Forum Republiki Bialeńskiej - Sala Historyczna

Mikronacyjne wykopaliska

Sun, 19 Feb 2017 12:33:04 +0100

Patrzcie, co ja znalazłem!

[ATTACHMENT NOT FOUND]

Historia Ronona DEX

Tue, 22 Mar 2016 17:13:30 +0100

Ronon Dex urodził się w V-świecie 3 stycznia 2014 jako Krzysztof Razorblade. Uzyskał obywatelstwo Republiki Bialeńskiej w dniu 9 stycznia 2014, z rąk ówczesnego Prezydenta RB – Andrzeja Swarzewskiego, na którego prośbę podjął się misji stworzenia Bieleńskich Sił Zbrojnych. Było to główna działalność Krzysztofa R. – dosłużył się stopnia Marszałka Bialenii. Oprócz tego zajmował się też kartografią, różnistymi „duperelkami” i po pewnym czasie również działalnością gospodarczą. Niestety działalność nie była pasmem sukcesów… Inicjatywy jakoś nie trafiały do innych mieszkańców RB, był obwiniany jednocześnie za „walkę z narracją” oraz za jej nadmiar, o rzekome sprzyjanie Sarmacji, popadał w konflikty - z Kucami, z Kaniewskim czy ze stronnikami Jahołdajewszczyzny. W końcu go to wszystko zmęczyło i postanowił od Bialenii odpocząć. Zamknął swoją działalność gospodarczą, zrezygnował ze stanowisk i 2 lutego 2015, po 13 miesiącach działalności dokonał zgodnie z prawem RB aktu eutanazji postaci Krzysztofa Razorblade.

W rzeczywistości Krzysztof przyjął personalia Ronon Dex i wykorzystał możliwości jakie dawał mu wcześniejszy udział w Bialeńskim Programie Kosmicznym, prace na badaniami V-Kosmosu oraz posiadanie firmy Razor Air Tech produkującej m.in. statki kosmiczne. Zbudowano bowiem dwa duże (235m długości) statki międzyplanetarne typu Eksplorator dla BAK oraz trzeci, z prywatnych środków właściciela firmy. Ekspolorator-01 w barwach RB od 1 października 2014 dokonywał badań naszego układu planetarnego, a Ekspolorator-02 zabrał w listopadzie tegoż roku Konstantego J. Michalskiego z misją dyplomatyczną na Micrę. Ten trzeci statek kosmiczny był w dyspozycji firmy RAT czyli w zasadzie jej właściciela, razem z pokładowym samolotem kosmicznym USK-1 Hermes. To właśnie tym statkiem Ronon Dex udał się na samowygnanie w głąb układu planetarnego.

[attachment id=1 msg=41825]

Od początku zamierzonym celem była największa planeta układu, ogromny (średnica 685000km) gazowy gigant nazwany Gigasem – mający jak to wynikało z wcześniejszych badań 8 dużych księżyców (i nieustaloną liczbę małych skał krążących po orbicie planety), z których trzy najbliższe planecie nadawały się do zamieszkania. Posiadały bowiem zdatna do oddychania atmosferę, duże ilości wody i ciążenie zbliżone do tego na Pollinie. To tam skierował się Ronon na pokładzie Eksploratora-RAT.

[attachment id=19 msg=41825]

Po długiej podróży dotarł na orbitę Gigasa i skierował swój statek ku najbliższemu księżycowi, którego warunki najlepiej rokowały zamieszkaniu. Nie pomylił się, ale po przybyciu na jego orbitę dokonał zdumiewającego odkrycia… Odnalazł bowiem ogromny, ponad sześciokrotnie większy od swojego statek kosmiczny. Było to wyraźnie dzieło nieznanej, bardzo zaawansowanej cywilizacji. Statek nie odpowiadał na próby nawiązania łączności. Wykorzystując Hermesa udał się więc Ronon na jego pokład.

[attachment id=3 msg=41825]

Ale statek był pusty… to znaczy nie było na nim żadnej żywej istoty, bo ładownie były pełne, a sam statek wyraźnie sprawiał wrażenie jednostki kolonizacyjnej i do tego był całkowicie sprawny. Nieznane były przyczyny opuszczenia go przez załogę…

[attachment id=13 msg=41825]

Na księżycu Gigas I odkrył jednak Ronon prymitywną i niewielką „cywilizację” – ludzi na poziomie ledwo umiejętności obróbki metalu, żyjących głównie w rolniczych enklawach, zmagających się z przyrodą księżyca. Chociaż starali się stworzyć rozwijająca się cywilizację i osiągali w tym zdumiewając rezultaty. Jasne było, że przybyli tym ogromnym statkiem – ale nie udało się wyjaśnić co się wydarzyło i dlaczego statek był opuszczony, a mieszkańcy na tak nikłym stopniu rozwoju cywilizacyjnego. Byli to potomkowie dawnej załogi czy może jacyś ludzie przywiezieni jako niewolnicy, siła robocza i na skutek nieznanych okoliczności pozostawieni samymi sobie?

[attachment id=18 msg=41825]

Ronon Dex zamieszkał wśród nich… Górując cywilizacyjnie nad tubylcami szybko osiągnął wysoką pozycję w tym prymitywnym społeczeństwie, będąc faktycznie władcą choć bynajmniej nie to było jego celem. Postanowił jednak poprowadzić to społeczeństwo ku cywilizacyjnemu rozwojowi – wykorzystując zasoby przywiezione Eksploratorem, zasoby odkrytego statku nieznanej cywilizacji oraz wykorzystując nabytą wcześniej wiedzę. Powołał do życia „Cesarstwo Gigasa i Jego Księżyców” – obejmujące osiem wielkich księżyców gazowej planety.

[attachment id=20 msg=41825]

Flaga samozwańczego Cesarstwa jest czerwono-biała – na czerwonym tle umieszczono białe koło symbolizujące planetę Gigas oraz osiem białych pasów, które symbolizują 8 wielkich księżyców.

„Cesarstwo” obejmuje poza samą planetą (czysto teoretycznie, bo przecież to ogromna kula gazu w kosmosie) następujące księżyce:

[attachment id=5 msg=41825]

1. Gigas I
- średnica 15300 km,
- atmosfera o ciśnieniu zbliżonym do atmosfery Pollinu (Azot 72%, Tlen 25%, 1% Dwutlenek węgla, 1% Argon, 1% Inne gazy)
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości ok. 98 tys. km.
- zdatny do życia człowieka, zdjęcia wskazują na obecność życia (bogatej roślinności)
- grawitacja - 1,15 ciążenia Pollinu.

[attachment id=6 msg=41825]

2. Gigas II
- średnica 10890 km,
- atmosfera o ciśnieniu zbliżonym do atmosfery Pollinu (Azot 70%, Tlen 21%, Hel 6%, 1% Dwutlenek węgla, 1% Argon, 1% Inne gazy),
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości 132 tys. km.
- zdatny do życia człowieka, zdjęcia wskazują na obecność roślinności i wody.
- grawitacja - 0,9 ciążenia Pollinu.

[attachment id=7 msg=41825]

3. Gigas III
- średnica 13510 km,
- atmosfera o ciśnieniu zbliżonym do atmosfery Pollinu (Azot 71%, Tlen 23%, 3% Dwutlenek węgla, 1% Argon, 2% Inne gazy),
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości 171 tys. km.
- zdatny do życia człowieka, choć panują na nim głownie dość niskie temperatury, a większość planety pokrywa lód.
- grawitacja - 1,05 ciążenia Pollinu.

[attachment id=8 msg=41825]

4. Gigas IV
- średnica 5150 km,
- bardzo gęsta atmosfera złożona w 98% z azotu oraz w 2% z metanu.
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości ok. 447 tys. km.

[attachment id=9 msg=41825]

5. Gigas V
- średnica 1425 km,
- brak atmosfery,
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości 1132 tys. km.

[attachment id=10 msg=41825]

6. Gigas VI
- średnica 7155 km,
- brak atmosfery,
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości 1250 tys. km.

[attachment id=11 msg=41825]

7. Gigas VI
- średnica 9890 km,
- rozrzedzona atmosfera, głównie dwutlenek węgla,
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości 1980 tys. km.

[attachment id=12 msg=41825]

8. Gigas VIII
- średnica 9990 km,
- rozrzedzona atmosfera, głównie tlen,
- skalisty, okrąża Gigasa w średniej odległości 2250 tys. km.

Czas jaki Ronon Dex spędził na księżycach Gigasa poświęcił na rozwój cywilizacyjny tamtejszego społeczeństwa (które obecnie osiągnęło poziom cywilizacyjny podobny jak na Pollinie, a nawet wykorzystując zdobycze ze „statku” momentami nieco wyższy, jeśli chodzi o poruszanie się w kosmosie i na nieprzyjaznych środowiskowo ciałach niebieskich) i badanie swojego „Cesarstwa”. Zasiedlono pozostałe dwa najbliższe planecie księżyce, choć Gigasa III w zasadzie tylko badawczo, bo panują tam jednak niskie temperatury i wieczna zima. Na dwóch innych umieścił kopalnie cennych metali i minerałów.

Ronon jednak zatęsknił za Bialenią, ciekawy był jak funkcjonuje kraj, któremu poświęcił 13 miesięcy swojego v-życia… Chciał sprawdzić co tam słychać u ludzi, których uważał swego czasu za przyjaciół, ale i ciekaw był co słychać u „wrogów”. Upewniwszy się, że w jego nowym domu wszystko rozwija się po jego myśli, wyruszył w podróż ku Pollinowi. Odbył ją na starym, wiernym Eksploratorze, gdyż „Zagubiony Wędrowiec” (jak nazwał swego znaleziony statek kosmiczny), pełni rolę latającej stolicy jego samozwańczego cesarstwa.

[attachment id=14 msg=41825]

21 marca 2016 dotarł na orbitę Pollinu i za pomocą samolotu kosmicznego Hermes udał się do Republiki Bialeńskiej – gdzie pomimo nierozpoznania przez obecną władzę RB uzyskał zgodę na lądowanie.

[attachment id=15 msg=41825]

Ciekawe jak potoczą sie dalsze losy Ronona i czy ponownie zaaklimatyzuje się w Bialenii? Czas pokaże...

Legendy kucowe (Fiodor, 21 listopada)

Sat, 30 Jan 2016 20:47:42 +0100

Tu można wrzucać swoje legendy o Kucach.
Legenda o wyjaśnieniu nazwy Kuca:
Przed wiekami, gdy Bialenię zamieszkiwały plemiona Sarmatów i Teutończyków zobaczono z wschodniego brzegu statki prymitywne i tratwy z dziwnymi stworzeniami na sobie. Stworzenia te były różnorakie i chodziły na czterech kopytach. Jedne miały rogi magiczne, drugie miały skrzydła umożliwiające latanie, a trzecie miały siłę niezwykłą. Stworzeniami tymi rządziły niepodzielnie 3 Księżniczki, które posiadały wszystkie zdolności tych stworzeń i ich rada składająca się z 6 przedstawicielek stworzeń. Sarmaci i Teutończycy znajdując ich niedaleko brzegu zaatakowali rabując, gwałcąc i zabijając te stworzenia. Następnego dnia zwołano Radę i Księżniczki, które objaśniły plan przeciwko plemionom. Skrzydlaci żołnierze oczekując w powietrzu postanowili za pomocą mocy kontroli nad pogodą zmniejszyć temperaturę. Rogaci uczeni stworzeń postanowili przygotować obronę, a zwykłe stworzenia z siłą niezwykłą zaatakowały z frontu. Zacięta i krwawa walka zakończyła się niewielkim statystycznie zwycięstwem stworzeń. Sarmaci i Teutończycy uciekający z tamtych terenów z powodu bólu nóg i tego, że musieli przez ten ból kucać nazwali stworzenia Kucami.

Jahołdzki Instytut Historyczny [PRZENIESIONO Z AJ]

Wed, 17 Sep 2014 22:35:29 +0200

W tym miejscu będą przedstawiane zebrane dokumenty odnośnie historii Jahołdajewszczyzny. Poszukujemy wolontariuszy, którzy zechcieliby również pomóc w badaniu historii tego pięknego regionu.

Pytania z wczorajszego konkursu

Tue, 02 Sep 2014 18:36:45 +0200

Jak wiadomo, wczoraj odbył się konkurs z historii najnowszej RB. Dla potomności, umieszczę tu zapis wprowadzenia do niego oraz wszystkie pytania wraz z odpowiedziami. Zwycięzcą konkursu został Andrzej, dzięki czemu wygrał dwa folwarki. Głównym organizatorem i pomysłodawcą jestem ja. Niestety, nie mogłem zostać do końca konkursu (w moim imieniu dokończył go Marcin, za co serdecznie mu dziękuję), ale z tego co zauważyłem, okazał się on bardzo trudny nawet dla starych wyjadaczy. Punktacji końcowej niestety nie mogę przedstawić z oczywistych względów.

Cytat:A teraz pora na konkurs z najnowszej historii RB. Do wygrania są nadania! Prowadzę ja, na wszelki wypadek pytania ma też Marcin. Prowadzący zada dwanaście pytań, o różnej wartości punktowej (przy każdym pytaniu będzie podana ilość punktów do zdobycia za nie). Czas na odpowiedź to 3 minuty (uwzględniamy 10 sekund różnicy dla osób ze słabszym łączem). Punkty otrzymuje tylko osoba, która jako pierwsza odpowie poprawnie. Prowadzący nie przerywa w razie udzielenia przez kogoś poprawnej odpowiedzi (musi być dramatycznie). Po upływie trzech minut podana zostanie prawidłowa odpowiedź oraz wskazana zostanie osoba, która zdobyła punkty. Łącznie do zdobycia są 42 punkty.

1. Ile osób w historii RB otrzymało obywatelstwa bez wymogu napisania 10 postów? (5 pkt)
Odp: 12.
2. Jaki był pierwszy w historii RB skład Parlamentu? (4 pkt)
Odp: Andrzej Swarzewski, Jan Kaniewski, Konstanty Jerzy Michalski.
3. Kto jako pierwszy w historii RB utracił obywatelstwo? (2 pkt)
Odp: Konstanty Jerzy Michalski.
4. Ile razy RB zmieniała forum? (2 pkt)
Odp: 3.
5. Jaki był główny powód pierwszej zmiany forum? (4 pkt)
Odp: Problemy z logowaniem.
6. Które państwo jako pierwsze uznało istnienie RB? (2 pkt)
Odp: NUPIA.
7. Jaka jest największa w historii RB osiągnięta liczba obywateli (naraz, tzn. posiadających obywatelstwo jednocześnie)? (3 pkt)
Odp: 27.
8. Ile osób w historii posiadało (lub wciąż posiada) bialeńskie obywatelstwo? (4 pkt)
Odp: 34.
9. Jak nazywał się pierwszy w historii RB zmarły obywatel? (4 pkt)
Odp: Ioannis Avrampoulos.
10. Która funkcja w RB była pełniona najdłużej i przez kogo? (3 pkt)
Odp: Prezydent RB, przez Andrzeja Swarzewskiego.
11. Kto jako jedyny jak dotąd otrzymał nadanie (folwarki) pośmiertnie? (5 pkt)
Odp: Arkadiusz II Filip.
12. Kto jako pierwszy złożył dymisję z pełnionej funkcji? (4 pkt)
Odp: Jan Kaniewski.

Najnowsza historia Bialenii

Thu, 14 Aug 2014 14:27:48 +0200

Szanowni bialeńscy historycy!
Co sądzicie o spisaniu jakiejś najnowszej historii Bialenii (no powiedzmy XXI wiek). Czy według Was ma to sens? Warto dodać, że spisywalibyśmy czas w którym np. Dreamland, Scholandia i Sarmacja istniały już na przestrzeni wirtualnej.

Z drugiej połowy XX wieku to wiemy, że w latach '58-'68 prezydentem był Mikołaj Kapczyński, który później był kilkukrotnie MSZ i ambasadorem. Tak więc, po '68 wiemy tylko, że Republika Bialeńska dalej istniała i to demokratycznie, ale nic więcej o niej nie wiemy. Chyba, że coś pominąłem. Pamięć bywa zawodna, więc proszę o zwrócenie mi uwagi, jeśli opisane są jeszcze jakieś wydarzenia z tamtego okresu.

Nie wiem jak połączyć narrację, iż jesteśmy całkowicie cywilizowanym i stabilnym państwem z faktami z historii wirtualnej, iż na naszym terenach znajdowało się Cesarstwo Valhalli i Dżamahirija...
Bo np. na tej Anatolii to mamy wyjaśnione, że tam były wojny domowe i stąd zacofanie na tej wyspie oraz ta skomplikowana historia z Nową Sclavinią itp.

Macie jakiś pomysł na to i czy w ogóle widzicie sens spisywania tego? Dla przykładu Historiae Sarmaticae kończy się w '69 słowami "4 lutego 1969 Sarmacka Republika Socjalistyczna została anektowana do Księstwa. Rozpoczął się nowy etap historii wyspy...".

Zachęcam do dyskusji.

Władcy Krabina [WYDZIELONO Z POMORZA]

Thu, 07 Aug 2014 17:56:49 +0200

Znacząco mniejsze wyzwanie niż poprzedni mój projekt w podobnym stylu. Tu do ujęcia są tylko władcy z jednej mieściny. Najpierw wypiszę wszystkich, potem będę opisywał panowanie.

Stare Księstwo Krabińskie (dynastia Hasteuszy - 586 p.n.e. - 307 p.n.e.):
Anitta Hasteusz (586 p.n.e. - 569 p.n.e.)
Dariusz I (569 p.n.e. - 524 p.n.e.)
Arba I (524 p.n.e. - 511 p.n.e.)
Dariusz II (511 p.n.e. - 501 p.n.e.)
Szupiliu I (501 p.n.e. - 478 p.n.e.)
Arnuw I (478 p.n.e. - 472 p.n.e.)
Arba II (472 p.n.e. - 454 p.n.e.)
Arnuw I (ponownie; 454 p.n.e. - 452 p.n.e.)
Arba III (452 p.n.e. - 430 p.n.e.)
Arnuw II (430 p.n.e. - 405 p.n.e.)
Muwata (405 p.n.e. - 394 p.n.e.)
Szupiliu II (394 p.n.e. - 342 p.n.e.)
Arba IV (342 p.n.e. - 314 p.n.e.)
Arba V (314 p.n.e. - 307 p.n.e.)

W domenie królewskiej (307 p.n.e. - 1196 n.e.)

Republika Krabińska (wybieralni trapowie - 1196-1756)
Jan I Gerling (1196-1207)
Tadeusz I Gerling (1207-1223)
Jan II Gerling (1223-1234)
Dariusz I (III) Gusteusz (1234-1267)
Amadeusz I Dannak (1267-1282)
Jan III Dannak (1282-1294)
Jan IV Gerling (1294-1297)
Adam I Bazyl (1297-1314)
Dariusz II (IV) Gusteusz (1314-1327)
Tadeusz II Bazyl (1327-1344)
Mateusz I Dannak (1344-1356)
Wawrzyniec I Wadyca (1356-1389)
Jan V Gusteusz (1389-1402)
Wawrzyniec II de Rochelle (1402-1406)
Adam II Dannak-Bazyl (1406-1419)
Mateusz II Bazyl (1419-1432)
Piotr Bazyl (1432-1435)
Jan VI Gusteusz (1435-1459)
Adam III de Rochelle (1459-1478)
Tadeusz III de Rochelle (1478-1492)
Jan VII Piotr Dannak-Bazyl (1492-1560)
Dariusz III (V) Ślepiec Halle (1560-1574)
Mateusz III de Rochelle (1574-1580)
Amadeusz II Dannak-Bazyl (1580-1637)
Jan VIII Halle (1637-1645)
Adam IV de Rochelle (1645-1673)
Jan IX Arba de Rochelle (1673-1696)
Jan X de Rochelle (1696-1718)
Wawrzyniec III de Rochelle (1718-1729)
Adam V Dariusz de Rochelle (1729-1742)
Amadeusz III Anitta de Rochelle (1742-1756)

Nowe Księstwo Krabińskie (dynastia de Rochelle vel de Haste - 1756-1879/1926/1947):
Kursywą pretendenci do tronu, tłustym drukiem regenci (spoza dynastii).
Amadeusz III Anitta de Rochelle/de Haste (1756-1769)
Dariusz IV (VI) de Rochelle/de Haste (1769-1781)
Mateusz IV Zwycięski Szupiliu de Rochelle/de Haste (1781-1804)
Arba VI de Rochelle/de Haste (1804-1828)
Tadeusz IV Muwata de Rochelle/de Haste (1828-1853)
Arnuw III de Rochelle/de Haste (1853-1870)
Arba VII Dariusz de Rochelle/de Haste (1870-1879)
Arba VII Dariusz de Rochelle/de Haste (1879-1884)
Adam VI Anitta de Rochelle/de Haste (1884-1897)
Tadeusz V Wawrzyniec de Rochelle/de Haste (1897-1923)
Arba VIII de Rochelle/de Haste (1923-1926)
Andrzej Wytrychowicz (1879-1885)
Jan Kołtun (1885-1891)
Alan Wasyliew (1891-1917)
Jan Piotrowski (1917-1936)
Milan Hertke (1936-1947)

Bezpośrednio w Bialenii (1947-)

O bardzo^n długiej historii Bialenii słów kilka

Thu, 07 Aug 2014 15:07:35 +0200

Jak większość z nas wie, historia Bialenii przewyższa swoją długością prawdopodobnie historię reszty państw mikroświata razem wziętych. Niech miarę tej wielkości będzie fakt, że przez większość bialeńskiej historii mieszkańcy Valhalli Zachodniej musieli obawiać się tygrysów szablozębnych. Jednak współczesna Bialenia postępem technicznym się nie wyróżnia. To wedle logiki oznacza, że po drodze musiało nastąpić przynajmniej kilka katastrof powodujących bardzo duży regres techniczny.

Wątek ten ma na celu ustalić kiedy i dlaczego to następowało. Tak więc, każdego chętnego zapraszam do dyskusji.

Historia Adamca [WYDZIELONO Z POMORZA]

Sun, 20 Jul 2014 13:39:59 +0200

Miasto, o pierwotnej nazwie Rolfstadt, położone nad rzeką Pojedną, zostało założone w 517 r. p.n.e. przez Rolfa von Apfelbauma. Było stolicą Apfelbaumów polnych. W teorii zarząd nad nim sprawował najstarszy aktualnie członek linii (tzw. seniorat adamiecki), w praktyce miejscowość była niezależna, gdyż ciągle toczący ze sobą wojny dziedzice nie mieli sił ani środków, by sprawować nad nim kontrolę. W latach 306-215 p.n.e. miastem rządzili von Panatowie, rywale Apfelbaumów polnych. W 196 r. p.n.e. swoją władzę ugruntował tu Rydygier Blondyn. Sprawował on twarde rządy, przez co nieprzywykli do tego mieszczanie wywołali w dwa lata później powstanie - krwawo stłumione. Zniszczeniu uległo wówczas ok. 70% Rolfstadt. Miasto było później od nowa rozbudowywane, jednak bardzo powoli (ponieważ odradzający swoją liczebność Apfelbaumowie polni, nie chcąc już dzielić ziemi, zapewniali swojemu potomstwu kariery). Liczebność z początku II w. p.n.e. osiągnęło dopiero za rządów (213-220 n.e.) ostatniego z tej linii największej rodziny w Bialenii, Adama II. Wtedy też otrzymało nową nazwę - Adam II był bowiem gorliwym chrześcijaninem (a przy tym neofitą), i postanowił wyplenić ze swoich posiadłości pogańskie nazewnictwo. Po Adamie II rządy objął jego siostrzeniec, Wawrzyniec Pysznicki, który władał miastem aż 70 lat, nie doczekując się jednak potomka. Okres ten uważany jest za najlepszy w historii Adamca - miasto szacunkowo osiągnęło wtedy populację sięgającą między 800 a 1200 tysięcy mieszkańców. Równocześnie czasy te skończył się katastrofą - tumultem pogańskim przeciwko rosnącym wpływom chrześcijaństwa (Wawrzyniec kontynuował projekt wuja dotyczący utworzenia w Adamcu biskupstwa - nawet udało się wyznaczyć biskupa). Chrześcijanie, wcześniej masowo migrujący na południe, teraz równie masowo je opuszczali. Pogaństwo w opustoszałym Adamcu, rządzonym kolejno przez rody Izydorców, Retaków i Winicjan, utrzymało się aż do IX wieku. Wtedy, po przymusowej chrystianizacji, rządy objęła dynastia Dzbanowiczów, panująca aż do 1947. Adamiec był ich gniazdem, choć nieraz władali znacznie większymi obszarami. Za rzadów Jana XIII Adamiec był stolicą księstwa Ajszaburgii i Nowej Oceanii. Adamiec rozrósł się w XIX wieku, gdy tysiące nowoabdorszczan uciekało do niego spod okupowanych terenów. W tym czasie działali królowie architektury - Joachim Haudi (1823 - 1897) i mecenas architektów (również określany jednak mianem "króla architektury") Izydor Huell (1835 - 1943). Po Wielkiej Wojnie Mikronacyjnej, jak wszędzie w Bialenii, książęta zostali przymusowo usunięci przez komunistów. Wciąż jednak cieszą się dużym szacunkiem - według ostatnich sondaży 62% adamczan popiera powrót na tron Dzbanowiczów. Książę Ludwik II (ur. 1937), obecna głowa rodu, deklaruje, że "będzie starać się o to, by jego wnuki mogły sprawować władzę w kraju przodków".

Omer- na granicy trzech regionów [WYDZIELONO ZE STAROBIALENII]

Sun, 11 May 2014 17:13:02 +0200

Omer to obecnie niewielkie, postkomunistyczne miasto, znajdujące się na pograniczu Polesia Bialeńskiego, Wschodniego Regionu Przemysłowego oraz Regionu Naodceanicznego. Od końca marca miasto to było areną pro-ajszaburskich, robotniczych protestów przeciwko Regionowi Nadoceanicznemu, z którego w dniu dzisiejszym, na mocy referendum, miasto wyszło i dołączyło do Wschodniego Regionu Przemysłowego.

Miasto założył w pierwszego połowie XIII wieku Świętosław II Wielki, przywódca zwycięskiego powstania przeciwko Aharom. Miasto powstało w miejscu istniejącej od wieków niewielkiej osady, której mieszkańcy byli w większości zbialenizowanymi potomkami Brodryjczyków. Miasto aż do Wielkiej Wojny Mikroświatowej znajdowało się w granicach kolejnych Księstw (i Sułtanatu) Lisiewskich, jednakże pomimo tego było łakomym kąskiem dla Królewszczyzny (dzisiejsze Polesie) i Księstwa Apfelbaumów (obecnie część Regionu Nadoceaniczego).

Obecnie miasto to zamieszkują głównie robotnicy sprowadzeni do miasta po '46 i ich rodziny, choć władze miasta prowadzą działania mające na celu unowocześnienie miasta i sprowadzenia doń wykształconych mieszkańców innych regionów.

Mieszkańcy Omeru w czasie kwietniowych protestów:

Rekinowo- centrum bialeńskiego połowu ryb [WYDZIELONO ZE STAROBIALENII]

Sun, 11 May 2014 16:51:20 +0200

Rekinowo zostało założone przez Księcia Lisiewskiego Zygfryda II (719-760) w 738 roku. Powstał tutaj port rybacki oraz osada handlowa, przez którą sprowadzano drogocenne towary zarówno z Sarmatazji, jak i z Nordaty.

Nazwa miasta wiąże się z legendą. "Cyryl (legendarny dziadek pierwszego potwierdzonego historycznie Wodza Lisiewa- Świętosława) wyruszył pewnego dnia ze swojego grodu, biorąc ze sobą stu najdzielniejszych wojowników. Lisewo przeżywało wówczas klęskę głodu, spowodowaną niezwykle niskimi plonami Miał sen w którym objawił mu się Jezus i nakazał iść na północny zachód. Ze źródeł historycznych wiadomo, że już w VI wieku (czas życia Cyryla) na terenie Bialenii działali chrześcijańscy misjonarze. Wódz Cyryl nie powiedział nikomu o swoim objawieniu, jednakże postanowił zbadać sprawę tajemniczego snu.
Aby dojść we wskazane miejsce musiał przebić się przez nieistniejącą dziś Puszczę Lisiewską, w której grasowały barbarzyńskie plemiona grabiące majątki przejeżdżających tędy kupców. Dzięki Bożej Opatrzności Cyrylowi udało się jednak pokonać wszystkie przeszkody: zbójów i atak hordy dzikich, głodnych wilków. Gdy dotarł do brzegu ujrzał niesamowity widok. Na plaży leżały trzy wielkie rekiny, które wyglądały całkiem zdrowo i świeżo. Cyryl nakazał swoim wojownikom przypilnować pożywienia, które mogło uratować Lisewo od głosu, a sam razem z dwoma giermkami udał się do swojego grodu, by sprowadzić ludzi i sprzęt, pozwalający na przeniesienie mięsa do grodu.
W ten sposób mieszkańcy grodu poradzili sobie z klęską oraz uzależnili od siebie całą okolicę, która była zmuszona do zaopatrywania się w pożywienie właśnie w Lisewie. Cyryl jako jeden z pierwszych Bialeńczyków przyjął chrześcijaństwo i umożliwił chrystianizację całej okolicy.
Pamięć o tym wydarzeniu przetrwała i gdy Zygryd II chciał utworzyć w tym miejscu miasto, nadworni kapłani zaproponowali taką nazwę."

Rekinowo w 1205 roku otrzymała prawa miejskie z rąk Sułtana Abdullaha Al-Churi. Wówczas, na przełomie XII i XIII wieku, miejscowość ta stała się centrum lisiewskiego połowu ryb oraz ważną przybrzeżną twierdzą. Wciąż było to też miejsce handlu zagranicznego, m.in. pomiędzy Bialenią, a Sułtanatem Ahary.

Od 1408 roku tytularnymi Hrabiami Rekinowa jest ród Świerczewskich. Leonard Świętosławski nadał to lenno swojego wieloletniemu przyjacielowi, pierwszemu Rektorowi Uniwersytetu Lisiewskiego.

Obecnie w mieście mieszka 60 tysięcy ludzi. Rekinowo jest wciąż bialeńskim centrum połowu ryb oraz kurortem turystycznym.

Na zdjęciu powyżej widać Rynek Rekinowski, na którym prawie niezmienionym handlują kupcy z całego świata od IX wieku.

Wojny Dżamahirijsko-Sarmackie 2012-2013

Thu, 08 May 2014 19:54:32 +0200

Dzień dobry, mam zamiar napisać pracę magisterską na podany powyżej temat. W tym celu potrzebuję informacji, a przede wszystkim źródeł, które odpowiedziałyby na podane poniżej pytania:

1. Jak przebiegała wojna
2. Co doprowadziło do porażki Dżamahiriji?
3. Jakie były najważniejsze bitwy, kto w nich dowodził, i jakie były siły obu stron?
4. Jak wyglądało rozmieszczenie jednostek?
5. Czy istnieje jakiś związek między porażką, a odsunięciem się w cień Swarzewskiego i późniejszym upadkiem Dżamahiriji.

Dziękuję.

Historia Krabina [WYDZIELONO Z POMORZA]

Sun, 04 May 2014 18:32:16 +0200

Krabin to średniej wielkości miasto nad Zatoką Krabów, od której wzięło nazwę. Założone zostało ok. 1800 r. p.n.e. jako osada sarmacka. Pierwszy Krabin nosił nazwę "Dziewoje", jako "dziewicza ziemia". Ośrodek nie przetrwał zbyt długo - po kilku latach tsunami zmiotło go z powierzchni ziemi.
Po raz kolejny tereny te zostały zasiedlone 200 lat później, tym razem przez Teutonów (choć większość mieszkańców stanowili sarmaccy niewolnicy kupieni przez nich w Derbie). Ówczesna nazwa brzmiała "Tarpany", z uwagi na obecność tych zwierząt w okolicznych lasach. Tarpany funkcjonowały ok. 100 lat jako niewielka wieś. Później wybuchła tu zaraza - nieliczni pozostali przy życiu przenieśli się wówczas dalej na południe.
Niedługo potem, na skutek podniesienia się poziomu morza, teren ten na 800 lat zniknął pod wodą.
Odrodzony Krabin, już pod obecną nazwą, powstał ok. 700 r. p.n.e. Zasiedlili go Bialeńczycy sarmackiego pochodzenia. Utrzymywali się z hodowli krabów (ewenement). Sztuka ta była znana tylko mieszkańcom, nikt obcy nie potrafił zajmować się tymi zwierzętami. Przynosiła im ona spore dochody dzięki eksportowi za granicę (kupcy krabińscy byli uważani za odrębnych od bialeńskich - nie obejmowały ich nakładane niekiedy embarga na towary bialeńskie). Podczas klęsk głodu na tereny nad Zatoką Krabów napływały tysiące Bialeńczyków z Polesia.
W 586 r. p.n.e. powstało Księstwo Krabińskie. Początkowo zajmowało jedynie niewielki obszar na wybrzeżu z ośrodkami w Krabinie i Tomaszowie. W najlepszych latach sięgało od Kluczyna do Burzyna i po Puszcze Wolnogradzką i Rosieńską. Upadło nagle w 307 r. p.n.e., wraz z wygaśnięciem panującej dynastii Hasteuszy.
Po upadku księstwa hodowcy krabów opuścili ten obszar i przenieśli się do Kluczyna, gdzie słuch po nich zaginął. Do dziś nie udało się odtworzyć stosowanych przez nich technik. Miasto utraciło znaczenie polityczne, dodatkowo dotykały je tsunami.
Przez długie wieki Krabin był nic nieznaczącą mieściną na wybrzeżu. Lepsze czasy przyniosło dla niego dopiero zakończenie wojny khmerskiej, gdy pozostał jednym z niewielu sprawnych portów na Pomorzu. Wówczas miasto uzyskało od króla autonomię i powstała tzw. Republika Krabińska, rządzona przez wybieralnych trapów. W ówczesnych warunkach port w Krabinie stał się konkurencją nawet dla N. Auterry i N. Ab'Dorstu. Obok Bojanowa był najszybciej rozwijającym się pomorskim miastem. To wówczas powstało Podwodne Miasto, z którego do dziś Krabin jest znany. Miało demonstrować bogactwo i wielką władzę trapów ("my nawet z żywiołami wygrywamy", jak głosi hasło przy wejściu do PM), a okazało się być świetnym bunkrem dla władz (to dzięki temu nigdy żaden zarządca miasta nie zginął na wojnie podczas kadencji).
Niestety, nie uniknięto wypaczeń systemu. Kolejni trapowie, zwłaszcza od czasów Amadeusza II (rządził 1580-1637), mieli coraz większą władzę, a w końcu wypowiedzieli królowi posłuszeństwo i utworzyli tzw. Nowe Księstwo Krabińskie w 1756, z dziedziczną władzą de Rochellów (przyjęli wówczas nazwisko de Haste). Po długotrwałej wojnie w traktacie tomaszewskim z 1783 uzyskało niezależność od króla bialeńskiego, pozostając czysto formalnie w składzie Królestwa Bialenii. Niestety, na skutek strat wojennych port krabiński podupadł i już nigdy się nie podniósł. Ciężar okolicznego handlu przesunął się do Rybinia. Nastały ciężkie czasy. Poskutkowało to dużą emigracją. Krabińczycy byli łatwi do rozpoznania po charakterystycznych czerwonych strojach, dlatego też książę Tadeusz IV wyznaczył w 1847 nagrodę w wysokości trzech sztabek złota za każdą rodzinę doprowadzoną z powrotem nad Zatokę Krabów (z zasadą, że co dziesiąta zostanie wymordowana). Nagminne naruszanie częstotliwości tej zasady sprawiło, że w 1879 wybuchło powstanie, które zmiotło dynastię z tronu. Nigdy nie została już tam wpuszczona. De Rochellowie wymarli w 1926. Mimo to Krabin zachował ustrój księstwa aż do Wielkiej Wojny Mikronacyjnej, będąc rządzonym przez regenta, wybieranego przez Parlament Księstwa Krabińskiego, z możliwością odwołania w razie naruszania prawa (w praktyce tylko dwóch pierwszych nie sprawowało krwawej władzy dyktatorskiej).
Obecnie Krabin stanowi w pełni integralną część Republiki Bialeńskiej, a tradycje książęce odeszły w niepamięć w powszechnym potępieniu.

Historia rodu Apfelbaumów

Sun, 20 Apr 2014 21:47:52 +0200

Apfelbaumowie to gigantyczny ród, tytułują się "największą rodziną w Bialenii". Poszczególne gałęzie rodu widoczne są na obszarze całej wyspy, wyraźne są też różnice między nimi.
Geneza rodu wciąż jest dyskusyjna. Wiadomo o nich tyle, że są pochodzenia teutońskiego, i wywodzą się z całą pewnością z teutońskich osad rybackich na zachodnim wybrzeżu. Najnowsze badania lokalizują ich gniazdo w Saczynie w Regionie Nadoceanicznym. Ich nazwisko (Jabłońscy - takiej wersji używało kilka wymarłych już linii rodu) wskazuje na chłopskie korzenie. Jednakże już w starożytności pieczętowali się nazwiskiem szlacheckim (von Apfelbaum). Najdawniejszy odnotowany Apfelbaum to Rydygier (zm. ok. 570 r. p.n.e.), założyciel Burzyna na Pomorzu.
Wedle legendy rodowej, Apfelbaumowie wywodzą się od Aderyka, który opłynął cały świat w 10000 r. p.n.e. (taka wyprawa rzeczywiście się odbyła, ale nic nie wiadomo o jej uczestnikach), po czym osiadł nad Cieśniną Bialeńską. Tam po dziś dzień znajduje się główna siedziba rodu (choć była nieraz przenoszona), w samym centrum Sudyna.

Ciąg dalszy nastąpi.

Będą tu sukcesywnie dopisywał historię poszczególnych gałęzi, najczęściej w układzie post-dana linia rodu.

Historia Nurgutu [PRZENIESIONO Z AJ]

Tue, 15 Apr 2014 17:52:38 +0200

Nurgut to najwyżej położone miasto w Bialenii. Jego zachodnia dzielnica, Bajandzurno, wznosi się 958 metrów ponad poziom morza. Wedle legendy miejscowość założył książę Achacy znany z "Przypadków dzielnych praszczurów...", jednak badania archeologiczne wskazują, że stałe osadnictwo rozwinęło się tu dopiero w latach 60. XII wieku. Jako jedyne z sześciu głównych miast jahołdzkich poparło Bialenię w końcówce wojny khmerskiej, dzięki czemu może się poszczycić największe kolekcję dawnego, "khmerskiego" budownictwa. Po wojnie nadane zostało w lenno rodowi Barabaskich, zbialenizowanych Jahołdów. Próbowali oni stworzyć tam górską metropolię, jednak źle rozporządzali środkami i miasto podupadło zamiast błyszczeć. Po wymarciu rodziny w 1459 Nurgut włączony został do dóbr królewskich. W 1667 roku wybuchło tam wielkie powstanie, wymierzone w Prymasa, który siłą próbował wykorzeniać tradycyjny dla Jahołdów islam. Z uwagi na ukształtowanie terenu rewolucja ciągnęła się przez szesnaście lat. Czarę goryczy przelało dopiero zabicie przez powstańców biskupa miezielińskiego, Janusza. Wówczas wyprawiła się do Jahołdajewszczyzny tzw. krucjata oburzonych, skupująca radykałów z całego kraju. Po krwawych walkach Nurgut poddał się, pozostając niezdobyty. W zamian zagwarantowano, że miasto nie zostanie zniszczone tak długo, jak nie będzie przeszkadzało w polityce ewangelizacji. Niedługo potem do nurguczan uśmiechnął się los - miasto wzięło wielką pożyczkę u Aufsteherów, którzy niedługo potem wymarli, pozostając skłóceni z monarchą. Egzekucja długu przepadła, zaś miasto zaczęło przeżywać okres świetności. Wówczas w okolicach tych odkryto złoża srebra, co spowodowało wielki rozwój przemysłu innego niż dotychczasowy kamieniarski. Do miasta zaczęły zjeżdżać tłumy ludzi, głównie chrześcijan ze wschodu. Mając w pamięci krucjatę, nurguczanie odnosili się do nich nieufnie. Nowoprzybyli byli zresztą zaborczy i nie szanowali lokalnych tradycji. Kiedy grupa pijanych robotników podpaliła meczet w dzielnicy Mały Czojbal, Jahołdzi z Nurgutu ujawnili długo skrywaną złość i wymordowali 2/3 chrześcijan w mieście w ciągu zaledwie jednej nocy. Ofiar było kilka tysięcy. Ówczesny prymas, Jerzy III, nawoływał do szybkiej rozprawy z nurguczanami, ale ostatecznie nie ponieśli oni żadnych konsekwencji, bowiem jeszcze podczas zamieszek burmistrz miasta wysłał do króla pismo z prośbą o przebaczenie, a także wydał mu głównych prowodyrów zamieszek (później powieszonych). W XIX wieku Nurgut był kulturalnym centrum Jahołdajewszczyzny, najsłynniejszy ówczesny artysta to Noworyn Radajew, największy w historii bialeński wirtuoz klarnetu. W tym okresie miasto liczyło ponad 500 tysięcy mieszkańców. Kres świetności przyniósł wiek XX, kiedy to podczas Wojny Mikronacyjnej Nurgut miał być celem bombardowań. Ludność ewakuowano do Miezielińska, gdzie większość już pozostała, mimo, że ostatecznie na Nurgut nie spadła żadna bomba. Wojenna propaganda była po prostu zbyt skuteczna i ludzie nie chcieli wierzyć nowym władzom, że w Nurgucie jest już bezpiecznie. Obecnie miasto przeżywa okres stagnacji, spowodowany wyczerpywaniem się opłacalnych do wydobycia rud srebra.

Brygada Ajszaburska Zbrojnego Frontu Ludowego [WYDZIELONO ZE STAROBIALENII]

Wed, 09 Apr 2014 17:20:13 +0200

W Ajszaburgii, na terenie obecnego Wschodniego Regionu Przemysłowego, działała najważniejsza i największa jednostka Zbrojnego Frontu Ludowego- drugiej bialeńskiej siły wojskowej w okresie okupacji, Brygada Ajszaburska.

Brygada Ajszaburska została powołana do życia już ósmego marca 1942, w drugim dniu istnienia ZFL. W jej skład wchodziły ajszaburskie oddziały Robotniczo-Chłopskiej Siły Zbrojnej, nielegalne oddziały milicji ludowej, a także cały Front Wyzwolenia Ajszaburgii.

Brygada Ajszaburska w czerwcu 1943 roku liczyła osiemdziesiąt tysięcy żołnierzy, tworząc około 40% siły całego Zbrojnego Frontu Ludowego. Wielu żołnierzy brygady nie złożyło broni także w czasie monarchofaszystowskich rządów Adama Krautza, walcząc aż do zwycięstwa, tj. powołania Socjalistycznej Republiki Bialenii.

Brygadą Ajszaburską dowodził generał Józef Kuchnowski (od 1950 roku Marszałek Bialenii), jeden z najbardziej utytułowanych dowódców w historii Bialenii. Postać Józefa Kuchnowskiego już w czasie wojny była powszechnie szanowana i uznawana nie tylko przez komunistyczne formacje, ale też przez prawicową partyzantkę i okupanta. W latach 1951-1953 marszałek był Ministrem Obrony Narodowej i wicepremierem. W okresie błękitnej rewolucji zmuszony został do wyemigrowania do Socjalistycznej Sarmacji, gdzie stał się liderem bialeńskiej emigracji, jak i wiceministrem obrony (urząd sprawował aż do upadku Republiki). Obecnie marszałek Kuchnowski jest patronem wielu bialeńskich szkół i jednostek wojskowych.

Główną bitwą Brygady była Bitwa o Ajszaburg z 17 grudnia 1944 roku. Wówczas dwudziestotysięczne oddziały Brygady Ajszaburskiej, przy wsparciu mieszkańców miasta, pokonały dwukrotnie silniejsze siły scholandzkie. Tym samym Ajszaburg został pierwszym dużym bialeńskim miastem wyzwolonym spod okupacji scholandzkiej. Generał Kuchnowski zawarł wówczas pokój ze wszystkimi działającymi w regionie siłami partyzanckimi w celu utrzymania Ajszaburga i pomocy w wyzwoleniu reszty Bialenii.

Największa powojenna akcja brygady miała miejsce 29 kwietnia 1945 roku. Wówczas Brygada Ajszaburska i niewielkie oddziały Zbrojnego Frontu Ludowego z innych stron kraju dokonały skutecznej obrony Ajszaburga przed nacierającymi oddziałami Książęcych Sił Zbrojnych z Sarmacji oraz monarchofaszystowskimi oddziałami Adama Krautza. Od początku kwietnia Zbrojny Front Narodowy w całym kraju organizował się ponownie, widząc konieczność zbrojnej obrony kraju. Gdy pod koniec miesiąca Sarmaci zaczęli docierać do Ajszaburgii, generał Kuchnowski razem ze swoimi oddziałami wkroczył do miasta i zorganizował skuteczną obronę przed Sarmatami.

Ajszaburg był jedynym wolnym bialeńskim miastem. Oddziały sarmackie omijały miasto szerokim łukiem, bojąc się otwartej walki ze zorganizowanym wojskiem. Tym samym Ajszaburg mógł prowadzić samodzielną politykę zagraniczną i dogadać z Sarmacką Armią Ludową w sprawie zasad wyzwolenia Bialenii i jej powojennych losów.
8 grudnia 1945 z Ajszaburga wyruszyły oddziały Zbrojnego Frontu Ludowego, które w ciągu kilku tygodni wyzwoliły cały kraj. W tym mieście Towarzysz Mikołaj Kapczyński powołał rząd ludowy, który dał początek przyszłej Republice Socjalistycznej Bialenii.

Bialeńskie jednostki zbrojne w okresie okupacji

Tue, 08 Apr 2014 21:37:42 +0200

Komunistyczne:
Zbrojny Front Ludowy- formacja wojskowa finansowana przez komunistów z zachodu mikroświata. Powstała 7 marca 1942 roku wyniku procesu jednoczenia lewicowej partyzantki. ZFN walczył i rozrastał się do końca Wielkiej Wojny Mikroświatowej, prowadząc walkę z okupantem, a także w mniejszym stopniu z prawicową partyzantką. Po wojnie Front odegrał główną rolę w bialeńskiej wojnie domowej.
W szczytowych okresach ZFL liczył około dwustu tysięcy żołnierzy.

Robotniczo-Chłopska Siła Zbrojna- formacja istniejąca od końca 1941 roku do 8 maja 1943 roku, kiedy RChSZ stała się częścią Zbrojnego Frontu Ludowego. Armia ta zasłynęła ze zwalczania monarchistów, nacjonalistów i wszelkich przedwojennych wrogów politycznych. Z tego powodu RChSZ po wojnie nie była stawiana za wzór na równi z m.in. Zbrojnym Frontem Ludowym.
Siła Zbrojna liczyła do pięćdziesięciu tysięcy żołnierzy.

Bialeńska Armia Ludowa- niewielka formacja zainstalowana przez sarmackich komunistów z Sarmackiej Armii Ludowej, która miała na celu zacieśnienie stosunków bialeńsko-sarmackich po wojnie, szpiegowanie na rzecz SAL i pomoc w zwalczaniu wrogów.
Armia nie przekraczała dziesięciu tysięcy żołnierzy. Pomimo tego po wojnie BAL była wzorem wierności, odwagi i poświęcenia.

Prawicowe:
Front Partyzantki Narodowo-Królewskiej- formacja utworzona od razu po przegranej wojnie obronnej Bialenii i walcząca aż do powołania rządu Adama Krautza, jednego z jej głównych ideologów. Armia ta zwalczała scholandzkich najeźdźców, jak i komunistów, głównie Robotniczo-Chłopską Siłę Zbrojną i Bialeńską Armię Ludową.
Żołnierze Frontu walczyli przeciwko Scholandii także w innych częściach mikroświata pod różnymi sztandarami.
W szczytowych okresach Partyzantka liczyła dwieście pięćdziesiąt tysięcy osób.

Liga Obrony Państwa- formacja stworzona na początku 1942 roku przez grupę przedwojennych oficerów przeciwnych restauracji monarchii po wojnie, do czego dążył FPNK. Liga Obrony Państwa prowadziła rozmowy pokojowe i dyplomatyczne zarówno z innymi organizacjami prawicowymi, jak i komunistami, a nawet Scholandami i bialeńskimi kolaborantami.
Liga liczyła do stu pięćdziesięciu tysięcy żołnierzy.

Narodowa Organizacja Zbrojna- prawicowa i nacjonalistyczna formacja utworzona w maju 1942 roku. Organizacja zwalczała komunistów, głównie prosarmackich, a także monarchistów i wszelkich wrogich reakcjonistów. Po wojnie NOZ jako jedyna prawicowa organizacja zbrojna była przeciw rządom Krautza.
W szczytowych momentach NOZ liczyło sto tysięcy żołnierzy.

Kolaboranckie:
Armia Wielkiej Bialenii- formacja kolaborancka utworzona zaraz po podbiciu Bialenii. Zołnierze AWB walczyli po stronie Scholandii i Dreamlandu na wszystkich frontach mikroświata wykazując się bohaterstwem i wiernością. W kraju Armia zajmowała się głównie zwalczaniem komunistów, band rabunkowych i wszelkich agentur.
AWB prowadziło wiele akcji antykomunistycznych razem z NOZ.
Armia liczyła do dwustu tysięcy żołnierzy. Pod koniec wojny część żołnierzy ewakuowało się razem ze Scholandami, większość jednak weszła w skład prawicowych organizacji.

Narodowy Front Walki- niewielka formacja założona w 1944 roku w obawie przed niewiernością Armii Wielkiej Bialenii. Narodowy Front Walki przez wiele lat po wojnie zwalczał komunistów, a jego cywilni agenci aż do lat osiemdziesiątych reprezentowali interesy Scholandii.
NFW liczył do dziesięciu tysięcy żołnierzy.

Zabytki Jahołdajewszczyzny [PRZENIESIONO Z AJ]

Tue, 01 Apr 2014 13:17:54 +0200

Mauzoleum Angkor Thom i świątynia Angkor Wat

Położona a właściwie ukryta jest głęboko w dżungli, miejscu trudno dostępnym. Z tego powodu przetrwała w kapitalnym stanie do dnia dzisiejszego. Dzięki rozbudowanej sieci irygacyjnej doprowadzano wodę z pobliskiej rzeki, nawadniając i użyźniając pola, a kanałami odpływowymi odprowadzano jej nadmiar, umożliwiając uprawę. Khmerowie ściągali najlepszych inżynierów i budowniczych z całego świata aby w tym miejscu wybudowac okazały komples religijno-polityczny. Najwyższym punktem w okolicy jest kopiec Kreta-Lee legendarnego władcy założyciela. Mierzy on ponad 30 metrów wyskości i z jego szczytu rozciąga się doskonały widok na okolice. Osobą która odkryła na nowo to miejsce oraz nadała mu rozgłos był XiX wieczny podróżnik i rysownik Jan Kotze któremu dotarcie do tego miejsca zajeło 2 lata. Od tego czasu Angkor jest wielką atrakcją turystyczną Jahołdajewszczyzny i cieszy sie sporą popularnością.
[attachment=0:3ucfq1lv]