniętej przez ciągnik siodłowy SVH-2H. Czas przejścia z położenia marszowego do gotowości do wystrzału wynosi 5 minut - dotyczy systemu MSSA-3A, system MSSA-3B musi być rozwijany dłużej, gdyż jego przygotowanie wymaga rozłączenia naczepy-wyrzutni z ciągnikiem, oraz rozłożenia podpór.

Dla wparcia obrony przeciwlotniczej realizowanej przez MSSA-3B firmy RA i RAT stworzyły radar zdolny do wykrywania celów w postaci samolotów i pocisków manewrujących umieszczony na naczepie ciągniętej przez SVH-2H. Chociaż system MSSA-3B może też w razie potrzeby współpracować z radarem systemu MSSA-3A - tyle, że maleją wtedy jego możliwości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Stacja radarowa przystosowana do współpracy z systemem MSSA-3B (MSSA-3B-RDR), w położeniu do pracy - rozłączona z ciągnikiem, umieszczona na podporach i z rozłożoną anteną.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
MSSA-3B-RDR gotowy do zmiany stanowiska...


***


System obrony wybrzeża ASML-6-M8

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-6-M8 - w położeniu marszowym.

Mobilny system obrony przed okrętami nawodnymi za pomocą kierowanych pocisków rakietowych o masie 480 kg, wystrzeliwanych z 8-pojemnikowej wyrzutni umieszczonej obrotowo na samochodzie-wyrzutni SVH-2LS5. Pociski osiągają prędkość marszową do 1080 km/h (0,8 Ma) i mogą atakować cele z zakresie 7 do 260 km od wyrzutni. Naprowadzanie w początkowej fazie lotu zapewnia inercyjny układ nawigacyjny, a na ostatnim odcinku do celu jest to aktywne naprowadzanie radarowe - maksymalny zasięg wykrycia celu przez radar pocisku to 50 km. Masa kumulacyjnej głowicy pocisku to 145 kg.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-6-M8 - gotowy do odpalenia.


***


System obrony wybrzeża ASML-5-M2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-5-M2 - w położeniu marszowym.

System ten służy podobnym celom jak ASML-6-M8, ale mając mniejszy zasięg wynoszący do 150 km dysponuje uskrzylonymi pociskami rakietowymi o masie startowej 2300 kg i masie głowicy bojowej ponad 450 kg. Pociski występują w dwóch wersjach - z naprowadzaniem aktywnym radarowym oraz pasywnym termicznym. Pocisk jest dwustopniowy - posiada rakietowy silnik startowy na paliwo stałe oraz marszowy silnik turboodrzutowy. Pocisk porusza się 20 m nad powierzchnią wody z prędkością około 0,8 Ma.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ASML-5-M2 - gotowy do odpalenia.


***


Wyrzutnia rakiet taktyczno-operacyjnych SWML-2M-LR

[ATTACHMENT NOT FOUND]
SWML-2M-LR w położeniu marszowym.

Wyrzutnie SWML-2-LR były używane przez SZ RB przed wprowadzeniem do użytku obecnie używanych wyrzutni SWML-5-LR, potem zostały wycofane. W ramach koprodukcji RA i RAT zmodernizowano zarówno pojazd-wyrzutnię (w RA), jak i podjęto prace nad nowymi wersjami pocisków rakietowych (w RAT). Unowocześniono systemy naprowadzania pocisku rakietowego oraz zastosowano nowy silnik rakietowy, który wydłużył zasięg do 700 km. W głowicy pocisku umieszcza się taktyczny ładunek jądrowy o mocy 5-80 kT, lub ładunek konwencjonalny - masa głowicy pocisku to obecnie 985 kg, a uzyskiwana dokładność trafienia wynosi 50m. Masa startowa pocisku wynosi 6,5 tony. Po modernizacji zestaw otrzymał oznaczenie SWML-2M-LR.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
SWML-2M-LR z pociskiem rakietowym ustawionym w pozycji gotowości do odpalenia.

Aktualnie pojazdy-wyrzutnie i pojazdy ze stacjami radarowymi stanowią propozycję dla Sił Zbrojnych RB (głownie dla zadań obrony Anatolii) oraz są wspólną ofertą eksportową firm Razor Arms i Razor Air Tech.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Samolot myśliwski F-9]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-4858.html Wed, 06 Apr 2016 10:57:18 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-4858.html Samolot myśliwski F-9
[ATTACHMENT NOT FOUND]

Prace nad tym nowoczesnym samolotem myśliwskim służącym wywalczaniu przewagi w powietrzu, rozpoczęły się na początku 2014 czyli gdy powstawało i rozbudowywało się bialeńskie lotnictwo wojskowe. Założono wtedy, że będzie to bardzo zaawansowany samolot o dużych własnościach "stealth" oraz dużej manewrowości w walce powietrznej. Prace podjęto z Zakładach Lotniczych nazwanych potem "Razor Air Tech", a pierwsza prezentacja prototypu w locie odbyła się na pamiętnej defiladzie wojskowej w Wolnogradzie w dniu 21 marca 2014.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pierwsza prezentacja XF-9 na defiladzie 21.03.2014.

Jednak tak zaawansowana konstrukcja wymagała rozwiązania wielu problemów, a sama firma RAT miała pewien okres przerwy, ze względu na nieobecność właściciela. Jednocześnie większość prac była objęta tajemnicą i pełne ujawnienie oraz prezentacja samolotu nastąpiła dopiero w chwili przyjęcia go do uzbrojenia.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Podczas projektowania samolotu założono, że nie będzie to samolot wielozadaniowy, a wyspecjalizowany w zwalczaniu celów powietrznych czyli do niszczenia samolotów agresora zanim te będą wstanie zbliżyć się do chronionych obszarów. Wymogiem była więc duża prędkość samolotu - nie tylko maksymalna, ale przede wszystkim przelotowa oraz odpowiednio duży promień bojowy, by móc przechwycić cele zanim dotrą nad terytorium Bialenii.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-9A podczas szybkiego wznoszenia z użyciem dopalaczy silników.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Widok z tyłu na ruchome dysze silników - zaprojektowane tak by jednocześnie zmniejszały "ślad termiczny" maszyny.

Napęd samolotu stanowią dla silniki dwuprzepływowe o ciągu 116 kN bez dopalania i 156 kN z dopalaniem, a dysze silników są ruchome co zwiększa manewrowość w walce i pozwala na operowanie z krótszych pasów startowych. Oprócz dużej prędkości wymagana była niska wykrywalność samolotu za pomocą stacji radarowych - w związku z tym uzbrojenie samolotu jest przenoszone nie na zewnętrznych węzłach podwieszeń, a w zamkniętych komorach kadłuba, ponieważ wszelkie zewnętrzne elementy zwiększają drastycznie skuteczne pola odbicia radiolokacyjnego. W przypadku samolotu F-9 udało się osiągnąć wartość skutecznego pola odbicia rzędu 0,001-0,002 m2 - dla porównania używany w Siłach Powietrznych RB samolot F-2C ma SPO rzędu 1,7m2, a jego wczesne wersje nawet do 5m2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Aby zachować niskie skuteczne pole odbicia radarowego całe uzbrojenie F-9A mieści się w zamykanych komorach kadłuba.

Obecnie samolot jest produkowany przez Razor Air Tech tylko w jednym wariancie czyli F-9A, ze względu na wysokie koszty samolotu odbiorca wojskowy zrezygnował z wersji dwumiejscowej (szkolno-bojowej) dla której przewidywano oznaczenie F-9B.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Dane taktyczno-techniczne:

Rozpiętość - 13,56 m
Długość - 18,92 m
Wysokość - 5,08 m
Masa własna - 19700 kg
Masa startowa max. - 38000 kg
Prędkość maksymalna - 2400 km/h (Ma 2,25)
Prędkość przelotowa - 1960 km/h (Ma 1,82)

Pułap praktyczny - 20000m

Zasięg - 3250 km (maksymalny do przebazowania)
Zasięg bojowy - 2960 (z dwoma zbiornikami dodatkowymi)
Bojowy promień działania - 760 km (konfiguracja "gładka")

Uzbrojenie:
- działko napędowe 6-lufowe kal. 20mm
- 6 kierowanych pocisków rakietowych "powietrze-powietrze" średniego zasięgu
- 2 kierowane pociski rakietowe "powietrze-powietrze" bliskiego zasięgu

W konfiguracji do ataku na cele naziemne 900 kg bomb oraz kombinacja pocisków "p-p" 2 + 2

Istnieje możliwość umieszczenia pod skrzydłami 4 odrzucanych węzłów podwieszeń (ale zwiększają one SPO) dla ładunku łącznie 2270 kg (zbiorniki dodatkowe lub uzbrojenie).]]> Samolot myśliwski F-9
[ATTACHMENT NOT FOUND]

Prace nad tym nowoczesnym samolotem myśliwskim służącym wywalczaniu przewagi w powietrzu, rozpoczęły się na początku 2014 czyli gdy powstawało i rozbudowywało się bialeńskie lotnictwo wojskowe. Założono wtedy, że będzie to bardzo zaawansowany samolot o dużych własnościach "stealth" oraz dużej manewrowości w walce powietrznej. Prace podjęto z Zakładach Lotniczych nazwanych potem "Razor Air Tech", a pierwsza prezentacja prototypu w locie odbyła się na pamiętnej defiladzie wojskowej w Wolnogradzie w dniu 21 marca 2014.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pierwsza prezentacja XF-9 na defiladzie 21.03.2014.

Jednak tak zaawansowana konstrukcja wymagała rozwiązania wielu problemów, a sama firma RAT miała pewien okres przerwy, ze względu na nieobecność właściciela. Jednocześnie większość prac była objęta tajemnicą i pełne ujawnienie oraz prezentacja samolotu nastąpiła dopiero w chwili przyjęcia go do uzbrojenia.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Podczas projektowania samolotu założono, że nie będzie to samolot wielozadaniowy, a wyspecjalizowany w zwalczaniu celów powietrznych czyli do niszczenia samolotów agresora zanim te będą wstanie zbliżyć się do chronionych obszarów. Wymogiem była więc duża prędkość samolotu - nie tylko maksymalna, ale przede wszystkim przelotowa oraz odpowiednio duży promień bojowy, by móc przechwycić cele zanim dotrą nad terytorium Bialenii.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-9A podczas szybkiego wznoszenia z użyciem dopalaczy silników.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Widok z tyłu na ruchome dysze silników - zaprojektowane tak by jednocześnie zmniejszały "ślad termiczny" maszyny.

Napęd samolotu stanowią dla silniki dwuprzepływowe o ciągu 116 kN bez dopalania i 156 kN z dopalaniem, a dysze silników są ruchome co zwiększa manewrowość w walce i pozwala na operowanie z krótszych pasów startowych. Oprócz dużej prędkości wymagana była niska wykrywalność samolotu za pomocą stacji radarowych - w związku z tym uzbrojenie samolotu jest przenoszone nie na zewnętrznych węzłach podwieszeń, a w zamkniętych komorach kadłuba, ponieważ wszelkie zewnętrzne elementy zwiększają drastycznie skuteczne pola odbicia radiolokacyjnego. W przypadku samolotu F-9 udało się osiągnąć wartość skutecznego pola odbicia rzędu 0,001-0,002 m2 - dla porównania używany w Siłach Powietrznych RB samolot F-2C ma SPO rzędu 1,7m2, a jego wczesne wersje nawet do 5m2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Aby zachować niskie skuteczne pole odbicia radarowego całe uzbrojenie F-9A mieści się w zamykanych komorach kadłuba.

Obecnie samolot jest produkowany przez Razor Air Tech tylko w jednym wariancie czyli F-9A, ze względu na wysokie koszty samolotu odbiorca wojskowy zrezygnował z wersji dwumiejscowej (szkolno-bojowej) dla której przewidywano oznaczenie F-9B.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Dane taktyczno-techniczne:

Rozpiętość - 13,56 m
Długość - 18,92 m
Wysokość - 5,08 m
Masa własna - 19700 kg
Masa startowa max. - 38000 kg
Prędkość maksymalna - 2400 km/h (Ma 2,25)
Prędkość przelotowa - 1960 km/h (Ma 1,82)

Pułap praktyczny - 20000m

Zasięg - 3250 km (maksymalny do przebazowania)
Zasięg bojowy - 2960 (z dwoma zbiornikami dodatkowymi)
Bojowy promień działania - 760 km (konfiguracja "gładka")

Uzbrojenie:
- działko napędowe 6-lufowe kal. 20mm
- 6 kierowanych pocisków rakietowych "powietrze-powietrze" średniego zasięgu
- 2 kierowane pociski rakietowe "powietrze-powietrze" bliskiego zasięgu

W konfiguracji do ataku na cele naziemne 900 kg bomb oraz kombinacja pocisków "p-p" 2 + 2

Istnieje możliwość umieszczenia pod skrzydłami 4 odrzucanych węzłów podwieszeń (ale zwiększają one SPO) dla ładunku łącznie 2270 kg (zbiorniki dodatkowe lub uzbrojenie).]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Niedoszły kontrakt dla Kolburgii i jego efekty.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-2458.html Tue, 06 Jan 2015 11:24:42 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-2458.html Niedoszły kontrakt dla Księstwa Kolburgii i jego efekty.

W lipcu zeszłego roku firma Razor Arms otrzymała zlecenie od Księstwa Kolburgii na opracowanie   pojazdów pancernych dla tworzącej się tamtejszej armii oraz na przygotowanie wybranych modeli do produkcji na terenie Kolburgii. Kontrakt finalnie do doszedł do skutku - ponieważ najpierw ujawniono, że przywódca Księstwa Kolburgii ukrył przed RB swoją tożsamość i faktycznie był to niejaki Grutin z Federacji Brodryjskiej, która wówczas nie była już państwem przyjaznym Republice Bialeńskiej i z tego powodu firma Razor Arms zawiesiła kontakty z Kolburgią. Następnie w dość szybkim czasie po ujawnieniu prawdziwych personaliów tamtejszego władcy kraj upadł. W pewnym sensie jest w tym pewna zasługa Razor Arms, ponieważ ujawnienie prawdziwych personaliów Grutina, ukrywającego się jako Karol Wilhelm I nastąpiło w chwili gdy ten musiał zostać obywatelem RB, by zapłacić za zlecenie złożone w formie Razor Arms.

Firma RA jednak część prac miała już na dość zaawansowanym etapie, szczególnie kwestię czołgu podstawowego dla armii Kolburgii, który został już wytworzony w egzemplarzach prototypowych, przebadany i przyjęty do uzbrojenia armii Kolburgii, w chwili gdy nastąpiło zawieszenie współpracy na skutek ujawnienia prawdziwych personaliów przestępcy Grutina.

Zleceniobiorca z kilku przedstawionych propozycji czyli zmodernizowanego czołgu używanego w RB (RA-MBT-400B1 czyli T-4B1), czołgu produkowanego w ramach kontraktu dla NUPIA (RA-MBT-500), czołgu produkowanego w ramach wczesnego kontraktu dla FB (RA-MBT-600) oraz nowo opracowanego pojazdu oznaczonego jako RA-MBT-700 – wybrał ten ostatni, jako najbardziej spełniający jego wymagania.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-MBT-700 widok od przodu

Nowy czołg skonstruowany w RA jest pojazdem bardzo nowoczesnym, w którym nacik położono na dużą manewrowość, siłę ognia osiągniętą dzięki dużej szybkostrzelności armaty oraz wyposażeniu go w bardzo nowoczesny system kontroli ognia. Natomiast nieco mniejszy nacisk położno na opancerzenie pojazdu, co było związane z ograniczeniem jego masy (miała nie przekraczać 55 ton) i konieczności zastosowania układu napędowego o dużej mocy (a więc o sporej masie). Odporność pancerza RA-MBT-700 jest porównywalna z używanymi w RB czołgami T-4A czyli nieco starszymi wersjami produkcyjnymi – uzywaymi w SZ RB tylko w piechocie morskiej (wojska lądowe używają obecnie T-4B1).

W czołgu zastosowano automat ładujący armatę i załogę 3-osobową. Umożliwia on osiąganie szybkostrzelności 12 strzałów na minutę, a w krótkich seriach do 15 strzałów na minutę – choć dotyczy to tylko 22 nabojów umieszczonych w automacie łądującym. Pozostałość jednostki ognia (18 szt.) wymaga trawającego 10-15 minut przeładowania do automatu. Jest to spore osiągnięcie, gdyż używane w RB czołgi T-4B1 z ręcznym ładowaniem armaty (zaoga 4-osobowa) osiągają szybkostrzelność praktyczną około 9 strzałów na minutę, a starsze wozy typu T-2M1 uzytkowane już tylko w jednostkach OT i wyposażone w automat ładujący (załogi 3-osobowe) osiągają wartość szybkostrzelności zbliżoną do 7-8 strzałów na minutę.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-MBT-700 widok od tyłu

W połączeniu z dużymi możliwościami SKO, zapewnia to przy zastosowaniu podobnej armaty 120mm dużą skuteczność ognia. Czołg jednak nie spełnia kryteriów odponości założonych przez Siły Zbrojne RB, które to wymagają by używane w nich czołgi były praktycznie całkowicie odporne na ostrzał z przodu (pancerz przedni kadłuba i wieży) za pomocą pocisków armat 125mm używanych w naszych T-2M czy innych państwach, jak np. w armii Królestwa Hasselandu i paru innych v-krajach. Takie normy spełnia T-4B i T-4B1 poza odległościami minimalnymi - starsze odmiany T-4A tylko z odległości powyżej 800-1000m.

Czołg RA-MBT-700 znajduje się obecnie w ofercie eksportowej firmy – dla odbiorców wymagających dużej siły ognia, przy ograniczonej do 55 ton masie pojazdu.


OFERTA EKSPORTOWA RAZOR ARMS
CZOŁG PODSTAWOWY RA-MBT-700

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-MBT-700

RA-MBT-700
- masa bojowa: 54,5t
- prędkość: 70km/h (szosa), 50km/h (teren)
- zasięg: 550km
- załoga: 3 żołnierzy
- uzbrojenie:
--120mm armata gładkolufowa (L/52)
--7,62mm karabin maszynowy sprzężony z działem
--12,7mm karabin maszynowy możliwy do montowania na stropie wieży
-- wyrzutnia granatów dymnych

***

Kolejnym efektem niedoszłego kontraktu było powstanie pojazdu rozpoznawczego z silnym uzbrojeniem czyli RA-RFV-700. Jest to pojazd kołowy, o podwoziu 6-kołowym i uzbrojony w armatę 105mm. Układ kołowy zapewnia dużą prędkość jazdy, przy możliwościach pokonywania terenu niewiele ustepującym pojazdom gąsienicowym. Dużą manerwowość w terenie zapewnia zastosowanie nietypowego układu kierowania. Nie posiada on bowiem, jak w przypadku większości pojazdów kołowych kół skrętnych... natomiast kierowanie pojazdem odbywa się za pomocą zróżnicowania prekości obrotu kół z obu stron pojazdu – czyli podobnie jak w przypadku pojazdów gąsienicowych, gdzie kierowanie polega na różnych prędkościach obrotu gąsienic.

Pojazd nie został zoprezentowany potencjalnemu odbiorcy, ze względu na zerwanie kontaktów, ale jest przygotowany do produkcji – która może być podjęta w krótkim czasie od otrzymania ewentualnego zamówienia. Armia RB również nie jest nim zainteresowana, ponieważ kupuje w firmie RA pojazdy bojowe o podobnym przeznaczeniu (rozpoznanie i wsparcie ogniowe) i uidentycznie uzbrojone, ale oparte na podwoziu i kadłubie szeroko używanego w RB pojazdu kołowego typoszeregu CVW-5.

Pojazd w dwóch wersjach czyli RA-RFV-701 i RA-RFV-702, które różnią się masą ze względu zastosowanie lub nie dodatkowego opancerzenia - jest aktualną ofertą eksportową RA.


OFERTA EKSPORTOWA RAZOR ARMS
BOJOWY POJAZD ROZPOZNAWCZY (POJAZD WPARCIA OGNIOWEGO) RA-RFV-700

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-RFV-701

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-RFV-702

RA-RFV-700
- masa bojowa: 15,8t (RA-RFV-701) i 17,2t (RA-RFV-702)
- prędkość: do 85km/h
- zasięg: do 1000km
- załoga: 4 żołnierzy
- uzbrojenie:
--105mm armata gwintowana
--7,62mm karabin maszynowy sprzężony z działem
-- wyrzutnia granatów dymnych

Z pozostałego zamówienia, w chwili zerwania stosunków z Kolburgią najbardziej zaawansowane były prace nad ciężkim, gąsienicowym bojowym wozem piechoty. Prace nad kołowym transporerem opancerzonym i innymi pojazdami były tylko na bardzo wstepnym etapie.

***

Z chwilą rezygnacji z kontraktu w firmie Razor Arms zaczęto zastanawiać się nad wykorzystaniem bardzo udanego podwozia przeznaczonego dla niedoszłego kolburskiego BWP. W biurze projektowym powstała koncepcja stworzenia stosunkowo lekkiego czołgu, którego masa nie przekraczałaby 30-35 ton – przeznaczonego ewentualnie do transportu drogą powietrzną. Transport używanych w SZ RB czołgów podstawowych T-4B1 jest praktycznie niemożliwy, gdyż mają spore wymiary i masę przekraczającą 60 ton.

Opracowany pojazd ma dość nowatorską konstrukcję – gdyż niewielka wieża uzbrojona w działo 105 lub 120mm (alternatywnie) jest bezzałogowa i całkowicie zautomatyzowana. 3-osobowa załoga zajmuje miejsca w kadłubie (co zwiększa ich ochronę), a dodatkowo do tylnej części pojazdu można zabrać trzech żołnierzy lub dodatkową amunicję.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-LT-2015 widok z tyłu, widoczny właz tylny.

Jednocześnie zastosowano technologię zmniejszająco pole odbicie fal radarowych co utrudnia wykrywanie pojazdu za pomocą urządzeń radiolokacyjnych. Dość skuteczna jest również ochrona przed wykrywaniem za pomocą urządzen termowizyjnych. Natomiast ze względu na niewielką masę i wymiary odporność pancerza wystarcza tylko do zatrzymania pocisków wystrzeliwanych z działek 25-35mm czyli przed typową bronią bojowych wozów piechoty – pojazd nie jest odporny na ostrzał z armat czołgowych. Jego ochroną jest stosunkowo niewielka sylwetka, a przede wszystkim duża manewrowość i prędkość na drodze sięgając 90km/h, a  terenie dochodząca do 70 km/h.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-LT-2015 widok z przodu.


Pojazd jest aktualnie w fazie testów prototypów i jest ofertą dla Sił Zbrojnych RB. Na pewno jeszcze będzie można o nim usłyszeć... na razie występuje pod roboczą nazwą RA-LT-2015.

PROTOTYP RA-LT-2015

[ATTACHMENT NOT FOUND]

[ATTACHMENT NOT FOUND]

RA-LT-2015
- masa bojowa: 30-35t (zależnie od wariantu pancerza)
- prędkość: 70km/h (szosa), 50km/h (teren)
- zasięg: 500km
- załoga: 3 żołnierzy (+ 3 miejsca dla ewentualnego desantu)
- uzbrojenie:
--120mm armata gładkolufowa lub 105mm armata gwintowana
--7,62mm karabin maszynowy sprzężony z działem
--12,7mm karabin maszynowy możliwy do montowania na stropie wieży
-- wyrzutnia granatów dymnych]]> Niedoszły kontrakt dla Księstwa Kolburgii i jego efekty.

W lipcu zeszłego roku firma Razor Arms otrzymała zlecenie od Księstwa Kolburgii na opracowanie   pojazdów pancernych dla tworzącej się tamtejszej armii oraz na przygotowanie wybranych modeli do produkcji na terenie Kolburgii. Kontrakt finalnie do doszedł do skutku - ponieważ najpierw ujawniono, że przywódca Księstwa Kolburgii ukrył przed RB swoją tożsamość i faktycznie był to niejaki Grutin z Federacji Brodryjskiej, która wówczas nie była już państwem przyjaznym Republice Bialeńskiej i z tego powodu firma Razor Arms zawiesiła kontakty z Kolburgią. Następnie w dość szybkim czasie po ujawnieniu prawdziwych personaliów tamtejszego władcy kraj upadł. W pewnym sensie jest w tym pewna zasługa Razor Arms, ponieważ ujawnienie prawdziwych personaliów Grutina, ukrywającego się jako Karol Wilhelm I nastąpiło w chwili gdy ten musiał zostać obywatelem RB, by zapłacić za zlecenie złożone w formie Razor Arms.

Firma RA jednak część prac miała już na dość zaawansowanym etapie, szczególnie kwestię czołgu podstawowego dla armii Kolburgii, który został już wytworzony w egzemplarzach prototypowych, przebadany i przyjęty do uzbrojenia armii Kolburgii, w chwili gdy nastąpiło zawieszenie współpracy na skutek ujawnienia prawdziwych personaliów przestępcy Grutina.

Zleceniobiorca z kilku przedstawionych propozycji czyli zmodernizowanego czołgu używanego w RB (RA-MBT-400B1 czyli T-4B1), czołgu produkowanego w ramach kontraktu dla NUPIA (RA-MBT-500), czołgu produkowanego w ramach wczesnego kontraktu dla FB (RA-MBT-600) oraz nowo opracowanego pojazdu oznaczonego jako RA-MBT-700 – wybrał ten ostatni, jako najbardziej spełniający jego wymagania.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-MBT-700 widok od przodu

Nowy czołg skonstruowany w RA jest pojazdem bardzo nowoczesnym, w którym nacik położono na dużą manewrowość, siłę ognia osiągniętą dzięki dużej szybkostrzelności armaty oraz wyposażeniu go w bardzo nowoczesny system kontroli ognia. Natomiast nieco mniejszy nacisk położno na opancerzenie pojazdu, co było związane z ograniczeniem jego masy (miała nie przekraczać 55 ton) i konieczności zastosowania układu napędowego o dużej mocy (a więc o sporej masie). Odporność pancerza RA-MBT-700 jest porównywalna z używanymi w RB czołgami T-4A czyli nieco starszymi wersjami produkcyjnymi – uzywaymi w SZ RB tylko w piechocie morskiej (wojska lądowe używają obecnie T-4B1).

W czołgu zastosowano automat ładujący armatę i załogę 3-osobową. Umożliwia on osiąganie szybkostrzelności 12 strzałów na minutę, a w krótkich seriach do 15 strzałów na minutę – choć dotyczy to tylko 22 nabojów umieszczonych w automacie łądującym. Pozostałość jednostki ognia (18 szt.) wymaga trawającego 10-15 minut przeładowania do automatu. Jest to spore osiągnięcie, gdyż używane w RB czołgi T-4B1 z ręcznym ładowaniem armaty (zaoga 4-osobowa) osiągają szybkostrzelność praktyczną około 9 strzałów na minutę, a starsze wozy typu T-2M1 uzytkowane już tylko w jednostkach OT i wyposażone w automat ładujący (załogi 3-osobowe) osiągają wartość szybkostrzelności zbliżoną do 7-8 strzałów na minutę.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-MBT-700 widok od tyłu

W połączeniu z dużymi możliwościami SKO, zapewnia to przy zastosowaniu podobnej armaty 120mm dużą skuteczność ognia. Czołg jednak nie spełnia kryteriów odponości założonych przez Siły Zbrojne RB, które to wymagają by używane w nich czołgi były praktycznie całkowicie odporne na ostrzał z przodu (pancerz przedni kadłuba i wieży) za pomocą pocisków armat 125mm używanych w naszych T-2M czy innych państwach, jak np. w armii Królestwa Hasselandu i paru innych v-krajach. Takie normy spełnia T-4B i T-4B1 poza odległościami minimalnymi - starsze odmiany T-4A tylko z odległości powyżej 800-1000m.

Czołg RA-MBT-700 znajduje się obecnie w ofercie eksportowej firmy – dla odbiorców wymagających dużej siły ognia, przy ograniczonej do 55 ton masie pojazdu.


OFERTA EKSPORTOWA RAZOR ARMS
CZOŁG PODSTAWOWY RA-MBT-700

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-MBT-700

RA-MBT-700
- masa bojowa: 54,5t
- prędkość: 70km/h (szosa), 50km/h (teren)
- zasięg: 550km
- załoga: 3 żołnierzy
- uzbrojenie:
--120mm armata gładkolufowa (L/52)
--7,62mm karabin maszynowy sprzężony z działem
--12,7mm karabin maszynowy możliwy do montowania na stropie wieży
-- wyrzutnia granatów dymnych

***

Kolejnym efektem niedoszłego kontraktu było powstanie pojazdu rozpoznawczego z silnym uzbrojeniem czyli RA-RFV-700. Jest to pojazd kołowy, o podwoziu 6-kołowym i uzbrojony w armatę 105mm. Układ kołowy zapewnia dużą prędkość jazdy, przy możliwościach pokonywania terenu niewiele ustepującym pojazdom gąsienicowym. Dużą manerwowość w terenie zapewnia zastosowanie nietypowego układu kierowania. Nie posiada on bowiem, jak w przypadku większości pojazdów kołowych kół skrętnych... natomiast kierowanie pojazdem odbywa się za pomocą zróżnicowania prekości obrotu kół z obu stron pojazdu – czyli podobnie jak w przypadku pojazdów gąsienicowych, gdzie kierowanie polega na różnych prędkościach obrotu gąsienic.

Pojazd nie został zoprezentowany potencjalnemu odbiorcy, ze względu na zerwanie kontaktów, ale jest przygotowany do produkcji – która może być podjęta w krótkim czasie od otrzymania ewentualnego zamówienia. Armia RB również nie jest nim zainteresowana, ponieważ kupuje w firmie RA pojazdy bojowe o podobnym przeznaczeniu (rozpoznanie i wsparcie ogniowe) i uidentycznie uzbrojone, ale oparte na podwoziu i kadłubie szeroko używanego w RB pojazdu kołowego typoszeregu CVW-5.

Pojazd w dwóch wersjach czyli RA-RFV-701 i RA-RFV-702, które różnią się masą ze względu zastosowanie lub nie dodatkowego opancerzenia - jest aktualną ofertą eksportową RA.


OFERTA EKSPORTOWA RAZOR ARMS
BOJOWY POJAZD ROZPOZNAWCZY (POJAZD WPARCIA OGNIOWEGO) RA-RFV-700

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-RFV-701

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-RFV-702

RA-RFV-700
- masa bojowa: 15,8t (RA-RFV-701) i 17,2t (RA-RFV-702)
- prędkość: do 85km/h
- zasięg: do 1000km
- załoga: 4 żołnierzy
- uzbrojenie:
--105mm armata gwintowana
--7,62mm karabin maszynowy sprzężony z działem
-- wyrzutnia granatów dymnych

Z pozostałego zamówienia, w chwili zerwania stosunków z Kolburgią najbardziej zaawansowane były prace nad ciężkim, gąsienicowym bojowym wozem piechoty. Prace nad kołowym transporerem opancerzonym i innymi pojazdami były tylko na bardzo wstepnym etapie.

***

Z chwilą rezygnacji z kontraktu w firmie Razor Arms zaczęto zastanawiać się nad wykorzystaniem bardzo udanego podwozia przeznaczonego dla niedoszłego kolburskiego BWP. W biurze projektowym powstała koncepcja stworzenia stosunkowo lekkiego czołgu, którego masa nie przekraczałaby 30-35 ton – przeznaczonego ewentualnie do transportu drogą powietrzną. Transport używanych w SZ RB czołgów podstawowych T-4B1 jest praktycznie niemożliwy, gdyż mają spore wymiary i masę przekraczającą 60 ton.

Opracowany pojazd ma dość nowatorską konstrukcję – gdyż niewielka wieża uzbrojona w działo 105 lub 120mm (alternatywnie) jest bezzałogowa i całkowicie zautomatyzowana. 3-osobowa załoga zajmuje miejsca w kadłubie (co zwiększa ich ochronę), a dodatkowo do tylnej części pojazdu można zabrać trzech żołnierzy lub dodatkową amunicję.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-LT-2015 widok z tyłu, widoczny właz tylny.

Jednocześnie zastosowano technologię zmniejszająco pole odbicie fal radarowych co utrudnia wykrywanie pojazdu za pomocą urządzeń radiolokacyjnych. Dość skuteczna jest również ochrona przed wykrywaniem za pomocą urządzen termowizyjnych. Natomiast ze względu na niewielką masę i wymiary odporność pancerza wystarcza tylko do zatrzymania pocisków wystrzeliwanych z działek 25-35mm czyli przed typową bronią bojowych wozów piechoty – pojazd nie jest odporny na ostrzał z armat czołgowych. Jego ochroną jest stosunkowo niewielka sylwetka, a przede wszystkim duża manewrowość i prędkość na drodze sięgając 90km/h, a  terenie dochodząca do 70 km/h.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
RA-LT-2015 widok z przodu.


Pojazd jest aktualnie w fazie testów prototypów i jest ofertą dla Sił Zbrojnych RB. Na pewno jeszcze będzie można o nim usłyszeć... na razie występuje pod roboczą nazwą RA-LT-2015.

PROTOTYP RA-LT-2015

[ATTACHMENT NOT FOUND]

[ATTACHMENT NOT FOUND]

RA-LT-2015
- masa bojowa: 30-35t (zależnie od wariantu pancerza)
- prędkość: 70km/h (szosa), 50km/h (teren)
- zasięg: 500km
- załoga: 3 żołnierzy (+ 3 miejsca dla ewentualnego desantu)
- uzbrojenie:
--120mm armata gładkolufowa lub 105mm armata gwintowana
--7,62mm karabin maszynowy sprzężony z działem
--12,7mm karabin maszynowy możliwy do montowania na stropie wieży
-- wyrzutnia granatów dymnych]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Samolot myśliwsko-szturmowy AS-4]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1250.html Sat, 12 Jul 2014 02:30:50 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1250.html Samolot myśliwsko-szturmowy pionowego startu i lądowania AS-4

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Początki powstania samolotu pionowego startu i lądowania były związane z poszukiwaniem samolotu wielozadaniowego, który podobnie jak śmigłowce nie potrzebowałby pasów startowych (które w czasie działań wojennych mogą być niszczone), a jednocześnie dysponowałby znacznie większymi niż śmigłowce możliwościami bojowymi, szczególnie prędkością lotu. Miało to umożliwić nie tylko atakowanie celów naziemnych, ale nawiązanie walki z samolotami przeciwnika - miał to być samolot frontowy, bazujący w miejscach skąd mógłby szybko wejść do walki.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Podstawowym problemem do rozwiązania przez firmę RAT, która podjęła się skonstruowania takiego samolotu było zapewnienie siły nośnej przewyższającej o co najmniej 20% masę samolotu, gdyż w przypadku pionowego startu i lądowania siły nośnej nie wytwarzają powierzchnie płatów. Kolejnym problemem było sterowanie w fazie lotu pionowego i przechodzenia do lotu poziomego, kiedy to niewielka prędkość powoduje, że powierzchnie sterowe, które podczas loty poziomego odpowiadają za zmianę kierunku lotu są bezużyteczne.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W nowo powstałym samolocie zastosowano dwuprzepływowy silnik odrzutowy o ciągu 96 kN, który został zaopatrzony w cztery dysze wylotowe. Są one umieszczone parami po obu stronach kadłuba i mogą obracać się od położenia poziomego do pionowego, a nawet zostać obrócone do przodu o kąt 8,5 stopnia. Daje to możliwość pionowego startu w przypadku masy startowej samolotu wynoszącej 8,7 tony oraz startu krótkiego (około 400m) w przypadku masy samolotu wynoszącej 14 ton. Jednak obrotowe dysze służą nie tylko do startu i lądowania, ale także mogą być kierowane w dół podczas lotu poziomego co umożliwia wykonywanie ciasnych zakrętów w czasie walki powietrznej. Można dysze skierować pod pewnym kątem do przodu co powoduje szybkie wyhamowanie samolotu. Samolot AS-4 jest samolotem przydźwiękowym i pod tym względem ustępuje klasycznym wielozadaniowym samolotom myśliwskim, ale unikalne możliwości powodują, że jest bardzo groźnym przeciwnikiem w walce manewrowej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4A z dyszami ustawionymi pod kątem w przód, co pozwala na szybkie zmniejszenie prędkości samolotu.

Ruchome dysze wylotowe kierujące pionowo w dół gazy wylotowe wymusiły zastosowanie w samolocie nietypowego podwozia, gdyż klasyczne umieszczenia kół naraziło by je na działanie gorących gazów. Zastosowano więc podwozie jednotorowe umieszczone centralnie pod kadłubem, gdzie na przedniej goleni znajduje się jedno koło (kierowane do kołowania), a na tylnej goleni umieszczono dwa koła obok siebie - podwozie główne chowane jest do kadłuba. Aby przy tym układzie zapewnić stabilność w połowie długości skrzydeł umieszczono podwozie pomocnicze, które jest chowane przy złożeniu do owiewek w skrzydłach.

Pomimo pomyślnych wyników testów prototypów samolotu Siły Powietrzne nie zdecydowały się na jego wprowadzenie do uzbrojenia, gdyż zrezygnowały z koncepcji samolotów pionowego startu na rzecz rozbudowy infrastruktury lotniskowej dla samolotów startujących klasycznie. Prototypami zainteresowała się jednak Marynarka Wojenna widząc szansę na posiadanie okrętów lotniczych, znacznie mniejszych i tańszych niż klasyczne lotniskowce, na które rozwijające się państwo nie mogło sobie pozwolić finansowo.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4F w barwach lotnictwa NUPIA gotowy do startu.

Powstała więc odmiana morska oparta na konstrukcji samolotu myśliwsko-szturmowego, z którego zrezygnowały siły powietrzne. Po przeprowadzeniu pomyślnych prób na lądzie, przystąpiono do budowy lekkiego lotniskowca (nazwanego później "Rewolucja Marcowa") i firma RAT otrzymała pierwsze zamówienia na samolot oznaczony AS-4A. Opracowując koncepcję lotniskowca lekkiego znaleziono sposób na zwiększenie możliwej masy startowej samolotu, który do startu z pełnym obciążeniem potrzebował 400m pasa startowego. Na dziobie okrętu umieszczono rampę, która w ostatniej fazie startu powoduje, że samolot odrywa się od pokładu będą skierowanym kilkanaście stopni w górę - pozwala to na znaczne skrócenie startu samolotu obciążonego uzbrojeniem i paliwem i operowanie z pokładu lotniczego o długości 175m.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4F lotnictwa NUPIA podczas pionowego startu.

Pierwsze zamówienie było niewielkie, ponieważ Marynarka Wojenna RB zaplanowała zbudowanie tylko jednego okrętu lotniczego, na którym mogło maksymalnie bazować 28 samolotów oraz śmigłowców i to przy założeniu, że część z nich znajduje się cały czas na pokładzie startowym. Firma RAT zaczęła więc poszukiwać kontrahentów zagranicznych i dość szybko znalazła odbiorcę w NUPIA, gdzie również planowano wprowadzić do służby okręt lotniczy wymagający samolotów STOL. Był to okręt desantowo-lotniczy, gdzie samoloty AS-4 miały pełnić rolę wsparcia przewożonego desantu oraz obrony powietrznej sił desantowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot AS-4A w barwach lotnictwa NUPIA w locie nad morzem.

Wkrótce po zakończeniu dostaw dla NUPIA (samoloty były montowane w zakładzie produkcyjnym RAT w NUPIA) podobny okręt desantowo-lotniczy wprowadziła Marynarka Wojenna Republiki Bialeńskiej i firma RAT otrzymała kolejne zamówienia na samoloty typu AS-4. Tym razem jednak Marynarka Wojenna zażądała modyfikacji samolotu pod kątem zwiększenia możliwości walki powietrznej - chcąc zapewnić okrętom floty osłonę lotniczą podczas działań poza zasięgiem lotnictwa bazującego na lądzie. W odpowiedzi na to wymaganie powstałą wersja oznaczona AS-4F, w której zastosowano rozbudowane systemy elektroniczne i odpowiednią dla wykrywania celów powietrznych stację radiolokacyjną. Obie odmiany czyli AS-4A i AS-4F są eksploatowane równolegle przez Marynarkę Wojenną, choć nowe samoloty produkowane są już tylko w wersji AS-4F.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4F Marynarki Wojennej RB - odmiana samolotu o zwiększonych możliwościach walki powietrznej.

Samolot AS-4 ma uzbrojenie lufowe zamontowane w dwóch gondolach podkadłubowych - w każdej znajduje się działko kalibru 25mm z zapasem amunicji wynoszącym po 100 sztuk naboi. Natomiast uzbrojenie podwieszane na węzłach podskrzydłowych składać może z bomb klasycznych i kasetowych, zasobników z niekierowanymi pociskami rakietowymi lub z pocisków powietrze-powietrze bliskiego zasięgu. Na węzłach podwieszeń (wewnętrznych) można umieszczać również dodatkowe zbiorniki paliwa. Udźwig uzbrojenia wynosi maksymalnie 4890kg, ale startu pionowego musi być znacznie mniejsza - jest to uzależnione od zabieranego zapasu paliwa.

Samolot jest aktualnie produkowany i rozwijany w firmie RAT - ostatnio ze względu na brak lotnisk na Anatolii jest ponownie rozważana przez Siły Powietrzne koncepcja zakupu pewnej ilości AS-4 w najnowszej wersji.

Dane taktyczno-techniczne (AS-4A)

Rozpiętość: 9,25m
Długość: 14,35m
Wysokość: 3,55m
Masa własna: 6350 kg
Masa startowa maksymalna:
- do startu krótkiego (400m): 14060kg
- do startu pionowego: 8700kg.

Prędkość maksymalna: 1065 km/h
Pułap: 15250m
Zasięg: 3885 km (maksymalny do przebazowania)
Promień działania: do 1220 km w zależności od konfiguracji uzbrojenia.

Uzbrojenie:
- 2 działka kal. 25mm
- do 4890 kg uzbrojenia podwieszanego]]> Samolot myśliwsko-szturmowy pionowego startu i lądowania AS-4

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Początki powstania samolotu pionowego startu i lądowania były związane z poszukiwaniem samolotu wielozadaniowego, który podobnie jak śmigłowce nie potrzebowałby pasów startowych (które w czasie działań wojennych mogą być niszczone), a jednocześnie dysponowałby znacznie większymi niż śmigłowce możliwościami bojowymi, szczególnie prędkością lotu. Miało to umożliwić nie tylko atakowanie celów naziemnych, ale nawiązanie walki z samolotami przeciwnika - miał to być samolot frontowy, bazujący w miejscach skąd mógłby szybko wejść do walki.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Podstawowym problemem do rozwiązania przez firmę RAT, która podjęła się skonstruowania takiego samolotu było zapewnienie siły nośnej przewyższającej o co najmniej 20% masę samolotu, gdyż w przypadku pionowego startu i lądowania siły nośnej nie wytwarzają powierzchnie płatów. Kolejnym problemem było sterowanie w fazie lotu pionowego i przechodzenia do lotu poziomego, kiedy to niewielka prędkość powoduje, że powierzchnie sterowe, które podczas loty poziomego odpowiadają za zmianę kierunku lotu są bezużyteczne.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W nowo powstałym samolocie zastosowano dwuprzepływowy silnik odrzutowy o ciągu 96 kN, który został zaopatrzony w cztery dysze wylotowe. Są one umieszczone parami po obu stronach kadłuba i mogą obracać się od położenia poziomego do pionowego, a nawet zostać obrócone do przodu o kąt 8,5 stopnia. Daje to możliwość pionowego startu w przypadku masy startowej samolotu wynoszącej 8,7 tony oraz startu krótkiego (około 400m) w przypadku masy samolotu wynoszącej 14 ton. Jednak obrotowe dysze służą nie tylko do startu i lądowania, ale także mogą być kierowane w dół podczas lotu poziomego co umożliwia wykonywanie ciasnych zakrętów w czasie walki powietrznej. Można dysze skierować pod pewnym kątem do przodu co powoduje szybkie wyhamowanie samolotu. Samolot AS-4 jest samolotem przydźwiękowym i pod tym względem ustępuje klasycznym wielozadaniowym samolotom myśliwskim, ale unikalne możliwości powodują, że jest bardzo groźnym przeciwnikiem w walce manewrowej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4A z dyszami ustawionymi pod kątem w przód, co pozwala na szybkie zmniejszenie prędkości samolotu.

Ruchome dysze wylotowe kierujące pionowo w dół gazy wylotowe wymusiły zastosowanie w samolocie nietypowego podwozia, gdyż klasyczne umieszczenia kół naraziło by je na działanie gorących gazów. Zastosowano więc podwozie jednotorowe umieszczone centralnie pod kadłubem, gdzie na przedniej goleni znajduje się jedno koło (kierowane do kołowania), a na tylnej goleni umieszczono dwa koła obok siebie - podwozie główne chowane jest do kadłuba. Aby przy tym układzie zapewnić stabilność w połowie długości skrzydeł umieszczono podwozie pomocnicze, które jest chowane przy złożeniu do owiewek w skrzydłach.

Pomimo pomyślnych wyników testów prototypów samolotu Siły Powietrzne nie zdecydowały się na jego wprowadzenie do uzbrojenia, gdyż zrezygnowały z koncepcji samolotów pionowego startu na rzecz rozbudowy infrastruktury lotniskowej dla samolotów startujących klasycznie. Prototypami zainteresowała się jednak Marynarka Wojenna widząc szansę na posiadanie okrętów lotniczych, znacznie mniejszych i tańszych niż klasyczne lotniskowce, na które rozwijające się państwo nie mogło sobie pozwolić finansowo.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4F w barwach lotnictwa NUPIA gotowy do startu.

Powstała więc odmiana morska oparta na konstrukcji samolotu myśliwsko-szturmowego, z którego zrezygnowały siły powietrzne. Po przeprowadzeniu pomyślnych prób na lądzie, przystąpiono do budowy lekkiego lotniskowca (nazwanego później "Rewolucja Marcowa") i firma RAT otrzymała pierwsze zamówienia na samolot oznaczony AS-4A. Opracowując koncepcję lotniskowca lekkiego znaleziono sposób na zwiększenie możliwej masy startowej samolotu, który do startu z pełnym obciążeniem potrzebował 400m pasa startowego. Na dziobie okrętu umieszczono rampę, która w ostatniej fazie startu powoduje, że samolot odrywa się od pokładu będą skierowanym kilkanaście stopni w górę - pozwala to na znaczne skrócenie startu samolotu obciążonego uzbrojeniem i paliwem i operowanie z pokładu lotniczego o długości 175m.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4F lotnictwa NUPIA podczas pionowego startu.

Pierwsze zamówienie było niewielkie, ponieważ Marynarka Wojenna RB zaplanowała zbudowanie tylko jednego okrętu lotniczego, na którym mogło maksymalnie bazować 28 samolotów oraz śmigłowców i to przy założeniu, że część z nich znajduje się cały czas na pokładzie startowym. Firma RAT zaczęła więc poszukiwać kontrahentów zagranicznych i dość szybko znalazła odbiorcę w NUPIA, gdzie również planowano wprowadzić do służby okręt lotniczy wymagający samolotów STOL. Był to okręt desantowo-lotniczy, gdzie samoloty AS-4 miały pełnić rolę wsparcia przewożonego desantu oraz obrony powietrznej sił desantowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot AS-4A w barwach lotnictwa NUPIA w locie nad morzem.

Wkrótce po zakończeniu dostaw dla NUPIA (samoloty były montowane w zakładzie produkcyjnym RAT w NUPIA) podobny okręt desantowo-lotniczy wprowadziła Marynarka Wojenna Republiki Bialeńskiej i firma RAT otrzymała kolejne zamówienia na samoloty typu AS-4. Tym razem jednak Marynarka Wojenna zażądała modyfikacji samolotu pod kątem zwiększenia możliwości walki powietrznej - chcąc zapewnić okrętom floty osłonę lotniczą podczas działań poza zasięgiem lotnictwa bazującego na lądzie. W odpowiedzi na to wymaganie powstałą wersja oznaczona AS-4F, w której zastosowano rozbudowane systemy elektroniczne i odpowiednią dla wykrywania celów powietrznych stację radiolokacyjną. Obie odmiany czyli AS-4A i AS-4F są eksploatowane równolegle przez Marynarkę Wojenną, choć nowe samoloty produkowane są już tylko w wersji AS-4F.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AS-4F Marynarki Wojennej RB - odmiana samolotu o zwiększonych możliwościach walki powietrznej.

Samolot AS-4 ma uzbrojenie lufowe zamontowane w dwóch gondolach podkadłubowych - w każdej znajduje się działko kalibru 25mm z zapasem amunicji wynoszącym po 100 sztuk naboi. Natomiast uzbrojenie podwieszane na węzłach podskrzydłowych składać może z bomb klasycznych i kasetowych, zasobników z niekierowanymi pociskami rakietowymi lub z pocisków powietrze-powietrze bliskiego zasięgu. Na węzłach podwieszeń (wewnętrznych) można umieszczać również dodatkowe zbiorniki paliwa. Udźwig uzbrojenia wynosi maksymalnie 4890kg, ale startu pionowego musi być znacznie mniejsza - jest to uzależnione od zabieranego zapasu paliwa.

Samolot jest aktualnie produkowany i rozwijany w firmie RAT - ostatnio ze względu na brak lotnisk na Anatolii jest ponownie rozważana przez Siły Powietrzne koncepcja zakupu pewnej ilości AS-4 w najnowszej wersji.

Dane taktyczno-techniczne (AS-4A)

Rozpiętość: 9,25m
Długość: 14,35m
Wysokość: 3,55m
Masa własna: 6350 kg
Masa startowa maksymalna:
- do startu krótkiego (400m): 14060kg
- do startu pionowego: 8700kg.

Prędkość maksymalna: 1065 km/h
Pułap: 15250m
Zasięg: 3885 km (maksymalny do przebazowania)
Promień działania: do 1220 km w zależności od konfiguracji uzbrojenia.

Uzbrojenie:
- 2 działka kal. 25mm
- do 4890 kg uzbrojenia podwieszanego]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Śmigłowiec szturmowy HA-8]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1244.html Thu, 10 Jul 2014 12:10:27 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1244.html Śmigłowiec szturmowy HA-8

[ATTACHMENT NOT FOUND]
[/attachment:1etrcwsp]Śmigłowiec szturmowy HA-8

W chwili tworzenia jednostek lotnictwa Wojsk Lądowych RB pojawiła się potrzeba stworzenia wyspecjalizowanego śmigłowca szturmowego, spełniającego wymagające warunki współczesnego pola walki. Forma Razor Air Tech przystąpiła do projektowania takiej maszyny zgodnie z zapotrzebowaniem armii.

Na wstępnym etapie planowania zamierzano zbudować klasyczny śmigłowiec szturmowy czyli maszynę dwumiejscową (pilot i strzelec), z obrotowym działkiem pod kadłubem oraz układem jednowirnikowym ze śmigłem ogonowym. Jednak realizacja złożonych wymogów armii powodowała trudności w zbudowaniu takiej maszyny w układzie klasycznym. Armia bowiem chciała mieć śmigłowiec silnie uzbrojony, w tym w skuteczną broń lufową i rakiety przeciwpancerne, a jednocześnie maszyna miała mieć dużą przeżywalność na polu walki oraz dobrze nadawać się do zwalczania śmigłowców szturmowych przeciwnika. Silne uzbrojenie wymagało dużego udźwigu, bo typowe działka stosowane na śmigłowcach są co prawda lekkie, ale mają niewielką skuteczność przeciwko celom opancerzonym - większe i skuteczniejsze działko wymagało cięższej maszyny, bo i typowe stanowisko obrotowe stawało się ciężkie. Natomiast przeżywalność na polu walki zapewnia dobre opancerzenie oraz wysoka manewrowość maszyny. Ta wysoka manewrowość jest pożądana również w przypadku walki powietrznej. Jednak dobre opancerzenie zwiększało masę maszyny, a ta z kolei wymagała zwiększanie mocy zespołu napędowego, który z kolei znowu zwiększał masę i rozmiary maszyny. Zaczęła się klasyczna "kwadratura koła" - poprawianie jednego parametru powodowało pogorszenie się innego i trudno było o dobre wyjście z sytuacji. Rosła masa śmigłowca, rósł stopień jego skomplikowania, a w ślad za tym cena.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 - w czterech rzutach.

Wtedy w firmie RAT postanowiono podejść do problemu nietypowo - zarzucając znane w budowie śmigłowców szturmowych układy klasyczne. Padła propozycja zbudowania maszyny jednomiejscowej, w której wzorem samolotów myśliwskich zarówno pilotowaniem, jak i obsługą uzbrojenia zajmowałby się pilot. W klasycznym śmigłowcu szturmowym pilot obsługuje uzbrojenie podczas walki za pomocą niekierowanych pocisków rakietowych, kierowanych pocisków powietrze-powietrze oraz broni lufowej umieszczonej w zasobnikach (strzelającej na wprost). Natomiast operator uzbrojenia zwany także strzelcem pokładowym używa ruchomego działka i naprowadza kierowane pociski rakietowe powietrze-ziemia. rezygnacja z tego drugiego członka załogi wymusiła odciążenie pilota, aby ten mógł podołać jednocześnie pilotowaniu i strzelaniu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 tuż przed startem.

Problem ze strzelaniem z działka rozwiązano w taki sposób, że zastosowano działko zamontowane na stałe i strzelające w jednym kierunku - pilot podobnie jak pilot myśliwca celuje po prostu ustawiając odpowiednio statek powietrzny w kierunku celu. W tym przypadku działko mogło być większe i cięższe, bo nie była potrzebna ruchoma laweta pozwalająca na ogień okrężny. Zdecydowano się tylko na możliwość ruchu działka w pionie w zakresie kątów +10/-35 stopni co ułatwiało ostrzeliwanie celów naziemnych oraz na niewielkie kąty poruszania działkiem w poziomie, ale nie przez pilota, a na potrzeby systemu stabilizacji. Dzięki temu można było zamontować nie tyle typowe działko lotnicze, ale działko będące odmianą działka stosowanego w bojowych wozach piechoty - mające znacznie większą skuteczność. Przy przyjętym bowiem kalibrze 30mm działko nowego śmigłowca jego pocisk przeciwpancerny miał prędkość wylotową około 1120m/s, podczas gdy prędkości wylotowe pocisków typowych działek stosowanych na stanowiskach obrotowych oscylują wokół wartości 800m/s.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 w locie.

Jednak niemożność obrotu działka musiała być zrekompensowana wzrostem manewrowości śmigłowca, aby pilot mógł skutecznie i szybko naprowadzić działko, a więc i całą maszynę na cel. Takie możliwości dawał układ z dwoma wirnikami przeciwbieżnymi - który zresztą miał i inne pozytywne cechy, bo ułatwiał pilotowanie śmigłowca (co nie było bez znaczenie przy większym obciążeniu pilota w walce). W tym układzie nie ma konieczności kontrowania pedałami (sterującymi śmigłem ogonowym) przy zmianach prędkości lotu, a sam obrót kadłuba wokół osi jest dużo szybszy niż przy układzie klasycznym (jednowirnikowym, ze śmigłem ogonowym).

Drugim pozytywem było wyeliminowanie wrażliwego na ostrzał układu przeniesienia napędy do śmigła ogonowego, który w klasycznych śmigłowcach znajduje się wewnątrz belki ogonowej. A doświadczenie pokazuje, że w przypadku ostrzeliwania śmigłowca z broni kierowanej optycznie większość pocisków trafia właśnie w belkę ogonową. jest to spowodowane faktem, że strzelający znacznie częściej robi błąd zbyt małego wyprzedzenia niż zbyt dużego - i pociski celowane w kadłub trafiają w tylną część śmigłowca. Tymczasem śmigłowiec w układzie dwóch przeciwbieżnych wirników na wspólnym wale - może wrócić do bazy w ogóle bez belki ogonowej (co sprawdzono podczas testowania prototypów), bo statecznik na końcu belki ogonowej pełni funkcję pomocniczą. Oczywiście taki układ ma i wady - układ dwóch przeciwbieżnych wirników na wspólnym wale jest układem nieco cięższym i bardziej skomplikowanym konstrukcyjnie.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 widok z dołu.

Pozostał jeszcze do rozwiązania problem naprowadzania przeciwpancernych pocisków kierowanych - czego dokonano montując złożone systemy elektroniczne wspomagające proces wykrywania i celowania oraz samonaprowadzające się pociski o prędkości naddźwiękowej o zwiększonym zasięgu. W sprzyjających warunkach pozwala to na otwarcie ognia z większej odległości i krótsze pozostawanie maszyny w strefie zagrożenia ogniem środków przeciwlotniczych przeciwnika.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 widok z góry.

Przy zastosowaniu maszyny jednomiejscowej możliwe było silne opancerzenie kabiny pilota - chroniące (łącznie z szybami) przed ogniem z działek kalibru 20mm (klasyczne dwumiejscowe śmigłowce mają zwykle tylko częściową odporność i to często tylko na ogień karabinów maszynowych). Podobną opornością charakteryzują się łopaty wirnika - wytrzymują przestrzelenie ich pociskiem 20mm. Dla ograniczeniu możliwości trafienia pociskami przeciwlotniczymi na podczerwień zastosowano układ rozpraszania promieniowanie cieplnego z silników. Sam kadłub śmigłowca oparto na wytrzymałej belce centralnej, wewnątrz której umieszczono newralgiczne instalacje, a sama belka jest otoczona mniej ważnymi układami. Wraz z dużą manewrowością i stosunkowo niewielkimi wymiarami maszyny dało to dużą odporność na ogień przeciwnika i przeżywalność maszyny w warunkach bojowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 w locie nad Górami Orlimi.

Układ jednomiejscowy ma jednak też pewne wady, bo obciążenie pilota utrudnia działania w warunkach złej widoczności, szczególnie w nocy. Firma RAT rozważa więc stworzenie uzupełniającej, wyspecjalizowanej odmiany śmigłowca do działań nocnych - dwumiejscowego (miejsca obok siebie), ale słabiej opancerzonego (w nocy zagrożenie ze strony broni lufowej jest mniejsze). na razie jednak produkowana jest i dostarczana armii podstawowa odmiana jednomiejscowa oznaczona przez wojsko jako HA-8. Marynarka Wojenna zamówiła natomiast śmigłowce HA-8 w odmianie morskiej oznaczonej HA-8S, które różnią się od lądowych wirnikami składanymi do hangarowania i nieco innym wyposażaniem radiowo-nawigacyjnym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Śmigłowiec HA-8S - morska odmiana HA-8


Śmigłowce HA-8 były także sprzedawane do Federacji Brodryjskiej w czasie, gdy to państwo był zaprzyjaźnione  z Republiką Bialeńską. Również prywatna firma RazorShield zakupiła niewielką partię tych maszyn gdy realizowała zlecenie na korzyść kontrahenta z jednego z krajów v-świata, gdzie toczyła się wojna domowa.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 w barwach Federacji Brodryjskiej

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 użytkowany przez RazorShield

Śmigłowiec HA-8 jest jednomiejscowym, dwusilnikowym śmigłowcem, w układzie podwójnego wirnika współosiowego. Posiada trójpodporowe chowane podwozie ze zdublowanym kółkiem przednim. Uzbrojeniem stałym jest działko 30mm umocowane z prawej strony kadłuba, a uzbrojenie podwieszane jest rozmieszczone na 4 węzłach zamontowanych do szczątkowych skrzydeł maszyny (po 2 pod każdym skrzydłem). Może się ono składać z przeciwpancernych pocisków kierowanych (dwa bloki po 6 pocisków), zasobników z niekierowanymi pociskami rakietowymi, zasobników z bronią lufową oraz kierowanych pocisków rakietowych powietrze-powietrze. na końcach skrzydeł znajdują się wyrzutniki środków zakłócających.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 widziany od przodu - pod prawym skrzydłem kpr powietrze-powietrze i blok 6 kpr powietrze-ziemia, pod lewym skrzydłem kpr powietrze-powietrze i wyrzutnia npr.

Dane taktyczno-techniczne:

Długość (z obracającymi się wirnikami) - 16 m
Średnica wirników - 14,5 m
Wysokość - 4,95 m

Masa własna - 7700 kg
Masa startowa normalna - 9800 kg
Masa startowa maksymalna - 10800 kg

Prędkość dopuszczalna - 350 km/h
Prędkość maksymalna - 310 km/h
Prędkość przelotowa - 270 km/h
Prędkość maksymalna do tyłu - 90 km/s

Pułap praktyczny - 5500m
Pułap zawisu - 4000m
Prędkość wznoszenia - 10m/s

Zasięg maksymalny - 1160 km (do przebazowania)
Promień bojowy - do 450km

Uzbrojenie:
- działko 30mm/500 sztuk amunicji
- uzbrojenie podwieszane do 3000kg]]> Śmigłowiec szturmowy HA-8

[ATTACHMENT NOT FOUND]
[/attachment:1etrcwsp]Śmigłowiec szturmowy HA-8

W chwili tworzenia jednostek lotnictwa Wojsk Lądowych RB pojawiła się potrzeba stworzenia wyspecjalizowanego śmigłowca szturmowego, spełniającego wymagające warunki współczesnego pola walki. Forma Razor Air Tech przystąpiła do projektowania takiej maszyny zgodnie z zapotrzebowaniem armii.

Na wstępnym etapie planowania zamierzano zbudować klasyczny śmigłowiec szturmowy czyli maszynę dwumiejscową (pilot i strzelec), z obrotowym działkiem pod kadłubem oraz układem jednowirnikowym ze śmigłem ogonowym. Jednak realizacja złożonych wymogów armii powodowała trudności w zbudowaniu takiej maszyny w układzie klasycznym. Armia bowiem chciała mieć śmigłowiec silnie uzbrojony, w tym w skuteczną broń lufową i rakiety przeciwpancerne, a jednocześnie maszyna miała mieć dużą przeżywalność na polu walki oraz dobrze nadawać się do zwalczania śmigłowców szturmowych przeciwnika. Silne uzbrojenie wymagało dużego udźwigu, bo typowe działka stosowane na śmigłowcach są co prawda lekkie, ale mają niewielką skuteczność przeciwko celom opancerzonym - większe i skuteczniejsze działko wymagało cięższej maszyny, bo i typowe stanowisko obrotowe stawało się ciężkie. Natomiast przeżywalność na polu walki zapewnia dobre opancerzenie oraz wysoka manewrowość maszyny. Ta wysoka manewrowość jest pożądana również w przypadku walki powietrznej. Jednak dobre opancerzenie zwiększało masę maszyny, a ta z kolei wymagała zwiększanie mocy zespołu napędowego, który z kolei znowu zwiększał masę i rozmiary maszyny. Zaczęła się klasyczna "kwadratura koła" - poprawianie jednego parametru powodowało pogorszenie się innego i trudno było o dobre wyjście z sytuacji. Rosła masa śmigłowca, rósł stopień jego skomplikowania, a w ślad za tym cena.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 - w czterech rzutach.

Wtedy w firmie RAT postanowiono podejść do problemu nietypowo - zarzucając znane w budowie śmigłowców szturmowych układy klasyczne. Padła propozycja zbudowania maszyny jednomiejscowej, w której wzorem samolotów myśliwskich zarówno pilotowaniem, jak i obsługą uzbrojenia zajmowałby się pilot. W klasycznym śmigłowcu szturmowym pilot obsługuje uzbrojenie podczas walki za pomocą niekierowanych pocisków rakietowych, kierowanych pocisków powietrze-powietrze oraz broni lufowej umieszczonej w zasobnikach (strzelającej na wprost). Natomiast operator uzbrojenia zwany także strzelcem pokładowym używa ruchomego działka i naprowadza kierowane pociski rakietowe powietrze-ziemia. rezygnacja z tego drugiego członka załogi wymusiła odciążenie pilota, aby ten mógł podołać jednocześnie pilotowaniu i strzelaniu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 tuż przed startem.

Problem ze strzelaniem z działka rozwiązano w taki sposób, że zastosowano działko zamontowane na stałe i strzelające w jednym kierunku - pilot podobnie jak pilot myśliwca celuje po prostu ustawiając odpowiednio statek powietrzny w kierunku celu. W tym przypadku działko mogło być większe i cięższe, bo nie była potrzebna ruchoma laweta pozwalająca na ogień okrężny. Zdecydowano się tylko na możliwość ruchu działka w pionie w zakresie kątów +10/-35 stopni co ułatwiało ostrzeliwanie celów naziemnych oraz na niewielkie kąty poruszania działkiem w poziomie, ale nie przez pilota, a na potrzeby systemu stabilizacji. Dzięki temu można było zamontować nie tyle typowe działko lotnicze, ale działko będące odmianą działka stosowanego w bojowych wozach piechoty - mające znacznie większą skuteczność. Przy przyjętym bowiem kalibrze 30mm działko nowego śmigłowca jego pocisk przeciwpancerny miał prędkość wylotową około 1120m/s, podczas gdy prędkości wylotowe pocisków typowych działek stosowanych na stanowiskach obrotowych oscylują wokół wartości 800m/s.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 w locie.

Jednak niemożność obrotu działka musiała być zrekompensowana wzrostem manewrowości śmigłowca, aby pilot mógł skutecznie i szybko naprowadzić działko, a więc i całą maszynę na cel. Takie możliwości dawał układ z dwoma wirnikami przeciwbieżnymi - który zresztą miał i inne pozytywne cechy, bo ułatwiał pilotowanie śmigłowca (co nie było bez znaczenie przy większym obciążeniu pilota w walce). W tym układzie nie ma konieczności kontrowania pedałami (sterującymi śmigłem ogonowym) przy zmianach prędkości lotu, a sam obrót kadłuba wokół osi jest dużo szybszy niż przy układzie klasycznym (jednowirnikowym, ze śmigłem ogonowym).

Drugim pozytywem było wyeliminowanie wrażliwego na ostrzał układu przeniesienia napędy do śmigła ogonowego, który w klasycznych śmigłowcach znajduje się wewnątrz belki ogonowej. A doświadczenie pokazuje, że w przypadku ostrzeliwania śmigłowca z broni kierowanej optycznie większość pocisków trafia właśnie w belkę ogonową. jest to spowodowane faktem, że strzelający znacznie częściej robi błąd zbyt małego wyprzedzenia niż zbyt dużego - i pociski celowane w kadłub trafiają w tylną część śmigłowca. Tymczasem śmigłowiec w układzie dwóch przeciwbieżnych wirników na wspólnym wale - może wrócić do bazy w ogóle bez belki ogonowej (co sprawdzono podczas testowania prototypów), bo statecznik na końcu belki ogonowej pełni funkcję pomocniczą. Oczywiście taki układ ma i wady - układ dwóch przeciwbieżnych wirników na wspólnym wale jest układem nieco cięższym i bardziej skomplikowanym konstrukcyjnie.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 widok z dołu.

Pozostał jeszcze do rozwiązania problem naprowadzania przeciwpancernych pocisków kierowanych - czego dokonano montując złożone systemy elektroniczne wspomagające proces wykrywania i celowania oraz samonaprowadzające się pociski o prędkości naddźwiękowej o zwiększonym zasięgu. W sprzyjających warunkach pozwala to na otwarcie ognia z większej odległości i krótsze pozostawanie maszyny w strefie zagrożenia ogniem środków przeciwlotniczych przeciwnika.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 widok z góry.

Przy zastosowaniu maszyny jednomiejscowej możliwe było silne opancerzenie kabiny pilota - chroniące (łącznie z szybami) przed ogniem z działek kalibru 20mm (klasyczne dwumiejscowe śmigłowce mają zwykle tylko częściową odporność i to często tylko na ogień karabinów maszynowych). Podobną opornością charakteryzują się łopaty wirnika - wytrzymują przestrzelenie ich pociskiem 20mm. Dla ograniczeniu możliwości trafienia pociskami przeciwlotniczymi na podczerwień zastosowano układ rozpraszania promieniowanie cieplnego z silników. Sam kadłub śmigłowca oparto na wytrzymałej belce centralnej, wewnątrz której umieszczono newralgiczne instalacje, a sama belka jest otoczona mniej ważnymi układami. Wraz z dużą manewrowością i stosunkowo niewielkimi wymiarami maszyny dało to dużą odporność na ogień przeciwnika i przeżywalność maszyny w warunkach bojowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 w locie nad Górami Orlimi.

Układ jednomiejscowy ma jednak też pewne wady, bo obciążenie pilota utrudnia działania w warunkach złej widoczności, szczególnie w nocy. Firma RAT rozważa więc stworzenie uzupełniającej, wyspecjalizowanej odmiany śmigłowca do działań nocnych - dwumiejscowego (miejsca obok siebie), ale słabiej opancerzonego (w nocy zagrożenie ze strony broni lufowej jest mniejsze). na razie jednak produkowana jest i dostarczana armii podstawowa odmiana jednomiejscowa oznaczona przez wojsko jako HA-8. Marynarka Wojenna zamówiła natomiast śmigłowce HA-8 w odmianie morskiej oznaczonej HA-8S, które różnią się od lądowych wirnikami składanymi do hangarowania i nieco innym wyposażaniem radiowo-nawigacyjnym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Śmigłowiec HA-8S - morska odmiana HA-8


Śmigłowce HA-8 były także sprzedawane do Federacji Brodryjskiej w czasie, gdy to państwo był zaprzyjaźnione  z Republiką Bialeńską. Również prywatna firma RazorShield zakupiła niewielką partię tych maszyn gdy realizowała zlecenie na korzyść kontrahenta z jednego z krajów v-świata, gdzie toczyła się wojna domowa.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 w barwach Federacji Brodryjskiej

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 użytkowany przez RazorShield

Śmigłowiec HA-8 jest jednomiejscowym, dwusilnikowym śmigłowcem, w układzie podwójnego wirnika współosiowego. Posiada trójpodporowe chowane podwozie ze zdublowanym kółkiem przednim. Uzbrojeniem stałym jest działko 30mm umocowane z prawej strony kadłuba, a uzbrojenie podwieszane jest rozmieszczone na 4 węzłach zamontowanych do szczątkowych skrzydeł maszyny (po 2 pod każdym skrzydłem). Może się ono składać z przeciwpancernych pocisków kierowanych (dwa bloki po 6 pocisków), zasobników z niekierowanymi pociskami rakietowymi, zasobników z bronią lufową oraz kierowanych pocisków rakietowych powietrze-powietrze. na końcach skrzydeł znajdują się wyrzutniki środków zakłócających.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
HA-8 widziany od przodu - pod prawym skrzydłem kpr powietrze-powietrze i blok 6 kpr powietrze-ziemia, pod lewym skrzydłem kpr powietrze-powietrze i wyrzutnia npr.

Dane taktyczno-techniczne:

Długość (z obracającymi się wirnikami) - 16 m
Średnica wirników - 14,5 m
Wysokość - 4,95 m

Masa własna - 7700 kg
Masa startowa normalna - 9800 kg
Masa startowa maksymalna - 10800 kg

Prędkość dopuszczalna - 350 km/h
Prędkość maksymalna - 310 km/h
Prędkość przelotowa - 270 km/h
Prędkość maksymalna do tyłu - 90 km/s

Pułap praktyczny - 5500m
Pułap zawisu - 4000m
Prędkość wznoszenia - 10m/s

Zasięg maksymalny - 1160 km (do przebazowania)
Promień bojowy - do 450km

Uzbrojenie:
- działko 30mm/500 sztuk amunicji
- uzbrojenie podwieszane do 3000kg]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Samolot szturmowy A-2]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1243.html Thu, 10 Jul 2014 03:42:48 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1243.html Samolot szturmowy A-2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot szturmowy A-2A

W chwili gdy projektowano wielozadaniowy samolot myśliwski F-2, który miał mieć zdolności do atakowania celów naziemnych dość szerokim zestawem uzbrojenia zdano sobie sprawę, że taki samolot nie będzie w stanie całkowicie zaspokoić potrzeb w tym zakresie. Potrzebny było uzupełnienie go samolotem typowo szturmowym, latającym wolniej i niżej, mogącym pozostawać dłużej nad polem walki i w razie potrzeby zwalczać cele na żądanie jednostek lądowych. Jednocześnie samolot taki miał współpracować z wielozadaniowymi samolotami myśliwskimi pełniąc rolę wysuniętej kontroli powietrznej, a do tego wymagano by samolot był skuteczny w zwalczaniu broni pancernej przeciwnika. Potrzeby posiadania takich maszyn określono jako 1 eskadrę szturmową na trzy eskadry wielozadaniowych samolotów myśliwskich.

W firmie RAT zdano sobie sprawę, że postawionych zadań nie spełni samolot o dotychczasowej konstrukcji, nawet mocno zmodyfikowany. Należało od podstaw opracować zupełnie nowy samolot, spełniający szczególne wymagania Sił Powietrznych. Pierwsza próba stworzenia takiego samolotu była nieudana - usiłowano zbudować samolot turbośmigłowy, o odpowiednio dużym udźwigu uzbrojenia oraz zasięgu (długotrwałości lotu), który był oznaczony przez wojsko jako A-1. Odpadł jednak w czasie prób ze względu na słabe osiągi, niemożliwość uzbrojenia go w działko o odpowiedniej skuteczności przeciwko celom pancernym.

Drugim podejściem był samolot z dwoma silnikami odrzutowymi, umieszczonymi nietypowo, bo po obu stronach tylnej części kadłuba. Ponieważ samolot miał latać z umiarkowanymi prędkościami na małych wysokościach to zastosowano proste skrzydło o sporym wydłużeniu. W przedniej części kadłuba umieszczono kabinę pilota oraz 7-lufowe działko kalibru 30mm, strzelające pociskami o prędkości początkowej ponad 1000m/s z dużą szybkostrzelnością oraz mającym zapas amunicji w ilości 1350 sztuk.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A

Przednia część kadłuba została od spodu opancerzona, a rozmieszczone po obu stronach kadłuba silniki są osłonięte przed ostrzałem przez skrzydła, a jednocześnie na tyle rozsunięte od siebie, że w przypadku trafienia pociskiem rakietowym, nie powinny zostać uszkodzone jednocześnie. Szeroko rozstawione podwozie samolotu nie jest chowane całkowicie, a 1/3 kół wystaje z podskrzydłowych gondoli i może pełnić rolę amortyzatora przy konieczności lądowania w terenie bez wysuniętego podwozia. Te wszystkie czynniki mają podnieść przeżywalność maszyny na polu walki minimalizować ewentualne straty pilotów.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A w locie nad Górami Orlimi.

System uzbrojenia samolotu przyjętego do uzbrojenia jako A-2 jest bardzo rozbudowany, Uzbrojeniem stałym jest potężne 30mm działko o lufach długości 2,3m i strzelające z szybkostrzelnością teoretyczną 7000 strz./min. Służy ono do niszczenia sprzętu pancernego z czołgami włącznie. Możliwość ta opiera się na zastosowaniu amunicji przeciwpancernej rdzeniowej o dużej prędkości początkowej oraz na fakcie, że pociski wystrzelone z samolotu trafiają z zasady w górny pancerz, który nie ma zbyt wysokiej odporności.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A ma 11 węzłów podwieszeń uzbrojenia

Uzbrojenie podwieszane może być umieszczone na trzech węzłach podkadłubowych oraz 4 węzłach pod każdym skrzydłem - łącznie samolot ma 11 węzłów do podwieszania uzbrojenia o łącznej masie do 7260kg. Najczęściej stosowanym uzbrojeniem jest duży zestaw bomb klasycznych i kasetowych, samonaprowadzające się pociski powietrze-ziemia o masie 200-300kg (w zależności od wersji) oraz zasięgu maksymalnym do 27km (prędkość lotu pocisku wynosi ok. 1100km/h), zasobniki z niekierowanymi pociskami rakietowymi oraz kierowane pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze, bliskiego zasięgu (stosowane do samoobrony przez samolotami przeciwnika).

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A uzbrojony w bomby klasyczne.


[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A z uzbrojeniem jako wysunięta kontrola powietrzna (rakiety niekorowane do wskazywania celów, zasobnik rozpoznania elektronicznego, rakiety powietrze-powietrze do samoobrony i dodatkowy zbiornik paliwa)

Początkowo planowano zbudować dwie wersje samolotu - jednomiejscową, bojową oznaczoną A-2A i dwumiejscową szkolno-bojową oznaczoną A-2B, ale samolot okazał się prosty w pilotażu i w efekcie z wersji szkolno-bojowej zrezygnowano. Samolot aktualnie nie jest produkowany (zamówienie SP RB zostało zrealizowane), ale firma RAT utrzymuje gotowość do wznowienia zamówień, gdyby pojawiły się kolejne zamówienia krajowe lub zagraniczne.

Samolot szturmowy A-2 jest dwusilnikowym dolnopłatem, z podwójnym statecznikiem pionowym i trójpodporowym podwoziu z kółkiem przednim) - ze względu na zabudowę działka o masie 1900kg i długości ponad 6m w przodzie kadłuba, przednia goleń podwozia jest odsunięta nieco w prawo od osi podłużnej samolotu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot A-2A w czasie kołowania na start

Dane taktyczno-techniczne (A-2A)

Rozpiętość: 17,55m
Długość: 16,25m
Wysokość: 4,5m
Masa własna: 9770 kg
Masa startowa: 22680kg

Prędkość maksymalna: 705 km/h
Pułap praktyczny: 13700m
Zasięg: 3950 km (maksymalny do przebazowania)
Promień działania: 450-1000 km w zależności od konfiguracji uzbrojenia

Uzbrojenie:
- działko napędowe 7-lufowe kal. 30mm
- 7260 kg uzbrojenia podwieszanego]]> Samolot szturmowy A-2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot szturmowy A-2A

W chwili gdy projektowano wielozadaniowy samolot myśliwski F-2, który miał mieć zdolności do atakowania celów naziemnych dość szerokim zestawem uzbrojenia zdano sobie sprawę, że taki samolot nie będzie w stanie całkowicie zaspokoić potrzeb w tym zakresie. Potrzebny było uzupełnienie go samolotem typowo szturmowym, latającym wolniej i niżej, mogącym pozostawać dłużej nad polem walki i w razie potrzeby zwalczać cele na żądanie jednostek lądowych. Jednocześnie samolot taki miał współpracować z wielozadaniowymi samolotami myśliwskimi pełniąc rolę wysuniętej kontroli powietrznej, a do tego wymagano by samolot był skuteczny w zwalczaniu broni pancernej przeciwnika. Potrzeby posiadania takich maszyn określono jako 1 eskadrę szturmową na trzy eskadry wielozadaniowych samolotów myśliwskich.

W firmie RAT zdano sobie sprawę, że postawionych zadań nie spełni samolot o dotychczasowej konstrukcji, nawet mocno zmodyfikowany. Należało od podstaw opracować zupełnie nowy samolot, spełniający szczególne wymagania Sił Powietrznych. Pierwsza próba stworzenia takiego samolotu była nieudana - usiłowano zbudować samolot turbośmigłowy, o odpowiednio dużym udźwigu uzbrojenia oraz zasięgu (długotrwałości lotu), który był oznaczony przez wojsko jako A-1. Odpadł jednak w czasie prób ze względu na słabe osiągi, niemożliwość uzbrojenia go w działko o odpowiedniej skuteczności przeciwko celom pancernym.

Drugim podejściem był samolot z dwoma silnikami odrzutowymi, umieszczonymi nietypowo, bo po obu stronach tylnej części kadłuba. Ponieważ samolot miał latać z umiarkowanymi prędkościami na małych wysokościach to zastosowano proste skrzydło o sporym wydłużeniu. W przedniej części kadłuba umieszczono kabinę pilota oraz 7-lufowe działko kalibru 30mm, strzelające pociskami o prędkości początkowej ponad 1000m/s z dużą szybkostrzelnością oraz mającym zapas amunicji w ilości 1350 sztuk.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A

Przednia część kadłuba została od spodu opancerzona, a rozmieszczone po obu stronach kadłuba silniki są osłonięte przed ostrzałem przez skrzydła, a jednocześnie na tyle rozsunięte od siebie, że w przypadku trafienia pociskiem rakietowym, nie powinny zostać uszkodzone jednocześnie. Szeroko rozstawione podwozie samolotu nie jest chowane całkowicie, a 1/3 kół wystaje z podskrzydłowych gondoli i może pełnić rolę amortyzatora przy konieczności lądowania w terenie bez wysuniętego podwozia. Te wszystkie czynniki mają podnieść przeżywalność maszyny na polu walki minimalizować ewentualne straty pilotów.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A w locie nad Górami Orlimi.

System uzbrojenia samolotu przyjętego do uzbrojenia jako A-2 jest bardzo rozbudowany, Uzbrojeniem stałym jest potężne 30mm działko o lufach długości 2,3m i strzelające z szybkostrzelnością teoretyczną 7000 strz./min. Służy ono do niszczenia sprzętu pancernego z czołgami włącznie. Możliwość ta opiera się na zastosowaniu amunicji przeciwpancernej rdzeniowej o dużej prędkości początkowej oraz na fakcie, że pociski wystrzelone z samolotu trafiają z zasady w górny pancerz, który nie ma zbyt wysokiej odporności.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A ma 11 węzłów podwieszeń uzbrojenia

Uzbrojenie podwieszane może być umieszczone na trzech węzłach podkadłubowych oraz 4 węzłach pod każdym skrzydłem - łącznie samolot ma 11 węzłów do podwieszania uzbrojenia o łącznej masie do 7260kg. Najczęściej stosowanym uzbrojeniem jest duży zestaw bomb klasycznych i kasetowych, samonaprowadzające się pociski powietrze-ziemia o masie 200-300kg (w zależności od wersji) oraz zasięgu maksymalnym do 27km (prędkość lotu pocisku wynosi ok. 1100km/h), zasobniki z niekierowanymi pociskami rakietowymi oraz kierowane pociski rakietowe klasy powietrze-powietrze, bliskiego zasięgu (stosowane do samoobrony przez samolotami przeciwnika).

[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A uzbrojony w bomby klasyczne.


[ATTACHMENT NOT FOUND]
A-2A z uzbrojeniem jako wysunięta kontrola powietrzna (rakiety niekorowane do wskazywania celów, zasobnik rozpoznania elektronicznego, rakiety powietrze-powietrze do samoobrony i dodatkowy zbiornik paliwa)

Początkowo planowano zbudować dwie wersje samolotu - jednomiejscową, bojową oznaczoną A-2A i dwumiejscową szkolno-bojową oznaczoną A-2B, ale samolot okazał się prosty w pilotażu i w efekcie z wersji szkolno-bojowej zrezygnowano. Samolot aktualnie nie jest produkowany (zamówienie SP RB zostało zrealizowane), ale firma RAT utrzymuje gotowość do wznowienia zamówień, gdyby pojawiły się kolejne zamówienia krajowe lub zagraniczne.

Samolot szturmowy A-2 jest dwusilnikowym dolnopłatem, z podwójnym statecznikiem pionowym i trójpodporowym podwoziu z kółkiem przednim) - ze względu na zabudowę działka o masie 1900kg i długości ponad 6m w przodzie kadłuba, przednia goleń podwozia jest odsunięta nieco w prawo od osi podłużnej samolotu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot A-2A w czasie kołowania na start

Dane taktyczno-techniczne (A-2A)

Rozpiętość: 17,55m
Długość: 16,25m
Wysokość: 4,5m
Masa własna: 9770 kg
Masa startowa: 22680kg

Prędkość maksymalna: 705 km/h
Pułap praktyczny: 13700m
Zasięg: 3950 km (maksymalny do przebazowania)
Promień działania: 450-1000 km w zależności od konfiguracji uzbrojenia

Uzbrojenie:
- działko napędowe 7-lufowe kal. 30mm
- 7260 kg uzbrojenia podwieszanego]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Wielozadaniowy samolot myśliwski F-2]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1242.html Thu, 10 Jul 2014 01:26:07 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1242.html Wielozadaniowy samolot myśliwski F-2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Wielozadaniowy samolot myśliwski F-2C


W chwili gdy rozpoczęły się prace nad projektowaniem lekkiego samolotu myśliwskiego przyjętego potem do uzbrojenia Sił Powietrznych jako F-1, równocześnie zaczęto pracować w Razor Air Tech nad samolotami cięższymi i o większych możliwościach ataków na cele naziemne.

Początkowo w biurze konstrukcyjnym ścierały się dwie koncepcje samolotu mającego stanowić podstawę Sił Powietrznych RB - jedna obejmowała dwusilnikowy samolot o masie startowej 45 ton i o wielu zastosowaniach, a druga przewidywała skonstruowania samolotu mniejszego, jednosilnikowego, o masie startowej nie przekraczającej 20 ton

Ten pierwszy samolot planowano stworzyć jako typowo myśliwsko-bombowy o masie 45 ton, z bardzo rozbudowanymi możliwościami uzbrojenia oraz o dużym zasięgu (promień bojowy z pełnym uzbrojeniem ponad 2000km). Miał to być samolot uniwersalny, spełniający szeroki zakres zadań bojowych - od bycia samolotem myśliwskim, do odgrywania roli samolotu uderzeniowego na cele oddalone i to również przy użyciu broni jądrowej. W systemie uzbrojenia miał go uzupełniać lekki myśliwiec F-1 przeznaczony do obrony powietrznej i ograniczonych działań przeciwko celom naziemnym.

Projekt ten nie okazał się specjalnie udanym, ponieważ aby uzyskać dużą prędkość i pułap zastosowano silniki o dużym ciągu, aby zwiększyć zasięg zastosowano zbiorniki o dużej pojemności, a zachowanie odpowiedniej manewrowości wymagało zbudowania samolotu w układzie zmiennej geometrii skrzydeł. W efekcie powstał samolo bardzo duży (długość 22,5m, rozpiętość skrzydeł 19,2/9,7m i masa 44,5 tony) i bardzo kosztowny - zarówno w produkcji, jak i w eksploatacji.

Zdano sobie sprawę, że nawet jeżeli konstrukcja zostanie zaakceptowana przez Siły Powietrzne, to ilość samolotów będzie niewystarczająca. Prace więc w zasadzie przerwano po przetestowaniu prototypów, a wysiłek biura konstrukcyjnego został skierowany na stworzenie znacznie lżejszego samolotu wielozadaniowego, o niektórych możliwościach może mniejszych niż cieższa maszyna myśliwsko-bombowa, ale znacznie tańszego - którego Siły Powietrzene mogłby posiadać w dużej liczbie. Zresztą koncepcja dużego "samolotu do wszystkiego" sama w sobie budziła już wątpliwości, lżejszy myśliwiec wielozadaniowy miał większe szanse na sukces.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Nieprzyjęty do uzbrojenia SZ FB samolot RAT-111FB, został jednak wyprodukowany w kilkudziesięciu egzemplarzach i sprzedany lotnictwu Federacji Brodryjskiej.


Co prawda pierwotnie konstruowany samolot myśliwsko-bombowy miał swoje "pięć minut", ale nie Republice Bialeńskiej, a w Federacji Brodryjskiej. Po prostu w okresie gdy Bialenia i Brodria były mocno zaprzyjaźnione i pomagano tworzyć zagrożonemu przez sąsiadów sojusznikowi siły powietrzne, potrzebny był samolot dla tamtejszych sił powietrznych. Linie produkcyjne samolotów produkowanych dla SZ RB były zbyt obciążone by sprostać kolejnemu zadaniu - to sięgnięto po nieco już zapomniany projekt samolotu myśliwsko-bombowego, który uzyskał aprobatę strony brodryjskiej i w ten sposób wyprodukowano 56 egzemplarzy dostarczonych FB. Pozwoliło to na zrekompensowanie środków przeznaczonych na projektowanie tej maszyny.

Druga opracowywana równolegle koncepcja przewidywała stworzenie lżejszego samolotu uniwersalnego, zdolnego zarówno do walki powietrznej, jak i do atakowania celów naziemnych za pomocą rozbudowanego zestawu środków bojowych - chociaż zarówno udźwig, jak i zasięg maszyny miał być ograniczony w stosunku do koncepcji samolotu myśliwsko-bombowego. Myśliwiec wielozadaniowy miał być jednak dużo tańszy, zarówno w zakupie, jak i w eksploatacji.

Warunek zachowania odpowiednich kosztów produkcji samolotu spowodował odrzucenie koncepcji samolotu o zmiennej geometrii skrzydeł, gdyż takie układy są stosunkowo skomplikowane, a jednocześnie albo zmuszają do powiększenia płatowca, albo wpływają negatywnie na udźwig samolotu. Ponieważ już w prototypach samolotu F-1 sprawdził się układ ze skrzydłem trapezowym to postanowiono podobne zastosować w nowym myśliwcu, zwiększając ich powierzchnię nośną. Dodatkową powierzchnię nośną miał dawać spłaszczony w dolnej części kadłub maszyny. Taki układ sprawdził się podczas badań tunelowych, a najlepsze własności uzyskano dla prędkości w okolicach 1,2 Macha - uznanych za optymalne dla działań maszyny tej klasy.

Ponieważ zakładano układ jednosilnikowy, dający zysk około 15% na masie konstrukcji w stosunku do układu dwusilnikowego, na wczesnym etapie prac zbudowano odpowiedni silnik o ciągu 76kN bez dopalania i 129kN z dopalaniem - zanim znalazł się w nowym samolocie, został wypróbowany na prototypach samolotu F-1, gdzie okazał się rozwiązaniem lepszym niż układ dwóch słabszych silników i samolot F-1 został w efekcie przyjęty do służby właśnie z jednym silnikiem, przeznaczonym pierwotnie dla późniejszego F-2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2A

W nowo opracowanym wielozadaniowym myśliwcu, sięgnięto po jeszcze inne nietypowe rozwiązania. Ponieważ przy projektowaniu starano zachować się prostotę konstrukcji to zastosowano pojedynczy, nieregulowany wlot powietrza pod kadłubem - to aby zapobiec dostawaniu się do niego zanieczyszczeń podczas startu przesunięto do tyłu przednie koło podwozia. Natomiast wzrost manewrowości osiągnięto poprzez stworzenie samolotu aerodynamicznie niestatecznego, z  elektronicznym układem sztucznej stateczności.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pierwsza odmiana samolotu F-2 czyli F-2A, w barwach 31. Eskadry Obrony Powietrznej na drodze kołowania...

[ATTACHMENT NOT FOUND]
... i w locie.

Pierwsze wersje oznaczone przez Siły Powietrzne jako F-2A i B (czyli wersja jedno- i dwumiejscowa, szkolno-bojowa) miały ograniczone możliwości atakowania celów naziemnych. W zasadzie wymagały wzrokowej widzialności celu - zasadniczo były to samoloty do działań w dzień, tylko zwalczanie celów powietrznych mogło się odbywać bez widzialności celu bo na małych i średnich odległościach umożliwiała to stacja radiolokacyjna. Ponieważ  potrzeba posiadania nowego samolotu była paląca, to zdecydowano się na produkcję tych samolotów, zalecając firmie RAT prowadzenie dalszych prac na rozwojem konstrukcji w kierunku samolotu zdolnego do walki w każdych warunkach. Samoloty w wersjach F-1A/B są obecnie używane jako maszyny do obrony powietrznej (gdzie mogą współpracować z naziemnymi systemami naprowadzania), natomiast w eskadrach lotnictwa taktycznego zastąpiły je nowsze odmiany czyli F-2C/D.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2C w locie nad Pustynią Bengazijską.


Samoloty F-2C/D (odpowiednio jedno i dwumiejscowa) są efektem pracy nad stworzeniem samolotu o bardziej rozbudowanych możliwościach uderzeniowych. Zwiększeniu uległ nieco udźwig maszyny, ale przede wszystkim zastosowano bardziej zaawansowane systemy awioniki np. nowoczesną stację radiolokacyjną o większych możliwościach. W związku ze wzrostem masy zmodyfikowano nieco silnik uzyskując ciąg ponad 76kN bez dopalania. Obecnie samoloty F-2C/D są w produkcji, a w siłach powietrznych stanowią podstawowy typ samolotu bojowego.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2C w konfiguracji uzbrojenia do precyzyjnych uderzeń za pomocą bomb kierowanych.

Samolot F-2 jest jednosilnikowym średniopłatem, z pojedynczym statecznikiem pionowym oraz trójpodporowym podwoziem z kółkiem przednim. Uzbrojeniem stałym samolotu jest sześciolufowe działko kalibru 20mm umieszczone z lewej strony kadłuba u nasady skrzydła oraz 9 węzłów uzbrojenia - jeden podkadłubowy, po trzy podskrzydłowe i po jednym na końcu każdego skrzydła.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2C uzbrojony w rakiety powietrze-powietrze średniego i bliskiego zasięgu, ze zbiornikami dodatkowymi - konfiguracja do walki powietrznej w systemie dyżurowania w powietrzu.

Dane taktyczno-techniczne (F-2C)

Rozpiętość: 9,45m
Długość: 15,05m
Wysokość: 5,1m
Masa własna: 8275 kg
Masa startowa: 19185kg

Prędkość maksymalna: 2125 km/h
Pułap praktyczny: 15250m
Zasięg: 3650 km (maksymalny do przebazowania)
Promień działania:
- na dużej wysokości: 550-1100 km w zależności od uzbrojenia i zbiorników dodatkowych
- na małej wysokości: 220-450 km w zależności od uzbrojenia i zbiorników dodatkowych

Uzbrojenie:
- działko napędowe 6-lufowe kal. 20mm
- 7700 kg uzbrojenia podwieszanego]]> Wielozadaniowy samolot myśliwski F-2

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Wielozadaniowy samolot myśliwski F-2C


W chwili gdy rozpoczęły się prace nad projektowaniem lekkiego samolotu myśliwskiego przyjętego potem do uzbrojenia Sił Powietrznych jako F-1, równocześnie zaczęto pracować w Razor Air Tech nad samolotami cięższymi i o większych możliwościach ataków na cele naziemne.

Początkowo w biurze konstrukcyjnym ścierały się dwie koncepcje samolotu mającego stanowić podstawę Sił Powietrznych RB - jedna obejmowała dwusilnikowy samolot o masie startowej 45 ton i o wielu zastosowaniach, a druga przewidywała skonstruowania samolotu mniejszego, jednosilnikowego, o masie startowej nie przekraczającej 20 ton

Ten pierwszy samolot planowano stworzyć jako typowo myśliwsko-bombowy o masie 45 ton, z bardzo rozbudowanymi możliwościami uzbrojenia oraz o dużym zasięgu (promień bojowy z pełnym uzbrojeniem ponad 2000km). Miał to być samolot uniwersalny, spełniający szeroki zakres zadań bojowych - od bycia samolotem myśliwskim, do odgrywania roli samolotu uderzeniowego na cele oddalone i to również przy użyciu broni jądrowej. W systemie uzbrojenia miał go uzupełniać lekki myśliwiec F-1 przeznaczony do obrony powietrznej i ograniczonych działań przeciwko celom naziemnym.

Projekt ten nie okazał się specjalnie udanym, ponieważ aby uzyskać dużą prędkość i pułap zastosowano silniki o dużym ciągu, aby zwiększyć zasięg zastosowano zbiorniki o dużej pojemności, a zachowanie odpowiedniej manewrowości wymagało zbudowania samolotu w układzie zmiennej geometrii skrzydeł. W efekcie powstał samolo bardzo duży (długość 22,5m, rozpiętość skrzydeł 19,2/9,7m i masa 44,5 tony) i bardzo kosztowny - zarówno w produkcji, jak i w eksploatacji.

Zdano sobie sprawę, że nawet jeżeli konstrukcja zostanie zaakceptowana przez Siły Powietrzne, to ilość samolotów będzie niewystarczająca. Prace więc w zasadzie przerwano po przetestowaniu prototypów, a wysiłek biura konstrukcyjnego został skierowany na stworzenie znacznie lżejszego samolotu wielozadaniowego, o niektórych możliwościach może mniejszych niż cieższa maszyna myśliwsko-bombowa, ale znacznie tańszego - którego Siły Powietrzene mogłby posiadać w dużej liczbie. Zresztą koncepcja dużego "samolotu do wszystkiego" sama w sobie budziła już wątpliwości, lżejszy myśliwiec wielozadaniowy miał większe szanse na sukces.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Nieprzyjęty do uzbrojenia SZ FB samolot RAT-111FB, został jednak wyprodukowany w kilkudziesięciu egzemplarzach i sprzedany lotnictwu Federacji Brodryjskiej.


Co prawda pierwotnie konstruowany samolot myśliwsko-bombowy miał swoje "pięć minut", ale nie Republice Bialeńskiej, a w Federacji Brodryjskiej. Po prostu w okresie gdy Bialenia i Brodria były mocno zaprzyjaźnione i pomagano tworzyć zagrożonemu przez sąsiadów sojusznikowi siły powietrzne, potrzebny był samolot dla tamtejszych sił powietrznych. Linie produkcyjne samolotów produkowanych dla SZ RB były zbyt obciążone by sprostać kolejnemu zadaniu - to sięgnięto po nieco już zapomniany projekt samolotu myśliwsko-bombowego, który uzyskał aprobatę strony brodryjskiej i w ten sposób wyprodukowano 56 egzemplarzy dostarczonych FB. Pozwoliło to na zrekompensowanie środków przeznaczonych na projektowanie tej maszyny.

Druga opracowywana równolegle koncepcja przewidywała stworzenie lżejszego samolotu uniwersalnego, zdolnego zarówno do walki powietrznej, jak i do atakowania celów naziemnych za pomocą rozbudowanego zestawu środków bojowych - chociaż zarówno udźwig, jak i zasięg maszyny miał być ograniczony w stosunku do koncepcji samolotu myśliwsko-bombowego. Myśliwiec wielozadaniowy miał być jednak dużo tańszy, zarówno w zakupie, jak i w eksploatacji.

Warunek zachowania odpowiednich kosztów produkcji samolotu spowodował odrzucenie koncepcji samolotu o zmiennej geometrii skrzydeł, gdyż takie układy są stosunkowo skomplikowane, a jednocześnie albo zmuszają do powiększenia płatowca, albo wpływają negatywnie na udźwig samolotu. Ponieważ już w prototypach samolotu F-1 sprawdził się układ ze skrzydłem trapezowym to postanowiono podobne zastosować w nowym myśliwcu, zwiększając ich powierzchnię nośną. Dodatkową powierzchnię nośną miał dawać spłaszczony w dolnej części kadłub maszyny. Taki układ sprawdził się podczas badań tunelowych, a najlepsze własności uzyskano dla prędkości w okolicach 1,2 Macha - uznanych za optymalne dla działań maszyny tej klasy.

Ponieważ zakładano układ jednosilnikowy, dający zysk około 15% na masie konstrukcji w stosunku do układu dwusilnikowego, na wczesnym etapie prac zbudowano odpowiedni silnik o ciągu 76kN bez dopalania i 129kN z dopalaniem - zanim znalazł się w nowym samolocie, został wypróbowany na prototypach samolotu F-1, gdzie okazał się rozwiązaniem lepszym niż układ dwóch słabszych silników i samolot F-1 został w efekcie przyjęty do służby właśnie z jednym silnikiem, przeznaczonym pierwotnie dla późniejszego F-2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2A

W nowo opracowanym wielozadaniowym myśliwcu, sięgnięto po jeszcze inne nietypowe rozwiązania. Ponieważ przy projektowaniu starano zachować się prostotę konstrukcji to zastosowano pojedynczy, nieregulowany wlot powietrza pod kadłubem - to aby zapobiec dostawaniu się do niego zanieczyszczeń podczas startu przesunięto do tyłu przednie koło podwozia. Natomiast wzrost manewrowości osiągnięto poprzez stworzenie samolotu aerodynamicznie niestatecznego, z  elektronicznym układem sztucznej stateczności.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pierwsza odmiana samolotu F-2 czyli F-2A, w barwach 31. Eskadry Obrony Powietrznej na drodze kołowania...

[ATTACHMENT NOT FOUND]
... i w locie.

Pierwsze wersje oznaczone przez Siły Powietrzne jako F-2A i B (czyli wersja jedno- i dwumiejscowa, szkolno-bojowa) miały ograniczone możliwości atakowania celów naziemnych. W zasadzie wymagały wzrokowej widzialności celu - zasadniczo były to samoloty do działań w dzień, tylko zwalczanie celów powietrznych mogło się odbywać bez widzialności celu bo na małych i średnich odległościach umożliwiała to stacja radiolokacyjna. Ponieważ  potrzeba posiadania nowego samolotu była paląca, to zdecydowano się na produkcję tych samolotów, zalecając firmie RAT prowadzenie dalszych prac na rozwojem konstrukcji w kierunku samolotu zdolnego do walki w każdych warunkach. Samoloty w wersjach F-1A/B są obecnie używane jako maszyny do obrony powietrznej (gdzie mogą współpracować z naziemnymi systemami naprowadzania), natomiast w eskadrach lotnictwa taktycznego zastąpiły je nowsze odmiany czyli F-2C/D.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2C w locie nad Pustynią Bengazijską.


Samoloty F-2C/D (odpowiednio jedno i dwumiejscowa) są efektem pracy nad stworzeniem samolotu o bardziej rozbudowanych możliwościach uderzeniowych. Zwiększeniu uległ nieco udźwig maszyny, ale przede wszystkim zastosowano bardziej zaawansowane systemy awioniki np. nowoczesną stację radiolokacyjną o większych możliwościach. W związku ze wzrostem masy zmodyfikowano nieco silnik uzyskując ciąg ponad 76kN bez dopalania. Obecnie samoloty F-2C/D są w produkcji, a w siłach powietrznych stanowią podstawowy typ samolotu bojowego.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2C w konfiguracji uzbrojenia do precyzyjnych uderzeń za pomocą bomb kierowanych.

Samolot F-2 jest jednosilnikowym średniopłatem, z pojedynczym statecznikiem pionowym oraz trójpodporowym podwoziem z kółkiem przednim. Uzbrojeniem stałym samolotu jest sześciolufowe działko kalibru 20mm umieszczone z lewej strony kadłuba u nasady skrzydła oraz 9 węzłów uzbrojenia - jeden podkadłubowy, po trzy podskrzydłowe i po jednym na końcu każdego skrzydła.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-2C uzbrojony w rakiety powietrze-powietrze średniego i bliskiego zasięgu, ze zbiornikami dodatkowymi - konfiguracja do walki powietrznej w systemie dyżurowania w powietrzu.

Dane taktyczno-techniczne (F-2C)

Rozpiętość: 9,45m
Długość: 15,05m
Wysokość: 5,1m
Masa własna: 8275 kg
Masa startowa: 19185kg

Prędkość maksymalna: 2125 km/h
Pułap praktyczny: 15250m
Zasięg: 3650 km (maksymalny do przebazowania)
Promień działania:
- na dużej wysokości: 550-1100 km w zależności od uzbrojenia i zbiorników dodatkowych
- na małej wysokości: 220-450 km w zależności od uzbrojenia i zbiorników dodatkowych

Uzbrojenie:
- działko napędowe 6-lufowe kal. 20mm
- 7700 kg uzbrojenia podwieszanego]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Lekki samolot myśliwski F-1]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1239.html Tue, 08 Jul 2014 11:16:16 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1239.html Lekki wielozadaniowy samolot myśliwski F-1

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot F-1A



Powstanie firmy Razor Air Tech - Bialenia zbiegło się z rozbudową i modernizacją Sił Powietrznych Republiki Bialeńskiej. Stan posiadania sprzętu nie był nawet zadowalający, ponieważ po czasach poprzedniej państwowości pozostała mieszanka sprzętowa, pochodząca z różnych źródeł i o różnym stopniu technicznego zaawansowania - w większości sprzęt przestarzały lub wyeksploatowany.

Konieczność szybkiego opracowania nowego samolotu wielozadaniowego dla SZ RB wykluczała konstrukcję samolotu bardzo zaawansowanego i posiadającego bardzo rozbudowane możliwości zwalczania celów naziemnych, a ograniczone finanse i brak zadowalających uregulowań dotyczących budżetu armii wymuszał konstrukcję samolotu stosunkowo taniego. Dotyczyło to tak samej ceny egzemplarza, jak i kosztów jego eksploatacji.

W związku z tym firma RAT postanowiła działać "dwutorowo" - przystąpić do jak najszybszego projektowania i konstruowania lekkiego samolotu myśliwskiego, mającego tylko podstawowe możliwości atakowania celów naziemnych oraz rozpocząć prace nad maszyną odpowiednio zaawansowaną technicznie, której wejście do służby miałoby miejsce w późniejszym terminie. Efektem pierwszego projektu był samolot o późniejszym oznaczeniu wojskowym F-1, a drugiego, dłuższego projektu samolot oznaczony przez Siły powietrzne jako F-2.

Projektując samolot F-1, od razu postanowiono stworzyć zarówno wersję typowo bojową, jak i odmianę szkolno-bojową - ponieważ lotnictwo szkolne również miało spore braki sprzętowe, a co najważniejsze brak było samolotów do szkolenia pilotów maszyn zaawansowanych technicznie. Dodatkowo bazując na konstrukcji samolotu F-1 stworzono samolot rozpoznawczy by jedną konstrukcją jak najszybciej zaspokoić potrzeby lotnictwa.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Początkowy wygląd lekkiego samolotu myśliwskiego dla SZ RB - pierwsze prototypy miały dwa silniki.



Początkowo projektowanie samolotu szło w kierunku maszyny napędzanaj dwoma silnikami - bo nie było jeszcze w produkcji silników o odpowiednim ciągu, który zapewniłby zakładane osiągi maszyny. Wyposażony w dwa silniki o ciągu po 13,5 kN (18 kN z dopalaniem) prototyp samolotu o masie 11,2 t osiągał maksymalną prędkość 1700km/h i pułap 15800m. Mógł przy tym zabierać do 3180kg uzbrojenia podwieszanego. Wykonano prototypy wszystkich trzech wersji samolotu i poddano je próbom najpierw fabrycznym, a potem wojskowym. W zasadzie Siły Powietrzne były gotowe przyjąć wszystkie wersje samolotu do uzbrojenia, pomimo stosunkowo przeciętnych osiągów.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Samolot seryjny F-1 z jednym silnikiem o dużym ciągu.



Jednak na skutek prowadzenia równolegle progamu budowy bardziej zaawansowanego myśliwskiego samolotu wielozadaniowego (późniejeszy F-2) pojawiła się możliwość zmiany układu napędowego proponowanego armii samolotu lekkiego. Po zastosowaniu na kolejnych prototypach silnika opracowywanego dla F-2 - jeden silnik o ciągu 76kN, zamiast dwóch o ciągu po 13,5KN (odpowiednio 127 i 18 kN z dopalaniem) osiągi samolotu F-1 znacząco wzrosły. Maksymalna prędkość wynosiła nie 1700, a 2600 km/h, pułap wzrósł o 1000m, a masa uzbrojenia zwiększyła się z 3180 do 3600kg.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-1A uzbrajany przed startem.



W tej postaci samolot został przyjęty do uzbrojenia Sił Powietrznych RB i natychmiast rozpoczęto jego produkcję w trzech wersjach:

F-1A - jednomiejscowy samolot myśliwski,
F-1B - dwumiejscowy samolot szkolno bojowy,
RF-1A - jednomiejscowy samolot rozpoznawczy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot myśliwski F-1A (F101A) w barwach lotnictwa NUPIA



[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot szkolno-bojowy F-1B (F101B) w barwach lotnictwa NUPIA


[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot myśliwsko-rozpoznawczy RF-1A (F101R) w barwach lotnictwa NUPIA



Produkcja lekkiego, niedrogiego i ekonomicznego w eksploatacji samolotu F-1 była również sukcesem eksportowym firmy RAT. Samoloty tego typu zamówiła NUPIA, gdzie dla realizacji kontraktów otwarto oddział firmy RAT, nazwany Razor Air Tech - NUPIA. Temu odbiorcy dostarczono łącznie 72 samoloty we wszystkich wersjach, oznaczonych tam jako F101A (odpowiednik F-1A), F101B (odpowiednik F-1B) oraz F-101R (odpowiednik RF-1A).

Kolejnym odbiorcą tych samolotów była Brodria, gdyż było to w czasie gdy Republika Bialeńska oraz nowo tworząca się Federacja Brodryjska były mocno zaprzyjaźnione, a Siły Zbrojne RB pomagały w tworzeniu Sił Zbrojnych (zagrożonej militarnie przez sąsiednią Gazosławię) Brodrii. Do Federacji Brodryjskiej dostarczono 144 samoloty F-1, w również we wszystkich trzech odmianach produkcyjnych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Myśliwiec F-1A w barwach Sił Powietrznych Federacji Brodryjskiej.



Łącznie z 210 samololotami wyprodukowanymi i dostarczonymi do Sił Powietrznych RB (w eksploatacji znajduje się jeszcze około 100 maszyn tego typu, część z pozostałych ponad stu maszyn jest po remontach i znajduje się w rezerwie SP RB) daje to łączną liczbę 426 samolotów seryjnych F-1, we wszystkich trzech wersjach.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-1B wykorzystywany do zaawansowanego szkolenia z Centrum Szkolenia Sił Powietrznych.



Samolot F-1 jest niewielkim dolnopłatem, o skrzydłach o obrysie trapezowym i pojedynczym stateczniku pionowym. Posiada jeden silnik turboodrztuowy o ciągu 76 KN (127 kN z dopalaniem) i podwozie klasyczne, trójpodporowe z kółkiem przednim. Uzbrojenie stałe zostało zamontowane w przodzie kadłuba i składa się z dwóch działek lotniczych o kalibrze 20mm. uzbrojnie podwieszne jest przenoszone na jednym węźle podkadłubowym, 4 węzłach podstkrzydłowych i 2 węzłach znajdujących się na końcach skrzydeł. W odmianie rozpoznawczej przód kadłuba jest wydłużony i mieści aparaturę rozpoznawczą, w tym zespół kamer, znajdujących się pod nosową częścią kadłuba.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Rozpoznawczy RF-1A w locie

Dane taktyczno-techniczne F-1A

Rozpiętość: 8,1m
Długość: 14,2m
Wysokość: 4,2m
Masa własna: 5090 kg
MAsa startowa: 11920kg

Prędkość maksymalna: 2600 km/h (2,1 Ma)
Pułap: 16800
Zasięg: 2760 km
Promień działania: 555 km

Uzbrojenie:
- dwa działka 20mm
- 3600kg uzbrojenia podwieszanego]]> Lekki wielozadaniowy samolot myśliwski F-1

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot F-1A



Powstanie firmy Razor Air Tech - Bialenia zbiegło się z rozbudową i modernizacją Sił Powietrznych Republiki Bialeńskiej. Stan posiadania sprzętu nie był nawet zadowalający, ponieważ po czasach poprzedniej państwowości pozostała mieszanka sprzętowa, pochodząca z różnych źródeł i o różnym stopniu technicznego zaawansowania - w większości sprzęt przestarzały lub wyeksploatowany.

Konieczność szybkiego opracowania nowego samolotu wielozadaniowego dla SZ RB wykluczała konstrukcję samolotu bardzo zaawansowanego i posiadającego bardzo rozbudowane możliwości zwalczania celów naziemnych, a ograniczone finanse i brak zadowalających uregulowań dotyczących budżetu armii wymuszał konstrukcję samolotu stosunkowo taniego. Dotyczyło to tak samej ceny egzemplarza, jak i kosztów jego eksploatacji.

W związku z tym firma RAT postanowiła działać "dwutorowo" - przystąpić do jak najszybszego projektowania i konstruowania lekkiego samolotu myśliwskiego, mającego tylko podstawowe możliwości atakowania celów naziemnych oraz rozpocząć prace nad maszyną odpowiednio zaawansowaną technicznie, której wejście do służby miałoby miejsce w późniejszym terminie. Efektem pierwszego projektu był samolot o późniejszym oznaczeniu wojskowym F-1, a drugiego, dłuższego projektu samolot oznaczony przez Siły powietrzne jako F-2.

Projektując samolot F-1, od razu postanowiono stworzyć zarówno wersję typowo bojową, jak i odmianę szkolno-bojową - ponieważ lotnictwo szkolne również miało spore braki sprzętowe, a co najważniejsze brak było samolotów do szkolenia pilotów maszyn zaawansowanych technicznie. Dodatkowo bazując na konstrukcji samolotu F-1 stworzono samolot rozpoznawczy by jedną konstrukcją jak najszybciej zaspokoić potrzeby lotnictwa.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Początkowy wygląd lekkiego samolotu myśliwskiego dla SZ RB - pierwsze prototypy miały dwa silniki.



Początkowo projektowanie samolotu szło w kierunku maszyny napędzanaj dwoma silnikami - bo nie było jeszcze w produkcji silników o odpowiednim ciągu, który zapewniłby zakładane osiągi maszyny. Wyposażony w dwa silniki o ciągu po 13,5 kN (18 kN z dopalaniem) prototyp samolotu o masie 11,2 t osiągał maksymalną prędkość 1700km/h i pułap 15800m. Mógł przy tym zabierać do 3180kg uzbrojenia podwieszanego. Wykonano prototypy wszystkich trzech wersji samolotu i poddano je próbom najpierw fabrycznym, a potem wojskowym. W zasadzie Siły Powietrzne były gotowe przyjąć wszystkie wersje samolotu do uzbrojenia, pomimo stosunkowo przeciętnych osiągów.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Samolot seryjny F-1 z jednym silnikiem o dużym ciągu.



Jednak na skutek prowadzenia równolegle progamu budowy bardziej zaawansowanego myśliwskiego samolotu wielozadaniowego (późniejeszy F-2) pojawiła się możliwość zmiany układu napędowego proponowanego armii samolotu lekkiego. Po zastosowaniu na kolejnych prototypach silnika opracowywanego dla F-2 - jeden silnik o ciągu 76kN, zamiast dwóch o ciągu po 13,5KN (odpowiednio 127 i 18 kN z dopalaniem) osiągi samolotu F-1 znacząco wzrosły. Maksymalna prędkość wynosiła nie 1700, a 2600 km/h, pułap wzrósł o 1000m, a masa uzbrojenia zwiększyła się z 3180 do 3600kg.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-1A uzbrajany przed startem.



W tej postaci samolot został przyjęty do uzbrojenia Sił Powietrznych RB i natychmiast rozpoczęto jego produkcję w trzech wersjach:

F-1A - jednomiejscowy samolot myśliwski,
F-1B - dwumiejscowy samolot szkolno bojowy,
RF-1A - jednomiejscowy samolot rozpoznawczy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot myśliwski F-1A (F101A) w barwach lotnictwa NUPIA



[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot szkolno-bojowy F-1B (F101B) w barwach lotnictwa NUPIA


[ATTACHMENT NOT FOUND]
Samolot myśliwsko-rozpoznawczy RF-1A (F101R) w barwach lotnictwa NUPIA



Produkcja lekkiego, niedrogiego i ekonomicznego w eksploatacji samolotu F-1 była również sukcesem eksportowym firmy RAT. Samoloty tego typu zamówiła NUPIA, gdzie dla realizacji kontraktów otwarto oddział firmy RAT, nazwany Razor Air Tech - NUPIA. Temu odbiorcy dostarczono łącznie 72 samoloty we wszystkich wersjach, oznaczonych tam jako F101A (odpowiednik F-1A), F101B (odpowiednik F-1B) oraz F-101R (odpowiednik RF-1A).

Kolejnym odbiorcą tych samolotów była Brodria, gdyż było to w czasie gdy Republika Bialeńska oraz nowo tworząca się Federacja Brodryjska były mocno zaprzyjaźnione, a Siły Zbrojne RB pomagały w tworzeniu Sił Zbrojnych (zagrożonej militarnie przez sąsiednią Gazosławię) Brodrii. Do Federacji Brodryjskiej dostarczono 144 samoloty F-1, w również we wszystkich trzech odmianach produkcyjnych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Myśliwiec F-1A w barwach Sił Powietrznych Federacji Brodryjskiej.



Łącznie z 210 samololotami wyprodukowanymi i dostarczonymi do Sił Powietrznych RB (w eksploatacji znajduje się jeszcze około 100 maszyn tego typu, część z pozostałych ponad stu maszyn jest po remontach i znajduje się w rezerwie SP RB) daje to łączną liczbę 426 samolotów seryjnych F-1, we wszystkich trzech wersjach.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
F-1B wykorzystywany do zaawansowanego szkolenia z Centrum Szkolenia Sił Powietrznych.



Samolot F-1 jest niewielkim dolnopłatem, o skrzydłach o obrysie trapezowym i pojedynczym stateczniku pionowym. Posiada jeden silnik turboodrztuowy o ciągu 76 KN (127 kN z dopalaniem) i podwozie klasyczne, trójpodporowe z kółkiem przednim. Uzbrojenie stałe zostało zamontowane w przodzie kadłuba i składa się z dwóch działek lotniczych o kalibrze 20mm. uzbrojnie podwieszne jest przenoszone na jednym węźle podkadłubowym, 4 węzłach podstkrzydłowych i 2 węzłach znajdujących się na końcach skrzydeł. W odmianie rozpoznawczej przód kadłuba jest wydłużony i mieści aparaturę rozpoznawczą, w tym zespół kamer, znajdujących się pod nosową częścią kadłuba.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Rozpoznawczy RF-1A w locie

Dane taktyczno-techniczne F-1A

Rozpiętość: 8,1m
Długość: 14,2m
Wysokość: 4,2m
Masa własna: 5090 kg
MAsa startowa: 11920kg

Prędkość maksymalna: 2600 km/h (2,1 Ma)
Pułap: 16800
Zasięg: 2760 km
Promień działania: 555 km

Uzbrojenie:
- dwa działka 20mm
- 3600kg uzbrojenia podwieszanego]]> <![CDATA[PRODUKCJA RAT - Lekki samolot szturmowy i patrolowy AP-3]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1229.html Sun, 06 Jul 2014 04:53:01 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1229.html Lekki samolot szturmowy i patrolowy AP-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Lekki samolot szturmowy i patrolowy AP-3


Samolot AP-3 powstał w firmie Razor Air Tech - Bialenia w odpowiedzi na zapotrzebowanie Sił Powietrznych na lekki i ekonomiczny samolot o cechach maszyny patrolowej i szturmowej działającej w warunkach panowania w powietrzu. Tej klasy samoloty nazywane są też często "samolotami przeciwpartyzanckimi", gdyż doskonale nadają się do wykrywania i niszczenia samodzielnie lub we współpracy z siłami lądowymi niewielkich i stosunkowo słabo uzbrojonych w broń przeciwlotniczą oddziałów nieregularnych.

W celu realizacji zamówienia Sił Powietrznych firma RAT zaprojektowała lekki samolot szturmowy bazując na będącym w początkowej fazie produkcji zaawansowanym turbośmigłowym samolocie szkolno-treningowym. Wykorzystano podstawową konstrukcję płatowca, wzmacniając ją tak aby mogła sprostać wymogom przeciążeń z większym obciążeniem, zastosowano zewnętrzne węzły podwieszeń uzbrojenia oraz zmieniono awionikę na bardziej zaawansowaną. Podobnie jak samolot szkolno-treningowy samolot jest dwumiejscowy, w układzie tandem i posiada zdublowany układ przyrządów pokładowych i sterowniczych. Drugi członek załogi jest przydatny podczas długotrwałego patrolowania, może prowadzić obserwację w czasie gdy pilot jest skupiony na zadaniu oraz zwiększa szansę powrotu do bazy w razie trafienia samolotu ogniem przeciwnika.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Jeden z prototypów AP-3 - z cywilną rejestracją.


Lekki samolot szturmowy zamówiony przez Siły Powietrzne RB miał stanowić pewną alternatywę i uzupełnienie zarówno wyspecjalizowanych samolotów szturmowych, jak i wyspecjalizowanych śmigłowców szturmowych. Siły Zbrojne RB nie mogły i do dzisiaj nie mogą sobie pozwolić na posiadanie wystarczającej liczby drogich odrzutowych maszyn szturmowych czy również bardzo kosztownych śmigłowców szturmowych - zdecydowano się więc na zakupienie znacznie tańszej i ekonomiczniejszego w eksploatacji lekkiego samolotu szturmowego o napędzie turbośmigłowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 podczas lotu patrolowego.


Koszt wytworzenia jednego lekkiego samolotu szturmowego AP-3 jest około dwa razy niższy niż używanego w SZ RB samolotu szturmowego A-2, podobna relacja cenowa występuje pomiędzy AP-3, a śmigłowcem szturmowym HA-8. Jednak główna rolę gra tutaj ekonomia eksploatacji lekkich, turbośmigłowych samolotów szturmowych bo jedna godzina lotu AP-3 jest prawie 7-krotnie tańsza od godziny lotu samolotu szturmowego A-2 i prawie 4-krotnie tańsza od godziny lotu śmigłowca szturmowego HA-8.

Oczywiście takie rozwiązanie ma też wady - bo lekki samolot szturmowy AP-3 ma wiele mniejsze możliwości niż samoloty szturmowe i są też jednocześnie o wiele bardziej wrażliwe na obronę przeciwlotniczą czy ataki samolotów nieprzyjaciela. Jednak założeniem było, aby tanie i ekonomiczne AP-3 działały tylko w warunkach całkowitego panowania w powietrzu oraz atakowały cele "miękkie" z dyżurowania w powietrzu zapewniając wparcie niewielkim pododdziałom wojsk lądowych wykonującym zadania w ograniczonych warunkach konfliktów niesymetrycznych. W sytuacji gdy nie ma konieczności zwalczania czołgów i innych ciężkich wozów bojowych lekkie samoloty szturmowe nie ustępują skutecznością śmigłowcom szturmowym. Mogą zresztą służyć także do zwalczania takich śmigłowców za pomocą kierowanych pocisków rakietowych powietrze-powietrzne.

Jednak gdy wskazanym jest stałe utrzymywanie dyżurowania w powietrzu, długotrwałe patrolowanie rejonu czy patrolowanie stosunkowo dużych obszarów to lekki samolot szturmowy tej klasy ma przewagę nad śmigłowcami nie tylko zresztą w ekonomice patrolowania... Zarówno jego prędkość maksymalna, jak i przelotowa jest praktycznie dwukrotnie większa niż śmigłowca szturmowego - taki samolot przybędzie więc na wezwanie np. patrolu naziemnego czy konwoju dwa razy szybciej. Samoloty mogą operować z polowych lądowisk o długości dróg startowych 800m.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 z uzbrojeniem tuż przed startem (42 Eskadra Patrolowo-Szturmowa).


Lekki samolot szturmowy AP-3 charakteryzuje się następującymi danymi:

Rozpiętość': 10,2 m
Długość: 10,15m
Wysokość: 3,25m
Masa startowa: 2950 kg
Prędkość maksymalna: 590 km/h
Prędkość przelotowa: 515 km/h
Prędkość minimalna: 185 km/h
Pułap praktyczny w konfiguracji gładkiej: 9500m
Pułap praktyczny z podwieszeniami: 7650m
Zasięg z pełnym uzbrojeniem (bez zbiorników dodatkowych): 1650km
Zasięg ze zbiornikami dodatkowymi (w zależności od masy uzbrojenia):  do 2750km

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 z dodatkowymi zbiornikami i uzbrojeniem podwieszanym.


[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 w konfiguracji gładkiej. Samoloty z partii dostarczonej dla 7 Skrzydła przeznaczonego do operowania na Anatolii


Uzbrojenie samolotu jest podwieszane na 6 węzłach podwieszeń pod skrzydłami, natomiast pod kadłubem można montować system rozpoznania w postaci obrotowej głowicy obserwacji optycznej z systemem noktowizyjnym i termowizyjnym. Zasobniki z elektroniką np. systemy zakłócania można podwieszać również na węzłach zewnętrznych podskrzydłowych. Na wewnętrznych węzłach podskrzydłowych można podwieszać dodatkowe zbiorniki paliwa.

Samolot może być uzbrajany w:
- zasobniki z karabinami maszynowymi
- zasobniki niekierowanych pocisków rakietowych powietrze-ziemia
- kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze naprowadzane na podczerwień
- bomby klasyczne i kierowane
- bomby kasetowe

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 z eskadry szkolnej.


Produkcja samolotu odbywała się w dwóch partiach - w pierwszej partii dostarczano samoloty AP-3 dla 41 i 42 Eskadry Patrolowo Szturmowej oraz maszyny dla eskadry specjalnej i eskadry szkolnej, natomiast w drugiej partii dostarczono samoloty dla 71, 72, 73 i 74 Eskadry Patrolowo-Szturmowej z przeznaczeniem do operowania na Anatolii.

Samolot znajduje się w aktualnej ofercie produkcyjnej Razor Air Tech - Bialenia.]]> Lekki samolot szturmowy i patrolowy AP-3

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Lekki samolot szturmowy i patrolowy AP-3


Samolot AP-3 powstał w firmie Razor Air Tech - Bialenia w odpowiedzi na zapotrzebowanie Sił Powietrznych na lekki i ekonomiczny samolot o cechach maszyny patrolowej i szturmowej działającej w warunkach panowania w powietrzu. Tej klasy samoloty nazywane są też często "samolotami przeciwpartyzanckimi", gdyż doskonale nadają się do wykrywania i niszczenia samodzielnie lub we współpracy z siłami lądowymi niewielkich i stosunkowo słabo uzbrojonych w broń przeciwlotniczą oddziałów nieregularnych.

W celu realizacji zamówienia Sił Powietrznych firma RAT zaprojektowała lekki samolot szturmowy bazując na będącym w początkowej fazie produkcji zaawansowanym turbośmigłowym samolocie szkolno-treningowym. Wykorzystano podstawową konstrukcję płatowca, wzmacniając ją tak aby mogła sprostać wymogom przeciążeń z większym obciążeniem, zastosowano zewnętrzne węzły podwieszeń uzbrojenia oraz zmieniono awionikę na bardziej zaawansowaną. Podobnie jak samolot szkolno-treningowy samolot jest dwumiejscowy, w układzie tandem i posiada zdublowany układ przyrządów pokładowych i sterowniczych. Drugi członek załogi jest przydatny podczas długotrwałego patrolowania, może prowadzić obserwację w czasie gdy pilot jest skupiony na zadaniu oraz zwiększa szansę powrotu do bazy w razie trafienia samolotu ogniem przeciwnika.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Jeden z prototypów AP-3 - z cywilną rejestracją.


Lekki samolot szturmowy zamówiony przez Siły Powietrzne RB miał stanowić pewną alternatywę i uzupełnienie zarówno wyspecjalizowanych samolotów szturmowych, jak i wyspecjalizowanych śmigłowców szturmowych. Siły Zbrojne RB nie mogły i do dzisiaj nie mogą sobie pozwolić na posiadanie wystarczającej liczby drogich odrzutowych maszyn szturmowych czy również bardzo kosztownych śmigłowców szturmowych - zdecydowano się więc na zakupienie znacznie tańszej i ekonomiczniejszego w eksploatacji lekkiego samolotu szturmowego o napędzie turbośmigłowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 podczas lotu patrolowego.


Koszt wytworzenia jednego lekkiego samolotu szturmowego AP-3 jest około dwa razy niższy niż używanego w SZ RB samolotu szturmowego A-2, podobna relacja cenowa występuje pomiędzy AP-3, a śmigłowcem szturmowym HA-8. Jednak główna rolę gra tutaj ekonomia eksploatacji lekkich, turbośmigłowych samolotów szturmowych bo jedna godzina lotu AP-3 jest prawie 7-krotnie tańsza od godziny lotu samolotu szturmowego A-2 i prawie 4-krotnie tańsza od godziny lotu śmigłowca szturmowego HA-8.

Oczywiście takie rozwiązanie ma też wady - bo lekki samolot szturmowy AP-3 ma wiele mniejsze możliwości niż samoloty szturmowe i są też jednocześnie o wiele bardziej wrażliwe na obronę przeciwlotniczą czy ataki samolotów nieprzyjaciela. Jednak założeniem było, aby tanie i ekonomiczne AP-3 działały tylko w warunkach całkowitego panowania w powietrzu oraz atakowały cele "miękkie" z dyżurowania w powietrzu zapewniając wparcie niewielkim pododdziałom wojsk lądowych wykonującym zadania w ograniczonych warunkach konfliktów niesymetrycznych. W sytuacji gdy nie ma konieczności zwalczania czołgów i innych ciężkich wozów bojowych lekkie samoloty szturmowe nie ustępują skutecznością śmigłowcom szturmowym. Mogą zresztą służyć także do zwalczania takich śmigłowców za pomocą kierowanych pocisków rakietowych powietrze-powietrzne.

Jednak gdy wskazanym jest stałe utrzymywanie dyżurowania w powietrzu, długotrwałe patrolowanie rejonu czy patrolowanie stosunkowo dużych obszarów to lekki samolot szturmowy tej klasy ma przewagę nad śmigłowcami nie tylko zresztą w ekonomice patrolowania... Zarówno jego prędkość maksymalna, jak i przelotowa jest praktycznie dwukrotnie większa niż śmigłowca szturmowego - taki samolot przybędzie więc na wezwanie np. patrolu naziemnego czy konwoju dwa razy szybciej. Samoloty mogą operować z polowych lądowisk o długości dróg startowych 800m.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 z uzbrojeniem tuż przed startem (42 Eskadra Patrolowo-Szturmowa).


Lekki samolot szturmowy AP-3 charakteryzuje się następującymi danymi:

Rozpiętość': 10,2 m
Długość: 10,15m
Wysokość: 3,25m
Masa startowa: 2950 kg
Prędkość maksymalna: 590 km/h
Prędkość przelotowa: 515 km/h
Prędkość minimalna: 185 km/h
Pułap praktyczny w konfiguracji gładkiej: 9500m
Pułap praktyczny z podwieszeniami: 7650m
Zasięg z pełnym uzbrojeniem (bez zbiorników dodatkowych): 1650km
Zasięg ze zbiornikami dodatkowymi (w zależności od masy uzbrojenia):  do 2750km

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 z dodatkowymi zbiornikami i uzbrojeniem podwieszanym.


[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 w konfiguracji gładkiej. Samoloty z partii dostarczonej dla 7 Skrzydła przeznaczonego do operowania na Anatolii


Uzbrojenie samolotu jest podwieszane na 6 węzłach podwieszeń pod skrzydłami, natomiast pod kadłubem można montować system rozpoznania w postaci obrotowej głowicy obserwacji optycznej z systemem noktowizyjnym i termowizyjnym. Zasobniki z elektroniką np. systemy zakłócania można podwieszać również na węzłach zewnętrznych podskrzydłowych. Na wewnętrznych węzłach podskrzydłowych można podwieszać dodatkowe zbiorniki paliwa.

Samolot może być uzbrajany w:
- zasobniki z karabinami maszynowymi
- zasobniki niekierowanych pocisków rakietowych powietrze-ziemia
- kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze naprowadzane na podczerwień
- bomby klasyczne i kierowane
- bomby kasetowe

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AP-3 z eskadry szkolnej.


Produkcja samolotu odbywała się w dwóch partiach - w pierwszej partii dostarczano samoloty AP-3 dla 41 i 42 Eskadry Patrolowo Szturmowej oraz maszyny dla eskadry specjalnej i eskadry szkolnej, natomiast w drugiej partii dostarczono samoloty dla 71, 72, 73 i 74 Eskadry Patrolowo-Szturmowej z przeznaczeniem do operowania na Anatolii.

Samolot znajduje się w aktualnej ofercie produkcyjnej Razor Air Tech - Bialenia.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Pojazdy amfibijne.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1226.html Sat, 05 Jul 2014 03:01:45 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1226.html Produkcja produkcja pojazdów amfibijnych dla desantu morskiego w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Pojazdy amfibijne były produkowane w jednym z zakładów zbrojeniowych przejętych przez firmę Razor Arms jeszcze w czasach poprzedniej państwowości. Były to pojazdy gąsienicowe, które stworzono na potrzeby jednostek desantu morskiego - czyli pojazdy o dużych zdolnościach poruszania się w wodzie i to nie tylko w wodach śródlądowych, ale również w morzu.

Rodzina pojazdów, które w Siłach Zbrojnych Republiki Bialeńskiej otrzymały oznaczenie ALVT-1 składała się z trzech typów:

1/ Nieuzbrojony transporter opancerzony.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-1-PC

2/ Uzbrojony transporter opancerzony - w którym zastosowano wieżę identyczną jak w kołowym transporterze opancerzonym CVW-3B-IFV czyli uzbrojoną w dwa sprzężone karabiny maszynowe, jeden wkm kalibru 14,5mm, a drugi km kalibru 7,62mm.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-1-IFV

3/ Wóz wparcia ogniowego, w postaci lekkiego czołgu pływającego uzbrojonego w armatę kalibru 76,2mm oraz sprzężony z nią km 7,62mm.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-1-LT

Wspólną cechą tej rodziny pojazdów był stosunkowo duży kadłub - pozwalający na zachowanie bardzo dobrej pływalności oraz napęd w wodzie realizowany za pomocą dwóch pędników strugowodnych. Woda jest zasysana przez wloty w dolnej części kadłuba i wyrzucana przez główne otwory wylotowe w tyle kadłuba. Z boku kadłuba w jego tylnej części znajdują się pomocnicze otwory wylotowe, które umożliwiają wyrzut wody w bok pod pewnym kątem co powoduje, że pojazdy rodziny ALVT-1 posiadają dobrą manewrowość w wodzie - tak potrzebną pojazdom desantowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Rodzina pojazdów typoszeregu ALVT-1 - transporter nieuzbrojony, transporter uzbrojony oraz czołg pływający.

Pierwotna wersja transportera desantowego stanowił pojazd nieuzbrojony, przeznaczony do transportu żołnierzy piechoty morskiej na brzeg oraz na użycie go do dalszego transportu w głębi lądu. Jednak nie mógł zapewnić wsparcia ogniowego przewożonemu desantowi. Powstała więc kolejna wersja - tym razem uzbrojona w wieżę z dwoma karabinami maszynowymi (14,5mm orz 7,62mm). Załoga zwiększyła się z 2 do 3 żołnierzy, a racji zamontowania nad przedziałem desantowym wieży z uzbrojeniem liczba przewożonych żołnierzy desantu zmalała z 14 do 12. Transportery te mają silnik zamontowany z tyłu kadłuba i przedział desantowy przed silnikiem, z przodu kadłuba tuż za stanowiskami załogi czyli kierowcy i dowódcy (w wersji uzbrojonej doszedł jeszcze strzelec pokładowy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Lekki czołg dla desantu morskiego ALVT-1-LT, oznaczany także czasami LT-1.

Specjalistyczną odmianą wozów tej rodziny jest wóz wsparcia w postali lekkiego czołgu pływającego, z trzyosobową załogą i uzbrojeniem w wieży obrotowej, które składa się z działa 76,2mm o lufie długości 42 kalibrów, oraz sprzężonego z nią km-u 7,62mm. Dodatkowo na stropie wieży można montować wielkokalibrowy karabin maszynowy 14,5mm służący do obrony przeciwlotniczej pojazdu. Lekki czołg był w zasadzie wersją pierwotną tej rodziny pojazdów, gdyż powstał przed transporterami opancerzonymi, które później wykorzystały jego elementy czyli dolną część kadłuba z zespołem napędowym, pędnikami strugowodnymi oraz układem jezdnym.

Pojazdy miały jednak spore wady, a ponadto nie było zbyt nowoczesne. Cała rodzina ALVT-1 to wozy lekko opancerzone (masy pojazdów zawierały się pomiędzy 14, 16,5 tony), zapewniające pełną ochronę w zasadzie tylko przed ogniem małokalibrowej broni strzeleckiej oraz odłamkami pocisków artyleryjskich. W przypadku transportera opancerzone wadą było również umieszczenie silnika z tyłu co zmuszało desant do opuszczania pojazdu pod ogniem nieprzyjaciela przez boczne drzwi lub górne włazy. Natomiast czołg oprócz słabego pancerza miał też słabe uzbrojenie - bo działo w kalibrze 76,2mm nie mogło zagrozić ewentualnym czołgom przeciwnika, a z czasem okazało się zbyt słabe przeciwko ciężkim i dobrze opancerzonym bojowym wozom piechoty. Z tego powodu wkrótce po przejęciu rynku zbrojeniowego przez Razor Arms ich produkcji zaniechano, a na to miejsce zaprojektowano wyspecjalizowany pojazd amfibijny ALVT-2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-2 widziany od strony wieży z uzbrojeniem.

ALVT-2 jest większym i cięższym od ALVT-1 pojazdem - posiada masę własną 18 ton i bojową 23 ton. Pancerz z racji dużej pojemności oraz konieczności zachowanie odpowiedniej pływalności również nie jest zbyt oporny, ale zapewnia ochronę przed ogniem wkm, przynajmniej od czoła. Załoga liczy trzy osoby - dowódca, kierowca i strzelec pokładowy, który dysponuje uzbrojeniem w postaci wkm 12,7mm i granatnikiem automatycznym 40mm umieszczonymi w jednoosobowej wieży obrotowej w przedniej części pojazdu. Wieża jest odsunięta w prawo od osi podłużnej transportera.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-2 - widok z tyłu, widoczne drzwi i rampa ładunkowa.

Inaczej niż w ALVT-1 umieszczono silnik (przed przedziałem desantowym), co umożliwiło zamontowanie w tylnej części kadłuba drzwi służących opuszczaniu pojazdu przez desant. Drzwi zostały wbudowane w dużą opuszczaną w razie potrzeby rampę, która umożliwia łatwy rozładunek pojazdu np. wtedy gdy przewozi obsługi moździerzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-2 widziany od przodu.

Pojazd ma dużą pojemność kadłuba i normalnie przewozi 20 żołnierzy z pełnym uzbrojeniem, ale w razie potrzeby możne przyjąć na pokład i 25 ludzi do przedziału desantowego. Jego słabsze opancerzenie (choć odporniejsze od wozów rodziny ALVT-1) i uzbrojenie nie stanowi już obecnie większego problemu, bo w między czasie powstały już bojowe wozy piechoty z silnym uzbrojeniem oraz posiadające dobre własności poruszania się w wodzie. ALVT-2 pełni więc rolę w zasadzie transportowanie piechoty na brzeg i ewentualnego ograniczonego wsparcia ogniem tuż po wylądowaniu.

Pojazdy ALVT-2 są obecnie produkowane w RA i stanowią wyposażenie Brygady Piechoty Morskiej.]]> Produkcja produkcja pojazdów amfibijnych dla desantu morskiego w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Pojazdy amfibijne były produkowane w jednym z zakładów zbrojeniowych przejętych przez firmę Razor Arms jeszcze w czasach poprzedniej państwowości. Były to pojazdy gąsienicowe, które stworzono na potrzeby jednostek desantu morskiego - czyli pojazdy o dużych zdolnościach poruszania się w wodzie i to nie tylko w wodach śródlądowych, ale również w morzu.

Rodzina pojazdów, które w Siłach Zbrojnych Republiki Bialeńskiej otrzymały oznaczenie ALVT-1 składała się z trzech typów:

1/ Nieuzbrojony transporter opancerzony.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-1-PC

2/ Uzbrojony transporter opancerzony - w którym zastosowano wieżę identyczną jak w kołowym transporterze opancerzonym CVW-3B-IFV czyli uzbrojoną w dwa sprzężone karabiny maszynowe, jeden wkm kalibru 14,5mm, a drugi km kalibru 7,62mm.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-1-IFV

3/ Wóz wparcia ogniowego, w postaci lekkiego czołgu pływającego uzbrojonego w armatę kalibru 76,2mm oraz sprzężony z nią km 7,62mm.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-1-LT

Wspólną cechą tej rodziny pojazdów był stosunkowo duży kadłub - pozwalający na zachowanie bardzo dobrej pływalności oraz napęd w wodzie realizowany za pomocą dwóch pędników strugowodnych. Woda jest zasysana przez wloty w dolnej części kadłuba i wyrzucana przez główne otwory wylotowe w tyle kadłuba. Z boku kadłuba w jego tylnej części znajdują się pomocnicze otwory wylotowe, które umożliwiają wyrzut wody w bok pod pewnym kątem co powoduje, że pojazdy rodziny ALVT-1 posiadają dobrą manewrowość w wodzie - tak potrzebną pojazdom desantowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Rodzina pojazdów typoszeregu ALVT-1 - transporter nieuzbrojony, transporter uzbrojony oraz czołg pływający.

Pierwotna wersja transportera desantowego stanowił pojazd nieuzbrojony, przeznaczony do transportu żołnierzy piechoty morskiej na brzeg oraz na użycie go do dalszego transportu w głębi lądu. Jednak nie mógł zapewnić wsparcia ogniowego przewożonemu desantowi. Powstała więc kolejna wersja - tym razem uzbrojona w wieżę z dwoma karabinami maszynowymi (14,5mm orz 7,62mm). Załoga zwiększyła się z 2 do 3 żołnierzy, a racji zamontowania nad przedziałem desantowym wieży z uzbrojeniem liczba przewożonych żołnierzy desantu zmalała z 14 do 12. Transportery te mają silnik zamontowany z tyłu kadłuba i przedział desantowy przed silnikiem, z przodu kadłuba tuż za stanowiskami załogi czyli kierowcy i dowódcy (w wersji uzbrojonej doszedł jeszcze strzelec pokładowy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Lekki czołg dla desantu morskiego ALVT-1-LT, oznaczany także czasami LT-1.

Specjalistyczną odmianą wozów tej rodziny jest wóz wsparcia w postali lekkiego czołgu pływającego, z trzyosobową załogą i uzbrojeniem w wieży obrotowej, które składa się z działa 76,2mm o lufie długości 42 kalibrów, oraz sprzężonego z nią km-u 7,62mm. Dodatkowo na stropie wieży można montować wielkokalibrowy karabin maszynowy 14,5mm służący do obrony przeciwlotniczej pojazdu. Lekki czołg był w zasadzie wersją pierwotną tej rodziny pojazdów, gdyż powstał przed transporterami opancerzonymi, które później wykorzystały jego elementy czyli dolną część kadłuba z zespołem napędowym, pędnikami strugowodnymi oraz układem jezdnym.

Pojazdy miały jednak spore wady, a ponadto nie było zbyt nowoczesne. Cała rodzina ALVT-1 to wozy lekko opancerzone (masy pojazdów zawierały się pomiędzy 14, 16,5 tony), zapewniające pełną ochronę w zasadzie tylko przed ogniem małokalibrowej broni strzeleckiej oraz odłamkami pocisków artyleryjskich. W przypadku transportera opancerzone wadą było również umieszczenie silnika z tyłu co zmuszało desant do opuszczania pojazdu pod ogniem nieprzyjaciela przez boczne drzwi lub górne włazy. Natomiast czołg oprócz słabego pancerza miał też słabe uzbrojenie - bo działo w kalibrze 76,2mm nie mogło zagrozić ewentualnym czołgom przeciwnika, a z czasem okazało się zbyt słabe przeciwko ciężkim i dobrze opancerzonym bojowym wozom piechoty. Z tego powodu wkrótce po przejęciu rynku zbrojeniowego przez Razor Arms ich produkcji zaniechano, a na to miejsce zaprojektowano wyspecjalizowany pojazd amfibijny ALVT-2.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-2 widziany od strony wieży z uzbrojeniem.

ALVT-2 jest większym i cięższym od ALVT-1 pojazdem - posiada masę własną 18 ton i bojową 23 ton. Pancerz z racji dużej pojemności oraz konieczności zachowanie odpowiedniej pływalności również nie jest zbyt oporny, ale zapewnia ochronę przed ogniem wkm, przynajmniej od czoła. Załoga liczy trzy osoby - dowódca, kierowca i strzelec pokładowy, który dysponuje uzbrojeniem w postaci wkm 12,7mm i granatnikiem automatycznym 40mm umieszczonymi w jednoosobowej wieży obrotowej w przedniej części pojazdu. Wieża jest odsunięta w prawo od osi podłużnej transportera.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-2 - widok z tyłu, widoczne drzwi i rampa ładunkowa.

Inaczej niż w ALVT-1 umieszczono silnik (przed przedziałem desantowym), co umożliwiło zamontowanie w tylnej części kadłuba drzwi służących opuszczaniu pojazdu przez desant. Drzwi zostały wbudowane w dużą opuszczaną w razie potrzeby rampę, która umożliwia łatwy rozładunek pojazdu np. wtedy gdy przewozi obsługi moździerzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
ALVT-2 widziany od przodu.

Pojazd ma dużą pojemność kadłuba i normalnie przewozi 20 żołnierzy z pełnym uzbrojeniem, ale w razie potrzeby możne przyjąć na pokład i 25 ludzi do przedziału desantowego. Jego słabsze opancerzenie (choć odporniejsze od wozów rodziny ALVT-1) i uzbrojenie nie stanowi już obecnie większego problemu, bo w między czasie powstały już bojowe wozy piechoty z silnym uzbrojeniem oraz posiadające dobre własności poruszania się w wodzie. ALVT-2 pełni więc rolę w zasadzie transportowanie piechoty na brzeg i ewentualnego ograniczonego wsparcia ogniem tuż po wylądowaniu.

Pojazdy ALVT-2 są obecnie produkowane w RA i stanowią wyposażenie Brygady Piechoty Morskiej.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Holowane działa polowe.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1225.html Fri, 04 Jul 2014 23:56:51 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1225.html Produkcja holowanych dział polowych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

W chwili powstania firma Razor Arms przejęła dwa zakłady produkujące działa polowe, przy czym jedna z nich była fabryką z dużymi tradycjami, bo wytwarzała sprzęt artyleryjski od prawie 100 lat. Jej najbardziej długowiecznym produktem była haubica 105mm, ktora była produkowana nieprzerwanie przez 40 lat i stanowiła podstawę lekkiego uzbrojenia artyleryjskiego  jeszcze w czasach poprzedniej państwowości.

W chwili gdy całość produkcji zbrojeniowej przejęła Razor Arms, działo to nie było już produkowane od lat - bo zastąpiła je nowsza haubica, pod oznaczeniem wojskowym TH-1-105. Działo to miało podobne do swojej poprzedniczki osiągi balistyczne, używając zresztą tej samem amunicji - natomiast dzięki nowocześniejszym rozwiązaniom konstrukcyjnym było lżejsze, bo jego masa w położeniu bojowym wynosiła tylko 1500kg (poprzednie nieco ponad 2 tony).

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Haubica holowana typu TH-1-105


TH-1-105 miała łoże o konstrukcji skrzynkowej, wykonane ze stopów aluminium, ktore w położeniu bojowym spoczywa na platformie ogniowej, umożliwiającej szybką zmianę sektora ostrzału. Lufa bez hamulca wylotowego była nieco dłuższa od poprzedniczki i miała długość 3,38m czyli nieco ponad 32 kalibry (poprzednia haubica 22,5 kalibra), a zamek działa był klinowy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
105mm haubica TH-1-105 - po prawej lufa działa uniesiona maksymalnie.

W porównaniu z działem poprzednim zwiększono kąt podniesienia z 66 do 75 stopni, co spowodowało niewielki wzrost donośności maksymalnej pocisków klasycznych odłamkowo-burzących o masie 15kg do 11,5km. Ponadto opracowano nowe pociski z dodatkowym napędem rakietowym co pozwoliło zwiększyć donośność do 15 km, jednak kosztem zwiększenia rozrzutu.

Drugim działem produkowanym w tych zakładach była holowana haubica kalibru 155mm o oznaczeniu wojskowym TH-2-155.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
155mm haubica TH-2-155.


TH-2-155 było również działem o długiej historii, gdyż było produkowane kilkadziesiąt lat przez przejęciem zakładów przez Razor Arms. Jest to konstrukcyjnie bardzo proste działo polowe, o solidnej budowie. Łoże jest dwuogonowe, a sama haubica została wyposażona w lufę o długości 3,63m czyli ponad 23 kalibrów. Masa działa w położeniu bojowym wynosi 5,8 tony, a obsługa składa się z 11 żołnierzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Widok z boku na haubicę TH-2-155, po prawej lufa uniesiona maksymalnie.


Haubica TH-2-155 pomimo klasycznego dwuogonowego łoża ma dość duży kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej bo wynoszący 49 stopni. Może strzelać standardowymi pociskami odłamkowo-burzącymi o masie prawie 44kg na odległość do 14,6km. Do strzelania można wykorzystywać nowsze pociski kalibru 155mm, ale wytrzymałość działa ogranicza użycie większych ładunków miotających, stąd stosunkowo niewielka donośność pomimo używania nowoczesnych pocisków.

Obie haubice czyli TH-1-105, jak i TH-2-155 nie są już produkowane - ich produkcja została zaniechana w zasadzie w chwili stworzenia się firmy Razor Arms. Zastąpiły je działa nowszego typu.

Jako zamiennik TH-2-155 opracowano nowe działo tym razem już  armatohaubicę w tym samym kalibrze oznaczoną jako TH-4-155.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
155mm armatohaubica TH-4-155


Jest to nowoczesne działo holowane, ze względu na wymagania łączące w sobie zarówno cechy armaty, jak i haubicy, zastosowano długą lufę mająca ponad 6m czyli ponad 39 kalibrów i zakończoną hamulcem wylotowym. Łoże jest dwuogonowe, o szerokim rozstawie ogonów i kątach ostrzału w płaszczyźnie poziomej dochodzących do 45 stopni.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
TH-4-155 widziane od tyłu.


Maksymalny kąt podniesienia lufy wynosi 72 stopnie, a donośność armatohaubicy wynosi ponad 18km przy strzelaniu klasycznym pociskiem odłamkowo-burzącym o masie 44kg oraz 22km przy użyciu pocisków kasetowych zawierających 88 podpocisków o działaniu kumulacyjno-odłomkowym. W celu zwiększenia zasięgu do 30km stosuje się pocisku z dodatkowym napędem rakietowym. Masa działa w położeniu bojowym to 7,2 tony, a obsługę stanowi 11 żołnierzy. Armatohaubica TH-4-155 jest obecnie produkowana przez Razor Arms i była w ograniczonej liczbie dostarczana do SZ RB.

Działo strzela amunicją artyleryjską 155mm przyjętą obecnie jako standard - taka sama amunicja jest używana w działach samobieżnych kalibru 155mm używanych w SZ RB czyli SGH-6-155, SGH-5-155 i SGH-4-155.

Kolejnym działem produkowanym obecnie przez Razor Arms jest lekka haubica 105mm typu TH-5-105, która zastąpiła na linii produkcyjnej stare haubice TH-1-105.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Lekka haubica 105mm TH-5-105.


Decyzję o produkcji TH-5-105 podjęto ze względu na konieczność wyposażenia w sprzęt artyleryjski głównie jednostek powietrznodesantowych i górskich, ale działa te zastąpiły także starsze modele w jednostkach obrony terytorialnej. Nowa haubica została wyposażona w łoże o nietypowej konstrukcji, które na postać dwóch rurowych ogonów, wygiętych na zewnątrz i połączonych ze sobą w tylnej części - nie są one rozstawiane przy przejściu do położenia bojowego, co zmniejsza masę działa oraz przyspiesza czas przejścia z położenia marszowego do bojowego. Samo działo ma niewielki kąt ostrzału poziomego, bo tylko 11 stopni (co upraszcza konstrukcję), ale stosuje się do niego platformę ogniową (w położeniu marszowym, przewożoną na ogonach działa) umożliwiającą łatwy obrót działa w zakresie 360 stopni. Masa działa wynosi 1800kg, a jego obsługę stanowi 6 żołnierzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
TH-5-105 widziane z tyłu.


Do strzelania można stosować amunicję starszego typu, taką samą jak do TH-1-105 i wtedy donośność działa jest podobna bo wynosi 11,5km - albo amunicję nowoczesną, specjalnie opracowaną do TH-5-105 o masie 16kg i donośności ponad 17km.

Oprócz wymienionych powyżej dział, firma Razor Arms przejęła początkowo produkcję sprzętu artyleryjskiego również w innych zakładach, na północy kraju - gdzie wytwarzana była haubica 122mm typu TH-3-122.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
122mm haubica TH-3-122 - po prawej lufa uniesiona pod maksymalnym kątem.


Była to haubica w nietypowym obecnie dla SZ RB kalibrze 122mm, choć gdy była wytwarzana był on standardem w połowie związków taktycznych RB. TH-3-122 ma lufę o długości 38 kalibrów, zakończoną hamulcem wylotowym. Łoże działa jest trójogonowe, które umożliwia ostrzał w płaszczyżnie poziomej w zakresie 360 stopni bez zmiany położenia działa. Kąt podniesienia wynosi do 70 stopni, a donośność ognia to 15,5 km, przy strzelaniu pociskami odłamkowo-burzącymi o masie 21,75 kg. Można ją zwiększyć poprzez użycie amunicji z dodatkowym napędem rakietowym i wtedy wynosi ona 22km. Masa działa to 3,15 tony, a obsługę stanowi 7 żołnierzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
TH-3-122 - widok z tyłu.

Działo to nie jest już produkowane - jego produkcja zostało w zasadzie wygaszana już od chwili przejęcia zakładów przez Razor Arms. Jednak gdyby pojawił się kontrahent zainteresowany haubicą tego kalibru to firma jest gotowa wznowić jego produkcję.]]> Produkcja holowanych dział polowych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

W chwili powstania firma Razor Arms przejęła dwa zakłady produkujące działa polowe, przy czym jedna z nich była fabryką z dużymi tradycjami, bo wytwarzała sprzęt artyleryjski od prawie 100 lat. Jej najbardziej długowiecznym produktem była haubica 105mm, ktora była produkowana nieprzerwanie przez 40 lat i stanowiła podstawę lekkiego uzbrojenia artyleryjskiego  jeszcze w czasach poprzedniej państwowości.

W chwili gdy całość produkcji zbrojeniowej przejęła Razor Arms, działo to nie było już produkowane od lat - bo zastąpiła je nowsza haubica, pod oznaczeniem wojskowym TH-1-105. Działo to miało podobne do swojej poprzedniczki osiągi balistyczne, używając zresztą tej samem amunicji - natomiast dzięki nowocześniejszym rozwiązaniom konstrukcyjnym było lżejsze, bo jego masa w położeniu bojowym wynosiła tylko 1500kg (poprzednie nieco ponad 2 tony).

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Haubica holowana typu TH-1-105


TH-1-105 miała łoże o konstrukcji skrzynkowej, wykonane ze stopów aluminium, ktore w położeniu bojowym spoczywa na platformie ogniowej, umożliwiającej szybką zmianę sektora ostrzału. Lufa bez hamulca wylotowego była nieco dłuższa od poprzedniczki i miała długość 3,38m czyli nieco ponad 32 kalibry (poprzednia haubica 22,5 kalibra), a zamek działa był klinowy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
105mm haubica TH-1-105 - po prawej lufa działa uniesiona maksymalnie.

W porównaniu z działem poprzednim zwiększono kąt podniesienia z 66 do 75 stopni, co spowodowało niewielki wzrost donośności maksymalnej pocisków klasycznych odłamkowo-burzących o masie 15kg do 11,5km. Ponadto opracowano nowe pociski z dodatkowym napędem rakietowym co pozwoliło zwiększyć donośność do 15 km, jednak kosztem zwiększenia rozrzutu.

Drugim działem produkowanym w tych zakładach była holowana haubica kalibru 155mm o oznaczeniu wojskowym TH-2-155.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
155mm haubica TH-2-155.


TH-2-155 było również działem o długiej historii, gdyż było produkowane kilkadziesiąt lat przez przejęciem zakładów przez Razor Arms. Jest to konstrukcyjnie bardzo proste działo polowe, o solidnej budowie. Łoże jest dwuogonowe, a sama haubica została wyposażona w lufę o długości 3,63m czyli ponad 23 kalibrów. Masa działa w położeniu bojowym wynosi 5,8 tony, a obsługa składa się z 11 żołnierzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Widok z boku na haubicę TH-2-155, po prawej lufa uniesiona maksymalnie.


Haubica TH-2-155 pomimo klasycznego dwuogonowego łoża ma dość duży kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej bo wynoszący 49 stopni. Może strzelać standardowymi pociskami odłamkowo-burzącymi o masie prawie 44kg na odległość do 14,6km. Do strzelania można wykorzystywać nowsze pociski kalibru 155mm, ale wytrzymałość działa ogranicza użycie większych ładunków miotających, stąd stosunkowo niewielka donośność pomimo używania nowoczesnych pocisków.

Obie haubice czyli TH-1-105, jak i TH-2-155 nie są już produkowane - ich produkcja została zaniechana w zasadzie w chwili stworzenia się firmy Razor Arms. Zastąpiły je działa nowszego typu.

Jako zamiennik TH-2-155 opracowano nowe działo tym razem już  armatohaubicę w tym samym kalibrze oznaczoną jako TH-4-155.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
155mm armatohaubica TH-4-155


Jest to nowoczesne działo holowane, ze względu na wymagania łączące w sobie zarówno cechy armaty, jak i haubicy, zastosowano długą lufę mająca ponad 6m czyli ponad 39 kalibrów i zakończoną hamulcem wylotowym. Łoże jest dwuogonowe, o szerokim rozstawie ogonów i kątach ostrzału w płaszczyźnie poziomej dochodzących do 45 stopni.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
TH-4-155 widziane od tyłu.


Maksymalny kąt podniesienia lufy wynosi 72 stopnie, a donośność armatohaubicy wynosi ponad 18km przy strzelaniu klasycznym pociskiem odłamkowo-burzącym o masie 44kg oraz 22km przy użyciu pocisków kasetowych zawierających 88 podpocisków o działaniu kumulacyjno-odłomkowym. W celu zwiększenia zasięgu do 30km stosuje się pocisku z dodatkowym napędem rakietowym. Masa działa w położeniu bojowym to 7,2 tony, a obsługę stanowi 11 żołnierzy. Armatohaubica TH-4-155 jest obecnie produkowana przez Razor Arms i była w ograniczonej liczbie dostarczana do SZ RB.

Działo strzela amunicją artyleryjską 155mm przyjętą obecnie jako standard - taka sama amunicja jest używana w działach samobieżnych kalibru 155mm używanych w SZ RB czyli SGH-6-155, SGH-5-155 i SGH-4-155.

Kolejnym działem produkowanym obecnie przez Razor Arms jest lekka haubica 105mm typu TH-5-105, która zastąpiła na linii produkcyjnej stare haubice TH-1-105.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Lekka haubica 105mm TH-5-105.


Decyzję o produkcji TH-5-105 podjęto ze względu na konieczność wyposażenia w sprzęt artyleryjski głównie jednostek powietrznodesantowych i górskich, ale działa te zastąpiły także starsze modele w jednostkach obrony terytorialnej. Nowa haubica została wyposażona w łoże o nietypowej konstrukcji, które na postać dwóch rurowych ogonów, wygiętych na zewnątrz i połączonych ze sobą w tylnej części - nie są one rozstawiane przy przejściu do położenia bojowego, co zmniejsza masę działa oraz przyspiesza czas przejścia z położenia marszowego do bojowego. Samo działo ma niewielki kąt ostrzału poziomego, bo tylko 11 stopni (co upraszcza konstrukcję), ale stosuje się do niego platformę ogniową (w położeniu marszowym, przewożoną na ogonach działa) umożliwiającą łatwy obrót działa w zakresie 360 stopni. Masa działa wynosi 1800kg, a jego obsługę stanowi 6 żołnierzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
TH-5-105 widziane z tyłu.


Do strzelania można stosować amunicję starszego typu, taką samą jak do TH-1-105 i wtedy donośność działa jest podobna bo wynosi 11,5km - albo amunicję nowoczesną, specjalnie opracowaną do TH-5-105 o masie 16kg i donośności ponad 17km.

Oprócz wymienionych powyżej dział, firma Razor Arms przejęła początkowo produkcję sprzętu artyleryjskiego również w innych zakładach, na północy kraju - gdzie wytwarzana była haubica 122mm typu TH-3-122.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
122mm haubica TH-3-122 - po prawej lufa uniesiona pod maksymalnym kątem.


Była to haubica w nietypowym obecnie dla SZ RB kalibrze 122mm, choć gdy była wytwarzana był on standardem w połowie związków taktycznych RB. TH-3-122 ma lufę o długości 38 kalibrów, zakończoną hamulcem wylotowym. Łoże działa jest trójogonowe, które umożliwia ostrzał w płaszczyżnie poziomej w zakresie 360 stopni bez zmiany położenia działa. Kąt podniesienia wynosi do 70 stopni, a donośność ognia to 15,5 km, przy strzelaniu pociskami odłamkowo-burzącymi o masie 21,75 kg. Można ją zwiększyć poprzez użycie amunicji z dodatkowym napędem rakietowym i wtedy wynosi ona 22km. Masa działa to 3,15 tony, a obsługę stanowi 7 żołnierzy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
TH-3-122 - widok z tyłu.

Działo to nie jest już produkowane - jego produkcja zostało w zasadzie wygaszana już od chwili przejęcia zakładów przez Razor Arms. Jednak gdyby pojawił się kontrahent zainteresowany haubicą tego kalibru to firma jest gotowa wznowić jego produkcję.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Pojazdy rozpoznawcze, samochody pancerne.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1210.html Tue, 01 Jul 2014 13:10:53 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1210.html Produkcja opancerzonych pojazdów rozpoznawczych i samochodów pancernych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Podobnie jak w przypadku transporterów opancerzonych w chwili gdy na rynku zbrojeniowym pojawiła się firma Razor Arms wykupując dotychczas istniejące firmy z tej dziedziny gospodarki sytuacja produkcyjna opancerzonych pojazdów rozpoznawczych była dość złożona. Produkowana dwa typoszeregi takich wozów bojowych - na północy kraju budowano samochody pancerne AVW-2, a na południu AVW-3. Były to pojazdy spełniające podobne (choć nie  takie same zadania), ale o innych rozwiązaniach konstrukcyjnych, przy czym produkcja AVW-2 była produkcją bardzo ograniczoną, produkująca je firma nie uzyskała dużych zamówień i pojazdy są obecnie używane tylko w jednostkach piechoty górskiej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Opancerzony pojazd rozpoznawczy AVW-2 w pierwotnej wersji produkcyjnej czyli AVW-2-HMG.

Samochód pancerny AVW-2 to 10-tonowy pojazd opancerzony zbudowany w układzie jezdnym 4x4. Posiada stosunkowo lekki pancerz chroniący przed ogniem małokalibrowej broni strzeleckiej i odłamkami pocisków artyleryjskich i w wersji podstawowej posiadał niewielką, jednoosobową wieżę gdzie znajdował się wkm kalibru 12,7mm oraz sprzężony z nim karabin maszynowy kalibru 7,62mm. Był używany w jednostkach, w których eksploatowano transportery opancerzone pochodzące z fabryki zbrojeniowej na północy kraju (AVT-1), pełniąc rolę pojazdu bojowego w pododdziałach rozpoznawczych. Oprócz 3-osobowej załogi, zabierał dodatkowo 2 zwiadowców.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Po lewej AVW-2-HMG, po prawej AVW-3-RFV - wybrany jako podstawowy pojazd  tej klasy przez armię.

W większości jednostek używane były jednak pojazdy innego typu (AVW-3), produkowane na południu kraju i w ramach ujednolicania uzbrojenia armia zdecydowała się wybrać właśnie te pojazdy. Nie przewyższały one AVW-2, pod niektórymi względami miały wręcz gorsze właściwości jako pojazdy rozpoznawcze, ale były silniej uzbrojone (w wkm 14,5mm i km 7,62mm) oraz co ważniejsze były również nośnikiem specjalistycznego uzbrojenia występując jako samobieżne wyrzutnie kierowanych pocisków przeciwpancernych oraz samobieżne wyrzutnie kierowanych rakiet przeciwlotniczych, bliskiego zasięgu. Zdecydowano się więc na wybór AVW-3.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Zmodernizowane w RA pojazdy serii AVW-2 - od lewej samochód pancerny z działkiem 25mm (AVW-2-25), samochód pancerny pozbawiony wieży (AVW-2-MG) oraz samochód pancerny z działem 90mm (AVW-2-90).

Firma RA po przejęciu zakładów produkujących AVW-2 i AVW-3 - nastawiła się na produkcję tego ostatniego, ale ze względu na spore jeszcze ilości AVW-2 w eksploatacji i spore zapasy elementów tych pojazdów w przejętym zakładzie opracowała ofertę modernizacyjną tych pojazdów. Przede wszystkim zaproponowano wzmocnienie uzbrojenia poprzez instalację wież z działem niskociśnieniowym 90mm lub z działkiem automatycznym 25mm, a część pojazdów można było przebudować na odkryte z góry pojazdy do transportowania 4-5 żołnierzy. oferta ta spotkała się z zainteresowania jednostek piechoty górskiej i pewna ilość przebudowanych pojazdów trafiła do 1. i 2. Górskiego Pułku Obrony Terytorialnej.]]> Produkcja opancerzonych pojazdów rozpoznawczych i samochodów pancernych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Podobnie jak w przypadku transporterów opancerzonych w chwili gdy na rynku zbrojeniowym pojawiła się firma Razor Arms wykupując dotychczas istniejące firmy z tej dziedziny gospodarki sytuacja produkcyjna opancerzonych pojazdów rozpoznawczych była dość złożona. Produkowana dwa typoszeregi takich wozów bojowych - na północy kraju budowano samochody pancerne AVW-2, a na południu AVW-3. Były to pojazdy spełniające podobne (choć nie  takie same zadania), ale o innych rozwiązaniach konstrukcyjnych, przy czym produkcja AVW-2 była produkcją bardzo ograniczoną, produkująca je firma nie uzyskała dużych zamówień i pojazdy są obecnie używane tylko w jednostkach piechoty górskiej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Opancerzony pojazd rozpoznawczy AVW-2 w pierwotnej wersji produkcyjnej czyli AVW-2-HMG.

Samochód pancerny AVW-2 to 10-tonowy pojazd opancerzony zbudowany w układzie jezdnym 4x4. Posiada stosunkowo lekki pancerz chroniący przed ogniem małokalibrowej broni strzeleckiej i odłamkami pocisków artyleryjskich i w wersji podstawowej posiadał niewielką, jednoosobową wieżę gdzie znajdował się wkm kalibru 12,7mm oraz sprzężony z nim karabin maszynowy kalibru 7,62mm. Był używany w jednostkach, w których eksploatowano transportery opancerzone pochodzące z fabryki zbrojeniowej na północy kraju (AVT-1), pełniąc rolę pojazdu bojowego w pododdziałach rozpoznawczych. Oprócz 3-osobowej załogi, zabierał dodatkowo 2 zwiadowców.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Po lewej AVW-2-HMG, po prawej AVW-3-RFV - wybrany jako podstawowy pojazd  tej klasy przez armię.

W większości jednostek używane były jednak pojazdy innego typu (AVW-3), produkowane na południu kraju i w ramach ujednolicania uzbrojenia armia zdecydowała się wybrać właśnie te pojazdy. Nie przewyższały one AVW-2, pod niektórymi względami miały wręcz gorsze właściwości jako pojazdy rozpoznawcze, ale były silniej uzbrojone (w wkm 14,5mm i km 7,62mm) oraz co ważniejsze były również nośnikiem specjalistycznego uzbrojenia występując jako samobieżne wyrzutnie kierowanych pocisków przeciwpancernych oraz samobieżne wyrzutnie kierowanych rakiet przeciwlotniczych, bliskiego zasięgu. Zdecydowano się więc na wybór AVW-3.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Zmodernizowane w RA pojazdy serii AVW-2 - od lewej samochód pancerny z działkiem 25mm (AVW-2-25), samochód pancerny pozbawiony wieży (AVW-2-MG) oraz samochód pancerny z działem 90mm (AVW-2-90).

Firma RA po przejęciu zakładów produkujących AVW-2 i AVW-3 - nastawiła się na produkcję tego ostatniego, ale ze względu na spore jeszcze ilości AVW-2 w eksploatacji i spore zapasy elementów tych pojazdów w przejętym zakładzie opracowała ofertę modernizacyjną tych pojazdów. Przede wszystkim zaproponowano wzmocnienie uzbrojenia poprzez instalację wież z działem niskociśnieniowym 90mm lub z działkiem automatycznym 25mm, a część pojazdów można było przebudować na odkryte z góry pojazdy do transportowania 4-5 żołnierzy. oferta ta spotkała się z zainteresowania jednostek piechoty górskiej i pewna ilość przebudowanych pojazdów trafiła do 1. i 2. Górskiego Pułku Obrony Terytorialnej.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Gąsienicowe transportery opancerzone.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1203.html Mon, 30 Jun 2014 11:47:10 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1203.html Produkcja gąsienicowych transporterów opancerzonych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

W chwili gdy na rynku pojawiła się firma Razor Arms, przejmując dawne zakłady zbrojeniowe istniejące w czasach poprzedniej państwowości produkowano równolegle dwa typy gąsienicowych transporterów opancerzonych - AVT-1 na północy kraju i AVT-2 na południu. Oba pojazdy choć różniące się od siebie miały w zasadzie takie same zadania do spełnienia w systemie uzbrojenia armii czyli zapewnić transport pododdziałów różnych typów w pobliże pola walki i na polu walki. AVT-1 był transporterem zakupionym za granicą i produkowanym na licencji, natomiast AVT-2 był konstrukcją rodzimą.

Transporter AVT-1 jest pojazdem gąsienicowym, który w wersji podstawowej ma masę około 9 ton i może oprócz dwuosobowej załogi przewozić jeszcze 11 żołnierzy. Tak niewielką masę uzyskano poprzez zastosowanie pancerza aluminiowego, który jednak zapewnia ochronę tylko przed pociskami małokalibrowej broni strzeleckiej i nie chroni przed ogniem z wkm-ów. Prosty "pudełkowy" kształt kadłuba daje dość sporą przestrzeń ładunkową, ale jednocześnie powoduje, że pojazd jest dość łatwym celem. W czasach gdy projektowano AVT-1 miał stanowić on podstawowy środek transportu piechoty na pole walki, dopiero później zastąpiły go w tej roli bojowe wozy piechoty.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Transporter opancerzony AVT-1A-PC czyli dawniej podstawowa w SZ RB odmiana tego pojazdu.

Bardzo szybko okazało się, że pancerze pojazdu nie jest wystarczający na polu walki i usiłowano temu zaradzić poprzez zastosowanie elementów dodatkowych zwiększających odporność transportera, szczególnie w części czołowej, najbardziej narażonej na ogień przeciwnika - tak powstała wersja AVT-1B-PC, której przedni pancerz był odporny na ogień wkm-ów, a nawet niektórych działek małego kalibru. Jednak wzrosła masa transportera do prawie 11 ton  i tym samym pogorszyły się nieco własności jezdne pojazdu w terenie oraz zmniejszyła się jego ładowność. Jednocześnie na podwoziu AVT-1 opracowywano różne wersje specjalistyczne jak np. opancerzony pojazd sanitarny, opancerzony wóz dowodzenia czy nawet samobieżne działo przeciwlotnicze z sześciolufowym działkiem napędowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazdy z rodziny AVT-1 - od lewej: transporter podstawowy, transporter ze wzmocnionym opancerzeniem, samobieżne działo przeciwlotnicze, opancerzony pojazd sanitarny, transporter dowodzenia.

W trakcie restrukturyzacji armii podjęto logiczną decyzję, że produkowany może dla sił zbrojnych być tylko jeden typ transportera opancerzonego. Ponieważ początkowo nie było decyzji armii dotyczącej tego, czy standardowym zostanie kolejna wersja AVT-1 czy może nieco inny transporter AVT-2 to firma Razor Arms po przejęciu produkcji AVT-1 przygotowała program gruntownej modernizacji pojazdu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Głęboka modernizacja AVT-1 czyli AVT-1M - po lewej pojazd z wkm, po prawej odmiana z działkiem w obrotowej wieży.

Nowa odmiana AVT-1, oznaczona jako AVT-1M miała mieć wzmocniony i przeprojektowany pancerz, odporny już na ogień wkm, a od czoła na pociski niektórych działek małego kalibru. Zakładano produkcję dwóch typów pojazdów - AVT-1M-PC czyli typowego uniwersalnego transportera opancerzonego uzbrojonego w wkm oraz pojazdu bojowego AVT-1M-IFV z wieżą z zamontowanym działkiem 20 lub 25mm. Pojazdy zostały przebadane przez armię i nawet przyjęto je wstępnie do uzbrojenia, jednak decyzja która zapadła niebawem na podstawowy transporter opancerzony SZ RB wytypowała jednak zmodyfikowany nieco AVT-2. Firma Razor Arms na zamówienie odbiorców realizuje jednak modernizację AVT-1 do standardu AVT-1M.]]> Produkcja gąsienicowych transporterów opancerzonych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

W chwili gdy na rynku pojawiła się firma Razor Arms, przejmując dawne zakłady zbrojeniowe istniejące w czasach poprzedniej państwowości produkowano równolegle dwa typy gąsienicowych transporterów opancerzonych - AVT-1 na północy kraju i AVT-2 na południu. Oba pojazdy choć różniące się od siebie miały w zasadzie takie same zadania do spełnienia w systemie uzbrojenia armii czyli zapewnić transport pododdziałów różnych typów w pobliże pola walki i na polu walki. AVT-1 był transporterem zakupionym za granicą i produkowanym na licencji, natomiast AVT-2 był konstrukcją rodzimą.

Transporter AVT-1 jest pojazdem gąsienicowym, który w wersji podstawowej ma masę około 9 ton i może oprócz dwuosobowej załogi przewozić jeszcze 11 żołnierzy. Tak niewielką masę uzyskano poprzez zastosowanie pancerza aluminiowego, który jednak zapewnia ochronę tylko przed pociskami małokalibrowej broni strzeleckiej i nie chroni przed ogniem z wkm-ów. Prosty "pudełkowy" kształt kadłuba daje dość sporą przestrzeń ładunkową, ale jednocześnie powoduje, że pojazd jest dość łatwym celem. W czasach gdy projektowano AVT-1 miał stanowić on podstawowy środek transportu piechoty na pole walki, dopiero później zastąpiły go w tej roli bojowe wozy piechoty.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Transporter opancerzony AVT-1A-PC czyli dawniej podstawowa w SZ RB odmiana tego pojazdu.

Bardzo szybko okazało się, że pancerze pojazdu nie jest wystarczający na polu walki i usiłowano temu zaradzić poprzez zastosowanie elementów dodatkowych zwiększających odporność transportera, szczególnie w części czołowej, najbardziej narażonej na ogień przeciwnika - tak powstała wersja AVT-1B-PC, której przedni pancerz był odporny na ogień wkm-ów, a nawet niektórych działek małego kalibru. Jednak wzrosła masa transportera do prawie 11 ton  i tym samym pogorszyły się nieco własności jezdne pojazdu w terenie oraz zmniejszyła się jego ładowność. Jednocześnie na podwoziu AVT-1 opracowywano różne wersje specjalistyczne jak np. opancerzony pojazd sanitarny, opancerzony wóz dowodzenia czy nawet samobieżne działo przeciwlotnicze z sześciolufowym działkiem napędowym.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Pojazdy z rodziny AVT-1 - od lewej: transporter podstawowy, transporter ze wzmocnionym opancerzeniem, samobieżne działo przeciwlotnicze, opancerzony pojazd sanitarny, transporter dowodzenia.

W trakcie restrukturyzacji armii podjęto logiczną decyzję, że produkowany może dla sił zbrojnych być tylko jeden typ transportera opancerzonego. Ponieważ początkowo nie było decyzji armii dotyczącej tego, czy standardowym zostanie kolejna wersja AVT-1 czy może nieco inny transporter AVT-2 to firma Razor Arms po przejęciu produkcji AVT-1 przygotowała program gruntownej modernizacji pojazdu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Głęboka modernizacja AVT-1 czyli AVT-1M - po lewej pojazd z wkm, po prawej odmiana z działkiem w obrotowej wieży.

Nowa odmiana AVT-1, oznaczona jako AVT-1M miała mieć wzmocniony i przeprojektowany pancerz, odporny już na ogień wkm, a od czoła na pociski niektórych działek małego kalibru. Zakładano produkcję dwóch typów pojazdów - AVT-1M-PC czyli typowego uniwersalnego transportera opancerzonego uzbrojonego w wkm oraz pojazdu bojowego AVT-1M-IFV z wieżą z zamontowanym działkiem 20 lub 25mm. Pojazdy zostały przebadane przez armię i nawet przyjęto je wstępnie do uzbrojenia, jednak decyzja która zapadła niebawem na podstawowy transporter opancerzony SZ RB wytypowała jednak zmodyfikowany nieco AVT-2. Firma Razor Arms na zamówienie odbiorców realizuje jednak modernizację AVT-1 do standardu AVT-1M.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Sprzęt z kontraktu dla FB]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1192.html Fri, 27 Jun 2014 10:45:17 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1192.html Sprzęt z kontraktu dla FB

Drugim kontraktem zagranicznym firmy Razor Arms było kompleksowe wyposażenie tworzących się Wojsk Lądowych Federacji Brodryjskiej, które miało obejmować sprzęt dla 4 dywizji zmechanizowanych. Był to okres kiedy republika Bialeńska i Federacja Brodryjska posiadały bardzo dobre stosunki polityczne, głośno mówiło się wręcz od przyjaźni i sojuszu, a jednocześnie FB była zagrożona działaniami przygranicznymi Gazosławii. Bialeńscy wojskowi brali udział i pomagali w organizacji tworzących się Sił Zbrojnych FB, a bialeńskie firmy dostarczały do tego kraju sprzęt wojskowy zarówno dla wojsk lądowych, jak i dla lotnictwa.

Kontrakt wymagał stworzenia kilku grup pojazdów:
- czołgu podstawowego;
- bojowego wozu piechoty;
- kołowego transportera opancerzonego;
- opancerzonego pojazdu rozpoznawczego;
- samobieżnej haubicoarmaty.

W przypadku samobieżnej haubicoarmaty zdecydowano się na dostarczenie tego samego pojazdu, który był produkowany dla kontraktu z NUPIA, natomiast w pozostałych przypadkach stworzono nowe pojazdy. Było to spowodowane nieco odmiennymi wymaganiami kontrahenta oraz chęcią firmy RA do rozwijania biura konstrukcyjnego i nowych produktów w nadziei otrzymania dalszych zamówień zagranicznych.

Produkty dla Federacji Brodryjskiej oznaczono w RA jako "seria 600".

1. Czołg podstawowy RA-MBT-600

Podczas tworzenia czołgu podstawowego dla FB trzeba było się dostosować do sytuacji miejscowej i skonstruować czołg nieco lżejszy niż produkowany dla SZ RB - bo o masie bojowej zbliżonej do 50 ton. W trakcie konstruowania postanowiono w pewnym stopniu oprzeć się na doświadczeniach nabytych przy budowie czołgu T-4A, zastosować identyczne uzbrojenie (armata gładkolufowa 120mm) i rozwiązania techniczne dotyczące pancerza (wielowarstwowy, kombinowany) i systemów kierowania ogniem, ale stworzyć jednocześnie wóz nieco mniejszy i lżejszy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W wyniku prac powstała nieco mniejsza odmiana czołgu T-4A, oznaczona jako RA-MBT-600. Aby zmniejszyć nieco wymiary wieży zastosowano automat ładujący, co pozwoliło na zredukowanie załogi do 3 żołnierzy, w tym dwóch w wieży - czyli dowódca i celowniczy. Zmniejszenie masy spowodowało niewielki spadek osłony pancernej, ale zastosowanie zespołu napędowego o podobnej do cięższego T-4 mocy spowodowało, że RA-MBT-600 posiada bardzo dobre własności jezdne - okupione jednak to zostało mniejszą ilością paliwa i co za tym idzie mniejszym od T-4 zasięgiem.

2. Bojowy Wóz Piechoty RA-IFV-600

W przypadku tworzenia bojowego wozu piechoty firma RA miała również nieco utrudnione zadanie, ponieważ produkowany dla SZ RB pojazd CVT-4-IFV był pojazdem tymczasowym, skonstruowanym i produkowanym w celu jak najszybszego zastąpienia w armii bialeńskiej starych i nie spełniających wymagań pola walki pojazdów. Nie był on konstrukcją perspektywiczną, a jednocześnie nowy, docelowy BWP (jako element "uniwersalnej platformy bojowej") dla SZ RB dopiero był w fazie początkowej (do dzisiaj zresztą, te pojazdy są eksploatowane tylko jako wozy rozpoznawcze i wsparcia ogniowego w pododdziałach rozpoznawczych). Postanowiono dla zamawiającego skonstruować nowy BWP, o konstrukcji klasycznej, bez przewidywanej wielowariantowości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W wyniku prac powstał gąsienicowy wóz bojowy o masie 27 ton, mogący obok 3-osobowej załogi przewozić 7 żołnierzy desantu i mający jako uzbrojenie główne armatę kalibru 35mm (pochodna od stosowanej w rodzimych zestawach przeciwlotniczych SAAG-3-35) w obrotowej wieży, gdzie znajduje się jeszcze sprzężony karabin maszynowy kalibru 7,62mm, a z boku wieży montowana jest również wyrzutnie przeciwpancernych pocisków kierowanych. Podobnie jak w przypadku czołgu zastosowano zespół napędowy o dużej mocy, pozwalający na osiąganie dużych prędkości i dobrą mobilność w terenie.

3. Kołowy transporter opancerzony RA-APC-600

Również w przypadku kołowego transportera opancerzonego nie można było się oprzeć na istniejącym mi produkowanym modelu dla SZ RB, ponieważ zamawiający preferował pojazd lżejszy i tańszy od bialeńskiego 22-tonowego CVW-5. Jednocześnie nie wymagano by kołowy transporter opancerzony miał odmianę pełniącą rolę kołowego bojowego wozu piechoty (jedynymi odmianami miały być wozy dowodzenia, sanitarne i techniczne) i w związku z tym można było zastosować lżejsze opancerzenie pojazdu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W wyniku prac powstał transporter czteroosiowy w układzie 8x8 mający masę niecałych 15 ton, który poza 2-osobową załogą przewozi 8 żołnierzy desantu. Nie wyposażono go w typową wieżę, a uzbrojenie w postyaci automatycznego granatnika 40mm lub karabinów maszynowych 12,7mm lub 7,62mm jest umieszczone obrotowo na stropie pojazdu - ma jednak możliwość obsługi broni z wnętrza pojazdu. Transporter posiada dobre własności jezdne w terenie oraz osiąga duże prędkości podczas jazdy po szosie.]]> Sprzęt z kontraktu dla FB

Drugim kontraktem zagranicznym firmy Razor Arms było kompleksowe wyposażenie tworzących się Wojsk Lądowych Federacji Brodryjskiej, które miało obejmować sprzęt dla 4 dywizji zmechanizowanych. Był to okres kiedy republika Bialeńska i Federacja Brodryjska posiadały bardzo dobre stosunki polityczne, głośno mówiło się wręcz od przyjaźni i sojuszu, a jednocześnie FB była zagrożona działaniami przygranicznymi Gazosławii. Bialeńscy wojskowi brali udział i pomagali w organizacji tworzących się Sił Zbrojnych FB, a bialeńskie firmy dostarczały do tego kraju sprzęt wojskowy zarówno dla wojsk lądowych, jak i dla lotnictwa.

Kontrakt wymagał stworzenia kilku grup pojazdów:
- czołgu podstawowego;
- bojowego wozu piechoty;
- kołowego transportera opancerzonego;
- opancerzonego pojazdu rozpoznawczego;
- samobieżnej haubicoarmaty.

W przypadku samobieżnej haubicoarmaty zdecydowano się na dostarczenie tego samego pojazdu, który był produkowany dla kontraktu z NUPIA, natomiast w pozostałych przypadkach stworzono nowe pojazdy. Było to spowodowane nieco odmiennymi wymaganiami kontrahenta oraz chęcią firmy RA do rozwijania biura konstrukcyjnego i nowych produktów w nadziei otrzymania dalszych zamówień zagranicznych.

Produkty dla Federacji Brodryjskiej oznaczono w RA jako "seria 600".

1. Czołg podstawowy RA-MBT-600

Podczas tworzenia czołgu podstawowego dla FB trzeba było się dostosować do sytuacji miejscowej i skonstruować czołg nieco lżejszy niż produkowany dla SZ RB - bo o masie bojowej zbliżonej do 50 ton. W trakcie konstruowania postanowiono w pewnym stopniu oprzeć się na doświadczeniach nabytych przy budowie czołgu T-4A, zastosować identyczne uzbrojenie (armata gładkolufowa 120mm) i rozwiązania techniczne dotyczące pancerza (wielowarstwowy, kombinowany) i systemów kierowania ogniem, ale stworzyć jednocześnie wóz nieco mniejszy i lżejszy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W wyniku prac powstała nieco mniejsza odmiana czołgu T-4A, oznaczona jako RA-MBT-600. Aby zmniejszyć nieco wymiary wieży zastosowano automat ładujący, co pozwoliło na zredukowanie załogi do 3 żołnierzy, w tym dwóch w wieży - czyli dowódca i celowniczy. Zmniejszenie masy spowodowało niewielki spadek osłony pancernej, ale zastosowanie zespołu napędowego o podobnej do cięższego T-4 mocy spowodowało, że RA-MBT-600 posiada bardzo dobre własności jezdne - okupione jednak to zostało mniejszą ilością paliwa i co za tym idzie mniejszym od T-4 zasięgiem.

2. Bojowy Wóz Piechoty RA-IFV-600

W przypadku tworzenia bojowego wozu piechoty firma RA miała również nieco utrudnione zadanie, ponieważ produkowany dla SZ RB pojazd CVT-4-IFV był pojazdem tymczasowym, skonstruowanym i produkowanym w celu jak najszybszego zastąpienia w armii bialeńskiej starych i nie spełniających wymagań pola walki pojazdów. Nie był on konstrukcją perspektywiczną, a jednocześnie nowy, docelowy BWP (jako element "uniwersalnej platformy bojowej") dla SZ RB dopiero był w fazie początkowej (do dzisiaj zresztą, te pojazdy są eksploatowane tylko jako wozy rozpoznawcze i wsparcia ogniowego w pododdziałach rozpoznawczych). Postanowiono dla zamawiającego skonstruować nowy BWP, o konstrukcji klasycznej, bez przewidywanej wielowariantowości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W wyniku prac powstał gąsienicowy wóz bojowy o masie 27 ton, mogący obok 3-osobowej załogi przewozić 7 żołnierzy desantu i mający jako uzbrojenie główne armatę kalibru 35mm (pochodna od stosowanej w rodzimych zestawach przeciwlotniczych SAAG-3-35) w obrotowej wieży, gdzie znajduje się jeszcze sprzężony karabin maszynowy kalibru 7,62mm, a z boku wieży montowana jest również wyrzutnie przeciwpancernych pocisków kierowanych. Podobnie jak w przypadku czołgu zastosowano zespół napędowy o dużej mocy, pozwalający na osiąganie dużych prędkości i dobrą mobilność w terenie.

3. Kołowy transporter opancerzony RA-APC-600

Również w przypadku kołowego transportera opancerzonego nie można było się oprzeć na istniejącym mi produkowanym modelu dla SZ RB, ponieważ zamawiający preferował pojazd lżejszy i tańszy od bialeńskiego 22-tonowego CVW-5. Jednocześnie nie wymagano by kołowy transporter opancerzony miał odmianę pełniącą rolę kołowego bojowego wozu piechoty (jedynymi odmianami miały być wozy dowodzenia, sanitarne i techniczne) i w związku z tym można było zastosować lżejsze opancerzenie pojazdu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]

W wyniku prac powstał transporter czteroosiowy w układzie 8x8 mający masę niecałych 15 ton, który poza 2-osobową załogą przewozi 8 żołnierzy desantu. Nie wyposażono go w typową wieżę, a uzbrojenie w postyaci automatycznego granatnika 40mm lub karabinów maszynowych 12,7mm lub 7,62mm jest umieszczone obrotowo na stropie pojazdu - ma jednak możliwość obsługi broni z wnętrza pojazdu. Transporter posiada dobre własności jezdne w terenie oraz osiąga duże prędkości podczas jazdy po szosie.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Kołowe transportery opancerzone.]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1190.html Thu, 26 Jun 2014 18:43:19 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1190.html Produkcja kołowych transporterów opancerzonych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Podobnie jak w przypadku wozów gąsienicowych, w chwili gdy firma pojawiła się na rynku uzbrojenia sytuacja w zakresie kołowych transporterów opancerzonych była bardzo skomplikowana. W czasach poprzedniej państwowości przedsiębiorstwa zbrojeniowe (których cześć przejęła i scaliła nowopowstała firma Razor Arms) produkowały w dużych ilościach mocno przestarzały transporter opancerzony typu AVW-1, który stanowił podstawę mechanizacji armii bialeńskiej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Kołowy transporter opancerzony AVW-1 jako pojazd nieuzbrojony.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AVW-1 można było uzbrajać w km 7,62mm lub wkm 12,7mm (na zdjęciu transporter z wkm), ale strzelec nie był chroniony, ale pole ostrzału nie było duże.

Był to pojazd dwuosiowy w układzie 4x4, który powstał na bazie samochodu ciężarowo-terenowego. transporter posiadał lekki pancerz, który chronił tylko przez typowymi pociskami broni strzeleckiej w kalibrze do około 8mm, a do tego chronił tylko częściowo - ponieważ był to pojazd z otwartym od góry przedziałem bojowym. Pomimo wielu niedogodności ta produkcja pozwoliła jednak na całkowite zmechanizowanie sił zbrojnych. produkcja tych pojazdów została w zasadzie zakończona jeszcze przed powstaniem firmy Razor Arms, ale ze względu na duże ilości pojazdów w eksploatacji kontynuowano produkcję części zamiennych oraz prowadzono zabiegi modernizacyjne np. wymieniając zespoły napędowe na nowocześniejsze. Obecnie transporter ten nie występuje już w uzbrojeniu jednostek operacyjnych, ale użytkują je jeszcze niektóre jednostki obrony terytorialnej jako holowniki dział i pojazdy pomocnicze.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Sporym mankamentem pojazdu był otwarty od góry przedział bojowy.]]> Produkcja kołowych transporterów opancerzonych w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Podobnie jak w przypadku wozów gąsienicowych, w chwili gdy firma pojawiła się na rynku uzbrojenia sytuacja w zakresie kołowych transporterów opancerzonych była bardzo skomplikowana. W czasach poprzedniej państwowości przedsiębiorstwa zbrojeniowe (których cześć przejęła i scaliła nowopowstała firma Razor Arms) produkowały w dużych ilościach mocno przestarzały transporter opancerzony typu AVW-1, który stanowił podstawę mechanizacji armii bialeńskiej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Kołowy transporter opancerzony AVW-1 jako pojazd nieuzbrojony.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
AVW-1 można było uzbrajać w km 7,62mm lub wkm 12,7mm (na zdjęciu transporter z wkm), ale strzelec nie był chroniony, ale pole ostrzału nie było duże.

Był to pojazd dwuosiowy w układzie 4x4, który powstał na bazie samochodu ciężarowo-terenowego. transporter posiadał lekki pancerz, który chronił tylko przez typowymi pociskami broni strzeleckiej w kalibrze do około 8mm, a do tego chronił tylko częściowo - ponieważ był to pojazd z otwartym od góry przedziałem bojowym. Pomimo wielu niedogodności ta produkcja pozwoliła jednak na całkowite zmechanizowanie sił zbrojnych. produkcja tych pojazdów została w zasadzie zakończona jeszcze przed powstaniem firmy Razor Arms, ale ze względu na duże ilości pojazdów w eksploatacji kontynuowano produkcję części zamiennych oraz prowadzono zabiegi modernizacyjne np. wymieniając zespoły napędowe na nowocześniejsze. Obecnie transporter ten nie występuje już w uzbrojeniu jednostek operacyjnych, ale użytkują je jeszcze niektóre jednostki obrony terytorialnej jako holowniki dział i pojazdy pomocnicze.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Sporym mankamentem pojazdu był otwarty od góry przedział bojowy.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Sprzęt z kontraktu dla Nupia]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1185.html Wed, 25 Jun 2014 17:01:54 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1185.html Sprzęt z kontraktu dla Nupia

Krótko po rozpoczęciu działalności Razor Arms pojawiła się oferta produkcji sprzętu dla powstających SIł Zbrojnych NUPIA. Nie można było jednak zaoferować produkowanego już w RA sprzętu wojskowego, bo po pierwsze linie produkcyjne były bardzo obciążone produkcją dla Sił Zbrojnych RB, a po drugie zamawiający życzył sobie sprzętu dość konkretnego (opartego na realowym sprzęcie USA), a tym samym odmiennego od tego, który zamawiały rodzime siły zbrojne. W tym celu podjęto działania w zakresie konstrukcyjnym oraz zbudowano zakłady RA w kraju kontrahenta, aby szybciej zrealizować zamówienie. Stanowiło to duże wyzwanie, bo trzeba było kompleksowo stworzyć praktycznie cały sprzęt dla zamawiającego (nie można było oprzeć się na tymczasowej modernizacji starego) i zrobić to w krótkim czasie, a do tego sprzęt miał czasem zupełnie inne wymagania niż ten produkowanych dla bialeńskiej armii.

Elementami systemu uzbrojenia i wyposażenia, który roboczo oznaczono w RA jako seria 500 były:

1/ Czołg podstawowy RA-MBT-500
2/ Bojowy wóz piechoty RA-IFV-500, warz z odmianą przeciwlotniczą RA-IFV-501AA
3/ Kołowy transporter opancerzony RA-APC-500 i jego wersja uzbrojona RA-APC-510
4/ Samobieżna haubicoarmata RA-SGH-500
5/ Samobieżna wyrzutnia artyleryjskich pocisków rakietowych RA-SRL-500
6/ Samochody terenowe z uzbrojeniem RA-UVL-500...520
7/ Samochody ciężarowo-terenowe RA-UVM-500

Pierwsze prace dotyczyły konstrukcji zaawansowanego czołgu oraz bojowego wozu piechoty, jako że opracowanie takowych było najbardziej czasochłonne. przy konstruowaniu czołgu wykorzystano doświadczenia z produkcji takich pojazdów dla własnej armii i zgodnie z zamówieniem powstał czołg, który miał być w zasadzie całkowicie odporny na ostrzał popularnymi w v-świecie armatami 125mm (jakoś sporo państw idzie w kierunku nawiązywania do realowego uzbrojenia Rosji) oraz być odporny na "własną armatę" z odległości powyżej 1000m. W stosunku do pancerzy bocznych przyjęto zasadę odporności na pociski kalibru 40mm czyli większość armat stosowanych przy uzbrajaniu BWP, wzmocniony jeszcze pancerzem reaktywnych przeciwko kumulacyjnym głowicom PPK. W efekcie zastosowano pancerz kombinowany wielowarstwowy, podobnie jak w przypadku czołgu T-4 produkowanego dla SZ RB i boczny pancerz reaktywny. Odporność pancerza była większa od odporności rodzimych wozów, gdyż zamawiający od razu godził się na czołg 62-tonowy (w przypadku czołgu dla SZ RB taką masę osiągnięto dopiero w wariancie zmodernizowanym T-4B).

Natomiast jako uzbrojenie wybrano taką samą armatę w jaką uzbrajano czołgi dla armii bialeńskiej czyli gładkolufową armatę 120mm sprzężoną z km kalibru 7,62mm oraz karabinem maszynowym 12,7mm na stropie wieży. Ze względu na brak ograniczeń finansowych zamawiającego czołg, podobnie jak i BWP zostały wyposażone w bardzo nowoczesne systemy kierowania ogniem.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg podstawowy RA-MBT-500 w wersji dostarczanej do NUPIA.

Podobne było podejście do kwestii BWP - miał to być pojazd silnie opancerzony, uzbrojony w armatę automatyczną oraz w nowoczesne systemy kierowania ogniem. Armata miał być przede wszystkim szybkostrzelna - zamawiający nie wymagał dużego kalibru (zastosowano armatę  25mm), ale za to dużą wagę przykładał do uzbrojenia pojazdu w nowoczesne PPK oraz na odmianę posiadającą zamiast przeciwpancernych pocisków kierowanych, wyrzutnię kierowanych pocisków przeciwlotniczych. Jednocześnie nie było wymogu dużej pojemności przedziału desantowego - założono przewóz 6 żołnierzy oprócz 3-osobowej załogi. Podobnie jak w przypadku czołgu zastosowano pancerz wielowarstwowy, kombinowany. W efekcie powstał BWP o masie prawie 28 ton. Już w trakcie dostaw, zamawiający zażądał dodatkowego wzmocnienia pancerza czołowego i bocznego, co wykonano modernizując jednocześnie dostarczone wcześniej pojazdy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Bojowe wozy piechoty dostarczane do NUPIA - w środku BWP w wersji pierwotnej (RA-IFV-500), po prawej w wersji ze wzmocnionym pancerzem (RA-IFV-550), a po lewej wersji przeciwlotniczej (RA-IFV-501AA).

Kolejnym zadaniem było stworzenia i wyprodukowanie stosunkowo lekkiego, kołowego transportera opancerzonego - posiadającego pełne możliwości pływania i mającego wersję uzbrojoną stosowaną jako kołowy BWP w niektórych formacjach. Tym razem znowu nie można było skorzystać z produkcji bieżącej, bo zamawiający postawił na niewielką masę pojazdu, a dla SZ RB były produkowane pojazdy tej klasy o masie 22 ton, a od RA żądano pojazdu prawie 10 ton lżejszego. Pojazd jednak mógł być mniejszy od rodzimego, bo NUPIA wymagała podobnie jak w przypadku BWP przedziału desantowego dla 6 żołnierzy (drużyny NUPIA liczyły 9 żołnierzy czyli 3 osobowa załoga i 6 żołnierzy desantu).

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Uzbrojony transporter opancerzony RA-APC-510

Skonstruowano więc 12-tonowy, czteroosiowy transporter opancerzony uzbrojony w wersjach bojowych w wieżę z działkiem 25mm - identyczną jak w przypadku BWP dla NUPIA. Ze względu na niewielką masę pojazd posiada jednak znacznie gorszą osłonę pancerną niż wozy tej klasy dostarczane do SZ RB.]]> Sprzęt z kontraktu dla Nupia

Krótko po rozpoczęciu działalności Razor Arms pojawiła się oferta produkcji sprzętu dla powstających SIł Zbrojnych NUPIA. Nie można było jednak zaoferować produkowanego już w RA sprzętu wojskowego, bo po pierwsze linie produkcyjne były bardzo obciążone produkcją dla Sił Zbrojnych RB, a po drugie zamawiający życzył sobie sprzętu dość konkretnego (opartego na realowym sprzęcie USA), a tym samym odmiennego od tego, który zamawiały rodzime siły zbrojne. W tym celu podjęto działania w zakresie konstrukcyjnym oraz zbudowano zakłady RA w kraju kontrahenta, aby szybciej zrealizować zamówienie. Stanowiło to duże wyzwanie, bo trzeba było kompleksowo stworzyć praktycznie cały sprzęt dla zamawiającego (nie można było oprzeć się na tymczasowej modernizacji starego) i zrobić to w krótkim czasie, a do tego sprzęt miał czasem zupełnie inne wymagania niż ten produkowanych dla bialeńskiej armii.

Elementami systemu uzbrojenia i wyposażenia, który roboczo oznaczono w RA jako seria 500 były:

1/ Czołg podstawowy RA-MBT-500
2/ Bojowy wóz piechoty RA-IFV-500, warz z odmianą przeciwlotniczą RA-IFV-501AA
3/ Kołowy transporter opancerzony RA-APC-500 i jego wersja uzbrojona RA-APC-510
4/ Samobieżna haubicoarmata RA-SGH-500
5/ Samobieżna wyrzutnia artyleryjskich pocisków rakietowych RA-SRL-500
6/ Samochody terenowe z uzbrojeniem RA-UVL-500...520
7/ Samochody ciężarowo-terenowe RA-UVM-500

Pierwsze prace dotyczyły konstrukcji zaawansowanego czołgu oraz bojowego wozu piechoty, jako że opracowanie takowych było najbardziej czasochłonne. przy konstruowaniu czołgu wykorzystano doświadczenia z produkcji takich pojazdów dla własnej armii i zgodnie z zamówieniem powstał czołg, który miał być w zasadzie całkowicie odporny na ostrzał popularnymi w v-świecie armatami 125mm (jakoś sporo państw idzie w kierunku nawiązywania do realowego uzbrojenia Rosji) oraz być odporny na "własną armatę" z odległości powyżej 1000m. W stosunku do pancerzy bocznych przyjęto zasadę odporności na pociski kalibru 40mm czyli większość armat stosowanych przy uzbrajaniu BWP, wzmocniony jeszcze pancerzem reaktywnych przeciwko kumulacyjnym głowicom PPK. W efekcie zastosowano pancerz kombinowany wielowarstwowy, podobnie jak w przypadku czołgu T-4 produkowanego dla SZ RB i boczny pancerz reaktywny. Odporność pancerza była większa od odporności rodzimych wozów, gdyż zamawiający od razu godził się na czołg 62-tonowy (w przypadku czołgu dla SZ RB taką masę osiągnięto dopiero w wariancie zmodernizowanym T-4B).

Natomiast jako uzbrojenie wybrano taką samą armatę w jaką uzbrajano czołgi dla armii bialeńskiej czyli gładkolufową armatę 120mm sprzężoną z km kalibru 7,62mm oraz karabinem maszynowym 12,7mm na stropie wieży. Ze względu na brak ograniczeń finansowych zamawiającego czołg, podobnie jak i BWP zostały wyposażone w bardzo nowoczesne systemy kierowania ogniem.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg podstawowy RA-MBT-500 w wersji dostarczanej do NUPIA.

Podobne było podejście do kwestii BWP - miał to być pojazd silnie opancerzony, uzbrojony w armatę automatyczną oraz w nowoczesne systemy kierowania ogniem. Armata miał być przede wszystkim szybkostrzelna - zamawiający nie wymagał dużego kalibru (zastosowano armatę  25mm), ale za to dużą wagę przykładał do uzbrojenia pojazdu w nowoczesne PPK oraz na odmianę posiadającą zamiast przeciwpancernych pocisków kierowanych, wyrzutnię kierowanych pocisków przeciwlotniczych. Jednocześnie nie było wymogu dużej pojemności przedziału desantowego - założono przewóz 6 żołnierzy oprócz 3-osobowej załogi. Podobnie jak w przypadku czołgu zastosowano pancerz wielowarstwowy, kombinowany. W efekcie powstał BWP o masie prawie 28 ton. Już w trakcie dostaw, zamawiający zażądał dodatkowego wzmocnienia pancerza czołowego i bocznego, co wykonano modernizując jednocześnie dostarczone wcześniej pojazdy.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Bojowe wozy piechoty dostarczane do NUPIA - w środku BWP w wersji pierwotnej (RA-IFV-500), po prawej w wersji ze wzmocnionym pancerzem (RA-IFV-550), a po lewej wersji przeciwlotniczej (RA-IFV-501AA).

Kolejnym zadaniem było stworzenia i wyprodukowanie stosunkowo lekkiego, kołowego transportera opancerzonego - posiadającego pełne możliwości pływania i mającego wersję uzbrojoną stosowaną jako kołowy BWP w niektórych formacjach. Tym razem znowu nie można było skorzystać z produkcji bieżącej, bo zamawiający postawił na niewielką masę pojazdu, a dla SZ RB były produkowane pojazdy tej klasy o masie 22 ton, a od RA żądano pojazdu prawie 10 ton lżejszego. Pojazd jednak mógł być mniejszy od rodzimego, bo NUPIA wymagała podobnie jak w przypadku BWP przedziału desantowego dla 6 żołnierzy (drużyny NUPIA liczyły 9 żołnierzy czyli 3 osobowa załoga i 6 żołnierzy desantu).

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Uzbrojony transporter opancerzony RA-APC-510

Skonstruowano więc 12-tonowy, czteroosiowy transporter opancerzony uzbrojony w wersjach bojowych w wieżę z działkiem 25mm - identyczną jak w przypadku BWP dla NUPIA. Ze względu na niewielką masę pojazd posiada jednak znacznie gorszą osłonę pancerną niż wozy tej klasy dostarczane do SZ RB.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Bojowe wozy piechoty (gąsienicowe)]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1165.html Mon, 23 Jun 2014 01:31:16 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1165.html Produkcja gąsienicowych bojowych wozów piechoty w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

W chwili gdy na rynku uzbrojenia w Republice Bialeńskiej pojawiła się firma Razor Arms sytuacja z zakresie bojowych wozów piechoty w SZ RB nie wyglądała najlepiej. W eksploatacji znajdowały się pojazdy niezbyt nowoczesne i o słabej ochronie pancernej - a na dodatek gdzieniegdzie służyły jeszcze pojazdy z całkowicie przestarzałym i nie spełniającym wymogów pola walki uzbrojeniu. Armia bowiem użytkowała w dużej liczbie pojazdy oznaczone CVT-2-IFV z automatycznymi armatami 30mm oraz pewną ilość jeszcze starszych CVT-1-IFV, z niskociśnieniową armatą 73mm - był to "spadek" po poprzedniej państwowości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Bojowy wóz piechoty CVT-2IFV - w chwili powstania RB stanowił podstawowe uzbrojenie jednostek zmechanizowanych.

Co prawda była niewielka ilość zakupionych za granicą nowoczesnych CVT-3-IFV, ale pojazdy te budziły sporo wątpliwości. Były co prawda bardzo silnie uzbrojone bo posiadały zarówno niskociśnieniową armatę 100mm z możliwością wystrzeliwania z niej przeciwpancernych pocisków kierowanych, z którą to armatą było sprzężone automatyczne działko 30mm, a na dodatek oprócz typowego sprzężonego z działem karabinu maszynowego, w przedniej części kadłuba zamontowano jeszcze dwa - obsługiwane przez żołnierzy desantu. Jednak przy masie 19 ton pojazd nie posiadał zbyt dobrej ochrony pancernej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Testowany w SZ RB CVT-3-IFV - nie spotkał się z przychylnością wojskowych pomimo silnego uzbrojenia, słaba osłona pancerna zaważyła na jego negatywnej opinii w SZ RB.

Tak małą masę silnie uzbrojonego pojazdy osiągnięto poprzez zastosowanie pancerza aluminiowego, który jednak nie dorównywał pancerzom stalowym czy kombinowanym. Sama konstrukcja pojazdu wywodziła się z projektu bojowego wozu desantowego, gdzie niewielka masa była bardzo pożądana. Jednak w typowych działaniach jednostek zmechanizowanych pojazd z tak słabym pancerzem nie mógł się w pełni sprawdzić i stąd podjęto decyzję opracowania nowego BWP od podstaw, choć próbowano jeszcze modernizować CVT-2-IFV poprzez dodatkowe opancerzenie - jednak wzrost masy powodował znaczne pogorszenie się mobilności (zaprojektowanego przecież jako bardzo lekki) pojazdu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Zmodyfikowany CVT-2-IFV - nie został jednak przyjęty do uzbrojenia.]]> Produkcja gąsienicowych bojowych wozów piechoty w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

W chwili gdy na rynku uzbrojenia w Republice Bialeńskiej pojawiła się firma Razor Arms sytuacja z zakresie bojowych wozów piechoty w SZ RB nie wyglądała najlepiej. W eksploatacji znajdowały się pojazdy niezbyt nowoczesne i o słabej ochronie pancernej - a na dodatek gdzieniegdzie służyły jeszcze pojazdy z całkowicie przestarzałym i nie spełniającym wymogów pola walki uzbrojeniu. Armia bowiem użytkowała w dużej liczbie pojazdy oznaczone CVT-2-IFV z automatycznymi armatami 30mm oraz pewną ilość jeszcze starszych CVT-1-IFV, z niskociśnieniową armatą 73mm - był to "spadek" po poprzedniej państwowości.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Bojowy wóz piechoty CVT-2IFV - w chwili powstania RB stanowił podstawowe uzbrojenie jednostek zmechanizowanych.

Co prawda była niewielka ilość zakupionych za granicą nowoczesnych CVT-3-IFV, ale pojazdy te budziły sporo wątpliwości. Były co prawda bardzo silnie uzbrojone bo posiadały zarówno niskociśnieniową armatę 100mm z możliwością wystrzeliwania z niej przeciwpancernych pocisków kierowanych, z którą to armatą było sprzężone automatyczne działko 30mm, a na dodatek oprócz typowego sprzężonego z działem karabinu maszynowego, w przedniej części kadłuba zamontowano jeszcze dwa - obsługiwane przez żołnierzy desantu. Jednak przy masie 19 ton pojazd nie posiadał zbyt dobrej ochrony pancernej.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Testowany w SZ RB CVT-3-IFV - nie spotkał się z przychylnością wojskowych pomimo silnego uzbrojenia, słaba osłona pancerna zaważyła na jego negatywnej opinii w SZ RB.

Tak małą masę silnie uzbrojonego pojazdy osiągnięto poprzez zastosowanie pancerza aluminiowego, który jednak nie dorównywał pancerzom stalowym czy kombinowanym. Sama konstrukcja pojazdu wywodziła się z projektu bojowego wozu desantowego, gdzie niewielka masa była bardzo pożądana. Jednak w typowych działaniach jednostek zmechanizowanych pojazd z tak słabym pancerzem nie mógł się w pełni sprawdzić i stąd podjęto decyzję opracowania nowego BWP od podstaw, choć próbowano jeszcze modernizować CVT-2-IFV poprzez dodatkowe opancerzenie - jednak wzrost masy powodował znaczne pogorszenie się mobilności (zaprojektowanego przecież jako bardzo lekki) pojazdu.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Zmodyfikowany CVT-2-IFV - nie został jednak przyjęty do uzbrojenia.]]> <![CDATA[PRODUKCJA RA - Czołgi i pojazdy na ich podwoziach]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1164.html Mon, 23 Jun 2014 00:32:32 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-1164.html Produkcja czołgów i pojazdów na ich podwoziach w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Czołgi

Firma Razor Arms Bialenia w chwili powstania wykupiła zdecydowaną większość istniejących zakładów zbrojeniowych, które istniały jeszcze od czasów poprzedniej państwowości. Większość dotychczasowej produkcji tych firm została natychmiast zaniechana, jako przestarzała i nieperspektywiczna lub nie budząca zainteresowania czynników wojskowych.

W chwili gdy Razor Arms przejęła zakłady produkcji czołgów - te produkowały pojazdy oznaczone w armii jako T-2, w odmianie zmodernizowanej T-2B. Czołg ten był już mocno przestarzały i jego dalsza produkcja nie miała sensu. Zresztą armia dysponowała dużymi ilościami tych czołgów, zarówno w użytku bierzącym, jak na zapasach magazynowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg T-2B

Firma Razor Arms jednocześnie z podjęciem prac nad projektem nowego czołgu, który spełniałby współczesne wymagania pola walki postanowiła przeprowadzić proces modernizacji istniejących w dużej ilości wozów T-2A oraz wykorzystać ich podwozia do produkcji nowoczesnych pojazdów dla artylerii i służb technicznych.

Powstał więc zmodernizowany czołg T-2M, w którym przede wszystkim dokonano zmiany przestarzałego systemu kierowania ogniem - zastosowano nowocześniejszy system oparty na pasywnych przyrządach obserwacyjno-celowniczych, zamontowano elektroniczny przelicznik, nowocześniejszy dalmierz laserowy oraz czujniki warunków atmosferycznych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg T-2M

Wzmocniono również odporność pancerza poprzez użycie dodatkowego opancerzenia realtywnego segmentów wybuchowych osłabiających działania strumienia kumulacyjnego o 50-70% oraz zmniejszającego skuteczność pocisków rdzeniowych o około 30%. Odporność pancerza wzrosła, ale dalej nie stanowi on wystarczającego zabezpieczenia przed ogniem nowoczesnych armat czołgowych - może jednak być odpowiedni przy starciu z czołgami będącymi odpowiednikami T-2. Z tego też powodu zmodernizowane czołgi T-2M były dostarczane tylko do jednostek obrony terytorialnej, dla operacyjnych związków taktycznych firma Razor Arms opracowała nowy typ czołgu podstawowego.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg T-2B i T-2M - wyraźnie widoczne różnice w pancerzu obu czołgów.]]> Produkcja czołgów i pojazdów na ich podwoziach w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.

Czołgi

Firma Razor Arms Bialenia w chwili powstania wykupiła zdecydowaną większość istniejących zakładów zbrojeniowych, które istniały jeszcze od czasów poprzedniej państwowości. Większość dotychczasowej produkcji tych firm została natychmiast zaniechana, jako przestarzała i nieperspektywiczna lub nie budząca zainteresowania czynników wojskowych.

W chwili gdy Razor Arms przejęła zakłady produkcji czołgów - te produkowały pojazdy oznaczone w armii jako T-2, w odmianie zmodernizowanej T-2B. Czołg ten był już mocno przestarzały i jego dalsza produkcja nie miała sensu. Zresztą armia dysponowała dużymi ilościami tych czołgów, zarówno w użytku bierzącym, jak na zapasach magazynowych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg T-2B

Firma Razor Arms jednocześnie z podjęciem prac nad projektem nowego czołgu, który spełniałby współczesne wymagania pola walki postanowiła przeprowadzić proces modernizacji istniejących w dużej ilości wozów T-2A oraz wykorzystać ich podwozia do produkcji nowoczesnych pojazdów dla artylerii i służb technicznych.

Powstał więc zmodernizowany czołg T-2M, w którym przede wszystkim dokonano zmiany przestarzałego systemu kierowania ogniem - zastosowano nowocześniejszy system oparty na pasywnych przyrządach obserwacyjno-celowniczych, zamontowano elektroniczny przelicznik, nowocześniejszy dalmierz laserowy oraz czujniki warunków atmosferycznych.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg T-2M

Wzmocniono również odporność pancerza poprzez użycie dodatkowego opancerzenia realtywnego segmentów wybuchowych osłabiających działania strumienia kumulacyjnego o 50-70% oraz zmniejszającego skuteczność pocisków rdzeniowych o około 30%. Odporność pancerza wzrosła, ale dalej nie stanowi on wystarczającego zabezpieczenia przed ogniem nowoczesnych armat czołgowych - może jednak być odpowiedni przy starciu z czołgami będącymi odpowiednikami T-2. Z tego też powodu zmodernizowane czołgi T-2M były dostarczane tylko do jednostek obrony terytorialnej, dla operacyjnych związków taktycznych firma Razor Arms opracowała nowy typ czołgu podstawowego.

[ATTACHMENT NOT FOUND]
Czołg T-2B i T-2M - wyraźnie widoczne różnice w pancerzu obu czołgów.]]>