Folwark Swarzewo jest najdalej wysuniętą na północ miejscowością Kniaźstwa Venomanii. Źródła podają, iż już w IV wieku miejsce to było znane żeglarzom siedmiogrodzkim.
W latach 1812-1945 Swarzewo posiadało prawa miejskie i było nieoficjalną stolicą wyspy. W czasie wojny miasto uległo zniszczeniu, natomiast ludność, będąca w większości bialeńskojęzyczną, została wysiedlona. Komunistyczne władze zdecydowały się nie odbudowywać miejscowości, a trwająca kilkadziesiąt lat wojna domowa na Anatolii również nie sprzyjała praca nad odnową Swarzewa.
Nowy kniaź podjął decyzję o rozpoczęciu odbudowy miejscowości zamieszkanej obecnie przez niespełna sto osób.
Jednym z niewielu niezrujnowanych wojną obiektów jest kapliczka Matki Boskiej Swarzewskiej:
