https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/ Wed, 03 Jun 2026 11:24:59 +0000 MyBB https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9076.html Tue, 20 Feb 2018 23:15:59 +0100 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9076.html Wermikulity, 20.02.2018 r.

Dzisiaj rano stawiłem się w "nadanym" (jak mnie mierzi to słowo) mi Zjednoczeniu Wermikulity. Swoje kroki natychmiast skierowałem w kierunku idącego drogą chłopa. Niestety, gdy zobaczył mnie z daleka natychmiast zaczął uciekać. Sytuacja powtórzyła się kilkukrotnie, więc wypatrzyłem z daleka utykającego starca. Zaczaiłem sie na niego w zaroślach i gdy był wystarczająco blisko wyskoczyłem na drogę.

- Stój! - krzyknąłem.

Biedak mimo okrzyku i zaskoczenia próbował uciekać, jednak lewa noga odmawiała zerwania się do szaleńczego sprintu. Dopadłem go w kilku susach i chwyciłem za manele.

- Pane! Ne bij! Ja nie winny! - łkał w dziwnym amoku staruszek.

- Ja nie pan, tylko zarządca! Ktoście?!

- Ostap! Tutejszy! Pane! Ne bij! - starzec dalej zasłaniał się rękoma.

- Nie pobiję - stwierdziłem, że do prostego człowieka najlepiej trafi prosty i krótki komunikat. - Ale prowadź do atamana.

Wystraszony Ostap wiele się nie wzbraniał. Ruszył między walącymi się chatami raz po raz zaglądając przez ramię z trwogą. 

Wreszcie stanął przed domem innym niż reszta. Dużym, zadbanym, pobielonym. Wyposażonym nawet w ganek. 

- To tutej. Ja nie chcę wchodzić - mruknął już spokojniejszy Ostap.

- Czemu?

- Boją się.

Machnąłem ręką i bez większych celebracji z hukiem otworzyłem drzwi. Z wewnątrz doszedł mnie oburzony głos:

- A tu co za łajza jak do chlewa wchodzi!

- Lester Nowowicki! Stachanowiec na Wermikulitach!

W drzwiach ukazała się twarz z niezbyt inteligentną miną. 

- Kto?!

- Baron - z niesmakiem posłużyłem się monarchofaszystowskim określeniem.

Twarz Atamana pobladła, następnie poczerwieniała i znów pobladła.

- To proszę wchodzić - mruknął.

- Gdzie znajdę kwaterę? - spytałem przestępując próg. 

Ataman tym razem popatrzył na mnie jakby zobaczył świnię na dwóch nogach.

- Kwaterę?! To pan baron na noc zostaje?!

- Stachanowiec. Tak. Oczywiście. Widzę, że czeka mnie tu wiele pracy.

Ataman znowu pobladł, ale szybko pokręcił głowa i mówi.

- Wielmożny Pan się nie przejmuje! Ja tu wszystko od lat dbam! Zadbam i w pana imieniu!

- Widziałem te walące się chaty. Tu trzeba zmian, rewolucji! - rozglądnąłem sie po izbie. - Duzo dzieci masz?

- Syna tylko. Ale on w szkole z internatem w Temeszgradzie.

- To dobrze się składa. Prowadź do jego pokoju. Tam się prześpię.

]]> Wermikulity, 20.02.2018 r.

Dzisiaj rano stawiłem się w "nadanym" (jak mnie mierzi to słowo) mi Zjednoczeniu Wermikulity. Swoje kroki natychmiast skierowałem w kierunku idącego drogą chłopa. Niestety, gdy zobaczył mnie z daleka natychmiast zaczął uciekać. Sytuacja powtórzyła się kilkukrotnie, więc wypatrzyłem z daleka utykającego starca. Zaczaiłem sie na niego w zaroślach i gdy był wystarczająco blisko wyskoczyłem na drogę.

- Stój! - krzyknąłem.

Biedak mimo okrzyku i zaskoczenia próbował uciekać, jednak lewa noga odmawiała zerwania się do szaleńczego sprintu. Dopadłem go w kilku susach i chwyciłem za manele.

- Pane! Ne bij! Ja nie winny! - łkał w dziwnym amoku staruszek.

- Ja nie pan, tylko zarządca! Ktoście?!

- Ostap! Tutejszy! Pane! Ne bij! - starzec dalej zasłaniał się rękoma.

- Nie pobiję - stwierdziłem, że do prostego człowieka najlepiej trafi prosty i krótki komunikat. - Ale prowadź do atamana.

Wystraszony Ostap wiele się nie wzbraniał. Ruszył między walącymi się chatami raz po raz zaglądając przez ramię z trwogą. 

Wreszcie stanął przed domem innym niż reszta. Dużym, zadbanym, pobielonym. Wyposażonym nawet w ganek. 

- To tutej. Ja nie chcę wchodzić - mruknął już spokojniejszy Ostap.

- Czemu?

- Boją się.

Machnąłem ręką i bez większych celebracji z hukiem otworzyłem drzwi. Z wewnątrz doszedł mnie oburzony głos:

- A tu co za łajza jak do chlewa wchodzi!

- Lester Nowowicki! Stachanowiec na Wermikulitach!

W drzwiach ukazała się twarz z niezbyt inteligentną miną. 

- Kto?!

- Baron - z niesmakiem posłużyłem się monarchofaszystowskim określeniem.

Twarz Atamana pobladła, następnie poczerwieniała i znów pobladła.

- To proszę wchodzić - mruknął.

- Gdzie znajdę kwaterę? - spytałem przestępując próg. 

Ataman tym razem popatrzył na mnie jakby zobaczył świnię na dwóch nogach.

- Kwaterę?! To pan baron na noc zostaje?!

- Stachanowiec. Tak. Oczywiście. Widzę, że czeka mnie tu wiele pracy.

Ataman znowu pobladł, ale szybko pokręcił głowa i mówi.

- Wielmożny Pan się nie przejmuje! Ja tu wszystko od lat dbam! Zadbam i w pana imieniu!

- Widziałem te walące się chaty. Tu trzeba zmian, rewolucji! - rozglądnąłem sie po izbie. - Duzo dzieci masz?

- Syna tylko. Ale on w szkole z internatem w Temeszgradzie.

- To dobrze się składa. Prowadź do jego pokoju. Tam się prześpię.

]]>