Dzień dobry. Przedstawiam moją pracę licencjacką:
Kamil Maciejewski
Praca licencjacka
„Historia armii bialeńskiej od Powstania Marcowego, do dzisiaj” .
Praca historyczna.
Gdy mówimy o historii Armii Republiki Bialeńskiej, powinno się pamiętać o jej protoplastkach- zbrojnym ramieniu AWT, i armii Dżamahirijii. Kwestią godną omówienia jest również armia Królestwa Bialenii, lecz początek historii armii zaczyna się wraz z historią współczesnej państwowości bialeńskiej- Powstania Marcowego. Swoją pracę podzielę na następujące rozdziały:
1. Armia, jej taktyki i doktryny w okresie Powstania Marcowego
2. Armia Dżamahiriji
3. Armia RB.
4. Ciągłość i związki między wszystkimi trzema.
Rozdział 1
Armia, jej taktyki i doktryny w okresie Powstania Marcowego
Do dnia dzisiejszego nie udało się ustalić dokładnej liczebności wojsk Powstańców Marcowych. Na dokumentację albo nie było czasu, albo została ona zagubiona w chaosie ucieczki z Sarmacjii. Niedawno przeprowadzone ekspertyzy wykazały, iż oddziały powstańcze liczyły od 10, do nawet 50 tysięcy ludzi. Nie udało się niestety ustalić liczby sprzętu, lecz wiadomo iż był on zdobywany albo od magazynów sarmackich i milicyjnych, albo kupowany za granicą. Taktyka stosowana przez powstańców była bardzo prosta, i jednocześnie skuteczna. Najpierw okrążali oni obiekt, który zamierzali zdobyć, następnie ostrzeliwali oni silniejsze punkty obrony, co powodowało przesunięcie przez Sarmatów sił z tych słabszych. Później następowało przełamanie osłabionych pozycji, i okrążenie tych umocnionych, które zwykle upadały pod wpływem ataku z tyłu. Jeżeli wróg atakował, to rebelianci wycofywali centrum swoich formacji, co zwykle prowokowało pościg. Nie cofano jednak przyczajonych flanek, które okrążały i masakrowały wroga. Niestety, z czasem obie te taktyki przestały skutkować. Opierały się one na efekcie zaskoczenia, który został z czasem utracony. Jedynie resztki liczące od pięciuset, do tysiąca ludzi zdołały się wycofać na Wyspę Bialenię, aby tam służyć Dżamahiriji.
Rozdział 2
Armia Dżamahiriji
W przeciwieństwie do Powstania Marcowego w okresie Dżamahiriji prowadzono już dokumentację sił zbrojnych. Składały się one z:
-Milicji liczącej 15000 osób ( była to ochotnicza jednostka, miała strzec porządku publicznego, oraz bronić miasta i wsie do czasu przybycia wojska w razie ataku, dowodzili nią doświadczeni wojskowi ) ,
-Tradycyjnego Oddziału Rycerskiego liczącego 1000 osób, z 10 oddziałami, ( każdy po 30 kawalerzystów, 25 piechurów, 20 łuczników, 15 artylerzystów i 10 ciężko zbrojnych. Zajmował się on głównie inscenizacjami i uroczystościami państwowymi, w razie walk miał szarżować na tyły przeciwnika, i bronić się do czasu przybycia normalnego wojska, co zwykle kończyło się masakrą rycerzy. Nie trzeba chyba dodawać, iż był on jedyny w swoim rodzaju. ) ,
-Z.S.N.O.O. Czyli Zagranicznych Sarmackich Narodowych Oddziałów Obronnych, złożonych głównie z sarmackich uciekinierów, którzy opuścili Sarmację w wyniku represji po Powstaniu Marcowym. Liczyły one 6500 żołnierzy, 20 samolotów i 50 helikopterów. Z.S.N.O.O. Posiadało nawet bombę atomową ! Nigdy jej jednak nie wykorzystało, w związku ze skutkami jakie by to niosło ze sobą. Największe garnizony znajdowały się w: Nowym Ad Dorst, Nowej Auterze, Dolnogradzie i Bengazi. Istniało również wiele mniejszych, rozsianych wokół nich,
-Owianego tajemnicą oddziału egzekucyjnego. Nie wiadomo, ilu dokładnie żołnierzy w nim służyło, lecz wiadome jest, iż dokonał 56 wyroków, z czego 47 przed 21.03.2012 ,
- i Gwardii Chrześcijaństwa utworzonej za zgodą Kościoła Katolickiego. Jej centrum mieściło się w Dolnogradzie, gdzie jej siły liczyły: jeden samolot, trzy helikoptery, 1500 żołnierzy, 400 wozów bojowych. Posiadała również garnizony w: Nowej Auterze ( jeden samolot, jeden helikopter, 1000 żołnierzy, 250 wozów bojowych ) , Nowym Ad' Dorst ( dwa helikoptery, 500 żołnierzy, 80 wozów bojowych i jeden przestarzały czołg służący do straszenia wroga ) i w Bengazi, gdzie Muzułmanie próbowali drogą dyplomatyczną się go pozbyć ( jeden helikopter, 200 żołnierzy, 20 wozów bojowych ) . Planowano również zakup 30 wozów bojowych i helikoptera od Islamskiej Federacji.
Należy dodać również, iż marynarka nie istniała.
Skoro udało się ustalić liczebność wojsk, pora przejść do taktyki i doktryn. Główna doktryna wojsk Dżamahiriji była bardzo podobna do planu obronnego RB, a mianowicie w razie ataku z racji braku marynarki inwazję wroga miało zdziesiątkować lotnictwo. Na mniejszą skalę wyglądało to zwykle tak, że w razie ataku wroga lotnictwo dziesiątkowało atakujących, a gdy Dżamahirijczycy atakowali, to całkiem dobrze sprawdzało się ono przeciwko obrońcą. Tak było da czasu, aż Sarmaci nie sprowadzili własnego lotnictwa i dział przeciwlotniczych, co skłoniło Dżamahiriję do wejścia na liberalną ścieżkę, i zrzeczenia się terenów spornych.
Rozdział 3
Armia RB
Gdy Dżamahirija przekształciła się w Republikę Bialeńską reformy nie ominęły również armii. Początkowo składała się ona z dwóch nowoczesnych dywizji zmechanizowanych ( lekkiej, i ciężkiej ) , trzech dywizji piechoty i jednej dywizji pancernej. Istniało ponadto stanowisko Ministra Obrony Narodowej, który nic nie robił. Tak było do czasu, aż Ministrem O.N. nie został Krzysztof Rezorblade. Dzięki jego staraniom poszerzono kompetencje ministerstwa O.N. , co pozwoliło mu na restrukturyzację armii. Od tej pory siły zbrojne RB liczyły 4 dywizje zmechanizowane lekkie ( D. Piech. przekształcono w D.Z.L. ) i 2 dywizje zmechanizowane ciężkie ( 1 D. Panc. Przekształcono w D. Z. C. ) .
Lotnictwo liczy sobie: 2 skrzydła lotnictwa taktycznego, 1 skrzydło obrony powietrznej, 1 skrzydło lotnictwa rozpoznawczego, 1 skrzydło lotnictwa transportowego, 2 eskadry specjalne, 1 eskadrę ratowniczo-medyczną, 3 eskadry szkolne w ramach O.S.S.P. ( Ośrodka Szkolenia Sił Powietrznych ) . Pod komendą D.S.P. ( Dowództwa Sił Powietrznych ) znajdują się również: 2 brygady radiotechniczne, 2 brygady obrony przeciwlotniczej i 10 baz powietrznych. Przydziały jednostek do baz wyglądają następująco:
1 Baza Sił Powietrznych
- 13 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
- 14 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
2 Baza Sił Powietrznych
- 33 Eskadra Obrony Powietrznej
- 41 Eskadra Patrolowo-Szturmowa
- 43 Eskadra Rozpoznawcza
- 53 Eskadra Lotnictwa Transportowego
3 Baza Sił Powietrznych
- 51 Eskadra Lotnictwa Transportowego
- 102 Eskadra Specjalna
- 103 Eskadra Specjalna
4 Baza Sił Powietrznych
- 42 Eskadra Patrolowo-Szturmowa
- 44 Eskadra Rozpoznawcza
- 54 Eskadra Lotnictwa Transportowego
5 Baza Sił Powietrznych
- 23 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
- 24 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
6 Baza Sił Powietrznych
- 34 Eskadra Obrony Powietrznej
- 52 Eskadra Lotnictwa Transportowego
7 Baza Sił Powietrznych
- 21 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
- 22 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
8 Baza Sił Powietrznych
- 11 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
- 12 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
9 Baza Sił Powietrznych
- 111 Eskadra Szkolna
- 112 Eskadra Szkolna
- 113 Eskadra Szkolna
10 Baza Sił Powietrznych
- 31 Eskadra Obrony Powietrznej
- 32 Eskadra Obrony Powietrznej
- 101 Eskadra Specjalna
Teraz, gdy opisane zostało lotnictwo można przejść do marynarki wojennej. Posiada ona: 6 fregat, 4 okręty podwodne, 6 trałowców, 2 okręty zaopatrzeniowe, 1 okręt szkolny, 1 okręt hydrograficzny, 5 holowników, 2 okręty desantowe, 4 okręty rakietowe, 6 okrętów patrolowych, 1 okręt lotniczo-desantowy, 3 bazy marynarki wojennej ( Jeziorno, Apfelbaumstadt oraz Kluczyn ), jeden pułk piechoty morskiej, 3 skrzydła lotnictwa morskiego i 1 samodzielnej morskiej eskadry patrolowo-ratowniczej. Przydział okrętów do baz wygląda następująco:
1. Baza Marynarki Wojennej "Jeziorno" (1 BMW):
a/ lotniskowiec "Rewolucja Marcowa" (L-11)
b/ fregaty:
- ORB "Topolno" (F-31)
- ORB "Nowa Auterra" (F-32)
- ORB "Nowy Ab'Dorst" (F-33)
- ORB "Mesjano" (F-34)
c/ okręty podwodne:
- ORB "Delfin" (S-61)
- ORB "Orka" (S-62)
d/ trałowce:
- ORB "Mewa" (T-201)
- ORB "Rybitwa" (T-202)
e/ okręt zaopatrzeniowy ORB "Neptun" (SS-401)
f/ okręt szkolny ORB "Apfelbaumstadt" (TS-91)
g/ Okręt hydrograficzny ORB "Krab" (HS-601)
h/ holowniki:
- ORB "Tytan" (OT-501)
- ORB "Feniks" (HT-551)
2. Baza Marynarki Wojennej "Apfelbaumstadt" (2 BMW):
a/ okręty desantowe:
- ORB "Adam Janowicz" (LS-301)
- ORB "Pułkownik Sabin (LS-302)
b/ okręty rakietowe :
- ORB "Tajfun" (R-51)
- ORB "Orkan" (R-52)
- ORB "Huragan" (R-53)
- ORB "Sztorm" (R-54)
c/ okręty patrolowe:
- ORB "Troć" (P-101)
- ORB "Sandacz" (P-102)
- ORB "Barrakuda" (P-103)
- ORB "Belona" (P-104)
- ORB "Murena" (P-105)
- ORB "Łosoś" (P-106)
d/ trałowce:
- ORB "Czapla" (T-203)
- ORB "Kormoran" (T-204)
e/ holownik ORB "Smok" (HT-552)
3. Baza Marynarki Wojennej "Kluczyn" (3 BMW):
a/ Fregaty:
- ORB "Wolnograd" (F-21)
- ORB "Bengazi" (F-22)
b/ Korwety:
- ORB "Bern" (K-41)
- ORB "Kluczyn" (K-42)
- ORB "Jeziorno" (K-43)
- ORB "Szkutno" (K-44)
c/ Okręty podwodne
- ORB "Rekin" (S-63)
- ORB "Płaszczka" (S-64)
d/ Trałowce
- ORB "Burzyk" (T-205)
- ORB "Albatros" (T-206)
e/ okręt zaopatrzeniowy floty ORB "Posejdon" (SS-402)
f/ holowniki
- ORB "Herkules" (OT-502)
- ORB "Gryf" (HT-553)
g/okręt lotniczo-desantowy ORB "Jan Leksy"
Rozmieszczenie lotnictwa morskiego nie jest stałe, zależy od rozmieszczenia okrętów w bazach morskich.
Rozdział 4
Ciągłość i związki między wszystkimi trzema.
Ciągłość pomiędzy siłami AWT, Dżamahiriji i Republiki Bialeńskiej jest niezaprzeczalna. Powstańcy, którzy zdołali przetrwać Powstanie Marcowe stawali się potem rdzeniem sił zbrojnych Dżamahiriji, a często nawet RB. Podczas obchodzonego 21 marca Święta Powstania Marcowego odbywa się wiele inscenizacji najważniejszych bitew zarówno Powstania, jak i późniejszego konfliktu Dżamahirijsko-Sarmackiego. Wiele jednostek RB wciąż nawiązuje do czasów Dżamahirijskich. Dodatkowo oba państwa łączy osoba przywódcy- Andrzeja Swarzewskiego.
Podziękowania dla:
Krzysztofa Rezorblade i Andrzeja Swarzewskiego, za pomoc w poszukiwaniu źródeł, i udzielanie informacji.
