W Oceanowie pierwsi ludzie pojawili się około 100 tysięcy lat temu. Z uwagi na chłód tej okolicy długie lata nie była zamieszkana. Stałe osadnictwo rozpoczęło się tu dopiero 8 tysięcy lat temu, w związku z zakrojonymi na szeroką skalę poszukiwaniami łowisk przez sarmackich rybaków z zachodniego wybrzeża. Wcześniej przez te tereny przemieszczali się jedynie koczownicy. Półwysep Południowy rozwój zaczął przeżywać wzmożony rozwój po zakończeniu kulturowej izolacji Bialenii. Miasta w nowym stylu zaczęły tam wyrastać jak grzyby po deszczu. Rywalizacja o te tereny między tradycyjnymi Sarmatami i Teutonami oraz nowożytnymi Bialeńczykami stworzył tu mozaikę pod względem narodowościowym. Oceanowo należy do grupy ośrodków sarmackich. Te okolice są gniazdem rodu Raherskich, po dziś dzień mającego tu duże wpływy (Tomasz Raherski siedmiokrotnie sprawował urząd burmistrza Oceanowa), najpotężniejszych magnatów bialeńskich w XVIII wieku. Miasto niezbyt zaznaczyło się w bialeńskich dziejach. Nie dotarły tu większe konflikty (m.in. należy do grupy bardzo niewielu miast niedotkniętych wojną khmerską), nie narodził się nikt szczególnie wybitny. Rozwój trwał pomału, dopiero w XX wieku udało się po raz pierwszy przekroczyć liczbę 100 tysięcy mieszkańców. Dzieje się tak głównie ze względu na temperatury - zbliżone do tych w Kaszgarze czy Słotopolu. Oceanowo, podobnie jak reszta Półwyspu Południowego, praktycznie całą historię były zawsze krok do tyłu. Teraz jednak to się zmienia - z uwagi na czystość tych terenów rozwija się tu przemysł wysokiej technologii. Południe wreszcie ma szansę na poważnie zaistnieć na forum państwowym.
