Cytat:

Witaj na Inflantach wędrowcze!

S koro już tutaj jesteś to zapraszam do zapoznania się z podstawowymi informacjami dotyczącymi Ziemi Inflanckiej.

I nflanty są częścią składową Księstwa Livonii rozciągającego się aż po terytoria Ostii. Ziemia Inflancka od wieków była zamieszkiwana przez szlachetne rycerstwo livońskie, które wspólnie z miejscowymi ludami stworzyło niepowtarzalny klimat tego regionu. Krajobraz Inflant charakteryzuje się dużą ilością bagien (56% ogółu), oraz równin (44%). Tutejsza gospodarka opiera się głównie na rolnictwie i wydobyciu surowców naturalnych. Podróżując przez Ziemię Inflancką można napotkać na przeróżne zamki i warownie, które przypominają mieszkańcom dawne czasy kiedy to możni rycerze zakładali niewielkie państewka feudalne i wznosili swoje, potężne fortece. Możliwe, że właśnie dzięki temu rozbiciu obyczaje rycerskie zachowały się do naszych czasów tylko w tej prowincji Carstwa Brodryjskiego.


Mapa Ziemi Inflanckiej:

Cytat: Pierwsze wzmianki o miejscowości w miejscu dzisiejszego Patrykpllisu pochodzą z wieku II n.e., kiedy to tymi terenami rządzili tatarzy. Wzmianka pochodzi ze spisu podatkowego sporządzonego dla chana. W tym spisie jest mowa o "małej, nadmorskiej wsi zwanej Neuchanią, leżącą na szlaku handlowym z Batyksu do Merochi, mniej więcej w połowie drogi między tymi miastami". Przez kolejne wieki źródła pisane milczą na temat Neuchani.

Następne wzmianki o wsi pochodzą dopiero z wieku XIV, kiedy to na tych terenach spotkały się dwie armie - zakonna i ostyjska. Armia zakonna, mimo dwukrotnie większej liczebnej przewagi wroga pokonała siły ostyjskie. Ówczesny wielki mistrz zakonu, Patrick von Grenzland uznał to za znak od Boga i rozkazał w miejscu bitwy budowę nowej stolicy państwa zakonnego - Patrykpolisu. W budowę zaangażowano prawie całą ludność świecką państwa zakonnego i wszystkich niewolników, dzięki czemu budowa miasta zajęła zaledwie kilka lat. W Patrykpolisie powstał potężny zamek, wielkie mury, a prócz tego kościół św. Augustyna i liczne budwle świeckie, takie jak domy, kamienice, warsztaty. W mieście rozwijał się handel. Powstała Rada Miejska, rządząca miastem. W jej skład wchodzili kupcy i bogatsi rzemieślnicy. Przybywali tu kupcy z całej Nordaty, od bałmuckiego sprzedawcy zwierzęcych futer i skór aż po oceanuskiego rybaka, który oferował egzotyczne i nieznane miejscowej ludności ryby i owoce morza.

Miasto miało tak solidne mury, że w trakcie wojny ostyjsko zakonnej wojska ostyjskie potrzebowały aż trzech podejść by zdobyć Patrykpolis. Po trwjących kilkanaście lat zmaganiach Patrykpolis przeszedł pod ostyjskie rządy. Ówczesny książę Ostii, Władysław Wielki docenił handlową przeszłosć Patrykpolisu i zainwestował grube pieniądze w jego odbudowę. Radę Miejską rozwiązano, a w jej miejsce powstało Zgromadzenie Miasta Patrykpolis, gdzie prócz kupców i bogatszych rzemieślników zasiadali także mniej zamożni rzemieślnicy.

Niestety, nie zwrócono dużej uwagi na obronność miasta, toteż stało się ono łatwym celem najazdu Chanatu Zachodniego. Tatarzy zniszczyli doszczętnie miasto, zbeszcześcili kościół św. Augustyna, palili kamienice, mordowali i gwałcili. Komu się udało uciekł na zachód bez grosza przy duszy, kto miał pecha dostał się do niewoli tatarskiej. W trakcie okupacji tatarskiej w mieście szerzyła się zaraza, wybuchały epidemie.

Na szczęście, pół wieku później, w roku 1592 wyprawa odwetowa króla Ostii Zygfryda Szalonego odbiła miasto. Przy ponownej odbudowie miasta król zwrócił tym razem uwagę na obronność Patrykpolisu. Wybudowano wokół miasta wały, na nich stanowiska do ostrzału wroga.

Punktem zwrotnym w historii Patrykpolisu stało się uczynienie miasta stolicą Ostii w 1618 r. Stąd wyruszały wyprawy na tatarów, które ostatecznie skończyły się podbojem chanatu. Miasto czekał okres spokoju i rozwoju. Do Patykpolisu przybywali poeci szukający inspiracji, malarze, wędrowcy i imigranci. Rozwijało się tu rybołóstwo. Podczas rządów dynastii Radellich wybudowano w mieście Ogrody Noklezyjskie, królowie z tej dynastii ściągali tu też swoich doradców, których potomkowie zachwyceni pięknym miastem zostawali.

Miasto ucierpiało nieznacznie w XVIII w. podczas rokoszu, kiedy obalono dynastię Radellich i wprowadzono na tron Ostii magnata Jana Augusta Hyjka. Nowa dynastia postawiła na ryołóstwo. Stąd sprzedawano ryby na całą Nordatę. Z kolei rewolucja przemysłowa w XIX w. sprawiła, że w Patrykpolisie zaczęto budować statki. Do fabryki budowy okrętów ściągali chłopi z całej Ostii, szukając lepszego zarobku. Statki z Patrykpolisu stały się popularne w całej Nordacie, zamówienia na nie przypływały nawet z odległej Bialenii. Wybudowano tu także ogromny port oraz specjalna linię kolejową umożliwiającą transport statków. W 1879 r. powstał w Patrykpolisie Królewski Klub Sprtowy Port Patrykpolis, jeden z pierwszych i lepszych klubów piłkarskich na Nordacie. Spokój zaburzyła rewolucja i wprowadzenie komunizmu. W trakcie wojny ostyjskiej miasto przejęła armia brodryjska. Stało się to dnia 19.07.1918 roku