Corona locuta - oficjalny organ Stronnictwa Rojalistyczno - Konserwatywnego

[Maciej Kamiński]

Kucorewolucja była i nikt nie wyjechał prócz mnie.

A Szamajama?

I uściślijmy, udana rewolucja.

[Feliks Spirkin]

Szamajama? Odśwież mi pamięć.

[AndrzejSwarzewski]

Szamajama Okutasi, czyli ja.

[Alberto de Medici]

Policja Krajowa to ostatni bastion reakcji w tym szalonym świecie.

[Alberto de Medici]

https://coronalocuta.wordpress.com/2015/06/25/ciszej-nad-ta-trumna/

Co się dzieje z poziomem kampanii w Rzeczypospolitej Bialeńskiej?

[Maciej Kamiński]

Kampanii gdzie?

[Alberto de Medici]

Pewno gdzieś we Włoszech.
A błędy (bo jest ich kilka  ) już poprawiam.

[Kristian Arped]

Adasiu, jak zwykle świetny artykuł pod względem stylistycznym jak i merytorycznym. Czyta się bardzo przyjemnie. Pisz częściej i znikaj rzadziej.

[Feliks Spirkin]

Idę pisać ustawę dot. utworzenia Głównych Zarządów Poprawczych Obozów Pracy na Anatolii.

[Alberto de Medici]

Adasiu, jak zwykle świetny artykuł pod względem stylistycznym jak i merytorycznym. Czyta się bardzo przyjemnie. Pisz częściej i znikaj rzadziej.

 

Idę pisać ustawę dot. utworzenia Głównych Zarządów Poprawczych Obozów Pracy na Anatolii.

Skhandal! To łagrów chcecie nas zsyłać! Faszysta!

[Tomasz Wettin]

Jestem pod wrażeniem, ktoś tutaj chyba ma literacki talent. 

[Robert Dąbski-Hans]

Pięknie macie w tym Klubie Konserwatywnym, wyborna inicjatywa.

[Alberto de Medici]

Pięknie macie w tym Klubie Konserwatywnym, wyborna inicjatywa.

Dziękuję, ostatnio trochę cicho, bo awangarda bialeńskiego konserwatyzmu weszła do pałacu, co prawda nie królewskiego, ale przynajmniej prezydenckiego.

[Alberto de Medici]

Nie Corona, ale też warto. Wywiad z Jego Królewską Mością Edwardem II.

Jest jeszcze miejsce na idee?

Nie tylko miejsce, ale i bardzo silne zapotrzebowanie. Mniej kolorowy jest natomiast żywot samych „ideologów”. Najbardziej zdeklarowany teoretyk za biurkiem w gabinecie ministerialnym zawsze wyda nam się skończoną pierdołą. Wyobraźmy sobie monarchistę Jacka Bartyzela w roli ministra edukacji. Albo Tomasza Gabisia lub choćby Adama Wielomskiego, chyba najmniej sprawnego intelektualnie z tej trójki, zabierającego się za reformowanie systemu edukacji w modelowym państwie demokracji liberalnej. Przy całej ich erudycji, elokwencji, retorycznego otrzaskania i orientacji w literaturze światowej, wyłożyliby się przy pierwszej próbie ingerencji w kanon lektur. Pewnych ruchów nie dałoby się wytłumaczyć już w silnie zmitologizowanym okresie międzywojennym („wtedy to były gimnazja, panie!”), gdy edukacja elementarna i jakość formacji humanistycznej przeciętnego przedstawiciela kasy średniej był nieporównanie wyższy niż obecnie, gdy ponad połowę wolnego czasu spędzamy na scrollowaniu fejsbuka czy śledzeniu seriali. „Idee mają konsekwencje”, to fakt, ale droga między papierem, który przyjmie wszystko, a praktyczną realizacją wybranej doktryny, jest długa; na tyle długa, że na smutnym końcu zostaje szare gówienko.