Zatarte dzieje Ziemi Sowieckiej

[Jan von Maikowski]

ZATARTE DZIEJE
ZIEMI SOWIECKIEJ

Czasy Carów

Pierwsze wzmianki o Sowiecji pochodzą z czasów I Carstwa Rosyji, a dokładniej z okresu panowania Cara Piotra IV Romanow-Woleckiego. Wówczas terytoria sowieckie wchodziły w skład potężnego Carstwa, które niestety rzadko doglądało spraw związanych z tymi terenami. Efektem takiej, a nie innej polityki było powstanie zdecentralizowanego organizmu na wzór plemienny, skupiającego pomniejsze osady ówczesnej Sowiecji pod zarządem starszyzny regionu tzw.: Rady Tamanów. Było to swoiste państwo w państwie. Kiedy nadszedł czas destabilizacji Carstwa i stopniowego zanikania jego struktur państwowych doszło do przełomu. Grupa zesłańców pochodzących z dalekiego Słomagromu, która dotychczas tułała się po centralnych obszarach Rosyji zaczęła organizować nowy organizm państwowy wnikając do struktur regionu. Z czasem słomagromscy zesłańcy zapewnili sobie dominującą pozycję przejmując kontrolę nad wszystkimi sowieckimi osadami. Kiedy I Carstwo Rosyji ostatecznie upadło pod ciężarem anarchii i niekompetencji, w miejscowości Nakia słomagromski przywódca Michaił Frunze proklamował powstanie Socjalistycznej Republiki Sowieckiej. Czasy Carów dobiegły końca. Rodziła się nowa władza - władza ludowa.

Kiedy władzę dzierżył "lud"

Początki Socjalistycznej Republiki Sowieckiej nie należały do najlepszych. Młode państwo borykało się z licznymi problemami. Po upadku Carstwa miejscowa gospodarka zamarła. Osady zamiast przynosić dochód generowały straty. Powodem tego były ogromne wydatki na wojsko, które zwalczało okoliczne grupy zwolenników powrotu caratu panoszących się na stepach środkowej Sowiecji. Nowa władza przesiąknięta słomagromską dyktaturą stawała się coraz bardziej radykalna w swoich działaniach. W trakcie walk z bojownikami dochodziło do licznych podpaleń gospodarstw, a nawet czystek etnicznych. Dowódcy tracili kontrolę nad swoimi oddziałami, które nie odróżniały już zwykłego rolnika od carskiego bojówkarza. Po długich zmaganiach z wrogami władzy ludowej Sowiecja nareszcie stawała na nogi. Główny wróg został wyparty na wyżyny ogromnym nakładem kosztów i ludzkiego życia, a władze zaczęły reformować kraj pod niemal każdym względem. Miejsce decentralizacji zajęła silna scentralizowana władza. Ekonomia podnosiła się z gruzów dzięki nadmorskiemu rozwojowi rybołówstwa. Nawiązywano liczne kontakty handlowe z państwami ościennymi. Przez stałe zagrożenie atakami zwolenników powrotu władzy carskiej państwo przyjęło charakter militarny. Niemalże 1/2 dochodu przeznaczana była na utrzymanie sił zbrojnych, a każdy nawet najciemniejszy mieszkaniec był zobowiązany do odbycia służby wojskowej przez okres minimum dwóch wiosen. Taki stan utrzymywał się do czasu wielkiego kryzysu. Gospodarka zaczęła mimowolnie upadać zaś władze robiły wszystko aby sprawę uciszyć. Pojawił się głód i związane z nim wystąpienia, które przerodziły się w jawne akty buntu. Władze sowieckie opuszczone przez swą niezdyscyplinowaną armię uciekły z kraju. Ziemie Sowiecji ponownie pogrążyły się w upadku i podzieliły los zwalczanego caratu.

Boże, chroń Ojczyznę!

Po krótkim epizodzie związanym z przejęciem ziem Sowiecji przez Saksonię i Siedmiogród nadszedł czas dla Federacji Brodryjskiej. Opustoszałe ziemie sowieckie zostały włączone w granice Kraju Kranodarskiego, który podlegał bezpośrednio władzom Federacji. Nowy patron Sowietów wydawał się być znacznie lepszy od twardej, słomagromskiej ręki. Jednak pamięć o dawnych czasach wciąż trwała w umysłach ludności sowieckiej. Mimo ustanowienia nowej demokratycznej władzy na tych terenach, potomkowie carskich bojówkarzy zamieszkujących południowe i wschodnie wyżyny nie zamierzali podporządkować się Federacji. Wyparci przez Socjalistyczną Republikę Sowiecką zaszyli się oni na wysokich wzgórzach tworząc niewielkie, obronne grody zwane czuwkami. Spełniały one rolę posterunków, które w razie zagrożenia ostrzegały okoliczne czuwki przy użyciu płonących stosów. To właśnie od nazwy tych warownych grodów potomkowie zwolenników caratu zaczęli być zwani Czuwakami. Przez okres lawirowania pomiędzy Saksonią, Siedmiogrodem, a Brodrią, Czuwacy zdołali wytworzyć własną świadomość narodową i zorganizowali się w zwartą społeczność tworząc podwaliny nowej narodowści. Kiedy Czuwacy z południa Sowiecji woleli zajmować się gospodarką na wyżynach, ich pobratymcy ze wschodu postanowili wyprawić się na ziemie Astanii gdzie podporządkowali sobie północne stepy i wyżyny astańskie. To właśnie charakter czuwackiej społeczności zdolnej do przetrwania w ciężkich warunkach przekonał władze Federacji o konieczności utworzenia Autonomicznej Republiki Czuwackiej obejmującej tereny Sowiecji i Astanii zamieszkiwane przez dwie powiązane społeczności Czuwaków. Stolicą młodej Czuwacji zostało miasto Nakia przemianowane na bardziej brodryjski Iżniewsk. Autonomiczna Republika istniała, aż do czasów powrotu starej władzy Carów.

Znów piosnka stara brodryjskich synów rosyjskiego Cara

Kiedy naród brodryjski odszedł od systemu konstytucyjnej federacji do głosu ponownie doszli zwolennicy caratu. Federacja Brodryjska przemieniła się w Carstwo Brodryjskie, w którym dziedziczną władzę sprawował Dom Dostojewskich. System carski przed laty pogrążony w mrokach historii odżył na nowo. Autonomiczna Republika Czuwacka została przekształcona w Wielkie Księstwo Czuwacji. Czuwacy Sowieccy entuzjastycznie przyjęli zmianę aparatu rządzącego. Wychowywani w atmosferze lojalności caratowi wciąż kultywowali swoje tradycje sięgające spokojnych czasów Rosyji i krwawego okresu Socjalistycznej Sowiecji. Zwarta społeczność tworzona w dobie wojny domowej, zahartowana wieloletnim życiem na wyżynach mogła teraz spokojnie schodzić ze wzgórz i zasiedlać opustoszałe równiny Ziemi Sowieckiej, która tylko czekała na powrót swych marnotrawnych synów...