https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/ Thu, 04 Jun 2026 06:56:12 +0000 MyBB https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9072.html Tue, 20 Feb 2018 18:43:39 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9072.html Zachevam do zgłaszania się! ]]> Zachevam do zgłaszania się! ]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9004.html Sat, 17 Feb 2018 21:15:00 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9004.html Chciałbym przedstawić Wam "Drogę do Dżamahiriji", krótki program polityczny, który przedstawi, jak w krótki i bezbolesny sposób możemy stać się państwem ludu.

Krok 1. Komitetowa praca u podstaw
Należy zacząć od tworzenia nieformalnych, trzyosobowych komitetów ludowych. Cokolwiek robimy w Bialenii, powinniśmy tworzyć grupy w ramach których będziemy wspierać się w dążeniu do realizacji celu. Po pierwsze, działania komitetów są skuteczniejsze niż działania poszczególnych jednostek, które są podatne na realiozę, utratę motywacji albo niepowodzenia. Po drugie, dzięki sformowaniu pierwszych komitetów udowodnimy całemu społeczeństwo, że komitety ludowe to nie utopia. To, że nie zawsze działały sprawnie, to nie dowód na błędność samej idei. Nawiązujmy do chlubnych tradycji, jak na przykład Komitet Założycielski Republiki Bialeńskiej.

Krok 2. Kolegialne ministerstwa.
Gdy powiedzie się działalność oddolnych komitetów, przyjdzie czas na utworzenie kolegialnych ministerstw. Każde ministerstwo powinno składać się z ministra oraz jego dwóch zastępców, czego cel jest identyczny, jak w przypadku komitetów. Będzie to wstęp do przekształcenia ustroju politycznego Republiki Bialeńskiej w stronę dżamahiriji.
Być może w tym momencie zapaliła się już Wam pierwsza lampka kontrolna, informująca, że nie mamy tylu ludzi. Moim zdaniem jedna osoba może wchodzić w skład kilku ministerstw. Większość z nas interesuje się więcej niż jedną dziedziną. Podział na ministerstwa istnieje po to, aby jedna osoba nie miała za dużo na głowie. W przypadku ministerstw kolegialnych obowiązki będą dzielone na trzy osoby, więc każdy będzie mógł zająć się tym, co lubi, bez ograniczania się do jednego ministerstwa.

Krok 3. Powszechne Zgromadzenie.
Gdy wszyscy przekonają się już o skuteczności komitetów ludowych, nadejdzie czas na całkowite zreformowanie parlamentu. W skład Powszechnego Zgromadzenia powinni wejść przedstawiciele wybranych komitetów ludowych, zarówno tych utworzonych oddolnie, jak i kolegialnych ministerstw. Każdy komitet miałby prawo powołać jednego przedstawiciela. Zdaję sobie sprawę z tego, że w praktyce każdy chętny mógłby zostać parlamentarzystą, będzie jednak musiał wykazać się minimum działania w którymś z komitetów, co pozytywnie wpływie na aktywność. 

Krok 4. Dwie głowy państwa.
Przechodzimy do kwestii ostatecznej, czyli szczegółów ustroju Dżamahiriji. Należy zmodyfikować system panujący w Zjednoczonej Dżamahiriji Narodów. Na obecnym stadium rozwoju naszego społeczeństwo dyktatura nie odniosłaby pozytywnego efektu. Funkcję ustawodawczą pełniłoby Powszechne Zgromadzenie, władza sądownicza leżałaby w gestii Ludowego Komitetu Sądownictwa, składającego się ze znawców prawa i mającego dużą autonomię (jak każdy komitet ludowy), zaś władza wykonawcza byłaby podzielona pomiędzy szereg podmiotów. Docelowo nie istniałyby żadne ministerstwa, ponieważ każdy element funkcjonowania państwa leżałby w gestii jakiegoś komitetu. Wobec samorządności komitetów nie byłoby konieczne istnienie funkcji szefa rządu. Najbardziej sporną kwestią jest to, jak wybierana byłaby głowa państwa. Uważam, że również w tym przypadku nie powinniśmy rezygnować z demokracji komitetowej. Wewnętrzną głową państwa powinien być Sekretarz Generalny Powszechnego Zgromadzenia, jako "lider liderów" komitetów ludowych, zaś funkcje reprezentacyjne powinien pełnić przewodniczący Ludowego Komitetu Dyplomacji (lub Ludowego Komitetu Politycznego, jeśliby taki powstał).

Zapraszam do ożywionej dyskusji! ]]> Chciałbym przedstawić Wam "Drogę do Dżamahiriji", krótki program polityczny, który przedstawi, jak w krótki i bezbolesny sposób możemy stać się państwem ludu.

Krok 1. Komitetowa praca u podstaw
Należy zacząć od tworzenia nieformalnych, trzyosobowych komitetów ludowych. Cokolwiek robimy w Bialenii, powinniśmy tworzyć grupy w ramach których będziemy wspierać się w dążeniu do realizacji celu. Po pierwsze, działania komitetów są skuteczniejsze niż działania poszczególnych jednostek, które są podatne na realiozę, utratę motywacji albo niepowodzenia. Po drugie, dzięki sformowaniu pierwszych komitetów udowodnimy całemu społeczeństwo, że komitety ludowe to nie utopia. To, że nie zawsze działały sprawnie, to nie dowód na błędność samej idei. Nawiązujmy do chlubnych tradycji, jak na przykład Komitet Założycielski Republiki Bialeńskiej.

Krok 2. Kolegialne ministerstwa.
Gdy powiedzie się działalność oddolnych komitetów, przyjdzie czas na utworzenie kolegialnych ministerstw. Każde ministerstwo powinno składać się z ministra oraz jego dwóch zastępców, czego cel jest identyczny, jak w przypadku komitetów. Będzie to wstęp do przekształcenia ustroju politycznego Republiki Bialeńskiej w stronę dżamahiriji.
Być może w tym momencie zapaliła się już Wam pierwsza lampka kontrolna, informująca, że nie mamy tylu ludzi. Moim zdaniem jedna osoba może wchodzić w skład kilku ministerstw. Większość z nas interesuje się więcej niż jedną dziedziną. Podział na ministerstwa istnieje po to, aby jedna osoba nie miała za dużo na głowie. W przypadku ministerstw kolegialnych obowiązki będą dzielone na trzy osoby, więc każdy będzie mógł zająć się tym, co lubi, bez ograniczania się do jednego ministerstwa.

Krok 3. Powszechne Zgromadzenie.
Gdy wszyscy przekonają się już o skuteczności komitetów ludowych, nadejdzie czas na całkowite zreformowanie parlamentu. W skład Powszechnego Zgromadzenia powinni wejść przedstawiciele wybranych komitetów ludowych, zarówno tych utworzonych oddolnie, jak i kolegialnych ministerstw. Każdy komitet miałby prawo powołać jednego przedstawiciela. Zdaję sobie sprawę z tego, że w praktyce każdy chętny mógłby zostać parlamentarzystą, będzie jednak musiał wykazać się minimum działania w którymś z komitetów, co pozytywnie wpływie na aktywność. 

Krok 4. Dwie głowy państwa.
Przechodzimy do kwestii ostatecznej, czyli szczegółów ustroju Dżamahiriji. Należy zmodyfikować system panujący w Zjednoczonej Dżamahiriji Narodów. Na obecnym stadium rozwoju naszego społeczeństwo dyktatura nie odniosłaby pozytywnego efektu. Funkcję ustawodawczą pełniłoby Powszechne Zgromadzenie, władza sądownicza leżałaby w gestii Ludowego Komitetu Sądownictwa, składającego się ze znawców prawa i mającego dużą autonomię (jak każdy komitet ludowy), zaś władza wykonawcza byłaby podzielona pomiędzy szereg podmiotów. Docelowo nie istniałyby żadne ministerstwa, ponieważ każdy element funkcjonowania państwa leżałby w gestii jakiegoś komitetu. Wobec samorządności komitetów nie byłoby konieczne istnienie funkcji szefa rządu. Najbardziej sporną kwestią jest to, jak wybierana byłaby głowa państwa. Uważam, że również w tym przypadku nie powinniśmy rezygnować z demokracji komitetowej. Wewnętrzną głową państwa powinien być Sekretarz Generalny Powszechnego Zgromadzenia, jako "lider liderów" komitetów ludowych, zaś funkcje reprezentacyjne powinien pełnić przewodniczący Ludowego Komitetu Dyplomacji (lub Ludowego Komitetu Politycznego, jeśliby taki powstał).

Zapraszam do ożywionej dyskusji! ]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-8974.html Mon, 12 Feb 2018 22:16:18 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-8974.html państwo ludu. Bialenia była dżamahiriją trzykrotnie. Po raz pierwszy, u zarania swojej współczesnej państwowości, bezpośrednio po Powstaniu Marcowym, jako Zjednoczona Dżamahirija Narodów (początkowo Dżamahirija Teutońsko-Sarmacka; po monarchistycznym zamachu stanu Kaniewskiego Królewska Dżamahirija Narodów) dając początek także współczesnej Republice Bialeńskiej. W późniejszym okresie istniała jeszcze Dżamahirija Bialeńska, a po krótkim czasie od jej upadku powstała już Republika Bialeńska. Początkowo pamięć o Dżamahiriji była niezwykle żywa wśród Bialeńczyków. Spośród piątki Ojców-Założycieli RB trójka działała w niej wcześniej (Kaniewski, Aykm, Swarzewski), a jedynie dwóch (Kamiński, Michalski) byli nowi. 

Z biegiem czasu pamięć o naszych początkach zaczęła zanikać. Wprawdzie większość obywateli bialeńskich jest świadoma naszej historii, ale traktuje to jedynie jako ciekawostkę. Nie dziwię się temu podejściu. Mnie w 2010 roku, gdy po raz pierwszy zawitałem na Pollinie, też nie interesowały zbytnio wydarzenia z 2002 r. (o zgrozo, jestem już w mikroświecie tyle czasu, ile minęło od powstania Sarmacji do mojego do niej przybycia), a Powstańców Marcowych wydarzenia z Anno Domini 2004. To całkowicie naturalne i cieszę się, że Bialenia idzie wciąż do przodu, jako Trzecia Siła Mikroświata. Wraz z Towarzyszem Kaniewskim w najśmielszych scenariuszach nie spodziewaliśmy się aż takiego sukcesu.

Wiele osób zauważa jednak lekką zadyszkę Bialenii. Ze względu na mój długi urlop od aktywności nie mogę tego stwierdzić z całą pewnością. Mogę jednak zauważyć sam, że legislacja stanowi główny motor aktywności. Zauważalny jest brak tej energii, która towarzyszyła Dżamahiriji. Właśnie ten okres wspominam najmilej (obok pierwszych trzech kwartałów istnienia Republiki, które były cudowne) z całej swojej ośmioletniej kariery, pomimo kompletnego braku profesjonalizmu w wielu kwestiach.

Uważam, że odrodzenie Dżamahirji, nie tyle w kontekście ustrojowym, co w kontekście powrotu do pewnej tradycji, pewnego sposobu podejścia do mikronacji, jest nadzieją do aktywizacji i wzmocnienia naszego kraju. Brak idei przewodniej prowadzi państwa do marazmu. Zauważmy, że najlepiej rozwijaliśmy się w okresach, gdy mieliśmy konkretny cel, niezwykle trudny do osiągnięcia, ale teoretycznie możliwy. Cóż z tego, że nie udało się stworzyć Pannordaty (koncepcja głosząca zjednoczenie Kontynentu Północnego pod przewodnictwem Republiki), jeśli właśnie w okresie marzeń o Pannordacie skonsolidowaliśmy nasze społeczeństwo i dostaliśmy się do ścisłej czołówki mikroświatowej pod względem aktywności i liczebności?

Postanowiłem stworzyć Partię Odrodzenia Dżamahiriji Bialeńskiej, a oto jej cele:
1) Realizacja oddolnych inicjatyw w celu wywołania rewolucyjnej aktywności,
2) Krzewieni idei demokracji bezpośredniej i komitetowej,
3) Upamiętnianie historii Bialenii, ze szczególnym naciskiem na Powstanie Marcowe i okres Dżamahiriji,
4) Stworzenie mitu politycznego opartego o unikatową w skali całego mikroświata historię początków państwowości bialeńskiej,
5) Uczynienie Bialenii największą mikronacją w historii.

Zapraszam wszystkich do zadawania pytań, komentowania oraz dołączania do partii. ]]> państwo ludu. Bialenia była dżamahiriją trzykrotnie. Po raz pierwszy, u zarania swojej współczesnej państwowości, bezpośrednio po Powstaniu Marcowym, jako Zjednoczona Dżamahirija Narodów (początkowo Dżamahirija Teutońsko-Sarmacka; po monarchistycznym zamachu stanu Kaniewskiego Królewska Dżamahirija Narodów) dając początek także współczesnej Republice Bialeńskiej. W późniejszym okresie istniała jeszcze Dżamahirija Bialeńska, a po krótkim czasie od jej upadku powstała już Republika Bialeńska. Początkowo pamięć o Dżamahiriji była niezwykle żywa wśród Bialeńczyków. Spośród piątki Ojców-Założycieli RB trójka działała w niej wcześniej (Kaniewski, Aykm, Swarzewski), a jedynie dwóch (Kamiński, Michalski) byli nowi. 

Z biegiem czasu pamięć o naszych początkach zaczęła zanikać. Wprawdzie większość obywateli bialeńskich jest świadoma naszej historii, ale traktuje to jedynie jako ciekawostkę. Nie dziwię się temu podejściu. Mnie w 2010 roku, gdy po raz pierwszy zawitałem na Pollinie, też nie interesowały zbytnio wydarzenia z 2002 r. (o zgrozo, jestem już w mikroświecie tyle czasu, ile minęło od powstania Sarmacji do mojego do niej przybycia), a Powstańców Marcowych wydarzenia z Anno Domini 2004. To całkowicie naturalne i cieszę się, że Bialenia idzie wciąż do przodu, jako Trzecia Siła Mikroświata. Wraz z Towarzyszem Kaniewskim w najśmielszych scenariuszach nie spodziewaliśmy się aż takiego sukcesu.

Wiele osób zauważa jednak lekką zadyszkę Bialenii. Ze względu na mój długi urlop od aktywności nie mogę tego stwierdzić z całą pewnością. Mogę jednak zauważyć sam, że legislacja stanowi główny motor aktywności. Zauważalny jest brak tej energii, która towarzyszyła Dżamahiriji. Właśnie ten okres wspominam najmilej (obok pierwszych trzech kwartałów istnienia Republiki, które były cudowne) z całej swojej ośmioletniej kariery, pomimo kompletnego braku profesjonalizmu w wielu kwestiach.

Uważam, że odrodzenie Dżamahirji, nie tyle w kontekście ustrojowym, co w kontekście powrotu do pewnej tradycji, pewnego sposobu podejścia do mikronacji, jest nadzieją do aktywizacji i wzmocnienia naszego kraju. Brak idei przewodniej prowadzi państwa do marazmu. Zauważmy, że najlepiej rozwijaliśmy się w okresach, gdy mieliśmy konkretny cel, niezwykle trudny do osiągnięcia, ale teoretycznie możliwy. Cóż z tego, że nie udało się stworzyć Pannordaty (koncepcja głosząca zjednoczenie Kontynentu Północnego pod przewodnictwem Republiki), jeśli właśnie w okresie marzeń o Pannordacie skonsolidowaliśmy nasze społeczeństwo i dostaliśmy się do ścisłej czołówki mikroświatowej pod względem aktywności i liczebności?

Postanowiłem stworzyć Partię Odrodzenia Dżamahiriji Bialeńskiej, a oto jej cele:
1) Realizacja oddolnych inicjatyw w celu wywołania rewolucyjnej aktywności,
2) Krzewieni idei demokracji bezpośredniej i komitetowej,
3) Upamiętnianie historii Bialenii, ze szczególnym naciskiem na Powstanie Marcowe i okres Dżamahiriji,
4) Stworzenie mitu politycznego opartego o unikatową w skali całego mikroświata historię początków państwowości bialeńskiej,
5) Uczynienie Bialenii największą mikronacją w historii.

Zapraszam wszystkich do zadawania pytań, komentowania oraz dołączania do partii. ]]>