<![CDATA[Forum Republiki Bialeńskiej - Wyższe Seminarium Duchowne]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/ Thu, 04 Jun 2026 07:52:38 +0000 MyBB <![CDATA[Wykład II - Historia Kościoła Ekumenicznego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9452.html Sun, 06 May 2018 18:48:40 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9452.html [Obrazek: 2FwXC.png]

Historia Kościoła Ekumenicznego

I. Geneza i cele Kościoła Ekumenicznego
Kościół Ekumeniczny został założony 23 marca 2018 r. przez rotryjskiego biskupa Severina Castiglioniego w Meribie na terytorium Nowego Wienisławowa. Można wyróżnić trzy przyczyny powstania nowego związku wyznaniowego. Wszystkie opisane zostały w dwóch pierwszych listach apostolskich Patriarchy Linusa.

1. Bezpośrednią przyczyną był pogłębiający się konflikt między Jego Ekscelencją Severinem Castiglionim a Patriarchą Rotrii Piusem VI, który skutkował odebraniem godności kardynalskiej w dniu 22 marca 2018 r. Pius VI nie potrafił zaakceptować faktu kierowania nową mikronacją przez Castiglioniego. Sam biskup zaś miał dość przymykania oczu na grzechy, które trapiły najwyższych dostojników Kościoła Rotryjskiego. Zawłaszczyli oni Kościół niczym prywatny folwark.

2. Upadek wartości w Kościele Rotryjskim stanowił kolejną przyczynę powołania nowego Kościoła. Jak napisał Patriarcha Linus w Liście Apostolskim "Bluźniercza obrzydliwość na miejscu świętym", w Kościele Rotryjskim nie liczyły się cnoty chrześcijańskie, ale wartości ludzkie, grzeszne. Dominowała wszechpotężna żądza władzy, zaszczytów, gromadzenia bogactw i majątków. Brakowało wzajemnej współpracy, wszelkie kontakty międzyludzkie oparte były na szantażu, strachu, pogardzie i każdorazowym udowadnianiu swojej wyższości. W obłędzie tyranii, szpiegostwa, przekupstwa, zdrad, pychy i donosicielstwa oraz notorycznego łamania prawa nie było miejsca na głoszenie wartości chrześcijańskich.

Ponadto należy zauważyć, że powtórna elekcja Alberta Orańskiego w styczniu 2018 r. odbyła się z naruszeniem prawa, a więc jego wybór powinien być uznany za nieważny. Elekcja była ustawiona już wcześniej, a konklawe stanowiło fikcję, sztucznie podtrzymywaną dla rozbudzenia emocji wiernych. Jego Ekscelencja Castiglioni nie mógł znieść tego wypaczenia tradycji konklawe oraz pozostałych grzechów trapiących Rotrię.

3. Trzecią, lecz najważniejszą przyczyną erygowania Kościoła Ekumenicznego była chęć swobodnego głoszenia nauki oraz wartości wspólnych dla chrześcijaństwa niezależnie od jego nurtów, co nie jest możliwe w Kościele Rotryjskim, posiadającym sztywną doktrynę. Dzięki temu głównemu założeniu Kościoła Ekumenicznego każdy chrześcijanin w mikroświecie może znaleźć odpowiednie miejsce dla siebie w danej wspólnocie. Kościół Ekumeniczny oparty na ustroju synodalnym gwarantuje bowiem swobodę oraz możliwość demokratycznego rozstrzygania kwestii dotyczących związku wyznaniowego. Czegoś takiego zawsze biskup Severino Castiglioni gorąco pragnął.

II. Historia Kościoła Ekumenicznego

W krótkiej historii istnienia Kościoła Ekumenicznego wyróżnić możemy dwa okresy: nowowienisławowski oraz bialeński.

1. Okres nowowienisławowski trwał od 23 marca 2018 r. do 22 kwietnia 2018 r. Stolicą Kościoła była wówczas diecezja Meriba w Nowym Wienisławowie. W tym czasie Kościół dzielił się na cztery jednostki administracyjne – diecezję Meriba (na jej czele Patriarcha Linus – biskup Severino Castiglioni), diecezję wolnogradzką w Republice Bialeńskiej (na jej czele biskup Aurelio Castiglioni), diecezję warszawską w Rzeczypospolitej Obojga Narodów (na jej czele Patriarcha Linus – biskup Severino Castiglioni) oraz Kościół Prawosławny Brodrii (Kościół lokalny, na jego czele Metropolita Cyryl – biskup Tomasz Dostojewski). Oprócz wymienionych biskupów duchownym tego okresu był również ksiądz Aleksander Dostojewski. W okresie nowowienisławowskim odbyła się I sesja zwyczajna Synodu Powszechnego, na której zaakceptowano rytuał nominacji prezbiteriatu oraz episkopatu. W tym czasie zastanawiano się nad połączeniem organów Nowego Wienisławowa z organami Kościoła. Ostatecznie do tego doszło, jednakże na krótko. Pod wpływem odejścia z Kościoła Ekumenicznego oraz powrotem na łono Kościoła Rotryjskiego biskupa Aureliusza Castiglioniego, Patriarcha Linus ogłosił likwidację Kościoła Ekumenicznego, a Kościołowi Prawosławnemu Brodrii przyznał autokefalię. Nowe Wienisławowo również przestało istnieć.

2. Okres bialeński trwa od 28 kwietnia 2018 r. Rozpoczął się wówczas, gdy po kilku dniach tułaczki jako episcopus vagans biskup Severino Castiglioni wrócił do opuszczonej przez byłego syna diecezji wolnogradzkiej Kościoła Ekumenicznego i objął ją we władanie. Dnia 28 kwietnia 2018 r. ogłosił wskrzeszenie Kościoła Ekumenicznego oraz opublikował nieco zmodyfikowany Akt Węgielny. Patriarcha Linus stwierdził, że jego idea wciąż jest żywa i ma szansę osiągnąć sukces w mikroświecie oraz pomóc v-chrześcijanom w rozwoju swojej wiary. Podkreślił jednak, że nie będzie ewangelizował w tych krajach, które tej ewangelizacji nie chcą. Nową stolicą Kościoła stała się archidiecezja wolnogradzka. Chęć zostania duchownym wyraził Hewret von Thorn, który 30 kwietnia 2018 r. został diakonem. Zaś 4 maja 2018 r. Kościół Prawosławny Brodrii ponownie został włączony jako Kościół lokalny we wspólnotę Kościoła Ekumenicznego. 6 maja 2018 r. rozpoczęła się II sesja Synodu Powszechnego. Jego Świątobliwość rozpoczął dodatkowo tworzenie bazy wykładowej w nowopowstałym Wyższym Seminarium Duchownym. Arcybiskup Wolnogradu stworzył ponadto ryt wolnogradzki agapy oraz pogrzebu.

Wykład autorstwa Severina biskupa Castiglioniego będzie systematycznie uzupełniany, tworząc kronikę Kościoła
[/official2]]]> [Obrazek: 2FwXC.png]

Historia Kościoła Ekumenicznego

I. Geneza i cele Kościoła Ekumenicznego
Kościół Ekumeniczny został założony 23 marca 2018 r. przez rotryjskiego biskupa Severina Castiglioniego w Meribie na terytorium Nowego Wienisławowa. Można wyróżnić trzy przyczyny powstania nowego związku wyznaniowego. Wszystkie opisane zostały w dwóch pierwszych listach apostolskich Patriarchy Linusa.

1. Bezpośrednią przyczyną był pogłębiający się konflikt między Jego Ekscelencją Severinem Castiglionim a Patriarchą Rotrii Piusem VI, który skutkował odebraniem godności kardynalskiej w dniu 22 marca 2018 r. Pius VI nie potrafił zaakceptować faktu kierowania nową mikronacją przez Castiglioniego. Sam biskup zaś miał dość przymykania oczu na grzechy, które trapiły najwyższych dostojników Kościoła Rotryjskiego. Zawłaszczyli oni Kościół niczym prywatny folwark.

2. Upadek wartości w Kościele Rotryjskim stanowił kolejną przyczynę powołania nowego Kościoła. Jak napisał Patriarcha Linus w Liście Apostolskim "Bluźniercza obrzydliwość na miejscu świętym", w Kościele Rotryjskim nie liczyły się cnoty chrześcijańskie, ale wartości ludzkie, grzeszne. Dominowała wszechpotężna żądza władzy, zaszczytów, gromadzenia bogactw i majątków. Brakowało wzajemnej współpracy, wszelkie kontakty międzyludzkie oparte były na szantażu, strachu, pogardzie i każdorazowym udowadnianiu swojej wyższości. W obłędzie tyranii, szpiegostwa, przekupstwa, zdrad, pychy i donosicielstwa oraz notorycznego łamania prawa nie było miejsca na głoszenie wartości chrześcijańskich.

Ponadto należy zauważyć, że powtórna elekcja Alberta Orańskiego w styczniu 2018 r. odbyła się z naruszeniem prawa, a więc jego wybór powinien być uznany za nieważny. Elekcja była ustawiona już wcześniej, a konklawe stanowiło fikcję, sztucznie podtrzymywaną dla rozbudzenia emocji wiernych. Jego Ekscelencja Castiglioni nie mógł znieść tego wypaczenia tradycji konklawe oraz pozostałych grzechów trapiących Rotrię.

3. Trzecią, lecz najważniejszą przyczyną erygowania Kościoła Ekumenicznego była chęć swobodnego głoszenia nauki oraz wartości wspólnych dla chrześcijaństwa niezależnie od jego nurtów, co nie jest możliwe w Kościele Rotryjskim, posiadającym sztywną doktrynę. Dzięki temu głównemu założeniu Kościoła Ekumenicznego każdy chrześcijanin w mikroświecie może znaleźć odpowiednie miejsce dla siebie w danej wspólnocie. Kościół Ekumeniczny oparty na ustroju synodalnym gwarantuje bowiem swobodę oraz możliwość demokratycznego rozstrzygania kwestii dotyczących związku wyznaniowego. Czegoś takiego zawsze biskup Severino Castiglioni gorąco pragnął.

II. Historia Kościoła Ekumenicznego

W krótkiej historii istnienia Kościoła Ekumenicznego wyróżnić możemy dwa okresy: nowowienisławowski oraz bialeński.

1. Okres nowowienisławowski trwał od 23 marca 2018 r. do 22 kwietnia 2018 r. Stolicą Kościoła była wówczas diecezja Meriba w Nowym Wienisławowie. W tym czasie Kościół dzielił się na cztery jednostki administracyjne – diecezję Meriba (na jej czele Patriarcha Linus – biskup Severino Castiglioni), diecezję wolnogradzką w Republice Bialeńskiej (na jej czele biskup Aurelio Castiglioni), diecezję warszawską w Rzeczypospolitej Obojga Narodów (na jej czele Patriarcha Linus – biskup Severino Castiglioni) oraz Kościół Prawosławny Brodrii (Kościół lokalny, na jego czele Metropolita Cyryl – biskup Tomasz Dostojewski). Oprócz wymienionych biskupów duchownym tego okresu był również ksiądz Aleksander Dostojewski. W okresie nowowienisławowskim odbyła się I sesja zwyczajna Synodu Powszechnego, na której zaakceptowano rytuał nominacji prezbiteriatu oraz episkopatu. W tym czasie zastanawiano się nad połączeniem organów Nowego Wienisławowa z organami Kościoła. Ostatecznie do tego doszło, jednakże na krótko. Pod wpływem odejścia z Kościoła Ekumenicznego oraz powrotem na łono Kościoła Rotryjskiego biskupa Aureliusza Castiglioniego, Patriarcha Linus ogłosił likwidację Kościoła Ekumenicznego, a Kościołowi Prawosławnemu Brodrii przyznał autokefalię. Nowe Wienisławowo również przestało istnieć.

2. Okres bialeński trwa od 28 kwietnia 2018 r. Rozpoczął się wówczas, gdy po kilku dniach tułaczki jako episcopus vagans biskup Severino Castiglioni wrócił do opuszczonej przez byłego syna diecezji wolnogradzkiej Kościoła Ekumenicznego i objął ją we władanie. Dnia 28 kwietnia 2018 r. ogłosił wskrzeszenie Kościoła Ekumenicznego oraz opublikował nieco zmodyfikowany Akt Węgielny. Patriarcha Linus stwierdził, że jego idea wciąż jest żywa i ma szansę osiągnąć sukces w mikroświecie oraz pomóc v-chrześcijanom w rozwoju swojej wiary. Podkreślił jednak, że nie będzie ewangelizował w tych krajach, które tej ewangelizacji nie chcą. Nową stolicą Kościoła stała się archidiecezja wolnogradzka. Chęć zostania duchownym wyraził Hewret von Thorn, który 30 kwietnia 2018 r. został diakonem. Zaś 4 maja 2018 r. Kościół Prawosławny Brodrii ponownie został włączony jako Kościół lokalny we wspólnotę Kościoła Ekumenicznego. 6 maja 2018 r. rozpoczęła się II sesja Synodu Powszechnego. Jego Świątobliwość rozpoczął dodatkowo tworzenie bazy wykładowej w nowopowstałym Wyższym Seminarium Duchownym. Arcybiskup Wolnogradu stworzył ponadto ryt wolnogradzki agapy oraz pogrzebu.

Wykład autorstwa Severina biskupa Castiglioniego będzie systematycznie uzupełniany, tworząc kronikę Kościoła
[/official2]]]> <![CDATA[Wykład I - Katechizm Kościoła Ekumenicznego]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9424.html Wed, 02 May 2018 12:56:33 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9424.html [Obrazek: 2FwXC.png]

Katechizm Kościoła Ekumenicznego, czyli czym jest chrześcijaństwo?

I. Elementy wyróżniające chrześcijaństwo od innych religii
1. Jezus jest wcieleniem Boga. Nikt nie wie jak, jednak to sam Bóg stał się w pełni człowiekiem, by pokazać nam, jak to uczynić.
2. Jezus-Bóg umarł, aby znów zmartwychwstać, by dzielić z nami, nawet obecnie, nie tylko zwycięstwo nad śmiercią, ale również boskie ożywienie: chwałę.
3. Chociaż nasz świat materialny i życie są niewyrażalnie cenne, to nie są one ani wartościowe ani wieczne tak jak nasza dusza — iskra Boża w nas. Tak więc, gdy duch walczy w nas z materią, chcemy, by duch zwyciężał — przynajmniej chcemy tego.
4. Otwarcie okazujemy naszą chrześcijańską wiarę w cotygodniowym posiłku, w którym Chrystus jest prawdziwie obecny, oraz w służebno-uzdrawiającej wspólnocie. Teraz Jezus nie ma fizycznych rąk ani serca za wyjątkiem naszych rąk i naszych serc. Jesteśmy Chrystusem na ziemi.

Podstawami chrześcijaństwa są zatem: wcielenie; zmartwychwstanie, prymat ducha w nas; oddająca cześć Bogu, służebna wspólnota.

Prezbiter lub biskup Kościoła Ekumenicznego winien te prawdy wiary akceptować, żyć według nich oraz ich nauczać we wspólnocie, do której jest posłany. Jeśli się nie akceptuje tych podstaw wiary, to można być doskonałym człowiekiem, moralną potęgą, ale nie chrześcijaninem - a przez to na mocy Kanonu I Aktu Węgielnego nie można być członkiem Kościoła Ekumenicznego. Ponadto winien pamiętać, że Kościół jest otwarty na odzwierciedlanie wszystkich nurtów chrześcijaństwa, które powstały w ciągu dziejów.

II. Jak powinien postępować chrześcijanin?

Nie wystarcza człowiekowi prawdę poznać, trzeba według tej prawdy żyć. Podstawowym prawem życia chrześcijańskiego jest miłość, tj. obowiązek kochania Boga ponad wszystko, a bliźniego z miłości dla Boga jak siebie samego. Miłość to największe przykazanie, naucza Chrystus. W niej, według słów św. Pawła, zawiera się całe Prawo. A miłość prawdziwa to nie słowa, ani bezpłodne uczucia, - ona się przejawia w czynach: kochać Boga, to poddawać swoją wolę woli Bożej i służyć Mu. Wola Boża objawia się sposobem przyrodzonym w głosie sumienia, które uczy człowieka odróżniać dobro od zła, obowiązek od grzechu. Praktyka chrześcijańskiej miłości braterskiej jest jakby streszczona w tych dwóch dobrze znanych zasadach: "Nie czyń drugiemu tego, co tobie niemiło." - "Czyń tak bliźniemu, jakbyś chciał, by on tobie czynił."

Kochać siebie dla siebie, to egoizm. Rozsądna i chrześcijańska miłość samego siebie nakazuje walkę z namiętnościami, którymi są głównie według słów św. Jana Apostoła (1J 2, 16): "pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia", czyli zmysłowość, skąpstwo i pycha. Musimy koniecznie i bezustannie walczyć ze złymi skłonnościami, jeżeli chcemy, by nastało w nas panowanie miłości. Bądźmy umiarkowani, to znaczy wstrzemięźliwi i czyści, miłujmy pracę fizyczną lub umysłową; bądźmy hojni i chętnie dawajmy. Brzydźmy się pijaństwem, nieczystością, grzeszną rozrywką, bezpłodnym marnotrawstwem i lenistwem, chciwym wyzyskiwaniem pracy drugich. Bądźmy natomiast pokorni i poddajmy dusze nasze Bogu nie zazdroszcząc bliźnim ich powodzenia. Dobrze zrozumiana miłość samego siebie łączy się ściśle z miłością Boga i bliźniego.

Źródła na bazie których dnia 2 maja 2018 r. w drugim miesiącu pontyfikatu kompilacji tej dokonał Jego Świątobliwość Linus
W. O'Malley SJ - 4 rzeczy, które czynią z Ciebie chrześcijanina
Krótki zbiór zasad życia chrześcijańskiego ułożony przez kardynała Merciera[/align][/official2]]]> [Obrazek: 2FwXC.png]

Katechizm Kościoła Ekumenicznego, czyli czym jest chrześcijaństwo?

I. Elementy wyróżniające chrześcijaństwo od innych religii
1. Jezus jest wcieleniem Boga. Nikt nie wie jak, jednak to sam Bóg stał się w pełni człowiekiem, by pokazać nam, jak to uczynić.
2. Jezus-Bóg umarł, aby znów zmartwychwstać, by dzielić z nami, nawet obecnie, nie tylko zwycięstwo nad śmiercią, ale również boskie ożywienie: chwałę.
3. Chociaż nasz świat materialny i życie są niewyrażalnie cenne, to nie są one ani wartościowe ani wieczne tak jak nasza dusza — iskra Boża w nas. Tak więc, gdy duch walczy w nas z materią, chcemy, by duch zwyciężał — przynajmniej chcemy tego.
4. Otwarcie okazujemy naszą chrześcijańską wiarę w cotygodniowym posiłku, w którym Chrystus jest prawdziwie obecny, oraz w służebno-uzdrawiającej wspólnocie. Teraz Jezus nie ma fizycznych rąk ani serca za wyjątkiem naszych rąk i naszych serc. Jesteśmy Chrystusem na ziemi.

Podstawami chrześcijaństwa są zatem: wcielenie; zmartwychwstanie, prymat ducha w nas; oddająca cześć Bogu, służebna wspólnota.

Prezbiter lub biskup Kościoła Ekumenicznego winien te prawdy wiary akceptować, żyć według nich oraz ich nauczać we wspólnocie, do której jest posłany. Jeśli się nie akceptuje tych podstaw wiary, to można być doskonałym człowiekiem, moralną potęgą, ale nie chrześcijaninem - a przez to na mocy Kanonu I Aktu Węgielnego nie można być członkiem Kościoła Ekumenicznego. Ponadto winien pamiętać, że Kościół jest otwarty na odzwierciedlanie wszystkich nurtów chrześcijaństwa, które powstały w ciągu dziejów.

II. Jak powinien postępować chrześcijanin?

Nie wystarcza człowiekowi prawdę poznać, trzeba według tej prawdy żyć. Podstawowym prawem życia chrześcijańskiego jest miłość, tj. obowiązek kochania Boga ponad wszystko, a bliźniego z miłości dla Boga jak siebie samego. Miłość to największe przykazanie, naucza Chrystus. W niej, według słów św. Pawła, zawiera się całe Prawo. A miłość prawdziwa to nie słowa, ani bezpłodne uczucia, - ona się przejawia w czynach: kochać Boga, to poddawać swoją wolę woli Bożej i służyć Mu. Wola Boża objawia się sposobem przyrodzonym w głosie sumienia, które uczy człowieka odróżniać dobro od zła, obowiązek od grzechu. Praktyka chrześcijańskiej miłości braterskiej jest jakby streszczona w tych dwóch dobrze znanych zasadach: "Nie czyń drugiemu tego, co tobie niemiło." - "Czyń tak bliźniemu, jakbyś chciał, by on tobie czynił."

Kochać siebie dla siebie, to egoizm. Rozsądna i chrześcijańska miłość samego siebie nakazuje walkę z namiętnościami, którymi są głównie według słów św. Jana Apostoła (1J 2, 16): "pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia", czyli zmysłowość, skąpstwo i pycha. Musimy koniecznie i bezustannie walczyć ze złymi skłonnościami, jeżeli chcemy, by nastało w nas panowanie miłości. Bądźmy umiarkowani, to znaczy wstrzemięźliwi i czyści, miłujmy pracę fizyczną lub umysłową; bądźmy hojni i chętnie dawajmy. Brzydźmy się pijaństwem, nieczystością, grzeszną rozrywką, bezpłodnym marnotrawstwem i lenistwem, chciwym wyzyskiwaniem pracy drugich. Bądźmy natomiast pokorni i poddajmy dusze nasze Bogu nie zazdroszcząc bliźnim ich powodzenia. Dobrze zrozumiana miłość samego siebie łączy się ściśle z miłością Boga i bliźniego.

Źródła na bazie których dnia 2 maja 2018 r. w drugim miesiącu pontyfikatu kompilacji tej dokonał Jego Świątobliwość Linus
W. O'Malley SJ - 4 rzeczy, które czynią z Ciebie chrześcijanina
Krótki zbiór zasad życia chrześcijańskiego ułożony przez kardynała Merciera[/align][/official2]]]> <![CDATA[Wniosek o powołanie do służby]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9398.html Sun, 29 Apr 2018 23:32:17 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9398.html
Chcąc umocnić swoją wiarę, przeżyć nowe narodzenie, poznać Boga oraz wielbić i miłować Go, a ostatecznie głosić jedyne słuszne Słowo Boże, zwracam się z prośbą o powołanie do służby i włączenie do stanu duchownego.

/- HvT]]>
Chcąc umocnić swoją wiarę, przeżyć nowe narodzenie, poznać Boga oraz wielbić i miłować Go, a ostatecznie głosić jedyne słuszne Słowo Boże, zwracam się z prośbą o powołanie do służby i włączenie do stanu duchownego.

/- HvT]]> <![CDATA[Księgi liturgiczne]]> https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9385.html Sat, 28 Apr 2018 19:31:28 +0200 https://vonthorn.sarmacja.org/galeria/archive/bialenia/spolecznosc/thread-9385.html [Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał nominacji diakonatu
Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi diakon-nominat N. w białej albie, a na końcu biskup N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup siada na przygotowanym tronie, a diakon-nominat klęka przed nim. Biskup zadaje mu pytanie:

Biskup: Czy chcesz wiernie pełnić urząd diakona Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa oraz pełnić funkcje służebne w Kościele, być członkiem wspólnoty lokalnej, uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego oraz przygotowywać się godnie do przyjęcia nominacji prezbiteriatu?

Prezbiter: Chcę, z Bożą pomocą.

B: Czy przyrzekasz przestrzegać przepisów Aktu Węgielnego, wszelkich praw wydanych przez Synod Powszechny, Patriarchę Kościoła oraz Twoich bezpośrednich zwierzchników?

P: Przyrzekam. Tak mi dopomóż Bóg!

Biskup nakłada ręce na głowę diakona-nominata i mówi:

B: Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię diakonem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij dalmatykę oraz idź zdobywać wiedzę teologiczną, służyć prezbiterom i biskupom, głosić w mikroświecie naukę Pana Jezusa, a także rozpowszechniać płynące z niej wartości w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

P: Amen.

Biskup nakłada diakonowi dalmatykę, a następnie podnosi go z kolan oraz wymienia z nim znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.
[/official2]


[official2]
[Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał nominacji prezbiteriatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi prezbiter-nominat N. w białej albie, a na końcu biskup N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup siada na przygotowanym tronie, a prezbiter-nominat klęka przed nim. Biskup zadaje mu pytanie:

Biskup: Czy chcesz wiernie pełnić urząd prezbitera Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa, być członkiem wspólnoty lokalnej oraz uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego?

P(rezbiter): Chcę, z Bożą pomocą.

B: Czy ponownie przyrzekasz przestrzegać przepisów Aktu Węgielnego, wszelkich praw wydanych przez Synod Powszechny, Patriarchę Kościoła oraz Twoich bezpośrednich zwierzchników?

P: Przyrzekam. Tak mi dopomóż Bóg!

Biskup nakłada ręce na głowę prezbitera-nominata i mówi:

B: Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię prezbiterem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij ornat oraz idź głosić w mikroświecie naukę Pana Jezusa oraz rozpowszechniać płynące z niej wartości w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

P: Amen.

Biskup nakłada prezbiterowi ornat, a następnie podnosi go z kolan oraz wymienia z nim znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.
[/official2]


[official2]
[Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał nominacji episkopatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi biskup-nominat N. w białej albie oraz ornacie, a na końcu biskup-szafarz N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa-szafarza świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup-szafarz siada na przygotowanym tronie, a biskup-nominat klęka przed nim. Biskup-szafarz zadaje mu pytanie:

Biskup-szafarz: Czy chcesz wiernie pełnić urząd biskupa Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa, opiekować się powierzonymi wiernymi, stać na czele wspólnoty lokalnej oraz uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego?

Biskup-nominat: Chcę. Tak mi dopomóż Bóg!

Bs: Czy jesteś gotowy do ewentualnego przyjęcia w przyszłości godności Patriarchy Kościoła?

Bn: Tak, z Bożą pomocą.

Biskup-szafarz nakłada ręce na głowę biskupa-nominata mówi:

Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię biskupem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij pierścień, mitrę oraz pastorał i czuwaj nad owczarnią, nad którą pasterzem zostałeś ustanowiony w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

Bn: Amen.

Biskup-szafarz wkłada na palec biskupa-nominata pierścień, nakłada na głowę mitrę, a następnie podnosi go z kolan i wręcza pastorał. Biskupi wymieniają ze sobą znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.
[/official2]

[official2]
[Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał pogrzebu w rycie wolnogradzkim

Do ołtarza, przed którym na katafalku znajduje się trumna zmarłego N. zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi celebrans N. w białej albie oraz fioletowym ornacie. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie rozpoczynają sprawowanie Agapy za zmarłego. Po jej zakończeniu celebrans okadza trumnę oraz skrapia ją wodą święconą. Po chwili milczenia celebrans przebiera się w fioletową kapę oraz wraz z wiernymi udaje się w procesji za trumną na cmentarz przy dźwiękach Psalmu 129. Po przybyciu na miejsce celebrans przemawia:

Celebrans: Wypełniając chrześcijański obowiązek pożegnania v-zmarłego Brata/Siostry, który opuścił kreowaną przez siebie postać, oddajmy mu hołd oraz prośmy o wytchnienie dla niego w realnym świecie. Ciebie prosimy...

Wierni: ...wysłuchaj nas Panie!

Po tych słowach trumna zostaje złożona do grobu. Celebrans zaś chwyta grudkę ziemi i rzucając ją na trumnę mówi:

C: Ze świata realnego przybyłeś i do świata realnego powracasz. Żyj w pokoju!

W: Amen.

Następnie gest celebransa powtarza każdy uczestnik pogrzebu. Rozbrzmiewa pieśń "Witaj Królowo". Uroczystości pogrzebowe dobiegły końca.
[/official2]]]> [Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał nominacji diakonatu
Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi diakon-nominat N. w białej albie, a na końcu biskup N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup siada na przygotowanym tronie, a diakon-nominat klęka przed nim. Biskup zadaje mu pytanie:

Biskup: Czy chcesz wiernie pełnić urząd diakona Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa oraz pełnić funkcje służebne w Kościele, być członkiem wspólnoty lokalnej, uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego oraz przygotowywać się godnie do przyjęcia nominacji prezbiteriatu?

Prezbiter: Chcę, z Bożą pomocą.

B: Czy przyrzekasz przestrzegać przepisów Aktu Węgielnego, wszelkich praw wydanych przez Synod Powszechny, Patriarchę Kościoła oraz Twoich bezpośrednich zwierzchników?

P: Przyrzekam. Tak mi dopomóż Bóg!

Biskup nakłada ręce na głowę diakona-nominata i mówi:

B: Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię diakonem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij dalmatykę oraz idź zdobywać wiedzę teologiczną, służyć prezbiterom i biskupom, głosić w mikroświecie naukę Pana Jezusa, a także rozpowszechniać płynące z niej wartości w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

P: Amen.

Biskup nakłada diakonowi dalmatykę, a następnie podnosi go z kolan oraz wymienia z nim znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.
[/official2]


[official2]
[Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał nominacji prezbiteriatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi prezbiter-nominat N. w białej albie, a na końcu biskup N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup siada na przygotowanym tronie, a prezbiter-nominat klęka przed nim. Biskup zadaje mu pytanie:

Biskup: Czy chcesz wiernie pełnić urząd prezbitera Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa, być członkiem wspólnoty lokalnej oraz uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego?

P(rezbiter): Chcę, z Bożą pomocą.

B: Czy ponownie przyrzekasz przestrzegać przepisów Aktu Węgielnego, wszelkich praw wydanych przez Synod Powszechny, Patriarchę Kościoła oraz Twoich bezpośrednich zwierzchników?

P: Przyrzekam. Tak mi dopomóż Bóg!

Biskup nakłada ręce na głowę prezbitera-nominata i mówi:

B: Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię prezbiterem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij ornat oraz idź głosić w mikroświecie naukę Pana Jezusa oraz rozpowszechniać płynące z niej wartości w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

P: Amen.

Biskup nakłada prezbiterowi ornat, a następnie podnosi go z kolan oraz wymienia z nim znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.
[/official2]


[official2]
[Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał nominacji episkopatu

Do ołtarza zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi biskup-nominat N. w białej albie oraz ornacie, a na końcu biskup-szafarz N., ubrany w białą albę oraz narzucony na nią ornat. Na głowie biskupa-szafarza świeci mitra, a w ręku trzyma pastorał. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie biskup-szafarz siada na przygotowanym tronie, a biskup-nominat klęka przed nim. Biskup-szafarz zadaje mu pytanie:

Biskup-szafarz: Czy chcesz wiernie pełnić urząd biskupa Kościoła Ekumenicznego, gorliwie głosić w mikroświecie naukę Chrystusa, opiekować się powierzonymi wiernymi, stać na czele wspólnoty lokalnej oraz uczestniczyć w sesjach Synodu Powszechnego?

Biskup-nominat: Chcę. Tak mi dopomóż Bóg!

Bs: Czy jesteś gotowy do ewentualnego przyjęcia w przyszłości godności Patriarchy Kościoła?

Bn: Tak, z Bożą pomocą.

Biskup-szafarz nakłada ręce na głowę biskupa-nominata mówi:

Ja, N. biskup N., na mocy nadanego mi przez Akt Węgielny prawa, w obliczu Boga oraz wszystkich tu obecnych, nominuję Cię biskupem Kościoła Ekumenicznego. Przyjmij pierścień, mitrę oraz pastorał i czuwaj nad owczarnią, nad którą pasterzem zostałeś ustanowiony w imię Ojca + Syna + Ducha Świętego.

Bn: Amen.

Biskup-szafarz wkłada na palec biskupa-nominata pierścień, nakłada na głowę mitrę, a następnie podnosi go z kolan i wręcza pastorał. Biskupi wymieniają ze sobą znak pokoju. Uroczystość dobiega końca.
[/official2]

[official2]
[Obrazek: 2DFki.png]

Rytuał pogrzebu w rycie wolnogradzkim

Do ołtarza, przed którym na katafalku znajduje się trumna zmarłego N. zbliża się krótka procesja. Na jej czele kroczy krucyferariusz, dwaj akolici ze świecami, za nimi celebrans N. w białej albie oraz fioletowym ornacie. Gdy dochodzą przed ołtarz, kłaniają się z szacunkiem przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Następnie rozpoczynają sprawowanie Agapy za zmarłego. Po jej zakończeniu celebrans okadza trumnę oraz skrapia ją wodą święconą. Po chwili milczenia celebrans przebiera się w fioletową kapę oraz wraz z wiernymi udaje się w procesji za trumną na cmentarz przy dźwiękach Psalmu 129. Po przybyciu na miejsce celebrans przemawia:

Celebrans: Wypełniając chrześcijański obowiązek pożegnania v-zmarłego Brata/Siostry, który opuścił kreowaną przez siebie postać, oddajmy mu hołd oraz prośmy o wytchnienie dla niego w realnym świecie. Ciebie prosimy...

Wierni: ...wysłuchaj nas Panie!

Po tych słowach trumna zostaje złożona do grobu. Celebrans zaś chwyta grudkę ziemi i rzucając ją na trumnę mówi:

C: Ze świata realnego przybyłeś i do świata realnego powracasz. Żyj w pokoju!

W: Amen.

Następnie gest celebransa powtarza każdy uczestnik pogrzebu. Rozbrzmiewa pieśń "Witaj Królowo". Uroczystości pogrzebowe dobiegły końca.
[/official2]]]>