- Panowie - rzekł Timur do trójki swoich towarzyszy. - ogólnie rzecz ujmując, jest z nami bardzo źle. Utknęliśmy pomiędzy cholernym Antkiem a cholernymi komuchami, i to w dodatku w towarzystwie tych Arabusów - w tym momencie z pogardą wskazał na pięciu związanych mężczyzn, leżących pod ścianą za nimi.
- Szefie - rzekł pierwszy z jego ludzi, niski, rudowłosy mężczyzna o pseudonimie "Nochal". - nie zapominaj, mamy masę forsy. Ratowałem ją z narażeniem życia!
- Kretynie - zganił go Nijazow. - tutaj nam to się nie przyda. Czy w Twoim pustym, skupionym na brzęku monet życiu nauczyli Cię chociaż odrobiny ekonomii? Pieniądz to tylko środek wymiany. Realnie te papierki nie mają większej wartości, niż papier i tusz, z którego się składają. Ludzie walczący o przeżycie nie dadzą sobie przecież wmówić, że te świstki na coś się przydadzą - no, chyba, że trafi się podobny półmózg co Ty... - przejechał sobie ręką po łuku brwiowym. - Doooobra... To teraz, co z nimi robimy? Wyjątkowo daję Wam okazję do wypowiedzenia własnego zdania.
- Żądać za nich okupu od ich koleżków. - rzucił Nochal.
- Jakby koleżkowie mieli ich za co wykupić... Następną genialną myśl poproszę.
- Sugeruję ich zastrzelić. - powiedział drugi z kompanów Nijazowa, Piotruś, przeciętnego wzrostu brunet.
- Amunicja to bezcenna rzecz. Przypominam - chwilowo nie mamy jak uzupełniać zapasów. Powinniśmy ją oszczędzać na czarną godzinę. W porządku... A Ty Szczapa, co myślisz?
Ostatni z podwładnych Timura, wielki, mocno umięśniony, łysy, czarnoskóry mężczyzna, nie zmieniając ponurego wyrazu twarzy, odwrócił wzrok w kierunku swojego szefa, ale nic nie powiedział.
- Wiedziałem, Ty nigdy nie myślisz. Jak zwykle jesteście bezużyteczni, gdy musicie być czymś więcej niż marnymi pionkami. Dlaczego ja muszę kombinować za czterech...? No dlaczego...? Ech... Szczapa, idź i skręć im karki.
Po tych słowach jeńcy zaczęli wierzgać, ale Koksu tego uniwersum nie miał żadnych problemów z ich uciszeniem. Po prostu chwytał ich po kolei, unieruchamiał między swoimi łydkami (grubszymi od głów jeńców) i przekręcał szyje w obie strony.
- Dobry Szczapa. A teraz słuchajcie, plan jest taki... Przedrzemy się w stronę komuchów. Do Sekty nawet nie mamy po co iść, oni na kilometr zwęszą muzułmanów takich jak my i z automatu podpiszemy na siebie wyrok. Będziemy udawać zaginionych zwiadowców, którzy dostali świra od tego, co doświadczyli. Dowiemy się nieco więcej o sytuacji, zwiniemy nieco zapasów i wrócimy tutaj. Mając niezbędne informacje będziemy myśleć, wróć, ja będę myślał, co dalej. Dobra... Teraz porządnie ukryjcie naszą broń. Bierzemy minimum amunicji i najbardziej rozklekotane pistolety... Tak, te co zwinęliśmy z "grobowca" Spirkina. Jak kule się skończą, będziemy walić żwirem. Wszyscy podczas wyprawy mają mieć oczy dookoła głowy! Nie bez powodu nikt poza tymi Arabami jeszcze nie zaszczycił nas swoim towarzystwem. Podejrzewam, że te plotki o nigdy nie wracających ekspedycjach czerwonych skądś się wzięły. Wyczuwam całe legowisko tego tałatajstwa. Będzie ciężko... Ale zawsze lepiej spróbować, niż czekać na śmierć głodową. A teraz spać. Nie chcę marnować tej połowy puszki kawy, która nam została, na podtrzymywanie Waszej przytomności podczas przeprawy...
