Praca magisterska Andrzeja Swarzewskiego

[AndrzejSwarzewski]

Drodzy Bialeńczycy!
Mam zaszczyt zaprezentować Wam efekt mojej pracy- moją pracę magisterską z dziedziny prawa i polityki Dżamahiriji, państwa istniejącego po Powstaniu Marcowym.Jest to pierwsze omówienie tego tematu, niezwykle interesującego ze względu na niezwykle interesujący system prawny i ustrojowy w Dżamahiriji.
Zachęcam do lektury oraz wyrażenia swoich opinii- pozytywnych i negatywnych.
Praca ta będzie mogła posłużyć wszystkim przyszłym prawodawcom oraz osobom zainteresowanym różnymi ustrojami politycznymi oraz historią.

Andrzej Swarzewski
Praca magisterska
„System prawny i ustrojowy w Dżamahiriji”
Praca polityczna i historyczna

W wyniku powstania marcowego, 21 marca 2012 roku powstała Dżamahirija, państwo lud, oparte na Trzeciej Teorii Powszechnej Pułkownika Kaddafiego oraz patosie powstańczym. Kraj zakładał władzę ludu, komitety ludowe, oraz cywilizowaną wersję demokracji bezpośredniej. Teraz, gdy rozkwitła Republika, czas przedstawić dobre i błędne strony systemu prawnego i ustrojowego Dżamahiriji. Warto omówić ten temat z powodów historycznych (przypominanie i nauczanie historii ojczyzny), jak i politycznych (wyciąganie wniosków z historycznego systemu). Swoją pracę podzieliłem na części:
1.   Rola przewodnia Komitetów Ludowych
2.   Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji
3.   Funkcja kontrolna Przywódcy
4.   Konstytucja, jako źródło prawa
5.   System karny

ROZDZIAŁ I
Rola przewodnia Komitetów Ludowych

Zgodnie z wytycznymi Trzeciej Teorii Powszechnej komitety ludowe to podstawowe struktury administracyjne zrzeszające obywateli. W Dżamahiriji pełniły one funkcję decyzyjną i kontrolną nad wszystkimi dziedzinami życia. Ponad komitetami ludowymi stało tylko Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji- odpowiednik parlamentu z demokracji liberalnych.
Komitety ludowe składały się z ochotników będących specjalistami w danej dziedzinie. Było to swoiste zastąpienie władzy parlamentu, w którym poseł z oczywistych powodów nie jest ekspertem w każdej dziedzinie. Komitety ludowe były więcej komitetami eksperckimi, które były otwarte na lud. Każdy obywatel Dżamahiriji mógł się wypowiadać wewnątrz komitetów, jednakże tylko członkowie komitetów mieli prawo głosu. Przewodniczący komitetu, który reprezentował jego działania przez Ludem, Przywódcą i Powszechnym Zgromadzeniem Dżamahiriji, był wybierany drogą demokratycznego, jawnego głosowania.
Idea utworzenia komitetów została zapoczątkowana już na początku powstania, ogłoszona została w drugim dniu istnienia Dżamahiriji, tj. 22 marca 2012 roku.
W tym rozdziale chciałbym omówić każdy z komitetów ludowych działających w Dżamahiriji.
1.   Ludowy Komitet Regionalny
W skład Ludowego Komitetu Regionalnego wchodzili wszyscy burmistrzowie miast. Warto dodać, że wówczas w państwie aktywnie działały regiony, które posiadały własne gwardie, liczne opisy oraz przeprowadzały inicjatywy.
Przewodniczącym Ludowego Komitetu Regionalnego był jeden z Ojców Założycieli Dżamahiriji, Akrypa, bohater Powstania Marcowego. Komitet kontrolował działania miast, pomagał burmistrzom w ich prowadzeniu, a także obsadzał wolne stanowiska naczelników miejscowości.
W Komitecie działała także jedyna w Dżamahiriji kobieta, Ajsza Alsheri oraz Adam Martin Jasiński, jak się okazało kilka miesięcy później- dywersant.
2.   Ludowy Komitet Wojskowy
W skład Ludowego Komitetu Wojskowego wchodzili wszyscy chętni żołnierze, początkowo więc wszyscy powstańcy marcowi oraz Abdullah Aykm, jako znawca wojska i zagraniczny oficer arabski. Ten ostatni, jako znawca został przewodniczącym Ludowego Komitetu Politycznego.
Rolą Ludowego Komitetu Wojskowego była kontrola Gwardii Ludowej- sił zbrojnych Dżamahiriji oraz pomoc dowódcom owej Gwardii. LKW był także swego rodzaju związkiem zawodowym żołnierzy oraz miejscem rozmów, spotkań i debat organizacyjnych.
3.   Ludowy Komitet Polityczny
Ludowy Komitet Polityczny był odpowiednikiem rządów w innych państwach. W jego skład wchodzili z miejsca przewodniczący Ludowego Komitetu Regionalnego oraz Ludowego Komitetu Wojskowego, a także eksperci od innych dziedzin, którzy pełnili rolę ministrów. Przewodniczący Ludowego Komitetu Politycznego pełnił rolę szefa rządu.
Przewodniczącym Ludowego Komitetu Politycznego był Andrzej Swarzewski, później w wyniku zmian tytułowany także Premierem Dżamahiriji. Warto dodać, że u schyłku Dżamahiriji funkcja Premiera Dżamahiriji nie była powiązana z funkcją Przewodniczącego Ludowego Komitetu Politycznego. Można to wyjaśnić ogólnym chaosem związanym  ze zmianami personalnymi i ustrojowymi. Drugim Premierem Dżamahiriji był Adullah Aykm.
Członkowie Ludowego Komitetu Politycznego pełniący funkcje rządowe byli nazywani początkowo komisarzami, później jednak  zaczęto ich tytułować ministrami, co miało miejsce także w czasie III Rządu, odrębnego od Ludowego Komitetu Politycznego.
ROZDZIAŁ II
Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji
Jak już zostało powiedziane, rolę instytucji a la parlamentarnej, organu ustawodawczego pełniło Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji. Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji, wzór dla Komitetu Założycielskiego Republiki Bialeńskiej, pełniło rolę organu demokracji bezpośredniej. Każdy obywatel Dżamahiriji mógł tam wypowiadać się i głosować.
Funkcję Przewodniczącego Powszechnego Zgromadzenia Dżamahiriji pełnił Przywódca Dżamahiriji Jan de Kaniewski. Za tą funkcją szły obowiązki organizowania i kontrolowania debat w Zgromadzeniu. Większość debat obywatelskich odbywała się w budynku tego organu. Było to możliwe, gdyż dostęp miał tutaj każdy. Funkcja ta także uprawomocniała niedemokratyczną rolę Przywódcy, należącą do Jana de Kaniewskiego jako Przywódcy Rewolucji Marcowej, Towarzyszowi Generałowi.
Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji było organem, który kontrolował Ludowy Komitet Polityczną, czyli rząd dżamahirijski. W tym budynku powołane były dwa rządy związane z LKP, a także nieumocniony prawnie III Rząd.
Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji było głównym filarem bezpośrednich rządów ludu, najbardziej, obok komitetów ludowych, oryginalną inicjatywą ustrojową Dżamahiriji. Nie był to typowy parlament. Oryginalny był nie tylko dostęp wszystkich obywateli, ale też społeczna rola, mająca tylko częściowe odzwierciedlenie w systemie prawnym i ustrojowym. PZD dotrwał do końca istnienia państwa, przeżywając porzucone w ostatnich dniach komitety ludowe oraz wywodzący się z nich rząd. W krańcowych dniach stał się jednak typowym parlamentem.
ROZDZIAŁ III
Funkcja kontrolna przywódcy
Również ten element ustroju Dżamahiriji był odzwierciedleniem ustroju Dżamahiriji Muammara Kaddafiego. Wbrew pozorom nie był to jednak dyktator, reprezentant rządów autorytarnych, czy też odpowiednik zagranicznych, mikronacyjnych monarchów. Przywódca Dżamahiriji, tytułowany czasem Muammarem, Jan de Kaniewski pełnił głównie rolę nieprzymusowego autorytetu, a także funkcje reprezentacyjne i honorowe.
Przywódca Rewolucji Marcowej, czy też Przywódca Dżamahiriji było funkcją „uszytą” dla Jana de Kaniewskiego. Choć w różnych okresach funkcja ta miała różne znaczenie (od funkcji de facto naczelnika państwa, do funkcji czysto honorowych w czasie krótkotrwałego pełnienia funkcji przewodniczącego Powszechnego Zgromadzenia Dżamahiriji przez Jakuba Orłowskiego). Można śmiało stwierdzić, że bez Jana de Kaniewskiego funkcja ta nie miałaby prawa bytu. Tylko on dowodził Powstaniem Marcowym i tylko on miał społeczne poważanie i bezsporny autorytet potrzebny do wykonywania tej funkcji. Aż do upadku tej funkcji w czasie ostatnich irracjonalnych dni, Jan de Kaniewski nie został dyktatorem, pomimo pokusy płynącej z tytułu „przywódcy”.
Choć funkcja ta jest tylko częściowo zgodna z ideą Dżamahirijji i Trzeciej Teorii Powszechnej, to w naszym kraju odegrała pozytywną i konieczną rolę. Nie sposób wyobrazić sobie Premiera, tj. jednego z przewodniczących Komitetów Ludowych, w roli głowy państwa. To jeszcze bardziej przekreślałoby ideę. Natomiast gdyby głową państwa miał być każdy przewodniczący Powszechnego Zgromadzenia Dżamahiriji, to występowałby konflikt kompetencyjny pomiędzy premierem, a przywódcą (głową państwa, prezydentem?).
Z pewnością, gdyby zabrakło Jana de Kaniewskiego, to jakoś by się ten problem rozwiązało, jednak obniżyłoby to skuteczność systemu ustrojowego Dżamahiriji. Możliwe, że inny powstaniec pełniłby tą rolę. Możliwe, że doszłoby do demokratycznych wyborów Prezydenta Dżamahiriji. Możliwe jest też, że Jan de Kaniewski sam namaściłby kogoś na to stanowisko. Jednak to tylko spekulacje. Jak wyglądałaby Dżamahirija bez Przywódcy Jana de Kaniewskiego nigdy się nie dowiemy, gdyż historia ta nigdy się nie powtórzy, a wszelkie spekulacje pozostaną tylko i wyłącznie spekulacjami.
ROZDZIAŁ IV
Konstytucja jako źródło prawa
Rozdział ten jest najtrudniejszym do napisania, a zapewne także najtrudniejszym do zrozumienia. Zacznę od tego, że konstytucja pozostawiała wiele niejasności, często także bywała ignorowana i postępowano wbrew niej. „Zielona książka” była w nie mniejszym stopniu źródłem prawa, co ta prowizoryczna ustawa zasadnicza. Konieczne było jednak posiadanie jakiejś konstytucji. Nie jestem w stanie teraz powiedzieć, czy od początku było wiadomo, że nie będzie dokładnie stosowana, czy dopiero w tzw. praniu wyszło, że idee ludowe są inne, podobnie jak inna jest praktyka i konieczność.
Warte zauważenia jest także to, że Konstytucja Dżamahiriji została ogłoszona dopiero 28 kwietnia, ponad miesiąc po powstaniu kraju. Kraj wówczas bliższy był wielkich kryzysów, niż początkowych szczytów aktywności, rozwoju i postępu. Można mieć wątpliwości co do samych okoliczności ogłoszenia Konstytucji, bez przyjęcia przez Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji. Faktem są liczne dyskusje, jednakże ostatecznie to Przywódca Jan de Kaniewski. Niewykluczone, że bez takiej decyzji nigdy by do tego nie doszło i Dżamahirijia umarłaby bez konstytucji. Sądzę jednak, że nawet brak konstytucji nie niósłby za sobą tragicznych skutków, może poza wizerunkowymi.
Czytając tą Konstytucję można stwierdzić, że nie miała wiele wspólnego z rzeczywistością, biorąc pod uwagę fakt występowania w niej Prezydenta, powoływanego na czterotygodniową kadencję. Nigdy do wyboru prezydenta nie doszło.
Konstytucja ta zawierała także informację o języku arabski, jako urzędowym. Nikt tego języka z oczywistych powodów nie stosował.
Nie chcę jednak krytykować tutaj całego dokumentu, który w większości był dobry, pomimo faktu, że nie regulował kwestii komitetów ludowych. Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji było jednak dobrze opisane, podobnie jak wiele innych kwestii. Niemniej jednak był to artykuł utopijny, odzwierciedlający przede wszystkim wizje autora, niż fakty. Może po prostu nie zdążono tego wprowadzić w życie? Trudno powiedzieć. Na końcu tej pracy magisterskiej umieściłem tekst Konstytucji, zachęcam do zapoznania się.
ROZDZIAŁ V
System karny
Kodeks Karny został ogłoszony przez Premiera Andrzeja Swarzewskiego. Również tutaj, podobnie jak w przypadku Konstytucji, można mieć wątpliwości co do procedury przyjęcia Kodeksu. 2 maja 2012 roku również był czasem w którym zdecydowanie bliżej było do końca, niż do początku. Kodeks zawierał jedynie sześć artykułów. Kodeks regulował zarówno wykroczenia, jak i przestępstwa. Kodeks Karny był podstawą prawną dla Trybunału Krajowego, czyli Sądu Dżamahiriji.
Po dwóch procesach w całej historii Dżamahiriji można śmiało stwierdzić, że nie istniało zbyt duże zapotrzebowanie na Kodeks Karny. Z tego jeden z procesów był przeprowadzony jeszcze przed ogłoszeniem Kodeksu Karnego.
Kodeks Karny został umieszczony jako drugi załącznik do pracy. Należy stwierdzić, że w odróżnieniu od ogólnego prawodawstwa Dżamahiriji kodeks ten nie był szczególnie oryginalny, ani zaskakujący. Prawo karne wymaga jednak sprawiedliwości, a nie oryginalności. Kodeks można ocenić jako umiarkowanie liberalny.

ZAŁĄCZNIK NR 1:
W trosce o byt i przyszłość naszej Ojczyzny,
odzyskawszy w 2012 roku możliwość suwerennego i demokratycznego stanowienia o Jej losie,
my, Naród Dżamhariji - wszyscy obywatele Dżamhariji,
wierzący w Boga będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna,
równi w prawach i w powinnościach wobec dobra wspólnego - Dżamhariji,
wdzięczni naszym przodkom za ich pracę, za walkę o niepodległość okupioną ogromnymi ofiarami, za kulturę zakorzenioną w muzułmanistyczno-katolickim dziedzictwie Narodu i ogólnoludzkich wartościach,
zobowiązani, by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne z dorobku,
złączeni więzami wspólnoty z naszymi rodakami rozsianymi po świecie, złwaszcza w okupowanej Sarmacji,
świadomi potrzeby współpracy ze wszystkimi krajami dla dobra Rodziny Ludzkiej,
pomni gorzkich doświadczeń z totalitarnego Księstwa Sarmacji,
pragnąc na zawsze zagwarantować prawa obywatelskie, a działaniu instytucji publicznych zapewnić rzetelność i sprawność,
w poczuciu odpowiedzialności przed Bogiem lub Allachem,
ustanawiamy Konstytucję Dżamhariji
jako prawa podstawowe dla państwa
oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, współdziałaniu władz, dialogu społecznym oraz na zasadzie pomocniczości umacniającej uprawnienia obywateli i ich wspólnot.
Wszystkich, którzy dla dobra Dżamhariji tę Konstytucję będą stosowali,
wzywamy, aby czynili to, dbając o zachowanie przyrodzonej godności człowieka,
jego prawa do wolności i obowiązku solidarności z innymi,
a poszanowanie tych zasad mieli za niewzruszoną podstawę Dżamhariji.
Rozdział I
DŻAMHARIJA
Art. 1.
Dżamharija jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli. Władzę naczelną w Dżamahiriji sprawuje prezydent wybierany na kadencję 4 tygodni. Posiada on również tytuł króla Dżmahirji podkreślając łaczność historyczną.

Art. 2.
Dżamharija jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady rewolucji i sprawiedliwości społecznej
Art. 3.
Dżamharija jest państwem jednolitym.
Art. 4.
1. Władza zwierzchnia w Dżamahiriji należy do Narodu.
2. Naród sprawuje władzę w demokracji bezpośredniej przez Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji.
Art. 5.
Dżamharija strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju.
Art. 6.
1. Dżamharija stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu Dżahmariji, jego trwania i rozwoju.
2. Dżamharija udziela pomocy ludziom przebywającym pod okupacją sarmacką.
Art. 7.
Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
Art. 8.
1. Konstytucja jest najwyższym prawem Dżamhariji.
2. Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja albo król Dżmahiriji stanowi inaczej.
Art. 9.
Dżamharija przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego.
Art. 10.
1. Ustrój Dżamhariji opiera się na Socslawiźmie. Lud sprawuje całą władzę.
Art. 11.
1. Partie w Dżamhariji są zakazane.
Art. 12.
Dżamharija zapewnia wolność tworzenia i działania związków zawodowych, organizacji społeczno-zawodowych rolników, stowarzyszeń, ruchów obywatelskich, innych dobrowolnych zrzeszeń oraz fundacji za wyjątkiem partii.
Art. 13.
Zakazane jest istnienie partii politycznych.
Art. 14.
Dżamharija zapewnia wolność prasy i innych środków społecznego przekazu.
Art. 15.
1. Ustrój terytorialny Dżamhariji zapewnia decentralizację władzy publicznej.
2. Zasadniczy podział terytorialny państwa uwzględniający więzi społeczne, gospodarcze lub kulturowe i zapewniający jednostkom terytorialnym zdolność wykonywania zadań publicznych określa król Dżmahiriji.
Art. 16.
1. Ogół mieszkańców jednostek zasadniczego podziału terytorialnego stanowi z mocy prawa Powszechne Zgromadzenie Dżamahiriji.

Art. 17.
1. W drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony.
2. W drodze ustawy można tworzyć również inne rodzaje samorządu. Samorządy te nie mogą naruszać wolności wykonywania zawodu ani ograniczać wolności podejmowania działalności gospodarczej.
Art. 18.
Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Dżamhariji.
Art. 19.
Dżamharija specjalną opieką otacza weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych oraz walczących z sarmacką agresją.
Art. 20.
Społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Dżamhariji.
Art. 21.
1. Dżamharija chroni własność i prawo dziedziczenia.
2. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem.
Art. 22.
Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.
Art. 23.
Podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Zasada ta nie narusza postanowień art. 21 i art. 22.
Art. 24.
Praca znajduje się pod ochroną Dżamhariji. Państwo sprawuje nadzór nad warunkami wykonywania pracy.
Art. 25.
1. Kościołami w Dżamhariji są Islamski Kościół Teutoński i Sarmacki Kościół Katolicki. Inne kościoły są zakazane.
Art. 26.
1. Gwardia Ludowa Dżamhariji służą ochronie niepodległości państwa i niepodzielności jego terytorium oraz zapewnieniu bezpieczeństwa i nienaruszalności jego granic.
2. Gwardia Ludowa zachowują neutralność w sprawach politycznych oraz podlegają cywilnej kontroli Powszechnego Zgromadzenia Dżamahiriji.
Art. 27.
W Dżamhariji językiem urzędowym jest język arabski. Można używać także języka polskiego.
Art. 28.
1. Godłem Dżamhariji jest wizerunek orła białego bez korony z zieloną tarczą.
2. Barwami Dżamhariji jest kolor zielony.
3. Hymnem Dżamhariji jest (nie mogę znaleźć linka na forum hehe).
4. Godło, barwy i hymn Dżamhariji podlegają ochronie prawnej.
5. Szczegóły dotyczące godła, barw i hymnu określa ustawa.
Art. 29.
Stolicą Dzamhariji jest Miasto Sołeczne Autera

(-) Jan de Kaniewski

Konstytucja wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia

ZAŁĄCZNIK NR 2:
KODEKS KARNY ZJEDNOCZONEJ DŻAHAMIRIJI NARODÓW

Art. 1
Kodeks Karny Zjednoczonej Dżahamiriji Narodów to jedyny prawdziwy dokument decydujący o karach za poszczególne przestępstwa oraz wykroczenia.
KARY
Art. 2
Karami w Zjednoczonej Dżamahiriji Narodów są od najmniej ciężkiej do najcięższej:
1. Grzywna
2. Zakaz wypowiadania się na miejscu popełnienia przestępstwa lub wykroczenia.
3. Zakaz pełnienia funkcji publicznych
4. Kara więzienia
5. Banicja
6. Kara śmierci
WYKROCZENIA
Art. 2
Za wykroczenie można uznać złamanie prawa Zjednoczonej Dżamahiriji Narodów w sprawie małej wagi.
Art. 3
1. Za wykroczenia karać mogą Moderatorzy oraz urzędnicy Trybunału Ludowego.
2. Kary za wykroczenia nakładane są bezpośrednio, bez procesu.
3. Z powodu niskich kar za wykroczenia nie można się od nich odwoływać.
Art. 4
1. Przestępstwa mogą być ścigane na wniosek poszkodowanego lub
2. Z urzędu przez Trybunał Krajowy
Art. 4
Do następujących wykroczeń stosuje się następujące kary :
1. Za używacie wulgaryzmu w miejscu publicznym można zostać ukaranym minimalnie grzywną w wysokości 100 srebrników , a maksymalnie dwoma dniami więzienia, w zależności od częstotliwości popełniania przestępstwa, motywacji oraz szkodliwości społecznej.
2. Za spam w miejscu publicznym można dostać karę od 500 srebrników do 5 dni więzienia, w zależności od częstotliwości, uciążliwości oraz szkody dla Państwa.
3. Za zaniechanie obowiązku publicznego można zostać ukaranym minimalnie grzywną 200 srebrników, a maksymalnie rocznym zakazem sprawowania funkcji publicznych. Wymiar kary zależy od szkodliwości społecznej zaniechania ; Zaniechanie może zostać uznane przez Trybunał Krajowy za przestępstwo.
4. Za celowe wprowadzenie w błąd innego mieszkańcy można zostać ukaranym minimalnie grzywną 700 srebrników, a maksymalnie karą 5 dni więzienia.
5. Za powtarzające się niestosowanie do norm zwyczajowych można dostać karę od 200 srebrników do pięciodniowego zakazu wypowiadania się w miejscu wykroczenia.
Art. 5
Następujące przestępstwa zasługują na następujące kary :
1. Za zagraniczne działania dyskryminujące obywateli Dżamahiriji można zostać ukaranym minimalnie karą miesiąca więzienia, a maksymalnie karą śmierci.
2. Za wewnętrzne działania na szkodę państwa znacznie je osłabiające minimalnie można zostać ukaranym trzema miesiącami więzienie, a maksymalnie karą śmierci.
3. Za wyśmiewanie się z Dżamahiriji lub jej władz (czyli szkodzenie dobremu imieniu Państwa) poza granica kraju minimalną karą jest miesiąc więzienia, a maksymalną banicja.
4. Za dyskryminację kogokolwiek ze względu na pochodzenie lub wyznanie można dostać karę od jednego do sześciu miesięcy więzienia.
5. Za nadużycie uprawnień można zostać ukaranym od grzywny w wysokości 5000 srebrników do kary tygodnia więzienia.
6. Za obrazę mieszkańca Dżamahiriji można zostać ukaranym minimalnie tygodniowym zakazem wypowiadania się w miejscu popełnienia przestępstwo, a maksymalnie tygodniem więzienia.

Art. 6
Kodeks Karny Zjednoczonej Dżamahiriji Naród wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.

[Kamil Maciejewski]

Powyższa praca bardzo dobrze przybliżyła mi sytuację panującą w Dżamahiriji. Bardzo dobrze widać, że założyciele RB wyciągnęli wnioski z jej upadku i - nie oszukujmy się - chaosu prawnego. Osobiście polecam ten artykuł każdemu posłowi i innej osobie mającej prawo do przemowy w parlamencie, lub zamierzającej zaproponować projekt swojego własnego aktu prawnego, gdyż pokazuje on jakie są skutki chaosu w przepisach.