Ostatnia poważna modernizacja uzbrojenia Wojsk Lądowych miała miejsce w marcu - nadszedł więc czas na kolejne zmiany zmierzające do podniesienia wartości bojowej naszej armii. W tym celu Dowództwo Sił Zbrojnych już od pewnego czasu podejmowało działania w celu zmodernizowania Wojsk Lądowych. W najbliższym czasie nastąpi sfinalizowanie tych działań w następującym zakresie:
1. Wymiana bojowego wozu piechoty.
W prowadzony podczas marcowych zmian CVT-4 od początku był traktowany jako rozwiązanie tymczasowe, gdyż wystąpiła konieczność szybkiego zastąpienia przestarzałych bwp CVT-2 oraz używanych jeszcze w pododdziałach liniowych gąsienicowych transporterów AVT-1, które w zasadzie w ogóle nie nadawały się już do wspierania piechoty w walce - były tylko środkiem transportu. Przy projektowaniu i wprowadzaniu CVT-4 kierowano się przede wszystkim ekonomia i szybkością uzyskania pojazdu, który korzystał z podzespołów podwozia użytkowanego transportera AVT-2, a na skutek zwiększenia masy (pancerz) pojazd utracił zdolności pływania. Kontrowersyjne nieco było też uzbrojenie - działa 60mm pozwalało zwalczać skutecznie inne BWP (choć nie wszystkie - z tymi najlepiej opancerzonymi, a tym bardziej z czołgami nie mogło sobie poradzić), ale zapas amunicji był stosunkowo niewielki, co utrudniało wspierania piechoty. W czasie służby pojazdu okazało się, że jednak nie da się zrezygnować z szybkostrzelnego działka mniejszego kalibru.
Jednocześnie z wprowadzeniem "tymczasowego" CVT-4 opracowano pojazd znacznie nowocześniejszy, na specjalnie skonstruowanym od podstaw podwoziu, lepszym opancerzeniu i pełnej zdolności pływania. Ponieważ nowy VWP był znacznie droższy, a ze względu na jego złożoność czas na przeprowadzenie testów był dłuższy - nowe pojazdy wprowadzono tylko w ograniczonym zakresie jako bojowe wozy rozpoznawcze w dywizyjnych batalionach rozpoznawczych oraz w celu przetestowania rozwiązań w Samodzielnej Brygadzie Specjalnej (1 batalion). Po półrocznym okresie służby w rozpoznaniu i testów w SBS - w pojazdach wprowadzono niezbędne poprawki i obecnie zamówiono je w firmie RA w celu całkowitej wymiany CVT-4.
[ Załącznik nie istnieje ]
Pojazdy CVT-5-30 i CVT-5-120 będą sukcesywnie wprowadzane do dywizji ciężkich - przy czym przewiduje się układ w plutonie, który przewiduje jeden bwp z działem 120mm i trzy z działkami 30mm. Pojazd z działem 120mm będzie wozem dowódcy plutonu i w związku z tym stany osobowe ulegną redukcji. Drużyna będzie liczyła nie 11, a 10 żołnierzy z czego 7 spieszających się, natomiast drużyna dowodzenia będzie liczyła teraz 7 żołnierzy z czego 4 spieszających się. Jest to spowodowane faktem, że CVT-5-30 ma 8 miejsc dla desantu (w każdym wozie drużyny będzie jedno wolne miejsce), a CVT-5-120 tylko 4 miejsca dla desantu (z powodu większej wieży i zajmującego więcej miejsca zapasu amunicji). Razem pluton będzie teraz liczył 37 żołnierzy, z czego 25 będzie ulegało spieszeniu.
BWP CVT-4 nie zostają jednak całkowicie wycofane - po dokonaniu przeglądów i remontów, trafią na Anatolię, gdzie pozwoli to na rozwinięcie z Samodzielnej Brygady Pancernej pełnowartościowej Dywizji Zmechanizowanej Ciężkiej.
2. Wymiana i ujednolicenie indywidualnej broni strzeleckiej.
Dotychczas Siły Zbrojne używały dwóch systemów w przypadku karabinka automatycznego, który stanowi podstawowe uzbrojenie żołnierzy. Było to uwarunkowane historycznie - pierwotnie używane karabinki C-1M i ich skrócona odmiana CS-1M były spuścizną po poprzedniej państwowości, a w chwili gdy podpisano traktat militarny z NUPIA wprowadzono w celu ujednolicenia amunicji strzeleckiej karabinki C-2 i CS-2.
W toku służby okazało się, że każdy z tych typów ma zarówno zalety i wady. Starsze C-1M (powstały przez modernizację i zmianę amunicji jeszcze starszych C-1) są proste obsługowo, bardzo odporne na zanieczyszczenia polowe - jednak są mniej celne, a ich ergonomia pozostawia wiele do życzenia Czemu zresztą nie należy się dziwić bo rodowodem to broń z końca lat 40-tych. Nowsze i wprowadzone pospiesznie C-2 są celniejsze, lżejsze i mają znacznie lepiej rozwiązane kwestii ergonomii, ale żołnierze narzekali na trudności przy ich czyszczeniu, a także sporą wrażliwość na zanieczyszczenia polowe.
Dowództwo Sił Zbrojnych postanowiło zamówić w firmie Razor & Redwitz Firearms Corporation karabinek, który połączyłby prostotę i niezawodność C-1M oraz walory ergonomiczne karabinków C-2. Powstał w wyniku tego karabinek C-3, który zostanie zamówiony dla SZ RB - najpierw dla Wojsk Lądowych, poczynając od pierwszorzutowych związków taktycznych.
[ Załącznik nie istnieje ]
Karabinek C-1M
[ Załącznik nie istnieje ]
Karabinek C-2
[ Załącznik nie istnieje ]
Karabinek C-3
Przy okazji zmiany broni strzeleckiej zmodernizowane zostanie też oporządzenie żołnierzy Wojsk Lądowych - na takie jakie było od pewnego czasu testowane w SBS.
[ Załącznik nie istnieje ]
Po lewej żołnierze z dotychczasowym uzbrojeniem (czyli kbk C-1M oraz kbk C-2) i oporządzeniem oraz (po prawej) żołnierz w nowym oporządzeniu i z karabinkiem C-3.
3. Wymiana lekkiej broni przeciwpancernej.
Dotychczas podstawowym, typem granatnika przeciwpancernego był AGL-1. Broń wielorazowego użytku, mająca lata świetności już za sobą i choć podejmowano próby jego uniwersalizacji to jednak były to zabiegi doraźne, polegające na rozszerzeniu gamy pocisków (w tym odłamkowo-burzących). Sporym ograniczeniem była jednak niewielka donośność skuteczna granatnika wynosząca do 200m oraz konieczność dwuosobowej obsługi.
[ Załącznik nie istnieje ]
Granatnik przeciwpancerny AGL-1
Granatniki przeciwpancerne AGL-1 zostaną zastąpione przez dwa typy broni: granatnik przeciwpancerny AGL-2 oraz lekkie działo bezodrzutowe LRLG-1.
AGL-2 jest granatnikiem przeciwpancernym jednorazowego użytku i o donośności skutecznej 300m. Nie wymaga on etatowej obsługi, a po prostu w bojowych wozach piechoty czy transporterach opancerzonych będzie przewożone kilka granatników, które w razie potrzeby będą używane przez żołnierzy drużyny.
[ Załącznik nie istnieje ]
Granatnik przeciwpancerny AGL-2
Lekkie działo bezodrzutowe LRLG-1 (84mm) jest uniwersalną bronią, która może wystrzeliwać pociski o różnym przeznaczeniu i która posiada donośność skuteczną 450m (do pojazdów pancernych, nieco większą w przypadku pocisków odłamkowo-burzących czy zapalających). Pod względem konstrukcyjnym jest to działo bezodrzutowe, ale ma wymiary i masę zbliżoną do większych granatników.
[ Załącznik nie istnieje ]
Lekkie działo bezodrzutowe LRLG-1.
Zmiana uzbrojenia spowoduje rezygnację z obsługi granatnika przeciwpancernego na szczeblu plutonu i zastąpienie go w niektórych plutonach przez obsługę LRLG-1. Zamiast tego w drużynach będą jednorazowe granatniki ppanc. AGL-2
[ Załącznik nie istnieje ]
Po lewej żołnierz z dotychczasowym oporządzeniem i uzbrojony w granatnik AGL-1 oraz (po prawej) żołnierze w nowym oporządzeniu i uzbrojeni w granatnik AGL-2 i lekkie działo bezodrzutowe LRLG-1.
4. Dalsze zamierzenia
W toku dalszych zmian przewidywana jest:
- wymiana dywizyjnych dział samobieżnych na rakietowe systemy artyleryjskie (takie jakie RAT produkował dla NUPIA)
- wymiana rakiet operacyjno-taktycznych na lżejszy, ale nowszy typ oraz jednoczesne zwiększenie ich ilości.
- utworzenie z działa samobieżnych na podwoziach kołowych samodzielnych pułków artylerii w charakterze szybkiego odwodu artyleryjskiego, używanego również na Anatoli - gdzie są duże odległości.
