Oh, du schöner weiss Adler!

[Michael Wolferine]

W Wolnogradzie panowało wielkie poruszenie. Ukochany Prezydent Wolferine, uwielbiany i doceniany przez wszystkich były Wiceprezydent oraz Minister Krasnodębski, a także sympatyczna Minister Oświecenia Kaczmarek zostali aresztowani i umieszczeni w więzieniu znajdującym się pod Pałacem Prezydenckim. Strajkowano i protestowano przed siedzibą nowego prezydenta, który nie zamierzał chyba wychylić nosa, ponieważ w mgnieniu oka czmychnął do fabryki alkoholu, co wywołało niezadowolenie protestujących i strajkujących.

Pod jego nieobecność, lojalna wobec byłego dowódcy, 10 Dywizja Zmechanizowana Obrony Terytorialnej skontaktowała się z nieznaną instytucją i zarządziła akcję ratunkową dla Prezydenta Wolferine'a. Na plac przed rezydencją władców bialeńskich dokładnie o godzinie 14.50 podjechało kilkadziesiąt wozów transportowych z żołnierzami tejże Dywizji, którzy zabrali ze sobą specjalistyczny sprzęt i broń w postaci pistoletów, karabinków, karabinów oraz karabinów wyborowych. Rozstawili się przy posterunkach strażników budynku, szybko ich obezwładnili i rozpoczęli jedną z ostatecznych faz operacji Der weiss Adler.

Wojacy podeszli pod drzwi budowli, wyważyli je i od razu rozbroili telegrafów z punktów komunikacyjnych w pałacu i w stacji radiowej. Dowódca dywizji, Krzysztof Kazimierz, wziął Biblię i począł czytać fragmenty powiązane z wydawaniem przez jakiegoś króla rozkazów, które mogły zdezorientować stacjonujące niedaleko jednostki Sił Powietrznych i Wojsk Lądowych. Wykonał to również w różnych językach. Następnym ich celem było więzienie, w którym uwięziono Wolferine'a, Krasnodębskiego i Kaczmarek. Uzyskano klucze do celi, odnaleziono wejście na dół i uwolniono wszystkich, prowadząc ich do limuzyny posiadającej kuloodporne szyby i opony.

Teraz jadą prosto drogą krajową 17, choć nie wiadomo, dokąd.

[Michael Wolferine]

Z pewnymi trudnościami udało się dotrzeć do portu Nowy Ab'Dorst Michaelowi Wolferine'owi. Przeniesiono tam kilkaset żołnierzy, Krzysztofa Kazimierza, oficerów i podoficerów. Wojskowi przeszli na korwety rakietowe, natomiast Michael Wolferine do cywilnego jachtu, odpływając z wód bialeńskich i okrążając Anatolię. Pozostawiono dwa znaki na ścianie na molo.

Na molo powiewała biała flaga z czerwoną różą. Na ścianie wykonano spore grafitti przedstawiające herb rodowy. Znajdował się na nim wąż z rubinowym językiem i koroną.

Przy odpływie z jachtu wydobyły się wesołe dźwięki i popłynęła muzyka Warszawianki 1905:

[Iwan Pietrow]

Iwan Pietrow przebywający w Sztabie Generalnym połączył się z dowództwem bialeńskiej Marynarki Wojennej. Oficer zasalutował przywódcy armii i złożył raport:

"Wrogi oddział eskortujący Wolferina znajduje się jeszcze na naszych wodach wewnętrznych. Obrona wybrzeża może ostrzelać odpływające okręty. Proszę tylko wydać rozkaz."

na co gen. Pietrow odpowiedział:

"Nie ma takiej potrzeby. Niech uciekają, wykonujcie wcześniejsze rozkazy i nie otwierajcie ognia. Nie potrzeba nam rozlewu krwi. Wolferine już na bialeńskiej ziemi i tak nigdy więcej nie zawita."

Oficer ponownie zasalutował i połączenie zostało zakończone.