Od Redakcji:

Cała Orientyka wstrzymała oddech. 22 maja 2013 r. rozpoczął się II Kongresu Kontynentu Wschodniego w Eskwilingradzie. Jego obrady zadecydują czy krucha równowaga jaka była efektem rozmów wiedeńskich, ma szanse się umocnić, czy też konferencja ta stanie się przyczyną ponownego rozpadu stabilności kontynentu. Liczba problemów z którym muszą się zmierzyć państwa wspólnoty Orientyki jest przytłaczająca i w kuluarach pesymiści wróżą fiasko rozmów. Czy jednak politycy zdołają stanąć na wysokości zadania i rozwiążą wszystkie problemy potwierdzając jedność kontynentu?

Szczegółowo o tych sprawach przeczytacie Państwo w artykule ,,Kongres-gilotyna.”. 

Jednocześnie pragniemy ogłosić, iż na mocy postanowienia Rady Narodowej z dnia 25 maja 2013 r, okres od 23 maja 2013 r. do 22 maja 2014 r. został ogłoszony w Eskwilinii- Rokiem Trizondalu. W roku tym władze naszego państwa postarają się nam przybliżyć historię i kulturę lezącego tak blisko nas Trizondalu. W ramach obchodów owego roku nasza gazeta podjęła współpracę z Trizondalskim Domem Kultury i Tradycji. Wynikiem owej kooperacji jest artykuł ,,Trizondal- państwo fuzji”, który przybliży naszym Czytelnikom przebogatą historię realną tego państwa.

Zapraszamy do lektury i komentowania!

ESKWIINIA:

Relacja z obchodów IV rocznicy powstania Eskwilinii

22 maja 2013 r. Rzeczpospolita Eskwilińska obchodziła IV rocznicę swego powstania. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że były to obchody jakich jeszcze ani Wyspa Eskwilnia, ani Osteria nie widziały. Władze państwa zdecydowały się tym razem przyłożyć do święta niepodległości rozpoczynając przygotowania do niego już na miesiąc przed. Po raz pierwszy zaproszono także przedstawicieli innych mikronacji.

Fetowanie zaczęło się o godzinie 12.00, kiedy to El Presidente Rei Publicae Cheewazz Khadil wygłosił orędzie do Narodu. W swym przemówieniu Prezydent odniósł się do bogatej historii Eskwilinii i do jednoczącego Naród eskwiliński poczucia obowiązku względem Ojczyzny, która pozwoliła mu przetrwać liczne trudne momenty. Następnie o godzinie 17.00 El Presidente wraz z Przewodniczącym Rady Rządowej Raulem Hugo złożyli kwiaty pod pomnikiem Prezydenta Prystora na pl. Niepodległości w Eskwilingradzie, oddając tym samym symboliczny hołd tragicznie zmarłej byłej głowie państwa eskwilińskiego. W pełnym uniesienia przemówieniu Cheewazz Khadil przypomniał o zasługach Ursusa Prystora dla kraju, wśród których najważniejszą było stłumienie rodzącego się ruchu faszystowskiego, na czele którego stanął Manuel dos Santos. Prezydent Khadil, nie powstrzymał się od podkreślenia związku pracy Prystora z republikańską tożsamością Eskwilinii, co w sposób oczywisty godziło w Ruch Monarchistów, domagający się zmiany ustroju państwa eskwilińskiego. Mimo to jego przemówienie nie doczekało się komentarzy wśród przedstawicieli tego ruchu politycznego.

Zaraz po zakończeniu uroczystości, Prezydent przeniósł się do swego pałacu gdzie odznaczył zasłużonych dla państwa Eskwilińczyków. Gwiazdą Niepodległości Eskwilinii został odznaczony don Havelock Jaskoviakus, za walkę z kryzysami aktywności w latach 2011-2012 oraz za budowę silnego państwa eskwilińskiego. Tym samym dołączył on do niezwykle elitarnego grona kapituły tego orderu. Największym jednak zaskoczeniem było odznaczenie dwóch, względnie nowych obywatel eskwilińskich. Książę Michaił Andrijew (ostatni władca Osterii) został odznaczony brązowym Orderem Cyrkla za zasługi w odbudowie tożsamości osteryjskiej. Z kolei don Tomasz Anter (obecny Minister Spraw Zagranicznych Rzeczpospolitej Eskwilińskiej) został odznaczony tym samym orderem za rozpowszechnianie wiedzy o kulturze osteryjskiej. Don Tomasz Anter jest założycielem Związku Osteryjskiego, który zajmuje się propagowaniem kultury tego regionu Eskwilinii. 

Trzy godziny później przez centrum Eskwilingradu przemaszerowała parada wojskowa zorganizowana przez Naczelnika Sił Powietrznych kapitana Adama de Sigmunda. Wydarzenie to było obserwowane przez licznych przybyłych zagranicznych gości.

Zaraz po paradzie odbył się uroczysty raut w pałacu prezydenckim w którym udział brali dyplomaci z Victorii, Al Rajn, Trizondalu, Nordii, Zjednoczonego Królestwa Hirshbergii i Weerlandu, Wielkiej Polondii oraz z Samundy.

Oprócz oficjalnych uroczystości, Eskwilińczycy podjęli także inicjatywy oddolne. Na placu Niepodległości partia Libertas zorganizowała w ten dzień wystawę cytatów 10 najsłynniejszych Eskwilińczyków, wśród których znalazło się wiele niezwykle kontrowersyjnych wypowiedzi, które budziły w niektórych przechodniach śmiech, a w innych zgrozę.

 Obchody święta zakończyła wspólna zabawa Eskwilińczyków przy scenie koncertowej ustawionej na placu Niepodległości. Wspólne zabawy i konkursy trwały aż do północy.

Eskwilinia jeszcze przez parę kolejnych dni żyła obchodami święta, które wszystkie eskwilińskie środowiska opiniotwórcze zgodnie określiły mianem najlepszych jak dotychczas. Pozwoliły ona zaktywizować nasze społeczeństwo, a co jeszcze ważniejsze- nareszcie otworzyły nieco Eskwilinię na v-świat, pokazując, iż nasza mikronacja ma wiele do zaoferowania dla zagranicznych gości. Oby więcej było w naszej Ojczyźnie równie udanych imprez.      

ORIETYKA:

Kongres-gilotyna

Eskwilingradzki kongres był wydarzeniem z którym wiele mikronacji wiązało spore nadzieje. Uczestnicy kongresu z Wiednia mieli nadzieję na kontynuację drogi rozpoczętej podczas obrad wiedeńskich, w szczególności na konkretyzację form współpracy państw Kontynentu Wschodniego. Mikronacje o dotąd niepotwierdzonym statusie, jak Winktown, Ciprofloksja czy Elderland, oczekiwała, iż kongres uzna ich pretensje do bycia częścią wspólnoty Orientyki. W końcu aspirujące do lokacji Zjednoczone Królestwo Hirshbergii i Weerlandu liczyło, iż jego dążenia wreszcie znajdą oficjalne potwierdzenie państw Kontynentu Wschodniego.

Kongres eskwilingradzki póki co rozczarował wszystkich wyżej wymienionych. Aspiracje państw takich jak Ciprofloksja czy Elderland zostały zgilotynowane przez wyraźny opór większości członków zwyczajnych kongresu, a więc delegacji państw z prawem głosu. Rola Winktown i Zjednoczonego Królestwa Hirshbergii i Weerlandu została sprowadzona do statusu obserwatora, a więc państwa które może brać udział w dyskusjach, ale tylko bezpośrednio związanych z nim i nie posiadającego prawa głosu. Nadzieje na konkretyzację form współpracy zostały również stracone przez kompletny brak zaangażowania w rzeczową dyskusję nad poddawanymi pod debatę pomysłami. Wypowiedzi przedstawicieli delegacji poszczególnych państw przybierają najczęściej niezwykle ogólną formę, a kiedy ktoś odważnie zaproponuje jakiś sprecyzowane rozwiązania- pozostałe delegacje milkną. Nasuwa się pytanie- czy kongres faktycznie był Orientyce potrzebny, skoro delegaci tak niechętnie włączają się w dyskusję? Czy naprawdę jest wola i potrzeba integracji kontynentu, skoro wszystkie dyskusję są ucinane przez ostrze milczenia i nieufności?

Eskwilińskim organizatorom kongresu zbyt wiele zarzucić się nie da. Eskwilińska delegacja niezwykle aktywnie uczestniczy w obradach. Obsługa techniczna kongresu również nie pozostawia chyba większych zastrzeżeń. Dotychczas zdarzył się jeden incydent wypowiedzi nieakredytowanego, rzekomego delegata Austro-Węgier, który szybko został wyproszony z obrad. Monarchia Austro-Węgierska szybko odcięła się od wypowiedzi osoby podającej się za Franciszka Józefa. Eskwiliński służby policyjne wzmocniły ochronę kongresu, a sprawą ustalenia winnego, zajęły się służby austro-węgierskie.     

Być może powodem marazmu jest zaskoczenie części delegacji bardzo otwartym podejściem Eskwilinii do omawianej na kongresie materii. Rzeczpospolita Eskwilińska wyszła z założenia, iż kongres powinien nie tylko skupiać się rozwoju form współpracy, ale również rozstrzygnąć ostatecznie wszelkie roszczenia terytorialne innych państw wobec Orientyki. Poruszone przez nią niektóre kwestie, były jednak bardzo niewygodna dla niektórych z państw biorących udział w kongresie. Mowa tu m.in. o Austro-Węgrzech, które zdecydowanie sprzeciwiły się uznawaniu Elderlandu, które to państwo uważają za marionetkę Dreamlandu. Austro-Węgry, które dzięki znakomitej współpracy z Rotrią i Surmenią, od lat dzielą i rządzą na Kontynencie Wschodnim, obawiają się zapewne, iż dopuszczenie na kontynent wpływów dreamlandzkich osłabi ich siłę oddziaływania. Trzeba przyznać, iż dyplomacja monarchii okazała się w tej kwestii niezwykle skuteczna- Orientyka właściwie jednogłośnie, przy jednym wotum separatum Surmenii, odrzuciła roszczenia Elderlandu o uznanie jego pozycji na Orientyce, przez zmianę statusu z obserwatora na członka zwyczajnego.

Należy tutaj podkreślić, iż dyplomacja Elderlandu do ostatniej chwili w sposób rzeczowy starała się odpierać liczne zarzuty jakie stawiały mu pozostałe państwa Orientyki. Swoją sprawę Elderland przegrał, jednak nie bez walki.

Zupełnie inaczej postępuje Ciprofloksja, która na kongresie nie zabrała ani razu głosu, choć ten debatuje m.in. nad uznaniem tego państwa, co byłoby wielkim krokiem dla mikronacji, która w Wiedniu została uznana za organizację terrorystyczną. Również poruszenie kwestii uznania Ciprofloksji było zapewne dość niewygodne dla Surmenii, która mimo rozpoczętych działań w celu normalizacji stosunków z tą mikronacją, wciąż jeszcze oficjalnie nie zakończyła trwającego już od dłuższego czasu zatargu, który w swej historii przybierał różnorakie formy, w tym militarne.

W cieniu kwestii ustalania praw i statusu poszczególnych państw na kongresie pozostają sprawy współpracy kulturalnej. Ambitny pomysł zorganizowania wspólnych mistrzostw piłkarskich kontynentu przez stworzoną w tym celu międzynarodową federację piłkarską, czy też plan synchronizacji historii przedinternetowych członków wspólnoty Orientyki, nie cieszą się zbyt wielkim zainteresowaniem delegacji, które pozostają wstrzemięźliwe w składaniu jakichkolwiek deklaracji w tym zakresie. Nawet niezwykle konkretna propozycja uznania wspólnej mapy Orientyki, przygotowanej już przez Króla Vicotrii Fryderyka Augusta nie spotkała się jak dotąd z odpowiedzią wszystkich państw.

Czy kongres w Eskwilingradzie jest już spisany na straty jako kongres utraconych szans, jak wróżą mu niektórzy w kuluarach?

Niekoniecznie, jakkolwiek wyswobodzenie się z dotychczasowego paraliżu, wymaga zmiany nastawienia jego uczestników. Przede wszystkim czas zagrać w otwarte karty. Część delegacji skrywa swe dążenia i cele, woląc kuluarowo forsować swoje polityczne ambicje. Efektem tego jest jednak widoczna jałowość podejmowanych dyskusji i poczucie rezygnacji części uczestników. Jeśli państwa Orientyki nie zdecydują na otwarty dialog, może się okazać, iż liczne, dobre i korzystne dla Orientyki inicjatywy, zostaną całkowicie zaprzepaszczone.    

Trizondal- państwo fuzji

Trizondal to inspirujące państwo, którego długa historia jest pasmem ciągłym zmian, reform i unii. Jest to jedna z nielicznych mikronacji, która tworzyła swą kulturę w oderwaniu od realnie istniejących państw. O ile łatwiej jest tworzyć mikronację opierając się na bogatym dorobku kulturowym istniejącego realnie państwa- czy to Polski, Francji, czy też Hiszpanii (z różnych okresów ich historii). Jednak Trizondal zadecydował, iż nie będzie odwoływał się do żadnego z państw realnego świata- tworząc unikalną, własną historię swej wyjątkowej społeczności.

Decyzja ta jednak w dużej mierze zaważyła na historii tego państwa. Niemożliwość odwołania się do dorobku już istniejącej kultury przełożył się na brak tożsamości narodowej Trizodalczyków, czego efektem była niska aktywność jego społeczeństwa w początkowym okresie funkcjonowania państwa. Trizondal, którego kultura i historia dopiero się tworzyła, podjął dość kontrowersyjną decyzję- zdecydował się budować swoją tożsamość przez politykę unii z innymi mikronacjami. I choć owe mariaże trizodalskiego państwa miewały różne skutki, to nie można zaprzeczyć, iż pozwoliły Trizondalowi na przetrwanie oraz, co ważniejsze, na zbudowanie swojej tożsamości.

Dziś Trizondal pozostaje jednym z najaktywniejszych państw Orientyki i całego v-świata.

W obchodzony właśnie w Eskwilinii roku Trizondalu chcielibyśmy przedstawić naszym Czytelnikom skrócony obraz historii tej mikronacji, który skupiony będzie właśnie na konsekwentnej polityce fuzji, które doprowadziły do wykształcenia się dzisiejszego Trizondalu.

Wszystko zaczęło się 24 lutego 2007 r., kiedy to z połączenia trzech mikronacji: Trilandu, Zongyi i Dalmencji, powstało nowe państwo- Królestwo Trizondalu. Nazwa państwa wzięła się od pierwszych liter nazw poszczególnych mikronacji wchodzących w skład nowoutworzonego państwa. Już więc samo powstanie tej mikronacji było wynikiem fuzji wcześniej istniejących państw. Proces unii ułatwił fakt, iż każda z części składowych Trizodalu była mikronacją o krótkiej historii istnienia (za wyjątkiem Zongyi, choć państwo to z okresu połączenia, pozostawało dalekim kuzynem wcześniejszej idei tej mikronacji). Przyczyną unii była mała liczba obywateli owych państw. Osobno były one skazane na zapomnienie. Tylko razem mogły przetrwać.

Efektem unii 3 państw była też dość specyficzna forma rządów w państwie. Władzę sprawował triumwirat trzech władców- księcia Dalemencji Pawała de Warnac, króla Trilandu Krzystova von Latoo oraz zarządcy Zongyi Marcina Sokołowicza.

Już w 17 dni po utworzeniu państwa doszło do pierwszego kryzysu politycznego. Wicepremier Krzysztof Adam vel Manin przeprowadził zamach stanu i dokonał próby zmiany ustroju królestwa ogłaszając powstanie Wielkiego Księstwa Trizodalu. Choć z zamachowcem siły policyjne królestwa dość szybko sobie poradziły, a sąd skazał go na banicję, to jego bezpośrednim skutkiem była ponowna zmiana nazwy państwa na Księstwo Trizondalu. Jednocześnie społeczeństwo Trizondalu wybrało nowego władcę państwa- Marcina Sokołowicza, który jako książę przybrał imię Marcina I.

Po rozprawieniu się ze spiskiem Manina młode państwo trizondalskie doświadczyło pierwszego kryzysu aktywności. Wyjście z impasu Trizondal zaczął szukać w podjętych rozmowach z Księstwem Sarmacji na temat unii tych państw. Piękne trizondalskie określenie ,,unii” miało znaczyć w tym przypadku nic innego jak wejście Trizondalu pod skrzydła Księstwa Sarmacji jako jednej z części składowej tego państwa. Mikronacyjny świat zaczął wykrzykiwać o imperializmie sarmackim, a samo społeczeństwo Trizondalu było początkowo głęboko przeciwne połączeniu. Mimo to po przybyciu do Trizondalu osławionego Sarmaty Michaela von Lichtensteina, który szybko uzyskał funkcję premiera Trizodalu, rozmowy zostały sfinalizowane.

 Zaledwie 2 miesiące po powstaniu państwa trizondalskiego, 26 kwietnia 2007 r. zostało ono wcielone do Sarmacji.

Sarmaci nie przywitali swoich nowych obywateli z entuzjazmem. Popularne wśród nich stało się pogardliwe określenie ,,Trisyf”, które na długi czas zszargało międzynarodową opinię państwa trizondalskiego. Trizodalczycy również nie starali się zintegrować z Sarmatami, przez co Trizondal jako część Księstwa pozostawał w całkowitej izolacji.   

Fuzja z Sarmacją zapewniła jednak Trizondalowi liczne korzyści- stabilny serwer, obsługę techniczną, oraz pewien dopływ obywateli. Państwo mogło więc się rozwijać. Co przynajmniej równie ważne- władze trizondalskie mogły też czerpać przykład z prawodawstwa sarmackiego, co znacząco podwyższyło jakość stanowionego przez nią prawa. Zwiększyła się aktywność społeczeństwa i rozpoczęły się rozmowy nad ogłoszeniem niepodległości.

Okazja nadarzyła się na początku 2009 r., kiedy rozpoczęto rozmowy na temat  unii z przeżywającą kryzys aktywności  Sclavinią. Rozmowy zostały ostatecznie sfinalizowane 3 marca 2009 r. Tak narodziła się Rzeczpospolita Sclavinii i Trizondalu (oficjalnie państwo mogło być też nazywane Republiką Trizondalu i Sclavinii, ale to ta pierwsza nazwa przyjęła się w społeczności międzynarodowej).

Wtedy to państwo trizondalskie przybrało po raz pierwszy ustrój republikański.

Okres wspólnego państwa Trizondalu i Sclavinii to szczytowe osiągnięcie tego państwa. Ponad 20 czynnych obywateli, których wspólna aktywność przewyższała wcale nie najgorzej wówczas prosperującą Sarmację, musiał robić wrażenie na opinii międzynarodowej. I robił. Trizondal zyskał wtedy niezwykłe znaczenie w v-świecie i był stawiany jako wzór i przykład dla innych mikronacji.

Mimo tak znaczącego wzrostu znaczenia Rzeczpospolita Sclavinii i Trizondalu pozostawała formalnie częścią Księstwa Sarmacji aż do 25 maja 2010 r, gdy ogłosiła niepodległość.

Złota epoka państwa zakończyła się nagle, w grudniu 2010 r., kiedy to przywódcy partii Front Prawicy- Jan i Emil Potoccy ogłosili secesję Sclavinii od Trizondalu. Mimo to Rzeczpospolita Sclavinii i Trizondalu trwała jeszcze do 5 stycznia 2011 r., kiedy to ostatecznie zdecydowano się na powrót do nazwy Trizndal, a państwo trizondalskie stało się na nowo królestwem.

Dziś mikronacja ta po raz kolejny funkcjonuje jako republika(ustrój zmieniono 23.04.2012 r).

Dzięki swej bogatej historii Trizondalczycy nie mają już problemów z określeniem swojej tożsamości. Państwo które powstało dzięki fuzji trzech państw, przetrwało przez unii z Sarmacji i zbudowało swą kulturę w wyniku scalenia się z Sclavinią, jest już w pełni ukształtowane i świadome narodowo. Choć droga do tego była niezwykle trudna, to Trizondal pokazał, iż można zbudować w pełni unikalna kulturę mikronacji nie nawiązując do żadnego z realnych państw.  

VAARLAND:

Narodowy Program Odbudowy Państw- czyli Nordia w walce z kryzysem aktywności

8 maja 2013 r. król Nordii Einar I w odpowiedzi na niknącą od dawna aktywność społeczeństwa i państwa nordyjskiego, której próby przezwyciężenia podejmowane oddolnie przez obywateli okazały się bezskuteczne, ogłosił Narodowy Program Odbudowy Państwa. ,,Narodowy” bo  jak stwierdził sam Einar I w swym przemówieniu ,,wierzymy i oczekujemy, że weźmie w nim udział solidarnie cały Naród”. ,,Odbudowy”, gdyż mimo, iż Nordia nigdy formalne nie upadła, to jednak odeszła daleko od dynamizmu jaki prezentowała za swych najlepszych lat.

Program opiera się na 4 filarach: wizerunek, repatriacja, promocja, aktywność. Pierwszy z nich ma na celu stworzenie informatycznych podstaw funkcjonowania państwa w postaci forum, strony i dziennika praw. Ma to na celu poprawę postrzegania Nordii przez społeczeństwo międzynarodowe. Drugi filar- repatriacja, ma na celu zweryfikowanie dotychczasowej listy obywateli i zaproszenie nieaktywnych do powrotu do kraju. Mimo nastawienia tych działań na zwiększenie zasobów ludzkich społeczeństwa Królestwa Nordii, postuluje się również o ustawowe wyznaczenie daty na złożenie deklaracji o chęci skorzystania z możliwości repatriacji. Po upływie owego terminu, lista obywateli zostanie więc ostatecznie zweryfikowana.

W zakresie promocji plan działania Einara I obejmuje jedynie postulat do obywateli o wspólną pracę w tym zakresie opartą na zasadzie solidaryzmu.

Ostatni filar- aktywność ma stanowić fundament całego programu. Każdy obywatel powinien zobowiązać się do aktywnego działania w ramach planu odbudowy państwa i dzielić się swoimi pomysłami i przemyśleniami.

Program przedstawiony przez króla Einara nie kończy się jednak na ogólnych postulatach. W dalszej części swojego przemówienia, król, wyznacza konkretne zadania swoim obywatelom.

Narodowy Program Odbudowy Państwa spotkał się z dużym odzewem wśród społeczeństwa nordyjskiego. Mimo, iż wszyscy obywatele zgadzali się z ogólnymi postulatami programu, to rozgorzała dyskusja nad szczegółami ich wcielania w życie. Czy należy zapraszać wszystkich starych obywateli do powrotu do ojczyzny, czy też skupić się tylko na tych, którzy stosunkowo niedawno zaprzestali aktywnego uczestnictwa w życiu państwa? Czy należy najpierw zająć się budową informatycznego zaplecza czy sprowadzaniem obywateli?

W wyniku dyskusji pojawił się pomysł powołania Królewskiego Instytutu Sztuki i Kultury, który miałby na celu organizację krajowych wydarzeń kulturalnych i promocję kultury nordyjskiej na świecie.

Królestw Nordii pozostaje na dzień dzisiejszy w głębokiej przebudowanie. Widoczny w rozmowach na temat odbudowy państwa entuzjazm obywateli nie przekłada się póki co na konkretne działania. Pozostaje jedynie bacznie przyglądać się sytuacji i liczyć, iż Nordia zrealizuje postulowane reformy i przełamie swój kryzys aktywności.

]]> https://respublicaesqulina.wordpress.com/2013/06/05/1-15-06-2013/feed/ 4 cheewazz 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 https://respublicaesqulina.wordpress.com/2013/05/13/16-31-05-2013/ https://respublicaesqulina.wordpress.com/2013/05/13/16-31-05-2013/#comments Mon, 13 May 2013 21:55:24 +0000 http://respublicaesqulina.wordpress.com/?p=79 Continue reading]]>

Od Redakcji:

Od ostatniego wydania Res Publica upłynęły 4 miesiące. Co spowodowało taki zastój regularnie niegdyś wydawanego dwutygodnika? Kryzys aktywności w Eskwilinii? Nie! Państwo eskwilińskie funkcjonuje jak dobrze naoliwiona maszyna. Brak ważnych do odnotowania wydarzeń w v-świecie? Także nie- polski mikronacyjny świat wciąż zaskakuje nas ilością wydarzeń, zadając kłam przepowiedniom o jego rychłym końcu. Powody tak długiej przerwy były prozaiczne- cały skład naszej redakcji dosięgła epidemia realiozy, w swej najgroźniejszej, złośliwej odmianie- sesjoza-realioza. Mimo, iż choroba nie opuściła nas na dobre, podjęliśmy próbę wznowienia działalności naszego opiniotwórczego pisma, by odnowić kontakt v-świata ze sprawami eskwilińskimi i Eskwilinian ze sprawami mikroświata. Mamy nadzieję, iż nasz powrót spotka się z pozytywną reakcją naszych Czytelników, a Wasze komentarze zmobilizują nas do dalszego działania.

ESKWILINIA:

Podzielona Eskwilinia

Eskwiliński dyskurs polityczny nigdy nie przyjął jeszcze tak ostrej i wyrazistej formy. Społeczeństwo eskwilińskie podzieliło się na zwolenników monarchizmu i obrońców republikanizmu. Czy 4-letnia republika eskwilińska dąży do zmiany ustroju? Czy skrajne postawy polityków prowadzących bezpardonowe potyczki słowne i otwarcie sobie grożących przyczynią się do rozłamu społeczeństwa eskwilińskiego?

Wszystko zaczęło się 12 marca 2013 r. kiedy to zebraniu plenarnym Bloku Rojalistów, partii istniejącej na eskwilińskiej scenie politycznej od 7 grudnia 2011 r., nie odnoszącej dotąd jednak żadnych większych sukcesów (w najlepszych czasach- jedno miejsce w Radzie Narodowej) i stanowiącej raczej eskwiliński koloryt polityczny, ogłoszono przyjęcie dwóch nowych członków- Maximilinana von Weremana (admirał eskwilińskiej floty wojennej) i  Hectora Escobara (komisarz eskwilińskiej policji). Jednocześnie swój powrót do aktywnej polityki zadeklarował inny członek Bloku- Havelock Jaskoviakus. Przewodniczący partii-Bruno van der Bizen widząc szanse jakie się otwierają przed Blokiem Rojalistów w związku z powiększeniem się liczby jego członków ogłosił wybory przewodniczącego partii. W wyborach wystartowało dwóch kandydatów- Max von Wereman i Havelock Jaskoviakus. Program tego drugiego, zakładający wprowadzenie w Eskwilinii dziedzicznej monarchii parlamentarnej i wyboru króla w drodze wolnej elekcji (kandydaci mogliby pochodzić z innych mikronacji), spotkał się z ogólną aprobat, w związku z czym został wybrany na przewodniczącego przez aklamację.

Wzrost sił Bloku Rojalistów zatrwożył pozostałe partie eskwilińskiej sceny politycznej. Prezentująca liberalne hasła partia Libertas oraz reprezentująca interesy nowych obywateli Partia Pracy zawiązały więc wspólny komitet wyborczy, skupiony wokół popularnego, bezpartyjnego polityka- Raula Hugo. Wyniki przeprowadzonych 24 marca 2013 r. wyborów parlamentarnych były bardziej niż pomyślne dla koalicji Raula Hugo- zyskała ona 4 z 5 miejsc w Radzie Narodowej [eskwiliński parlament].  Sukces umniejszały dwa fakty. Pierwszy, to zatrważająco niska frekwencja- 23%. Drugi, to fakt, iż w wyborach nie wystartował Blok Rojalistów(!), który nie złożył zgłoszenia do wyborów w stosownym terminie. Mimo to, wybory zostały uznane przez republikan za sukces i szybko został sformowany skład nowego rządu z Raulem Hugo na czele. Rada Narodowa zaczęła też sprawnie procedować nad kolejnymi projektami ustaw. Nikt nie spodziewał się, iż El Presidente Martinus de Wilczyno, już wcześniej głośno oskarżany przez eskwilińskie media o skłonności dyktatorskie, zamierza znów skorzystać z gwarantowanych mu przez eskwilińską Konstytucję prerogatyw. 25 kwietnia wydał on postanowienie o rozwiązaniu Rady Narodowej, które weszło w życie z dniem 1 maja. Don de Wilczyno motywował swoją decyzję tym, iż skład Rady Narodowej jest zbyt jednolity i nie reprezentuje w sposób odpowiedni politycznych poglądów Narodu eskwilińskiego, w związku z czym nie może być uznany za właściwego reprezentanta jego interesów. Rojaliści i republikanie poczęli na nowo przygotowywać się do wyborów parlamentarnych i mobilizować elektorat. Prognostykiem tego starcia miały być zarządzone na 27 kwietnia wybory prezydenckie. Do walki o urząd Prezydenta zgłosiło się dwóch kandydatów. Przedstawiciel Libertasu- Cheewazz Khadil, oraz przywódca faszystowskiej Eskwilińskiej Partii Narodowej- Filip Velicky. Kampania wyborcza przybrała formy debaty nad zaletami i wadami ustroju monarchistycznego. Don Khadil, nie przebierając w słowach nazwał monarchię ,,tyranią jednostki” oraz ,,chorobą która gnębi polskie mikronacje”, zapowiedział też, iż ,,będzie zwalczał ten ruch [monarchistów] wszelkimi możliwymi środkami”. Wywołany przewodniczący Bloku Rojalistów- Havelock Jaskoviakus zaczął udowadniać historyczny związek państwa eskwilińskiego z monarchizmem oraz zarzucił kandydatowi na Prezydenta, iż dąży on do objęcia urzędu Prezydenta tylko i wyłącznie by podbudować swoje ego. ,,Nigdy nie przypuszczałem, że przyjdzie chwila, w której będę zmuszony głosować na dona Velickiego”- podsumował don Jaskoviakus. Poparcie rojalistów dla faszystowskiego kandydata znacznie wzmocniło jego sondaże wyborcze. Mimo to wybory prezydenckie zakończyły się zwycięstwem Khadila, przy 64% poparciu i 64% frekwencji (14 ważnych oddanych głosów). Podbudowany zwycięstwem swojego kandydata Komitet Wyborczy Raula Hugo przystąpił do przygotowań do batalii o Radę Narodową. Zarówno republikanie jak i monarchiści skupili się na mobilizowaniu swoich zwolenników do aktywnego udziału w wyborach. Nie było szerszej debaty społecznej nad ogłoszonymi programami wyborczymi. Wszystko było jasne. Społeczeństwo zostało podzielone na zwolenników monarchii i republiki. Już około g. 23.00, w dniu wyborów, mimo trwającej ciszy wyborczej, Eskwilińczycy zebrali się na głównych placach w Eskwilingradzie, Łodzi i Andrejgradzie w oczekiwaniu na oficjalne wyniki wyborów i gotowi do świętowania swego sukcesu. Oficjalny komunikat pojawił się jednak dopiero następnego dnia rano. Wg oficjalnych informacji stało się tak z uwagi na dużą frekwencję- 77% i powstałe w związku z tym kłopoty z liczeniem głosów. Nieoficjalnie mówi się jednak, iż godzina ogłoszenia wyników została przesunięta umyślnie by zapobiec nocnym zamieszkom. Wybory nie przyniosły rozstrzygnięcia kwestii zmiany ustroju Eskwilinii. Co prawda największe poparcie otrzymał Komitet Wyborczy Raula Hugo (47%), ale Blok Rojalistów z 36% poparciem otrzymał taką samą liczbę mandatów w Radzie Narodowej (2). Skład Rady Narodowej uzupełnił przewodniczący Eskwilińskiej Partii Narodowej- Filip Velicky, niespodziewanie wysokim, 18% poparciem.

Wynik wyborów rojaliści ogłosili jako swój sukces. Natomiast w wypowiedziach republikan, mimo ich zwycięstwa, można było wyczuć niedowierzanie i trwogę o przyszłość państwa. Obawy zwolenników republiki potwierdziły się podczas pierwszego posiedzenia Rady Narodowej XIII kadencji, w którym na przewodniczącego tego obrano dona Havelocka Jaskoviakusa. Małym sukcesem zaś tego stronnictwa był upadek wniosku Filipa Velickiego o wotum nieufności dla Przewodniczącego Rady Rządowej Raula Hugo, w związku z brakiem kandydata na jego stanowisko (zgłoszony przez dona Velickiego, don Adam de Sigmund z Libertasu odmówił kandydowania).

14 maja rozpoczyna się kadencja prezydenta-elekta- Cheewazza Khadila. Tym samym republikanie zyskają możliwość rozwiązywania Rady Narodowej, którą dwukrotnie wykorzystał ustępujący El Presidente- de Wilczyno. Czy nowy Prezydent zrealizuje swoją groźbę ,,zwalczania monarchistów wszelkimi środkami”?  Czy republikanie zdołają utrzymać rząd bez dopuszczenia do niego rojalistów?  Kolejne wybory wciąż nie dają rozwiązania problemu reformy ustrojowej. Widoczne w społeczeństwie coraz szersze poparcie dla radykalnych partii politycznych, a więc nie tylko monarchistów, ale nawet faszystów, skłonić musi rządzącą koalicję, jeśli chce ona utrzymać władzę,  do przeprowadzania zdecydowanych zmian w eskwilińskim państwie.

VAARLAND:

Zakończenie szczytu w Paryżu

27 kwietnia 2013 r. po 3 miesiącach sennego obradowania zakończył się szczyt państw kontynentu vaarlnadzkiego, którego celem było uchwalenie traktatu założycielskiego Rady Bezpieczeństwa Kontynentu Vaarlandzkiego. Na kolejnych posiedzeniach dyplomatów zabrakło  porywających mów, czy ożywionych dyskusji. Swoistą interludium pomiędzy nudnym i powolnym debatowaniem, była dość ostra wymiana zdań na temat spraw wewnętrznych gospodarza szczytu między dwoma francuskimi politykami- Donem Lavandierem i Donem Murvillem. Nie zawiodła nas też postawa Królestwa Skarlandu, które po raz kolejny udowodniło, iż prawo międzynarodowe to w opinii tego państwa zbiór luźnych, niewiążących wskazówek. Tym razem Królestwo postulowało o wykreślenie traktatu artykułu A, potwierdzającego ważność i trwałość postanowień Konwencji o ziemiach niczyich. Skarland argumentował, iż traktatu tego nigdy nie ratyfikował, mimo że jego postanowienia wypełniał. Ostatecznie udało się jednak nakłonić rozpalonych Skarlandczyków do zmiany stanowiska i przyjęcia zapisów teog artykułu. W nagrodę Skarland uzyskał pięciomiesięczną prezydencję w Radzie, zaraz po prezydencji Republiki Francji, a następnie Rzeczpospolitej Obojga Narodów.    

Rzeczpospolita Eskwilińska podczas obrad szczytu uzyskała, bez większych kłopotów, ważny dla niej zapis protokołu 4 do traktatu założycielskiego, zastrzegający prawo do niewykonywania przez nią działań wynikających z tego traktatu,  o charakterze militarnym lub politycznym, a wymierzonych przeciwko któremukolwiek z państw Kontynentu Wschodniego. Tym samym Eskwilinia zabezpieczyła interesy swojego macierzystego kontynentu w świetle kolizji z obowiązkami wynikającymi z położenia na dwóch kontynentach.

Przyjęte zapisy traktatu założycielskiego stwarzają ramy do funkcjonowania organizacji międzynarodowej o bardzo szerokich kompetencjach, która w istotny sposób może przyczynić się do integracji państw vaarlandu i wzrostu ich obronności. Pytaniem pozostaje tylko, czy liczne niesnaski pomiędzy państwami tego kontynentu nie zablokują działań nowo utworzonej organizacji, oraz czy uda się zrealizować przyjęty kwartalny system  posiedzeń.

Tylko spokój może nas uratować- kryzys Republiki Francuskiej

Republika Francuska od początku kwietnia 2013 r. znajduje się w stanie głębokiego kryzysu. Letargu państwa nie przełamał sukces francuskiej piosenki w ostatniej edycji Our Sound (co wiąże się z organizacją kolejnego konkursu pod koniec 2013 r.), ani pomyślne dla Francji zakończenie szczytu państw Vaarlandu w Paryżu. Co więcej, owa senna atmosfera państwa francuskiego udzieliła się delegatom tego spotkania, tak, iż prosta kwestia ustalenia ostatecznego tekstu traktatu założycielskiego Rady Bezpieczeństwa Kontynentu Vaarlandzkiego [o którym więcej w artykule ,,Zakończenie szczytu w Paryżu”], nie wywołująca większych sporów, przeciągnęła się w czasie i trwała całe 3 miesiące. Kryzys ten przejawia się na dwóch płaszczyznach. Pierwszym z nich jest zastój nowych wewnętrznych inicjatyw ze strony rządu oraz obywateli. Jest to stan, który periodycznie zdarza się w niemal każdej mikronacji i o ile nie trwa zbyt długo pozostaje bez wpływu na ogólną kondycję państwa. Drugi aspekt owego kryzysu jest jednak bardziej dotkliwy i co gorsza może spowodować, iż obecny stan Republiki Francuskiej przemieni się w stały trend recesyjny. Jest to brak napływu nowych obywateli do państwa. Obecenie Republika Francuska może się poszczyć tylko 6 aktywnymi obywatelami, co zdaniem dona Tristana de Filipetti, przewodniczącego radykalno-lewicowej ,populistycznej partii Centrum Ogólnospołecznej Centrolewicy Konserwatywnej, jest zbyt małą ilością do efektywnego funkcjonowania państwa. Przedłużająca się bezczynność władz francuskiej w kwestii walki z kryzysem zmobilizowała, pozostającego poza francuskim jednoizbowym parlamentem- Zgromadzeniem Narodowym, dona Filipetti do wystosowania apelu do Prezydenta Republiki Francuskiej postulującego o podjęcie działań w tej sprawie. Apel został zakończony dramatycznym pytaniem retorycznym ,,Panie Prezydencie czy chce być Pan odpowiedzialny za upadek Francji?”.

Ignorujący zwykle radykalistów Prezydent Jean-Louis de Murville, szybko odpowiedział na wezwanie dona de Filipetti. W typowym dla siebie chłodnym i zachowawczym stylu potwierdził stawiane przez de Fillipetti tezy, jednocześnie wyrażając przekonanie o ich przejściowym charakterze. Zaapelował do obywateli o cierpliwość i spokój, zapewniając iż w niedługim czasie rząd podejmie rozmowy na temat obecnej sytuacji.

Zachowawcza i zdawkowa odpowiedź Prezydenta Francji zdaje się jednak nie zadowalać francuskiej opinii publicznej, która z coraz większym niepokojem obserwują proces emigracji obywateli z kraju. Tym bardziej, iż tendencja recesji demograficznej utrzymuje się stale od 2012 r. Już w październiku 2012 r. z podobnym do dona de Fillipetti apelem wystąpił don Jean-Pierre Lavandier. Wtedy Prezydent de Murville tłumaczył całkowity zastój działalności państwowej brakiem aktywności nowych obywateli i powszechnym kryzysem aktywności w v-świecie. Jednocześnie don de Murville z rozbrajającą szczerością wyznał, iż nie widzi potrzeby podejmowania działań zmierzających do rozwiązania tego problemu, gdyż w jego opinii nie jest to wyraz słabości, a siły Francji. Wg koncepcji Prezydenta de Murville wysokie wymagania jakie musi spełniać mikronauta starający się zyskać obywatelstwo francuskie, nie jest tamą wstrzymującą ruch państwa francuskiego, ale jego największą zaletą. Eliminują one bowiem jednostki mało zdeterminowane do aktywnego działania we francuskich realiach pełnych formalizmu i konwenansów. Dzięki tej selekcyjnej barierze francuskim obywatelem mogą zostać najlepsi z najlepszych i to oni powinni budować społeczeństwo tego państwa. Głównym środkiem do promocji państwa francuskiego ma być pielęgnowanie marki francuskiej na arenie v-światowej.     

Francja od przeszło półtora roku czeka na ,,lepsze czasy”. Jednak te jakoś nie spieszą się przyjść same. Prezydent de Murville nawołuje do spokoju pełen wiary, iż ekskluzywna grupa 6, a nawet w gorszych czasach- 3 obywateli, to wystarczająca ilość by utrzymać działanie państwa. Jednak jego zdanie nie podziela nikt inny w społeczeństwie Francji. Mimo kolejnych apeli o podjęcie działań de Murville pozostaje niewzruszony. Jak długo Prezydent pozostanie głuchy na wolę swego Narodu?   

ORIENTYKA:

II Kongres Kontynentu Wschodniego

22 maja 2013 r. w Eskwilingradzie rozpoczną się obrady II Kongresu Kontynentu Wschodniego. Swoją obecność na kongresie potwierdziły już Austro-Węgry, Surmenia, Rotria, oraz Królestwo Victorii. Nie nadeszła ciągle odpowiedź od Królestwa Brytanii, które w ostatni czasie wydaje się być wymarłe. Potrzeba zwołania obrad kongresu była podnoszona już kilkakrotnie od zakończenia obrad wiedeńskich. Najpoważniejszą próbą był szczyt budpasztański zwołany we wrześniu 2012 r., który miał przygotować obrady kolejnego kongresu. Jego obrady zostały jednak przerwane przez październikowy kryzys aktywności w monarchii austro-węgierskiej i nie zostały później wznowione. W połowie listopada, ówczesny Przewodniczący Rady Rządowej- don Cheewazz Khadil postulował do Prezydenta de Wilczyno by ten podjął działania mający na celu zwołanie obrad Kongresu w związku z przedłużającym się kryzysem aktywności, w którym pogrążyła się wówczas niemal cała Orientyka. Apel Khadila pozostał jednak bez odpowiedzi.  Dopiero w kwietniu 2013 r. El Presidente de Wilczyno zdecydował się podjąć działania zmierzające do zwołania kongresu. Tym razem eskwilińska scena polityczna zareagowała entuzjastycznie na tę ideę. Jako termin rozpoczęcie obrad nie przypadkowo wybrano dzień 22 maja 2013r. Jest to rocznica niepodległości Rzeczpospolitej Eskwilińskiej. Eskwilińczycy przy okazji rozpoczęcia obrad zaproszą gości do wzięcia udziału w najważniejszym z eskwilińskich świąt narodowych. W planach jest m.in. marsz ulicami Eskwilingradu i otwarcie wystawy galerii cytatów 10 najsłynniejszych Eskwilińczyków na pl. Niepodległości zlokalizowanym w centrum stolicy. Nie zabraknie też rozdania odznaczeń państwowych, a obchody sfinalizuje raut dla dyplomatów zorganizowany w jednym z pałacyków należących do państwa.

Na obradach kongresu najważniejszym tematem będzie z pewnością kwestia rozszerzenia kontynentu w ostatnich miesiącach. Czy przyjęcie Królestwa Brytanii w obliczu przedłużającego się okresu braku aktywności w tym państwie było błędem? Czy należy przyjąć do wspólnoty państw Orientyki Zjednoczone Socjalistyczne Królestwo Hirshbergii i Weerlandu, które zraziło w ostatnim czasie do siebie większość państw orientyckich jednostronną deklaracją o włączeniu Zjednoczonego Królstwa do Kontynentu Wschodniego? A co z kontrowersyjną Ciprofloksją i restaurowanym jakiś czas temu Hasslenadem? Z pewnością będzie też kontynuowana dysputa o posiadłościach zamorskich znajdujących się na Kontynencie Wschodnim. Z tego powodu do udziału w kongresie jako obserwatora zaproszono Elderland.

Jak widać, już przed rozpoczęciem obrad drugiego kongresu zauważalny jest szereg problemów który stanie przed delegatami. Jakie problemy wynikną w czasie obrad? I czy Rzeczpospolita Eskwilińska podoła trudowi organizacji tak poważnego przedsięwzięcia?

Na wstępie chcielibyśmy przeprosić naszych Czytelników, iż owe wydanie Res Publica ukazuje się z tak haniebnym- dziesięciodniowym opóźnieniem. Tak długa zwłoka nie zdarzała się naszej redakcji do tej pory i mamy nadzieję, iż sytuacja taka już się nie powtórzy.

Najnowsze wydanie Res Publica ociekać będzie w oburzające i zatrważające wydarzenia, które stały się udział zarówno naszego państwa, jak i naszego sąsiada- Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Bójki, demonstracje, polityczne manipulacje, walka elit umysłowych, aż w końcu dyplomatyczne skandale- tworzyć będą tło tego wydania. Zapraszamy do lektury!

Sprostowanie do wydania 1-15-01.2013 r

W związku z zamieszczonym w ostatnim wydaniu naszej gazety artykułem ,,Wurstlandzkie waśnie” chcielibyśmy oświadczyć, iż JKM Ludwik Burbon o którym artykuł wspomina, był inicjatorem i współzałożycielem Królestwa Wurstlandii. Za nieścisłość sugerującą, iż jedynym założycielem owego państwa był JKM Markus Villander, serdecznie przepraszamy.

ESKWILINIA:

Bojówki Partii Ludowej wychodzą na ulicę

Do budzących przerażenie zajść doszło w stolicy Eskwilinii- Eskwilingradzie dnia 5 stycznia 2013 r. Nielegalna manifestacja polityczna posła Aureliusa Luczakiusa, której początkowym celem był protest przeciwko ograniczaniu finansowej niezależności samorządów przez ministra gospodarki Cheewazza Khadila, przerodziła się w istną bitwę z siłami policji eskwilińskiej, która reagując na nieautoryzowane zgromadzenie próbowała rozpędzić demonstrantów. Do akcji wkroczyły jednak bojówki partii ludowej, związane ze środowiskami kibicowskim, które zaczęły demolować stojące przy głównych eskwilingradzkich arteriach samochody i wystawy sklepowe. Również służby policji zostały obsypane niewybrednymi wyzwiskami i gradem kamieni. Wobec takiej postawy demonstrantów siły policji zdecydowały się użyć armatek wodnych. Część uczestników manifestacji widząc zdecydowane kroki policji, opuściło nielegalne zgromadzenie. Jednak bojówkarze poczęli formować improwizowane barykady i obrzucać zza nich oddziały policji już nie tylko kamieniami i wyrwanymi elementami infrastruktury miejskiej, ale także przygotowanymi uprzednio koktajlami Mołotowa. Centrum Eskwilingradu przerodziło się w istne pandemonium. Płonęły samochody, rozbijano wystawy sklepowe, a do walk z policją włączyły się również jeszcze inne ugrupowania polityczne, anarchistyczne i kibicowskie, nie związane z partią ludową. Sytuacja była na tyle poważna, iż oddział armii eskwilińskiej- Kompania Forteczna, zdecydowała się ewakuować El Presidente Rzeczpospolitej Eskwilińskiej Martinusa de Wilczyno z pałacu prezydenckiego. Oddziały policji dostały pozwolenie na ostrzelanie bojówkarzy gumowymi kulami. Do akcji wkroczyła też elitarna jednostka policji eskwilińskiej- tzw. centuria prewencyjna. Walki, trwające od g.12 ustały  dopiero pod wieczór. Według oficjalnych statystyk w starciach ucierpiało 11 policjantów, 30 cywili i około 60 wandali. Policja aresztowała dodatkowo 147 bojówkarzy. Wycena zniszczeń w stolicy wciąż trwa, ale nieoficjalne doniesienia mówią o dziesiątkach tysięcy auro strat. Jak dotąd nie wytoczono jeszcze żadnego powództwa przeciwko organizatorowi owych zamieszek Donowi Aureliusowi Luczakiusowi.

 Król pik na pobojowisku

Obecna sytuacja polityczna niesamowicie wręcz sprzyja pozycji Prezydenta de Wilczyno. Nie dość, że Konstytucja przyznaje mu bardzo szerokie uprawnienia, to jeszcze polityczne mechanizmy, mające hamować jego dyktatorstwo, owładnięte są inercją.

Wg zamysłu twórców Konstytucji premier miał być gwarantem pewnej niezależności rządu od głowy państwa. Tymczasem T. Anter powszechnie jest uważany za pupila de Wilczyno i wykonawcę jego polityki. Jest tajemnicą poliszynela, że Anter jest jedynie narzędziem, marionetką wysuwaną na pierwszy szereg politycznych bojów, podczas gdy siłą sprawczą jego posunięć jest szara eminencja – Prezydent. Samodzielności premiera nie sprzyja też fakt, że nie ma on za sobą silnego zaplecza w Radzie Narodowej, co zaskakuje po jego wyśmienitym wyniku w wyborach prezydenckich.

Czy może zatem Rada Narodowa jest w stanie być przeciwwagą dla El Presidente? Niestety, wewnętrznie skłócona i pozbawiona lidera nie jest w stanie nawet blokować niemrawych posunięć rządu, nie mówiąc o przegłosowaniu wotum zaufania dla Antera. De Wilczyno jest w stanie korzystać z tego zamieszania, wygrywając przeciw sobie poszczególnych posłów, nie dopuszczając do powstania żadnej siły, poważnie mu zagrażającej. I od tej strony więc pozycja Prezydenta wydaje się być bezpieczna.

Póki co, lud eskwiliński czeka dopiero na lidera z prawdziwego zdarzenia. Kogoś kto byłby w stanie stworzyć solidny blok polityczny. Nie wiadomo, czy się doczeka, a tymczasem El Presidente de Wilczyno rozdaje wszystkie karty.

Dedal

KONTYNENT VAARLANDZKI:

Rzeczpospolita Obojga Narodów- dysonans w UJ?

Do wzmożonej wymiany not doszło w dniach 12-13 stycznia 2013 między Donią Kurator Wielką Uniwersytetu Jagiellońskiego- Aleksandrą Zamoyską, a Jego Magnificencją  Donem Rektorem- Michałem Sforzą. Przedmiotem owej ożywionej korespondencji stała się krytyka bezproduktywności poczynań Rektora, które przyczynia się do obniżenia poziomu uczelni krakowskiej. Uniwersytet Jagielloński, będący jednym z najznamienitszych vaarlandzkich ośrodków naukowych, przeżywa od dłuższego czasu zastój spowodowany przede wszystkim brakiem nowych studentów. W ocenie doni kurator Zamoyskiej, jedyne działania rektora polegające na porządkowaniu archiwów uczelni, nie mogą zostać uznane za wystarczające do zachowania prestiżu uniwersytetu. Donia Zamoyska zauważa również, iż krakowska kadra naukowa jest właściwie niezauważalna na wszelkich naukowych zjazdach organizowanych przez uniwersytety innych państw. W odpowiedzi na zarzuty, rektor Sforza winą za brak aktywności swojej placówki naukowej obarczył kadrę uniwersytecką, która nie spełnia norm wytyczonych przez UJ. Brak naboru nowych żaków wytłumaczył zaś brakiem nowych obywateli w Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Co więcej, Jego Magnificencja stwierdził, iż na organizowana konferencje naukowe Uniwersytet Jagielloński nie dostaje po prostu zaproszeń- stąd brak jego przedstawicieli na takowych.

Wyjaśnienia te okazały się jednak dla doni kurator nie wystarczające. Kolejne listy przepełniało coraz większe rozgoryczenie obu stron konfrontacji. W końcu obu stroną puściły nerwy. Donia Kurator w takich słowach zwróciła się do rektora:

,,Eminencja czuję się dotknięty? Bardzo mi przykro jednakże, Eminencji rozbuchane ego nie daje o sobie zapomnieć. Ja zawsze mówię to co myślę z poszanowaniem drugiej osoby. 

Liczę na szybkie zakończenie obrad Senatu i wyciągnięcie odpowiednich wniosków co do dalszej działalności Uniwersytetu. Chciałabym również Waszą Eminencję poinformować, że w nadchodzących tygodniach będę się bacznie przyglądała poczynaniom całego ciała pedagogicznego UJ.”

Na te słowa rektor Sforza odpowiedział krótko:

,,Pani bezczelność pozostawię bez komentarza.”

Trudno przewidzieć czym by się zakończyła owa dyskusja, gdyby nie przerwał jej sam król Rzeczpospolitej Obojga Narodów- Jego Wysokość Karol Józef I.

Wewnętrzne spory i walki toczone w Uniwersytecie Jagiellońskim przyczyniają się do coraz większego spadku jego prestiżu, co objawia się m.in. w tym, iż światowe środowiska naukowe pomijają ową uczelnie w zaproszeniach na kolejne konferencje naukowe. Strony sporu w swym uporze zapominają o tym co powinno być celem ich działania- o dobru uczelni. Otwartym pytaniem pozostaje czy donia kurator i don rektor zdecydują się współdziałać w celu odbudowy renomy UJ? Póki co wydaje się to niemożliwe.

Aguria- wejście do Nowego Kontynentu przez tylne drzwi?

11 stycznia 2013 do Zamku Królewskiego w Warszawie przybył król Agurii- Jego Wysokość Gryhory I. Jego przybycie zaskoczyło ambasadorów i dyplomatów przebywających wówczas na królewskim dworze. Owa wizyta nie była wszak im zakomunikowana. Okazało się, iż celem wizyty było podpisanie Aktu Końcowego I Kongresu Vaarlandziego, oraz Traktatów o Ziemiach Niczyich- międzynarodowych traktatów, których ratyfikacja jest niezbędna do dołączenia do wspólnoty państw Vaarlandu. Uroczystości trwały dwa dni. W ich ramach król Agurii uhonorował króla Rzeczpospolitej Obojga Narodów Karola Józefa I Wielką Wstęgą Królewskiego Orderu Świętego Ducha oraz Jego Ekscelencję Marco Sforzę apo Zep- Komandorią Królewskiego Orderu Świętego Ducha, dla uczczenia zasług w budowaniu wzajemnych dobrych stosunków.

W wyniku owego nieoczekiwanego wydarzenia Rzeczpospolita Obojga Narodów ogłosiła akces Królestwa Agurii do Nowego Kontynentu. Fakt ów wywołał wzburzenie warszawskiego korpusu dyplomatycznego. Czyżby Rzeczpospolita Obojga Narodów rościła sobie wyłączne prawo do ostatecznego uznania akcesji państw do kontynentu?  Co prawda zgoda na akcesja została wyrażona przez większość państw Vaarlandu, jednak względy politycznej kurtuazji nakazywałby co najmniej notyfikowanie takiego wydarzenia pozostałym państwom Nowego Kontynetu.  W odpowiedzi na pytania naszej redakcji dotyczące owej sytuacji, w których prosiliśmy król Rzeczpospolitej Obojga Narodów- Karola Józefa I, o powody dla których wydarzenie owo nie zostało notyfikowane pozostałym państwom wspólnoty vaarlandzkiej, oraz dlaczego owo podpisanie traktatów nie miało miejsca na zbliżającym się szczycie Vaarlandu w Paryżu, monarcha stwierdził, iż:

 Uroczystość odbyła się w Warszawie dlatego, że taka była wola Jego Królewskiej Mości Gryhory’ego. Myślę, że kierował się On faktem, iż to właśnie w Rzeczypospolitej podczas Kongresu nastąpiło podpisanie przytoczonych dokumentów przez inne państwa. Poza tym, informacja o mającym się odbyć szczycie w Paryżu nie była mi znana przed podpisaniem aktów przez Królestwo Agurii tj. 11 stycznia. 

Należy też zauważyć, iż niezależnie od działań Rzeczpospolitej Obojga Narodów, postawa Królestwa Agurii, które postanowiło wejść do wspólnoty państw Vaarlandu przed Republiką Palmową, z którą wcześniej wspólnie starała się o dołączenie do kontynentu, może rzucić cień na dwustronne relacje owych państw leżących na jednym archipelagu. Pozostaje bez odpowiedzi pytanie, jakimi pobudkami kierowały się owe państwa, ukrywając ową uroczystość przed resztą społeczności kontynentu? Czyżby Rzeczpospolita Obojga Narodów uznawała się przywódcę całego kontynentu, który nie musi liczyć się ze zdaniem pozostałych państw?

Z pewnością wydarzenie owo będzie przedmiotem dyskusji na rozpoczynającym się szczycie państw Vaarlandu w Paryżu. Skandal ten, w związku z którym oficjalny protest 12 stycznia 2013 r. zgłosiła  Republika Francuska, może poważne zagrozić pozycji i interesom Rzeczpospolitej Obojga Narodów w związku z toczoną tam dyskusją nad uchwaleniem Traktatu założycielskiego Rady Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.

ŚWIAT:

Our Sound- przygotowania trwają!

Już tylko miesiąc pozostał państwom mikroświata do zgłoszenia uczestnictwa w nadchodzącej- V edycji największego v-światowego muzycznego wydarzenia kulturalnego jakim jest Our Sound. Konkurs ten jest cykliczną imprezę w której państwa v-świata mogą zaprezentować swoją kulturę poprzez występy na scenie swoich reprezentantów, które następnie podlegają ocenie przez obywateli państw uczestniczących w zmaganiach. Tym razem wydarzenie owo odbywać się będzie w Cardiff w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii, która tryumfowała w poprzednim konkursie. Udział w przedsięwzięciu zgłosiło już 15 państw, w tym m.in. z Kontynentu Wschodniego- Monarchia Austro-Węgier, Królestwo Trizondalu, Republika Victorii no i oczywiście gospodarze- Zjednoczone Królestwo. Z Nowego Kontynentu chęć uczestnictwa zgosiły- Królestwo Nordii i Republika Francuska. W szranki stanęła również Rzeczpospolita Eskwilińska, która prowadzi obecnie krajowe preselekcje do owego konkursu. W ramach nich zgłoszono jak do tej pory dwie propozycje i choć czas na zgłoszenie kolejnych eskwilińscy obywatele mają do końca stycznia, to jednak wszystko wskazuje, iż spośród nich właśnie wybiorą utwór który będzie nas reprezentował w Cardiff. Propozycje owe to ,,Abyssus” zespołu Amaryllis oraz utwór ,,Leave me Alone” wykonywany przez Alexandra Robaka. Z państw które zgłosiły się do konkursu tylko Parlandia i Republika Santanii i Burgii zdecydowały się już na ujawnienie ich reprezentantów. Będą to odpowiednio: Max Barskich ,,Tijerijajo Tijebija” i Sabaton ,,40:1”.

Zarówno liczba uczestników jak i dotychczasowa doskonała organizacja konkursu sprawiają, iż wydarzenie to zapowiada się na niezwykle ciekawie. Miejmy nadzieję, iż jego przebieg ożywi nieco kulturalne życie v-świata.       

Oh, cóż to był za rok! W ile wydarzeń obfitował, ile wzlotów i upadków zaliczyła w tym czasie Rzeczpospolita Eskwilińska. W tym wydaniu naszej gazety postaramy się podsumować ten rok i odpowiedzieć na podstawowe pytanie- gdzie obecnie znajduje się Eskwilinia? Czy rok 2012 był czasem rozkwitu czy raczej regresu? Przyjrzymy się też obecnej sytuacji na Kontynencie Wschodnim. Jakie środki podjęły państwa naszego kontynentu by zapobiec kryzysowi aktywności? Na koniec zajrzymy do naszych przyjaciół z Republiki De Palma by zobaczyć jak wygląda ich państwo po 6 miesiącach od jego powstania.

Korzystając też z okazji redakcja pragnie złożyć naszym Czytelnikom najserdeczniejsze życzenia szczęśliwego Nowego Roku!  

Media partnerskie:

Res Publica i Tribuna del Pueblo są od stycznia 2013 r. gazetami partnerskimi! Zachęcamy wszystkich Czytelników do zapoznania się z najnowszym wydaniem Tribuna del Pueblo! (link w prawym menu naszej gazety)

ESKWILINIA:

Podsumowanie 2012 r:

Rok 2012 był dla Eskwilinii pomyślnym okresem. Powstało wiele dobrych i przemyślanych idei- przeważnie na szczeblu władz centralnych, ale część z nich była także inicjatywą oddolną obywateli. Nie wszystkie pomysły udało się zrealizować. Niektóre koncepcje zawiodły całkowicie. Ale wiele udało się ziścić i realnie wpłynęły one na rozwój naszego państwa. Co więcej samo powstawanie naprawdę odważnych projektów w głowach naszych obywateli i ich uporczywa realizacja, nawet nie zwieńczona sukcesem, to już wartość sama w sobie. Nasze społeczeństwo rośnie w siłę (mamy już 19 aktywnych obywateli!), ale co najważniejsze, za rozrostem liczebności Eskwilińczyków idzie też rozwój ich aktywności wewnętrznej. To dobry symptom dla dalszych losów naszego państwa. W dalszej części tego artykułu zwrócimy uwagę czytelników na najważniejsze inicjatywy i wydarzenia ubiegłego roku dzieląc je, dla ułatwienia oceny ich efektów, na kilka kategorii tematycznych.

Polityka wewnętrzna:

Z pewnością jednym z ważniejszych sukcesów naszego państwa w tej dziedzinie był wspominany już wzrost liczby obywateli oraz uchwalenie w licu 2012 r nowej (historycznie drugiej) Konstytucji Rzeczpospolitej Eskwilńskiej. Konstytucja stanowczo zwiększyła kompetencje Prezydenta Rzeczpospolitej Eskwilińskiej, co spotkało się z protestami posłów Rady Narodowej w listopadzie i grudniu 2012r. Mimo to, należy zauważyć, iż Konstytucja wyeliminowała liczne błędy i nieścisłości poprzedniczki, co jest jej niewątpliwą zasługą.

Wielkim sukcesem okazało się również wprowadzenie na forum wątków ,,Informator legislacyjny” oraz ,,Obsada urzędów państwowych”. Dzięki nim zwiększyła się przejrzystość zarówno eskwilińskiego prawa jak i jej administracji.

Pozytywnie należy ocenić powołanie Policji Eskwilińskiej, która pokazała się z dobrej strony skutecznie reagując na kilka zamieszek w naszym państwie i współpracując z armią podczas akcji odbijania Prezydenta de Sigmunda z rąk terrorystów podczas operacji ,,Ananas” w marcu 2012r. Mimo to aktywności sił policji znacząco spadła w drugiej połowie ubiegłego roku.

 W kwietniu powstała nowa Partia Pracy dona Tomasza Antera. Nowy ruch polityczny zjednoczył wokół siebie nowych obywateli Eskwilinii, którzy postulowali o dopuszczenie ich do władzy, który była okupowana przez stare elity. Powstanie nowej partii, która może stać się realną przeciwwagą dla wszechwładnej Eskwilińskiej Partii Demokratycznej to pozytywna zmiana, która budzi nadzieje na stworzenie w Eskwilinii prawdziwie deliberującej demokracji.

Największą reformę w tej sferze zostawiliśmy na koniec-  utworzenie samorządów w Eskwilinii! To co dla większości mikronacji jest oczywistą, ważną częścią życia społeczeństwa, dla Eskwilińczyków zawsze było niezrealizowanym postulatem. Nasze władze nigdy nie umiał skutecznie tchnąć życia w puste skorupy którymi były eskwilińskie gminy. W tym roku stworzono nowy podział administracyjny, który daje realne szanse na upragniony przez nas rozwój regionalny państwa. Jest to niewątpliwa zasługa rządów nowego Przewodniczącego Rady Rządowej dona Tomasza Antera. Jednak za wcześnie na odkorkowywanie szampana. Regiony to wciąż postulat, a rozpoczęte prace nad ich animacją  wymagają jeszcze wielu tygodni, a może nawet miesięcy pracy w 2013 roku.

Polityka zagraniczna:

Dokonania naszej polityki zagranicznej należy ocenić jako niezadawalające. Nie udało się Przewodniczącemu Rady Rządowej Chewazzowi Khadilowi zrealizować ambitnego zadania budowy największej w v-świecie sieci placówek dyplomatycznych. Z licznych prób poprawy notowań naszych dyplomatów w v-świecie pozostał tylko wzór listu uwierzytelniającego oraz dwóch mało aktywnych ambasadorów- Olaf Ostrogocki w Nordii i Adam de Sigmund w Sarmacji.

Co więcej, wielką porażką naszej dyplomacji były oficjalne poddanie w wątpliwość przynależności Rzeczpospolitej Eskwilińskiej do Kontynentu Wschodniego przez państwa tej wspólnoty zebrane na budpasztańskim szczycie. W świetle owych pretensji stawianych Rzeczpospolitej Eskwilińskiej trudno cieszyć się, iż na Kongresie Warszawskim ostatecznie uznano status Osterii jako części Vaarlandu. Walka o prawa Eskwilinii na macierzystym kontynencie będzie z pewnością zmorą dyplomacji w zbliżającym się roku 2013.

Łyżką miodu w tej beczce dziegciu niech będzie fakt, iż udało nam się podpisać aż 4 nowe umowy uznaniowe (z Wielką Polondią, Republiką Victorii, Republiką De Palma i Królestwem Agurii). Może owe nowo nawiązane kontakty wpłyną na zmianę wizerunku naszego państwa w międzynarodowej opinii.

W relacjach bilateralnych z pewnością strzałem w dziesiątkę okazała się organizacja Roku Skarlandzkiego w Eskwilinii. Nasi obywatel z wielką uwagą i ciekawością zgłębiają informację o naszym vaarlandzkim Przyjacielu. Na styczeń 2013 r zapowiedziane jest otwarcie wystawy w Eskwilingradzie poświęconej historii i kulturze tej fascynującej mikronacji. Zdaniem naszej redakcji należałoby jeszcze zintensyfikować nakłady ponoszone w ramach tego przedsięwzięcie, które ma na celu zbliżenie naszych społeczeństw.

Gospodarka:

Wydarzeniem o doniosłym znaczeniu w roku 2012 był start nowego systemu gospodarczego Eskwilinii w czerwcu tego roku. Nasza gospodarka to wielka szansa na rozwój wielu nie zauważanych wcześniej aspektów życia naszego państwa- rozbudowa miast, spory o budżet na kolejne miesiące, rozwój kultury przez patronaty przedsiębiorców i wiele innych! Niestety po dość hucznym początku, w okresie wakacyjnym odnotowaliśmy kompletny zastój gospodarki. Wysiłkami Ministra Gospodarki dona Cheewazza Khadila udało się jednak na nowo rozkręcić tryby gospodarki w listopadzie, przez co na nowy rok patrzymy w tej dziedzinie z dużą nadzieją. Rejestracja przedsiębiorstwa Esq-Arm oraz zapowiedź rejestracji spółki produkujące regionalne osteryjskie wyroby alkoholowe to potężne kroki ku rozwojowi przedsiębiorczości.

Jednak mimo kolejnych inwestycji martwi małe zainteresowanie naszego społeczeństwa wolnym rynkiem co przekłada się na zubożenie naszych obywateli. Wg ostatnich danych ponad 70% obywateli żyje w skrajnej nędzy! Naprawa tego stanu rzeczy to poważne wyzwanie dla Ministerstwa Gospodarki.

Obronność:

W tej dziedzinie mało co można zarzucić naszemu państwu. Armia to od dawien dawna filar życia naszego społeczeństwa. W tym roku nasze siły zbrojne zaliczyły szereg sukcesów, które można przypisać w głównej mierze jednej osobie- Donowi generałowi Giovanniemu Duarte. Bohater operacji ,,Anasas”, w której to naszym siłą zbrojnym udało się odbić El Presidente Adama de Sigmunda z rąk terrorystów, po otrzymaniu nominacji na głównodowodzącego armii, zajął się naszymi wojskami żelazną ręką. Przeprowadził liczne testy kwalifikacji naszych oficerów, które wycisnęły z nich siódme pote. Przeprowadził zakrojone na szeroką skale manewry ,,Thor”. W końcu wymógł na rządzie Eskwilinii sfinansowanie niezwykle kosztownego programu modernizacji naszej armii. Wszystko to nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż nasze siły zbrojne pozostają w rękach kompetentnego generała, który zapewnia naszemu państwu pełnie bezpieczeństwa.

Kultura:

Niestety- tu nasze państwo, jak zwykle zresztą, zawiodło na pełniej linii. Życie kulturalne naszego państwa od dawien dawna nie funkcjonuje. Kolejne rządy wciąż widzą ważniejsze zadania, niż inwestycje w rozwój tożsamości kulturowej i społecznej naszych obywateli. To wielki błąd, gdyż kultura powinna być fundamentem społeczeństwa. Podjęto kilka nieudanych prób rozruszania naszego społeczeństwa. Były to m.in. regaty wokół wyspy Eskwilinii, które nie odbyły się przez brak chętnych, oraz nie zrealizowany postulat rozpoczęcia wykopalisk pod Lojangiem. Udanymi inicjatywami było opublikowanie przez dona Martinusa de Wilczyno drzewa genologicznego swojego rodu oraz mapy Eskwilingradu. Natomiast don Havelock Jaskoviakus wydał niezwykle interesujące opracowanie historyczne dotyczące wojny handlowej w Eskwilinii w latach 1627-1628. Wszystko to to jednak o wiele za mało by nazwać rok 2012 udanym dla naszej kultury.

Inicjatywy oddolne:

Ważnym elementem życia każdego społeczeństwa demokratycznego są oddolne inicjatywy obywateli, które świadczą o ich zaangażowaniu i trosce o dobro Ojczyzny. Ubiegły rok był pod tym względem udany. Utworzono aż trzy nowe organizacje, które w znaczący sposób zaczęły wpływać na życie naszego państwa. Były to- Eskwilińskie Towarzystwo Szlacheckie, skupiające arystokracje naszego państwa i dbające o zachowanie jej historii i tradycji; Zrzeszenie Osteryjskie- dbające o rozwój kulturalny i społeczny regionu Osterii; oraz Eskwiliński Związek Piłki Kopanej, zrzeszający przedstawicieli klubów piłkarskich grających w eskwilińskim pucharze. Do tego wszystkiego dołączmy również, bez zbędnej skromności, powstanie w listopadzie 2012 naszego pisma, które patrzy na ręce naszych polityków oraz stara się poszerzać wiedzę czytelników o najważniejszych wydarzeniach w naszym rejonie v-świata.

Widząc sukcesy naszego państwa z 2012 r, wierzymy, iż osiągnięcie kolejnych w owym nowym 2013 roku jest możliwe. Widząc zaś błędy i porażki naszego państwa wiem także w jakich dziedzinach należy działać by utrzymać jego rozwój. Życzy więc wszystkim Eskwilińczykom aktywności obywatelskiej w tym nowym roku, bo tylko razem wszystkie stojące przed nami zadania i cele zdołamy zrealizować. Esto perpetua! Vivat Res Publica Esquilinia!

ORIENTYKA:

Reformatorski duch Kontynentu Wschodniego

W wydaniu opublikowanym w drugiej połowie listopada 2012 r donosiliśmy o poważnych problemach z aktywnością państw Kontynentu Wschodniego. Dzięki działaniu rządów państw objętych owym kryzysem w większości udało się przywrócić względnie stabilną sytuację na kontynencie. Jednak tak poważny kryzys odcisnął swoje piętno zarówno na każdym z tych państw jak i na wizerunku Orientyki w międzynarodowej opinii.

Z zatrzymaniem akcji serca doszło w Monarchii Austro-Węgier 28 listopada 2012. Wtedy po okresie długiego braku aktywności społeczeństwa austro-węgierskiego forum Monarchii została zablokowane. Państwo zamarło na cały miesiąc! Dopiero 31 grudnia 2012 udało się reanimować działanie forum Austro-Węgier. Jednak los tego państwa wciąż jest niepewny, gdyż póki co pojawił się na forum tylko jeden post.

W Surmenii w obliczu kryzysu aktywności społeczeństwo zdecydowało o zmianie ustroju państwa. Surmenia na nowo stała się królestwem (Surmienia funkcjonowała jako demokracja od 30 kwietnia 2011 r) o ustroju monarchii parlamentarnej, a na monarchę został wybrany Victorjos Paulosigos. Kompetencje monarchy zostały określone w nowej Syntagmie Królestwa Surmeńskiego opublikowanej 21 grudnia 2012 r. Nowa ustawa zasadnicza lokuje pozycję dożywotniego monarchy jako organu reprezentacyjnego i  pomocniczego względem pozostałych organów państwowych spośród których największe znaczenie zachowuje Wiec (powszechne zgromadzenie wszystkich obywateli Surmienii). Król ma prawo wypowiadania się w trakcie obrad Eklezji(władza ustawodawcza; parlament), oraz wspomagać Radę Tesmotetów (rząd) w prowadzeniu polityki wewnętrznej i zewnętrznej. Monarcha ma więc realne możliwości wpływania zarówno na władzę ustawodawczą jak i wykonawczą, jednak jego kompetencje są ograniczone, gdyż jego zdanie nie ma charakteru wiążącego dla pozostałych demokratycznych organów państwa. Ważną prerogatywą władcy jest prawo łaski oraz powoływanie gerontów (sędziów) za zgodą Wiecu. Monarchia jest niepodzielna i dziedziczna, a król może być pociągnięty do odpowiedzialności tylko za zgodą Wiecu.

Ustanowienie monarchii w Surmienii ustabilizowało sytuację w państwie i przyczyniło się to wzrostu aktywności na jego forum. Surmeńczycy wyszli więc z kryzysu obronną ręką.

Również i Republika Vicotria po chwilowym upadku państwa w listopadzie 2012 r i jego odbudowie w grudniu (o czym szerzej w wywiadzie z wiceprezydentem RV Robertem Schmitzem w wydaniu Res Publica z pierwszej połowy grudnia 2012), Republika Vicotrii ostro wzięła się do pracy. Powstaje nowa strona państwowa, na ukończeniu są również pracę nad nową konstytucją. Wszystko najwyraźniej zmierza ku lepszemu, a o listopadowym kryzysie w Victorii nikt już nie pamięta.

Można więc zaryzykować stwierdzenie, iż Kontynent Wschodni najgorsze dni ma już za sobą i powoli wychodzi z letargu w jaki zapadł pod koniec 2012 roku. Co prawda sytuacja Austro-Węgier jest wciąż niepewna, jednak przykład Surmenii i Victorii powinien być inspiracja dla naszych braci Austriaków i Węgrów do przezwyciężenia wewnętrznych problemów.

 Kontynent Wschodni w walce ze spadkiem aktywności opowiedział się za rozwiązaniem reformatorskim. Zarówno w przypadku Surmenii jak i Victorii postanowiono zmienić ustawę zasadniczą. Wyjście to w znaczący sposób wpłynęło na wzrost aktywności społeczeństw tych państw, jednak by efekty owych działań utrwaliły się, należy przedsięwziąć dodatkowe środki wzmacniające zainteresowanie obywateli swoim państwem. Reformy mają to do siebie, że ich zbawienne oddziałanie na stymulacje aktywności obywateli kończy się wraz z ich zakończeniem. Niezbędne jest więc odnalezienie czynników które będą stale, a nie jednorazowo, oddziaływać na obywateli i wpływać na ich aktywność. To właśnie będzie zadanie dla Austro-Węgier, Surmienii i Victorii na najbliższe miesiące.

ŚWIAT:

Wurstlandzkie waśnie

Budowanie konfliktów interesów i napięć między obywatelami, podjudzanie i  prowokowanie  otwartych sporów- to zdaniem byłego El Presidente Rzeczpospolitej Eskwilińskiej, Havelocka Jaskoviakusa , droga do budowania aktywności społeczeństwa i rozwoju państwa. Nie sposób się nie zgodzić, iż konflikty i spory są niezbędnym elementem budowania społeczeństwa obywatelskiego, aktywnie uczestniczącego w życiu politycznym swojego państwa. Sporów tych nie brakowało w Królestwie Wurstlandii, państwie znanym w v-świecie głównie z niezwykle kontrowersyjnej postawy  jego pierwszego króla- Markusa I Vilandera. Niestety kiedy liczba i zaciekłość sporów przekroczy pewny rejestr budujący i motywujący czynnik zaczyna działać destrukcyjnie. I właśnie owe waśnie wewnętrzne doprowadziły do upadku Królestwa. Co ciekawe jeszcze po owym fakcie, owe spory wciąż nie milkną, a są kontynuowane na forum międzynarodowym- Forum Mikornacje. Co najciekawsze- dyskutantom zupełnie nie przeszkadza, iż prowadzą swój spór odzierają siebie i swoje państwo z resztek powagi i uznania którym dysponowali.

A wszystko zaczęło się od tego, iż każdy z obywateli Wurstlandii miał swój pomysł jak rozwinąć państwo. Każdemu przyświecał ten sam cel- dobro Wurstlandii. Środki do osiągnięcie owego celu- były różne. Ambicje każdej ze stron- równie wielkie.

Wszystko rozpoczęło się z chwilą kiedy wielokrotnie krytykowany Markus I Vilander zdecydował się abdykować. Zrzeknięcie się tronu założyciela Królestwa Wurstlandii i zdecydowanie jego najaktywniejszego obywatela stworzyło wielką pustkę w politycznej przestrzeni państwa, której nie udało się wypełnić ani jego synowi Dorianowi I Vilanderowi, ani kolejnemu królowi- Johanowi Calgari. Tymczasem Markus Vilander cały czas działał przybierając to nowe tożsamości i wciąż siejąc kontrowersje w królestwie. Niestety nie obleczony w królewski majestat Markus nie umiał pociągnąć za sobą obywateli, którzy odrzucali jego śmiałe ideę jako zbyt radykalne, co, jak zwykle, utrwalało go tylko w jego postawie i doprowadzało do śmierci kolejnych jego ,,wcieleń”. Rzecz inna, iż społeczeństwo wurstlandzkie coraz bardziej się degenerowało. Słabła aktywność obywateli, którzy nie widząc potrzeby żadnych zmian w pastwie popadli w apatie. Na czele konserwatystów stanął Ludwik Burbon, który za wszelką cenę zaczął zwalczać reformatorskie zapędy Markusa. Zamiast budującej współpracy i drogi kompromisów, obaj ci politycy rozpoczęli między sobą wojnę na totalnie wyniszczenie. Zakończoną sukcesem- Królestwo Wurstlandii zostało perfekcyjnie zniszczone. Kiedy król Johan abdykował, jego następcą został Ludwik Burbon. Nowy władca chcąc rozpocząć nową erę Królestwa i zmobilizować jego społeczeństwo do aktywności podjął się zadania szerokiej reformy prawa, która miała odbudować państwo. Pomysł ten został totalnie skrytykowany przez Markusa, uważającego, iż zmiana prawa nie może zwiększyć aktywności państwa i potrzebne są działania bardziej praktyczne. Dodatkowo doszedł do tego wszystkie spór o to czy aktywność mikronacji stymuluje duża ilość obywateli- za którą idzie duża ilość zdań i punktów widzenia (jak twierdził JKM Ludwik), czy też jakość obywateli, którzy są oddani swojemu państwu i angażują się w jego życie polityczne (jak twierdził JKM Markus). Otwarty konflikt obu tych postaci, spowodował pat polityczny Wurstlandii (państwo nie było w stanie podejmować żadnych reform ani działań politycznych), a w efekcie jego upadek.

Smutna przykład Królestwa Wurstlandii stanowi przestrogę dla pozostałych mikronacji. Dyskusja i spór, który buduje aktywność i stwarza nowe ideę ma swoje granice, po przekroczeniu których zamienia się w istną vendettę. Strony takiej wróżdy zaślepione gniewem nie dostrzegają faktu, iż ich wojna na wyniszczenie nie kieruje się przeciwko ich oponentowi, ale przeciwko ich państwu, którego dobro było ich motywacją do działania.  

Tam gdzie kwitną palmy

Śmiało można powiedzieć, iż Republika De Palma, po swoich pierwszych 6 miesiącach istnienia, stanowi przykład, iż możliwe jest w obecnym wymierającym ponoć v-świecie powstawania nowych aktywnych i barwnych mikronacji. Bolączką Palmowców, podobnie jak Eskwilińczyków jest brak zaplecza informatycznego. Jednak obywatele tego państwa nadrabiają to zaangażowaniem i oddaniem interesom swojego państwa; a także swoim własnym interesom, gdyż gospodarka na wyspie rozwija się, mimo braku jakiegokolwiek oficjalnego systemu gospodarczego. Pieniądz jest pieniądz, a towar jest towar- filozofii wielkiej nie potrzeba, by zacząć kręcić biznes. I tak w gorącej De Palmie wyrastają jak kolejne kiście bananowca- fabryki samochodów, stocznie, fabryki cygar i inne spółki. Nie ważne przecież jest brak prawa, ważny jest duch przedsiębiorczości. A tego na gorących piaskach wyspy palmowej zawsze będzie w nadmiarze.

Ale i również dokonania prawodawcze należy uznać za zaskakujące. Republika Da Palma uchwaliła w przeciągu tych kilku miesięcy swojego istnienia: ustawę o obywatelstwie, ustawę o Związku Piłki Nożnej La Palmy, ustawę o symbolach Republiki Palmowej, ustawę o powszechny obowiązku szkolnictwa, ustawę o partiach politycznych, ustawę o podziale administracyjnym. Dodatkowo podjęto  dyskusję nad projektem konstytucji oraz debatę nad system gospodarczym.

Tożsamość Palmowców buduje przyjemna, choć niezbyt zaawansowana informatycznie(kto jednak o to dba? Liczy się wszak gorące serce!), szata graficzna forum oraz specyficzny wyspiarski klimat panujący w tej mikronacji.

Republika De Palma to mikronacja stworzona przez ludzi mających naprawdę gorące, wyspiarskie serca. Niedostatki technicznych kwestii ich forum, nadrabiają motywacją do budowy i rozwoju swojego państwa. Mimo swojego niewielkiego stażu w v-świcie, mogę już teraz powiedzieć, iż Eskwilińczycy w pewnych aspektach, zwłaszcza na tle budowania kultury i wspólnej tożsamości, mogą się od nich wiele nauczyć.

Sytuacja w Eskwilinii wciąż nie może się ustabilizować. Statystyka aktywności forum naszego państwa przypomina sinusoidę. Raz jest lepiej, a raz gorzej. Efektywność Rady Narodowej cieszy, w porównaniu do poprzedniej kadencji, jednak aktywność posłów w głosowaniach może budzić zastrzeżenia. Rozpadają się partie polityczne, a działalność naszego społeczeństwa napędzana jest tylko przez kilka jednostek- reszta obywateli przypatruje się jej biernie. Również gospodarka, mimo, że w listopadzie odniosła najlepsze wyniki od czerwca (tj. od miesiąca w którym ruszyła), wciąż nie może w pełni rozwinąć swoich skrzydeł.

Przyczyną tego stanu rzeczy jest właśnie brak entuzjazmu większości obywateli dla inicjatyw niewielkiej grupki aktywistów. Eskwilinio- obudź się!

ESKWILINIA- POLITYKA

Polityka wolnych elektronów

Eskwilińska scena polityczna przechodzi pełną decentralizację. Po ostatnich wyborach do Rady Narodowej, jedyną poważną siłą w parlamencie pozostała Eskwilińska Partia Demokratyczna, które uzyskała 40% mandatów. Don Tomasz Anter z  Partii Pracy, mimo wsparcia El Presidente który przeforsował jego kandydaturę na Przewodniczącego Rady Rządowej, nie może sam przeprowadzać programowych  reform bez poparcia posłów niezależnych.

Wyborcy, którzy pokładali w EPD nadzieję na zaprowadzenie ładu w eskwilińskiej polityce, srogo się jednak zawiedli. Wobec nagłego zwrotu Przewodniczącego EPD- dona Filipa Velickiego w stronę radykalnie prawicowego kierunku polityki (zaczął on postulować o zwiększenie kompetencji El Presidente, który obecnie ma uprawnienia tożsame z władzą króla skarlandzkiego!), z szeregów EPD wystąpił jej założyciel i był El Presidente Eskwilinii- don Adam de Sigmund.

W wypowiedzi dla naszej gazety, tak don de Sigmund uzasadniał swoją decyzję:

,,Partia straciła te cele, które miała, gdy powstawała. Mógłbym odwołać Velickiego, ale przylgnęła do niej już tak zła opinia, że nie mam siły z tym walczyć. Nie będę podpisywał się pod czym takim. Będę niezależny, skupie się na pracy, chętnie pomogę RR i będę robił wszystko, by nie być kojarzony z Filipem.”

Jednocześnie z niesprawdzonych źródeł Res Publica dowiedziała się, iż o wystąpieniu z partii myśli również don Sebastian Buemi, który również zgadza się, iż EPD odeszła od swych ideałów.

W obecnej nowej sytuacji 60% składy Rady Narodowej stanowią posłowie niezależni. Pierwszy raz w historii Eskwilinii nasza scena polityczna została całkowicie pozbawiona wpływów partyjnych. Sytuację tą doskonale wykorzystuje El Presidente Martinus de Wilczyno, który wyczuwając w osłabieniu wpływów partyjnych w parlamencie, dąży do zapełnienia tego braku wpływami obozu prezydenckiego. Wykorzystuje on namaszczonego przez niego na premiera , a przez to w pełni uzależnionego do siebie, dona Tomasza Antera, do realizowania swojej polityki w Radzie Narodowej. Rozgrywanie swojej partii w parlamencie ułatwia dodatkowo El Presidente absencja posła Velickiego, będąca najprawdopodobniej wyrazem rezygnacji po rozłamie w partii. Na realizację silnego programu dona Velickiego, zabrakło najwyraźniej osobistej siły jego twórcy. Testem siły stronnictwa prezydenckiego było jego weto przeciwko ustawie przywracającej ordynacje podatkową. Mimo, iż głosowanie nad odrzuceniem weta jeszcze trwa, to w wyniku wstrzymania się od głosu posła Khadila i wyraźnego głosu przeciw prezydenckiego pieska dona Tomasza Antera, już wiadomo, że weto zostanie utrzymane w mocy. Tym samym wszystkie figury zdają się należeć w tym rozdaniu do dona de Wilczyno.

Jedyną nadzieją dla Eskwilińczyków zaniepokojonych rosnącą siłą El Presidente jest porozumienie posłów niezależnych i utworzenie wspólnego frontu przeciwko prezydenckim zapędom dyktatorskim. Najlepiej gdyby front ów przerodził się w nową partię, która stałaby się wyraźną równowagą dla wszechwładnego obecnie dona de Wilczyno.

Gospodarcza ofensywa

Odpiaszczone staraniem ministra Khadila tryby gospodarki zaczęły się powoli kręcić. Ich tempo nie jest jednak imponujące. Mimo, iż listopadowe statystyki gospodarki  była najlepsze od pięciu miesięcy, to jednak wciąż mały jest udział osób fizycznych w jej obrotach (zaledwie 17 %). Wpływa to niekorzystnie na stan Skarbu Państwa, który wciąż notuje wysoki deficyt. Zaniepokojony tym zjawiskiem poseł niezależny don Aurelius Luczakius wniósł nawet do Rady Narodowej projekt przywrócenia ordynacji podatkowej, która jednak została zawetowana przez Prezydenta (o czym nieco szerzej w artykule ,,Polityka wolnych elektronów”).

Problem naszej gospodarki nie leży jednak w braku podatków. Skarb Państwa powinien czerpać wystarczające dochody z inwestycji przedsiębiorców. Tych jednak brakuje, ponieważ na naszym rynku brakuje stymulującego rozwój popytu.

Dobrą informacją dla naszego państwa jest nowa inicjatywa gospodarcza dona Cheewazz Khadila. Powołał on spółkę Esq-Arm, która ma produkować nowoczesny sprzęt wojskowy. Z pewnością zwiększy to obronność naszego kraju, ale co z gospodarczego punktu widzenia najważniejsze- projekt ten będzie wymagał wielu inwestycji, które zwiększą budżetowe dochody. Wobec licznych i wysokich inwestycji don Khadil zdecydował się wyemitować 200 akcji swojej firmy o wartości 500@ każda. Oznacza to, iż wykup wszystkich akcji przyniesie spółce zyski w wysokości 100 000@. Tak wielka alokacja kapitału z pewnością korzystnie wpłynie na rozwój gospodarki.

Co więcej wyjście z nową inicjatywą gospodarczą zapowiada don Tomasz Anter, który chce produkować w Osterii tradycyjne, regionalne alkohole. Miejmy nadzieję, iż owemu projektowi uda się z sukcesem zaistnieć na eskwilińskim rynku.

Wszystkie te starania przedsiębiorców nie wywrą jednak pozytywnego skutku, jeśli obywatele nadal nie będą uczestniczyć w ekonomicznym życiu kraju, dlatego Ministerstwo Gospodarki zapowiada kampanię promocyjną naszego systemu gospodarczego.

Pozostaje mieć tylko nadzieje, ze działania owe okażą się efektywne, a wznowienie działania systemu gospodarczego wg projektu Khadil-de Wilczyno nie okaże się kolejnym nieudanym eksperymentem.

SKARLAND- POLITYKA

Opinia Ministerstwa Obrony Królestwa Skarlandu- wprowadzić stan wyjątkowy!

 Ministerstwo Obrony Królestwa Skarlandu wyraziło pozytywną opinie w kwestii wprowadzenia stan wyjątkowego w państwie. Swą opinie Ministerstwo uzasadnia brakiem możliwości przeprowadzenia wyborów parlamentarnych do Kortez Generalnych, brakiem zainteresowania obywateli referendum konstytucyjnym i debatą bankową. Można więc powiedzieć, iż pasywność społeczeństwa tak dotkliwa dla Eskwilinii nie jest także obca naszym kontynentalnym przyjaciołom. Jednak czy opinia Ministerstwa nie jest za daleko idąca? Wszak wprowadzenie stanu wyjątkowego wiązać się może z zawieszeniem obowiązywania aż 7 artykułów konstytucyjnych dotyczących praw obywatelskich! A może to tylko zachowanie obliczone na pobudzenie aktywności społeczeństwa? Jeśli to drugie, to działanie to nie przyniosło zamierzonego rezultatu. Jedyną osobą, która jakkolwiek zareagowała na tą informacja była znana skarlandzka donia polityk- Maria Velzaques. Jednak jej aktywności nikt nie musiał pobudzać. Reszta obywateli zdaje się w ogóle nie być poruszona ową informacją. Z drugiej strony w świetle obowiązującej Konstytucji Królestwa Skarlandu trudno wskazać jakie znaczenie ma opinia Ministerstwa dla wprowadzenia stanu wyjątkowego. Konstytucja co prawda przewiduje możliwość wprowadzenia takiego stanu, jednak nie mówi kto powinien go wprowadzić. W braku odmiennej regulacje należy założyć, iż uprawnione są Kortezy Generalne, a ponieważ te nie działają- król. Monarcha Skarlandu Andreas I, nie zajął natomiast stanowiska w tej sprawie.

Rozłam w Ateistycznym Kościele

Dnia 8 grudnia w Kordobie rozpoczęły się obrady I soboru Ateistecznego Kościoła Skarlandzkiego. Powodem zwołania obrad był apel Fadersa ad Vankaviga o odłączenie się Kościoła Skarlandzkiego od metropoli Ciprofloksyjskiej. Vanavig apeluje o odejście od niektórych praktyk i doktryn niezgodnych z ,,temperamentem skarlandzkim” przy jednoczesnym zachowaniu dobrych relacji z Matką Kościoła- Ciprofloksją. Tezami nowego odłamu ateizmu ma być:

1)      Zmiana niemoralnych nazw

2)      Spisanie księgi pism

3)      Wprowadzenie drabiny feudalnej

O ile postulat drugi i trzeci może spotkać się ze zrozumieniem Metropolii, o tyle pierwszy z nich z pewnością wywoła oburzenie Kościoła Ateistycznego. Zmiana nazw wszakże oznacza całkowicie odejście od doktryny Kościoła. Postulat o odłączeniu się Kościoła Skarlandzkiego przy zachowaniu jednocześnie dobrych relacji, w świetle owego postulatu i faktu zwołania soboru bez zgody Metropolii jest więc próbą godzenia wody z ogniem. Dziwi fakt zupełnego braku odpowiedzi Ciprofloksjan. Czy jest to wyraz słabości Ateistycznego Kościoła? A może Ciprofloksjanie dają szanse Skarlandczykom na zawrócenie z błędnej drogi jaką wybrali? Za deklaracją stoi wszakże tylko sam jej autor Vanavig, którego działanie nie spotkało się jeszcze z wyraźną reakcją reszty społeczeństwa Skarlandu. Czy więc Faders Vankavig stanie się pierwszym heretykiem Kościoła Ateistycznego?

SKARLAND- KULTURA

Skarlandzkie święta

 Święta w Skarlandzie nie są jakoś szczególnie obchodzone, dla przeciętnego Skarlandczyka to tylko jeden z wielu dni wolnych od pracy gdyż każde święto i wydarzenie szczególne jak karnawał itp są dniami wolnymi – nie dotyczy to jednak wszystkich . Mimo to warto zwrócić uwagę na niepowtarzalne w skali Mikroświata święta jak i na te powszechnie spotykane.
I tak 1 stycznia zawsze skarlandczycy obchodzą Nowy Rok, w tym dniu na ogół Skarlandczycy bawią się na głównych placach miast gdzie zawsze są organizowane festyny noworoczne lub wszędzie tam gdzie się da poszaleć np.: w metrze walenckim gdzie organizuje się imprezy noworoczne już od dwóch lat. Jest to dzień darmowego przejazdu środkami transporty publicznego na terenie całego kraju.
Kolejny na liście skarlandzkich świąt jest Karnawał obchodzony na przełomie lutego i marca na czym on polega każdy wie. W czasie karnawału ulicami Walencji, Tossa de Mar i Móstoles przechodzą karnawałowe parady.
19 marca obchodzone jest Święto ognia (Fallas de Valencia), obchodzone jest tylko w stolicy Skarlandu i ma charakter festiwalu.
Głównym elementem święta są rzeźby tworzone z kartonu, plastrów, wosku i drewna, wykonywane według projektów zawodowych artystów plastyków, które płoną na ulicach miasta w ostatnim dniu świąt – 19 marca. Każdej grupie rzeźb towarzyszy mniejsza grupa, wykonana przed dzieci z danej dzielnicy lub osiedla, tę mniejszą grupę nazywamy ninots (dziecięca)
W dniach od 27-29 marca są obchodzone święta państwowe odpowiednio: Dzień Niepodległości, Dzień Konstytucji i Dzień Flagi Państwowej w tych dniach po oficjalnych obchodach w Walencji, Skarlandczycy najczęściej bawią się do białego rana szczególnie w nocy z 27 na 28 marca kiedy to z okazji Dnia niepodległości puszczane są sztuczne ognie.
Przez cały kwiecień trwa Święto wiosny, w każdym mieście są organizowane parady w kolorowych strojach, organizuje się także pierwsze w roku walki byków.
W dniach 7-14 lipca odbywa się festiwal San Fermín podczas którego odbywa się gonitwa byków w mieście Guadalajara i festiwal muzyki w Oviedo.
Październik to czas na rozpoczęcie Festiwalu Pilar podczas którego organizowane są procesje walki byków i festiwale folkloru.
28 grudnia to Dzień Rzezi Niewiniątek w Skarlandzie jest ono okazją do żartów i kawałów.Odpowiednik polskiego Prima Aprilis.
Rok kończony jest Sylwestrem (Nochevieja) 31 grudnia.
Skarlandzki kalendarz świąt jest dość bogaty kulturowo i każdy nawet turysta jest mile widziany na obchodach.

Norbert Catalan

VAARLAND

Nowy archipelag w Vaarlandzie?

Królestwo Agurii ponownie wystąpiło do państw Vaarlandu o jego przyłączenie do kontynentu vaarlandzkiego.  Propozycja została wysunięta wspólnie z drugim państwem Republiką Palmową. Pewnym novum jest, iż oba państwa nie chcą dołączyć do kontynentalnej części Nowego Kontynentu, a stworzyć zgrupowanie wysp położone na południe od niej. Nowy obiekt geograficzny miałby nosić nazwę Archipelagu Manty.

Przypomnijmy naszym czytelnikom, iż Królestwo Agurii w listopadzie 2011 r. starało się o włączenie do wspólnoty vaarlandzkiej. Początkowo miało leżeć na południe od Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Wobec wycofania się tejże z początkowej akceptacji owych planów i nieprzychylnej opinii pozostałych członków wspólnoty vaarlandzkiej, Aguria zmieniła swoje plany- zaproponowała dołączenie jej jako wyspy. Również owa propozycja okazała się odrzucona, przez co starania Agurii zakończyły się fiaskiem.

Obecna propozycja wspólnej kandydatury spotkała się z przychylną reakcją Vaarlandu. Królestwo Skarlandu oficjalnie poprało ową kandydaturę. Rzeczpospolita Obojga Narodów nie zajęła jeszcze stanowiska, jednak wyraziła wstępne poparcie dla projektu. Nordia wyraziła neutralną przychylność, tj. nie zamierza popierać oficjalnie owej kandydatury, ale się jej nie sprzeciwi. Jedynie Francja i Eskwilinia nie zajęły jeszcze żadnego stanowiska w sprawie, ale wobec ogólnej przychylności Vaarlandu należy liczyć się, iż kandydatura ta zostanie zaakceptowana. Ta podwójna akcesja do kontynentu vaarlandzkiego stawia przed ową wspólnotą wielkie wyzwania. Większa ilość państw sprzyja rozwojowi wspólnych inicjatyw, ale zwiększa też możliwość wystąpienia wewnętrznych sporów i waśni. Miejmy jednak nadzieję, że owych drugich zjawisk uda nam się unikać, a poszerzenie Vaarlandu nie okaże się błędem.

Witajcie. W aktualnym numerze Res Publica  rozpatrzymy problemy przed jakimi stanie nowy skład Rady Narodowej Rzeczpospolitej Eskwilińskiej. Rozpoczniemy także serię artykułów poświęconych Królestwu Skarlandu, którą zamierzamy prowadzić w ramach obchodzonego w Eskwilinii roku skarlandzkiego. Pierwszy z nich wyjaśni podstawowe zasady Konstytucji Skarlandu- jej wady i zalety. Na koniec polecamy uwadze Czytelników pierwszy wywiad przeprowadzony przez naszą gazetę. Gościem Res Publica został wiceprezydent Republiki Victoria- Robert Schmitz.  

ESKWILINIA:

 Nowa Rada Narodowa nadzieją Eskwilinii?

1 grudnia 2012 Eskwilinia dokonała wyboru nowego składu Rady Narodowej. Wybory nie zmieniły układu sił na eskwilińskiej scenie politycznej. Wciąż dominuje Eskwilińska Partia Demokratyczna, na którą głos oddał co trzeci Eskwilińczyk. W Radzie Narodowej utrzymuje się również jeden poseł Partii Pracy, ale 18% poparcie społeczne jest z pewnością dużym rozczarowaniem dla Awersistów prowadzonych przez Tomasza Antera. Być może jest to wynikiem napięć zaistniałych w PP po przegranych wyborach prezydenckich. Zmiany w kierownictwie partii, wystawienie tylko jednego kandydata w wyborach do Rady Narodowej, brak jasnego programu wyborczego- wszystkie te kwestie wpłynęły na to, iż obecnie dążenia oraz cele owej partii polityczne są dla Eskwilińczyków mało jasne.

Wyrazem braku zaufania do władz jest również dobry wynik wyborczy kandydatów niezależnych. Wśród nich największym zwycięzcą jest Cheewazz Khadil, który zdobył aż 27 % głosów. Polityk ten szybko przekuł swój sukces wyborczy w wymierne korzyści. Jego kandydatura na Przewodniczącego Rady Narodowej została zaakceptowana jednogłośnie! Tym samym Cheewazz Khadil ma szanse stać się języczkiem u wagi w politycznej walce EPD i PP.

Szczęściarzem może nazwać się Aurelius Luczakius, który dostał się do Rady Narodowej w drodze losowania. Należy zwrócić tutaj uwagę, iż będzie to już 7 kadencja poselska tego polityka. Z pewnością więc, don Luczakius, jako wytrawny polityk, wykorzysta sprzyjający mu los i swoje doświadczenie, aby nie stanowić w parlamencie tła dla działań głównych sił politycznych.

Na każdego zwycięzcę przypada jeden przegrany- tym razem owym przegranym został Blok Rojalistów, który uzyskał tylko 9% poparcie społeczne. To wystarczyło by mieć nadzieję na uzyskanie miejsce w Radzie Narodowej w drodze losowania. Niestety, gwiazdy nie sprzyjały tym razem rojalistom. Zły wynik wyborczy można tłumaczyć dwoma faktami. Pierwszy z nich to niezwykle skąpy i mało jasny program wyborczy rojalistów, który  sprowadzał się do postulatu wprowadzenia monarchii, bez sprecyzowania zasad na których miałaby się owa monarchia opierać. Co więcej nie wskazano nawet kto miałby zostać monarchą lub w jaki sposób miałby się odbyć jego wybór. Drugą przyczyną klęski BR jest brak odpowiedzi na pytania zadawane przez obywateli kandydatom z listy owej partii, dotyczące ich programu. Wszystko to spowodowało uzasadnioną nieufność społeczeństwa eskwilińskiego do owego ugrupowania.

Mimo właściwie braku zmian jeśli chodzi o rozkład miejsc w Radzie Narodowej, ostatnie wybory parlamentarne coś jednak zmieniły. Pojawili się nowi posłowie, którzy deklarują większe zaangażowanie w sprawy narodowe. W przeprowadzonej w dniach 3-4 grudnia 2012 r ankiecie, aż 77% obywateli wyraziło przekonanie, iż nowa Rada Narodowa będzie aktywnie uczestniczyła w życiu politycznym kraju. Przeciwnego zdanie było tylko 23 % badanych. Wyraz owej chęci zmiany stylu działania widać choćby w obradach pierwszego posiedzenia Rady Narodowej. W ciągu 2 dni od zwołania obrad, udało się odebrać ślubowania wszystkich posłów oraz ustalić nowego Przewodniczącego Rady Narodowej. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem pierwsze posiedzenie uda się zamknąć po 4 dniu obrad. Jest to miłe zaskoczenie, biorąc pod uwagę, iż pierwsze posiedzenia Rady Narodowej w poprzednich kadencjach trwały nawet ponad miesiąc.

Na nowym składzie parlamentu spoczywa wielka odpowiedzialność. Zaufanie obywateli do posłów wciąż maleje i właśnie odzyskanie go będzie najtrudniejszym zadaniem Rady Narodowej XI kadencji.

 VAARLAND:

Konstytucja Skarlandu:

29 listopada Król-senior Królestwa Skarlandu, przewodniczący partii Akcja Narodowa przedłożył parlamentowi Królestwa Skarlandu projekt zmian w  Konstytucji z 28 lipca 2009r. Projekt ten spotkał się z takim uznaniem w oczach członków Kortez, iż bez debaty przystąpiono do głosowania. Zmiany w Konstytucji zostały uchwalone jednomyślnie. Głosowanie zostało zakończone 4 grudnia. Główną zmianą tego projektu, była zmniejszenie liczebności członków parlamentu- Kortez Generlanych z 5 do 3 osób. Nasza redakcja postanowiła przyjrzeć się jednak całości obecnej Konstytucji Królestwa Skarlandu i przybliżyć Czytelnikom ów akt.

Konstytucja Królestwa składa się z 83 artykułów uporządkowanych w 12 tytułów. Tytuły dzielą się na rozdziały, a rozdziały na sekcje. Najbardziej rozbudowany jest Tytuł I ,,O prawach i obowiązkach”, składający się z 18 artykułów. Ukazuje to jak ważne dla tej regulacji było szerokie unormowanie praw i wolności obywateli skarlandzkich. Daje temu wyraz także preambuła, która zaczyna się od słów ,,Naród skarlandzki, kierując się pragnieniem ustanowienia sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa(…) oznajmia swoją wolę: ochrony wszystkich Skarlandczyków w zakresie realizacji praw człowieka…”. 

Konstytucja ustanawia w Skarlandzie ustrój monarchii parlamentarnej. ,,Szefem Państwa”, jak stwierdza ów akt, jest król. Osoba króla jest nietykalna i niepodlega odpowiedzialności. Korona jest dziedziczona wg zasad primogenitury. W przypadku wygaśnięcia dynastii, parlament skarlandzki- Kortezy Generalne zadecyduje o losie korony, mając na uwadze interes państwa. W przypadku tymczasowej nieobecności króla wyznacza on swoje zastępstwo tzw. Regencję, lub Radę Regencyjną Królestwa Skarlandu. Gdyby Regencja nie została powołana przez króla, wyznaczą ją Kortezy Generalne w składzie od jednej do dwóch osób.

Kompetencje króla są niezwykle szerokie i przypominają kompetencje Prezydenta Rzeczpospolitej Eskwilińskiej. Król podpisuje i promulguje ustawy, zwołuje i rozwiązuje Kortezy Generalne, wyznacza Przewodniczącego rządu, zawiera traktaty międzynarodowe i wyznacza ambasadorów, jest naczelnym zwierzchnikiem armii, korzysta z prawa łaski.  Decyduje o wojnie i pokoju za uprzednim upoważnieniem Kortez Generalnych.

Akty króla są kontrasygnowane przez ministrów, którzy ponoszą za nie odpowiedzialność.

Równoważnikiem dla władzy króla jest demokratyczna władza jednoizbowego parlamentu- Kortez Generalnych. Składają się one z 3 osób, jednak konstytucja dopuszcza możliwość działania Kortez w dwuosobowym składzie. Parlament jest władzą ustawodawczą, zatwierdza budżet państwa oraz kontroluje rząd.

Mimo szlachetnych intencji twórców Konstytucji, którzy posłużyli się modelowym schematem podziału władzy w demokracji parlamentarnej oraz wysunęli prawa i wolności obywatelskie na pierwszy plan owego aktu, z aktu owego przebija się chaotyczność która wskazuje, iż tak ważne dla państwa prawo było tworzone w pośpiechu.  Nie udało się twórcom uniknąć licznych luk i błędów które powinny być w krótkim czasie wtórnie korygowane przez poprawki do Konstytucji lub wykładnię sądów. Zastanawia więc w jaki sposób akt ów skutecznie funkcjonuje przez ponad 3 lata!

Największą niejasnością Konstytucji jest rozróżnienie pojęć ,,Skarlandczyk” i ,,osoba posiadająca obywatelstwo skarlandzkie”. Art. 10 ust.2 stanowi ,iż ,,Żaden Skarlandczyk nie może być pozbawiony obywatelstwa…”. Z kolei art.11 ust.2 mówi, iż ,,Jedynie Skarlandczyk lub osoby posiadające obywatelstwo skarlandzkie mogą być podmiotem praw wymienionych w art. 20 (prawo aktywnego i biernego uczestniczenia w wyborach). Na gruncie owych przepisów należy jasno stwierdzić, iż ,,Skarlandzczyk” to osoba posiadająca obywatelstwo skarlandzkie, ale nie każda taka osoba będzie ,,Skarlandczykiem”. Skoro tak, to nasuwa się konstatacja, iż Skarlandczycy to osoba posiadająca tylko i wyłącznie obywatelstwo skarlandzkie. Potwierdza to art.10 ust.3 Konstytucji, który stwierdza, iż możliwe jest posiadanie więcej niż jednego obywatelstwa. Jeśli przyjmiemy taką wykładnię pojęcia ,,Skarlandzczyk” to musimy stwierdzić, iż nowa Konstytucja Królestwa mocno faworyzuje owe podmioty. Już wcześniej przytaczany artykuł 10 stwierdza, iż tylko ,,Skarlandczyk” nie może zostać pozbawiony obywatelstwa (poza określonymi przypadkami). Co więcej równość wobec prawa gwarantowana oraz zakaz dyskryminacji również jest przyznany tylko Skarlandczykom. Jak i wiele innych praw i wolności.

Uznać należy więc, iż owo rozróżnienie na ,,Skarlandczyków” i ,,osoby posiadające obywatelstwo skarlandzkie” jest zapewnie błędnem twórców Konstytucji, którzy niefortunnie sformułowali brzmienie owych przepisów. Jednak daleko idące konsekwencje tego błędu powinny być szybko naprawione przy pomocy odpowiednik poprawek konstytucyjnych.

Kuriozalne też wydaje się konstytucyjne uregulowanie zapomóg dla obywateli Skarlandu. Regulują to artykuły 25 i 68. Artykuł 25 przyznaje wszystkich Skarlandczykom prawo do bezzwrotnej i bezwarunkowej zapomogi w wysokości 4 000 peset. Z kolei art. 68 przyznaje wszystkim obywatelom prawo do bezzwrotnej i bezwarunkowej zapomogi w wysokości 10 000 peset. Mimo, iż owe zapisy świetnie wpisują się w niezwykle wolnościowy charakter Konstytucji Królestwa Skarlandu, to należy jednak zastanowić się czy szczegółowe regulowanie tak politycznych kwestii jak pomoc socjalna państwa w akcie najwyższej rangi jest zasadne. Tym bardziej, że Konstytucja przyznaje owe prawo do zapomogi nie stawiając żadnych warunków co do sytuacji majątkowej wnioskującego, czy też co do ilości czy częstotliwości wypłacania tych zapomóg. Można więc powiedzieć, iż prawo zasadnicze Królestwa bierze na barki państwa ciężar utrzymywania swoich obywateli.

Zabrakło też w owym akcie precyzyjnego określenia katalogu źródeł prawa, lub choćby wskazanie hierarchii owych aktów. Tylko pośrednio, z licznych przepisów można domniemywać taką oto hierarchię:

1) Konstytucja- jako najwyższe prawo Królestwa

2) ustawy organiczne-ustawy rozszerzające prawa i wolności obywatelskie, aprobujące  statut autonomii oraz powszechny system wyborczy

3) ustawy podstawowe i zwykłe oraz dekrety ustawodawcze- wprowadza się rozróżnienie na ustawy podstawowe i zwykłe nie wyjaśniając różnic między nimi. Dekrety ustawodawcze to akty o randze ustaw wydawane przez rząd z upoważnienia Kortez Generalnych

4) Rozporządzenia ministrów- akty wykonawcze

5) statuty autonomiczne- akty konstytuujące autonomiczne regiony Królestwa

Reasumując, należy stwierdzić, iż aktualna Konstytucja Królestwa Skarlandu to idea o szlachetnych zamiarach, jednak wykonana w kiepskim stylu. Brak poprawek w tak licznych kluczowych kwestiach, wskazanych w niniejszym artykule, można tłumaczyć specyfiką Królestwa Skarlandu, w którym sądownictwo konstytucyjne nigdy nie było zbyt rozwinięte, a lud Skarlandu zawsze pokładał ufność w majestacie króla, który to faktycznie konstytuował państwowy porządek. Tym samym Konstytucja w Skarlandzie nie odgrywa tak zasadniczej roli jak w demokratycznych państwach v-świata, mimo, iż nosi miano prawa zasadniczego.

WYWIAD

Wywiad z Robertem Schmitzem- wiceprezydentem Republiki Victoria:

Cheewazz Khadli (K): Witam

Robert Schmitz(R): Witam. Przepraszam za spóźnienie.

K: Nie ma sprawy. Czy jest Don gotowy do wywiadu?

R: Tak.

K: Donie Schmitz, na wstępie chciałbym poruszyć kwestię ostatnich wydarzeń w Republice Victorii. Co dokładnie zaszło miesiąc temu w Dona ojczyźnie, iż ta stanęła w obliczu całkowitego rozpadu? Co było przyczyną tak głębokich rozłamów w społeczeństwie victoriańskim, iż to podzieliło się na kilka grup i każda z nich utworzyła osobne forum państwowe?

R: Nie, to nie tak. We wrześniu prawdopodobnie przez pewnego rodzaju zamach zostało zniszczone znane wszystkim forum RV, do którego nie mieliśmy jednak technicznego dostępu. Ja w tamtym czasie też już byłem raczej nie obecny, więc tymczasowy rząd z Marcelem Hansem na czele powołał awaryjne forum. Ale po około miesiącu przekazano władzę osobom które nie kontynuowały już misji przetrwania RV, a zniszczyły awaryjne forum i stworzyły wirtualną Białoruś… cóż, nawet obywatele RV nie wierzyli że z awaryjnego forum coś wyjdzie. Jakiś czas później twórca Mikronalezji odtworzył swój region jako niezależne państwo, jednak na szczęście dzięki Panu Primusowi udało nam się na drugim serwerze wstawić forum i dzięki temu Republika dziś kwitnie.

K: Czyli mieliśmy do czynienie w pewnej chwili z dwiema grupami nawiązującymi do tradycji Victorii- jedna z nich chciała przekształcić Victorię w panstwo nawiązujące swym klimatem do realnej Białorusi (jak owe państwo się nazywało?), druga grupa to mieszkańcy regionu Mikronalezji, którzy ogłosili niepodległość. Czy obecnie owe grupy ciągle istnieją i aktywnie działają?

R: Nie, źle mnie redaktor zrozumiał. Ta pierwsza grupa nie była związana z dziedzictwem RV, a weszli na forum dla jakiejś zabawy. Druga faktycznie wywodziła się z Victorii. Oczywiście ta od „Białorusi” jako happening nie istnieje, a Mikronalezja i jej mieszkańcy dziś działają w Victorii.

K: Czyli obecnie nie ma już żadnych grup kwestionujących legalność obecnych władz Republiki Victorii?

R: Oczywiście że nie. Osoby faktycznie wywodzące się z RV działają dziś w Victorii.
K: Co rozumie Don przez pojęcie ,,osoby faktycznie wywodzące się z Republiki Victorii”? Czyżby jednak pewni mieszkańcy Victorii, których Don nie uważa za ,,prawdziwych Victorian” jednak kwestionowali obecny ład Republiki?

R: Nie kwestionowali gdyż obecnie ślad po nich zaginął. Myślę że w chwili gdy forum zostało im oddane Victorianie którzy przeszli ze starego forum byli w pełni świadomi że RV w takiej formie nie przetrwa, i to nie ma sensu. Tak jak powiedziałem, to był pewnego rodzaju happening

K: Rozumiem. Ostatnie pytanie w tej sprawie, zanim przejdziemy do przyjemniejszych nieco tematów. Jakie stratami została okupiona restauracja Victorii? Czy udało się odzyskać wszystkie najważniejsze dane znajdujące się na wcześniejszych stronach Waszego państwa? Ilu obywateli nie powróciło do ojczyzny? Jednym słowem- czy Republika Victorii wyszłe z tego kryzysu wzmocniona czy osłabiona?

R: Cóż… to trudne pytanie. Zacznę od tej lepszej części, jest Nas więcej niż przed utratą forum i działamy aktywniej. Nie dość że doszły nowe osoby, to starsi obywatele też wrócili po miesiącach niebytu w RV. Lecz straciliśmy praktycznie całą Naszą pracę, dzięki temu że zapisywałem akty prawne mojego autorstwa na komputerze mamy kilka dokumentów, ale to i tak mało. Mogę jednak bez wahania powiedzieć że Victoria wyszła z kryzysu mocniejsza, bo ostatnie wydarzenia pokazały że jesteśmy w stanie przetrwać nawet największe trudności.

K: Zgodnie z moją obietnicą zmienimy teraz nieco temat. Przejdziemy do relacji victoriańsko-eskwilińkich. Jest Don znanym orędownikiem poszerzania współpracy naszych państw. W jakich sferach widzi Don możliwości rozwoju bilateralnych stosunków? Od czego powinniśmy zacząć?

R: Cieszę się że nareszcie zawarliśmy stosunki dyplomatyczne, bo zwlekaliśmy z tym od maja. Wydaje mi się że powinniśmy zacząć od jakiegoś rodzaju spotkania władz by ustalić dokładnie wspólne cele, a takimi może być z mojej ocenie współpraca kulturowa, medialna, polityczno – społeczna, czy nawet międzynarodowa, bo jesteśmy państwami które widzę jako partnerów w różnego rodzaju negocjacjach.

K: Czy jest znana Donowi kwestia położenia Eskwilinii na dwóch kontynentach, która wywołała sporo zamieszania na szczycie Państw Kontynentu Wschodniego w Budapeszcie ? Czy możliwe jest wypracowanie jakiegoś rozwiązania w tej sprawie, które byłoby do zaakceptowania dla wszystkich stron tego sporu? I czy Eskwilinia może liczyć na pomoc Victorii w tej sprawie?

R: Niestety, do mnie ta kwestia nie dotarła, więc trudno mi w tej chwili coś o niej powiedzieć.

K: Rozumiem. Skupmy się więc teraz na samej Eskwilinii i dona opinii o nas.Jest Don już od wielu miesięcy częstym gościem Rzeczpospolitej Eskwilińskiej. Czasami były to wizyty dyktowane względami politycznymi, lecz przeważnie przybywał Don do naszego kraju wyłącznie w celach wypoczynkowych. Co sprawia, iż Don tak często do nas wraca?

R: Cóż, i państwo i prywatnie. Chciałbym jak najszybciej ruszyć ambasadę RV, aby rozpocząć pewien dialog pomiędzy naszymi narodami. Jednak prywatnie bardzo lubię RE i jej klimat, więc gdy mogę staram się tam zaglądać od czasu do czasu

K: Bardzo oględnie Don to ujął. Jednak chciałbym by wskazał Don przynajmniej jedną pozytywną cechę naszego państwa, czy też społeczeństwa, która sprawia, iż uważa Don, że Eskwilinia jest dobrym partnerem dla Victorii.

R: Taka pozytywna i motywująca atmosfera, oraz ogromna otwartość. To sprawia że RV i RE mogą być w mojej ocenie państwami o naprawdę bardzo dobrych stosunkach

K: Na zakończenie włóżmy łyżkę dziegciu do tej beczki miodu- podczas swoich licznych eskwilińskich wakacji z pewnością poznał Don dość dobrze również pewne problemy Eskwilinii. Proszę teraz o chwilę szczerości- co Dona zdaniem jest obecnie największą bolączką naszego państwa?

R: Cóż, jakoś specjalnie nie doszukuję się negatywnych kwestii. Wydaje mi się że strona RE nie należy do państwa wymarzonych. Ale mimo to uważam że najważniejsi w mikronacjach są ludzie!

K: Z pewnością tak jest. To w końcu oni tworzą mikronację. Dziękuje serdecznie Donowi za wywiad.

R: Ja również dziękuję. 

Zakładając to pismo nasza redakcja postanowiła, iż będzie to dwutygodnik informujący z dziennikarskim spokojem i obiektywizmem o bieżących wydarzeniach w Eskwilinii i na świecie. Wierzyliśmy, iż pismo to stanie się platformą wymiany zdań i poglądów naszym mieszkańców. Chcieliśmy skłaniać do refleksji i dyskusji. Mieliśmy też nadzieję, iż pismo to współtworzyć będą wszyscy obywatele naszego państwa i nikomu prawo głosu w naszej gazecie nie zostanie odmówione.

Wierni tym postanowieniom, zważywszy na obecną sytuację w naszym kraju, łamiemy dwutygodniowy porządek naszych wydań i oddajemy do dyspozycji naszych Czytelników wydanie nadzwyczajne Res Publica. Wydanie to złoży się tylko z dwóch artykułów napisanych przez zaniepokojonych obywateli naszego państwa. Nasza redakcja postanowiła nie korygować nic w owych artykułach i oddać je do rozwagi Czytelników w nie zmienionej  formie. Wnioski z lektury owego wydanie zostawimy pod Państwa rozwagę i zachęcamy do komentowania owego artykułu na stronie naszej gazety.

Kryzys przysięgowy

Tak, jak zapowiadał, prezydent de Wilczyno nie zamierza być prezydentem malowanym i chętnie korzysta ze swych szerokich kompetencji. Jednym z pierwszych posunięć było rozwiązanie Rady Narodowej. Prezydent wziął bat w swą twardą rękę i przegonił na cztery wiatry gnuśnych i niesfornych posłów. Gdy można było sądzić, że na krajowym podwórku panuje już spokój, pojawił się kolejny buntownik – don Khadil, minister gospodarki w powołanym przez prezydenta rządzie Tomasza Antera.
Forma buntu prosta – odmowa złożenia przysięgi ministerialnej. Przyczyna – rozwiązanie Rady Narodowej i brak demokratycznego mandatu dla rządu Antera. Gdyby tylko na tym poprzestał nasz buntownik, sytuacja byłaby dość prosta. Premier Anter zastępuje ministra gospodarki aż do złożenia przysięgi przez don Khadila albo do powołania nowego ministra. Ale don Khadil idzie dalej i zdaje się twierdzić, że wobec braku wotum zaufania dla Antera, to on – Khadil – wciąż pełni obowiązki premiera.
Konstytucja jest w tej mierze niejasna, nie zdążyła się też wytworzyć praktyka jej zastosowania. Sprawę powinien rozstrzygnąć Sąd Najwyższy. Tyle, że sędziami są… de Wilczyno i Khadil! Skoro więc tęgie głowy prawnicze nie mogą się dogadać, sytuacja wygląda na patową. Pozostaje czekać na dalsze kroki prezydenta albo wybory do Rady Narodowej.

Regulus

„Prostsze wyjście” prezydenta

W co gra prezydent Martinus de Wilczyno? Na dniach po dojściu do włazy dopuszcza się drastycznych kroków wobec eskwilińskiej demokracji. Rzekomy  mąż stanu i zasłużony polityk założywszy białe rękawiczki majestatu swego urzędu, nagiął swoje prerogatywy przejmując niemal absolutną władzę w państwie.

De Wilczyno wykorzystał rządowy pat do objęcia jednowładztwa w państwie. Między dymisją Khadila, a powołaniem Antera uniemożliwił sformowanie nowego gabinetu rozwiązując Radę Narodową, tym samym przejmując władzę ustawodawczą. Prezydent narusza fundamenty demokracji. Eskwilinia latami szczyciła się jakością swojej polityki i wysokimi standardami demokratycznymi. W co gra świeżo upieczona głowa państwa? Czy zamiarem de Wilczyno jest stworzenie faktycznej dyktatury?

De Wilczyno uniemożliwiając funkcjonowanie ustępującej Radzie Rządowej Cheewaza Khadila i blokując powołanie rządu Tomasza Antera, wchodzi w konflikt z prawem. Prezydent gra w zawiły i niejasny układ pod pozorem ratowania kraju. Jak jest naprawdę? Czy de Wilczyno chce zmienić Eskwilinię w kolejną bananową republikę? Dopuszcza się on radykalnych i poważnych decyzji bez wyraźnych konsultacji społecznych. Czy to racja stanu czy już dyktatura w rękawiczkach?

Eskwilińczycy powinni przyjrzeć się działaniom de Wilczyno i nań uważać. Pierwsze kroki poczynione przez nowego prezydenta już wzbudzają kontrowersje. A dalej może być gorzej. Nie wiemy jak potoczą się wybory do Rady Narodowej, być może trzeba będzie szczególnie i szczegółowo zadbać o ich uczciwość. Znajdujemy się w krytycznych momentach i jedynym gwarantem demokracji jest w tym momencie uczciwość prezydenta de Wilczyno. Uczciwość nie ma jednak mocy prawnej. Prezydent po wyłonieniu nowych Rad Narodowej i Rządowej powinien zostać postawiony w stan oskarżenia przed Sądem Najwyższym. Prawnicy i konstytucjonaliści powinni orzec, czy doprowadził on do nadużyć władzy i naruszenia konstytucji. Po liście otwartym premiera Khadila do prezydenta de Wilczyno wnioski wydają się bowiem proste.

Uczciwość i rzetelność nowej głowy państwa podważają fakty. Ktoś, kto może zostać oskarżony o gwałt na demokracji, nie może posiadać mandatu społecznego do kierowania państwem. Jeśli prezydent zostanie jednak oskarżony, dla czystości i klarowności powinno dojść do referendum nad jego odwołaniem bądź przyspieszonych wyborów. Innymi słowy – owocami ostatnich wydarzeń powinny być impeachment i postawienie de Wilczyno w stan oskarżenia. Jeśli de Wilczyno nie obawia się społecznego osądu i jest pewien swych racji i niepodważalnej uczciwości, powinien poddać się wymiarowi sprawiedliwości. Jeśli osąd będzie dla niego łaskawy – na jego dalszej prezydenturze nie pozostanie żadna skaza. Jeżeli jednak jego działania będące, jak sam to ujął, „prostszym wyjściem” okażą się niezgodne z prawem, winny jest opinii publicznej dymisję. To kwestia honoru i uczciwości.

Polityk nie ma prawa tłumaczyć swoich nagłych i radykalnych działań „prostszym wyjściem”. Praca dla państwa to kwestia poważna, podparta racjonalnymi i twardymi podstawami prawnymi, o czym z resztą prezydent powinien wiedzieć, jako jeden z najwybitniejszych eskwilińskich prawników. Liczymy na dona, donie prezydencie. Proszę się nie bać sprawiedliwości. Jeśli jest don czysty – nie powinien się don lękać niczego.

Liczymy, że dowiedzie don swoich racji i udowodni, że to my się myliliśmy. Inaczej – może być kiepsko. Nie tylko dla dona – ale i dla całego państwa. Proszę o tym pamiętać.

Syzyf

WIADOMOŚCI ZE ŚWIATA

Orientyka- kontynent który zamarł

Sytuacja na Kontynencie Wschodnim może budzić poważne zaniepokojenie obserwatorów. Zjawiskiem nie budzącym zdziwienia był wakacyjny spadek aktywności. Wiadomo, iż okres od lipca i sierpnia jest czasem gdy realioza zawsze sieje spustoszenie w mikroświecie. Jest to zjawisko cykliczne, do który każdy mikronauta przywykł. Jednak zazwyczaj po zakończeniu tego okresu następuje wzrost aktywności społeczeństw polskich mikronacji. Po pokonaniu ataku realiozy, każdy państwo wraca z podwójną siłą do aktywności. Zwykle w tym czasie pojawiają się także nowe idee i koncepcje rozwoju państwa. Tymczasem Orientyka zamiast wrócić do aktywności- zamarła całkowicie.

Okresem stosunkowo jeszcze niezłej aktywności był wrzesień. Wtedy to Węgrzy zwołali szczyt w Budapeszcie, który miał być spotkaniem służącym przygotowaniu kolejnego Kongresu Państw Kontynentu Wschodniego. Wrześniowa aktywność kongresu napędzała aktywność społeczeństwa austro-węgierskiego. Wydawało się, iż  wszystko biegnie wg normalnego cyklu, tj. po wakacyjnym marazmie- wspólnota wschodniokontynentalnych państw budzi się do życia. Jednak owo pobudzenie nie było zbyt długie. W październiku, z niewiadomych przyczyn, nastąpił niemal całkowity zastój jakiejkolwiek działalności państwa austro-węgierskiego.

Splotło się to w czasie z podobnym problemem w Surmenii, z tą jednak różnicą, iż życie na forum Demkracji Surmeńskiej nie zamarło całkowicie, a społeczeństwo podjęło radykalne kroki przeciwdziałające temu zjawisku w postaci powołania tyrana. 23 października 2012 uchwałą Wiecu przekazano pełnię władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej księciu doktorowi Viktorjosowi Paulosigosowi apo Zepa. Co ciekawe, w preambule aktu powołującego sam Wiec wyraził świadomość, iż jego działania nie są w pełni zgodne z uchwaloną 30 kwietnia 2011 Syntagmą Demokracji Surmeńskiej. Przeciwstawiając się zasadzie praworządności, Naród surmeński wyraził w owym akcie przekonanie, iż prawo powinno służyć obywatelom Demokracji, a nie obywatele prawu. Naruszenie konstytucyjnych regulacji jednej z najstarszych demokracji mikroświata świadczy o tym jaką trwogę wywołał spadek aktywności wśród Narodu Surmenii.

Jeszcze gorszy obrót przybrały sprawy w Republice Victorii. Państwo to, które jeszcze parę miesięcy temu brylowało na OPMowskich salonach jako przykład dobrze zarządzanej, młodej mikronacji prawdopodobnie zupełnie przestało istnieć. O dokładnych przyczynach upadku tego państwa nasza redakcja wie niewiele. Około października tego roku jeden z założycieli Victorii i chyba najbardziej rozpoznawalny jej przedstawiciel- Robert Schmitz ogłosił, iż odchodzi z Victorii, gdyż nie może znieść kierunku w którym zmierza to państwo. Okazało się, iż państwo przybrało socjalistyczną formę ustroju, co nie podobało się wszystkim mieszkańcom. Głębokie różnice poglądowe w społeczeństwie utrwalił rozłam państwa na trzy części. Powstały odrębne fora dla każdej z grup społecznych. Jednak jak wiadomo od zawsze- niezgoda rujnuje. Obecnie wszystkie strony, fora mianujące się spadkobiercami Republiki Victorii przestały istnieć. Trudno odpowiedzieć teraz na pytanie czy tak skłócone społeczeństwo podejmie się próby odbudowy państwa, które wcześniej tak zachwycało obserwatorów.

Listopadowe statystyki naszego kontynentu nie napełniają optymizmem. Wg naszych badań przeprowadzonych w dniach 14-15.11.2012, w bieżącym miesiącu na stronie Austro-Węgier pojawiło się aż…5 postów. Na podobnym poziomie prezentuje się aktywność Królestwa Brytanii które napisało 6 postów. Surmenia pod rządami tyrana Paulosigosa podtrzymuje swoją egzystencję- w listopadzie jej obywatele napisali 55 postów. Fakt upadku Victorii, oraz niepewny los Rotrii, z której forum w trakcie opracowywania owego artykułu nie udało się połączyć naszej redakcji, na tle przedstawionych powyżej wyników świadczy, iż atak realiozy na Kontynencie Wschodnim przerodził się w prawdziwą pandemię.

Jedynymi krajami które skutecznie odpierają atak realiozy pozostają: Triozondal (ponad 300 postów w listopadzie), Eskwilinia (140 postów) i Ciprofloksja (86 postów). Mimo to przerażające żniwo jakie zgarnia ta choroba nasuwa pytanie- czy nasz kontynent przetrwa ów kataklizm? Jakie działania powinniśmy podjąć by zwalczyć wirusa siejącego wśród nas spustoszenie?

Vaarland- walka trwa

Październikowy atak realiozy dotarł także do kontynentu vaarlandzkiego. Na szczęście w tym rejonie jej pokłosie nie jest tak liczne jak na Kontynencie Wschodnim. Mimo to instytucje sanitarne biją na alarm- w październiku na forum Skarlandu pojawiły się tylko 32 posty! Sytuacja nie jest lepsza w Republice Francuskiej, która spłodziła 37 postów. Stabilna jest Nordia z 126 postami, oraz oczywiście- nasza kraj. Liderem statystyk aktywności pozostaje jednak Rzeczpospolita Obojga Narodów, która napisała już ponad 300 postów(!). Jedynym państwem tego rejonu, który został wyniszczony przez kroczącą zarazę jest Wielka Polondia. W czasie opracowywania artykułu redakcja nie mogła znaleźć żadnego aktualnego forum tego państwa. Z niepotwierdzonych doniesień, które uzyskaliśmy wynika jednak, iż w ostatnim czasie doszło tam do kryzysy porządku ustrojowego, gdy opróżnienie urzędu Prezydenta zbiegło się w czasie z brakiem marszałka parlamentu. Podjęta oddolna inicjatywa wprowadzenia rządu tymczasowego spotkała się ze sprzeciwem znacznej części społeczeństwa Wielkiej Polondii, co doprowadziło do kompletnego patu w określeniu władzy wykonawczej. W efekcie owych wydarzeń państwo wielkopolondzkie całkowicie zamarło.

Pomimo tego faktu, należy określić sytuację Vaarlandu jako względnie stabilną, zwłaszcza biorąc pod uwagę wydarzenia na Orientyce. Problemy państwa wielkopolondziego są zdecydowanie mniej zawiłe niż choćby Republiki Victorii. Należy mieć nadzieję, iż społeczeństwo Wielkiej Polondii otrzeźwieje i zdecyduje się podjąć kroki, choćby tak drastyczne jak Demokracja Surmeńska, aby przywrócić funkcjonowania swojego państwa. Jeśli nie- zawsze jest jeszcze możliwa interwencyjna pomoc pozostałych członków wspólnoty vaarlandzkiej, którzy pomimo swych własnych problemów, zawsze przecież byli skłonni do wzajemnej pomocy i jednoczenia się w obliczu wspólnego wroga. Tym razem wyzwanie stoi przed nimi większe, gdyż wrogiem tym jest realioza.

V-Światowy Kongres Intelektualistów- ,,Ku doskonałości”  

Jedynym państwem Kontynentu Wschodniego, który skutecznie przeciwstawił się krążącej po nim epidemii jest Królestwo Trizondalu. Państwo to nie poprzestało jednak na wewnętrznych działaniach zapobiegających przedostaniu się choroby w jego granice. Władze królestwa dostrzegając wyraźny problem dręczący nasz kontynent, podjęły działania zmierzające do przeciwdziałania pandemii. Zwołali więc do Trizopolis V Światowy Kongres Intelektualistów. Wydarzenie rozpoczęło się 12 listopada i trwać ma przez cały tydzień. W jego ramach paneliści szukają odpowiedzi na to jak powinna funkcjonować doskonała mikronacja oraz czy konflikty zbrojne są potrzebne w mikronacyjnym świecie.

Nie sposób przytoczyć w jednym artykule, czy nawet całym wydaniu gazety wszystkich tematów prezentowanych na owym kongresie. Ze względu na koncepcję tego wydania Res Puvlica, zainteresowaliśmy się w szczególności jednym z nich, a mianowicie kwestą kryzysu v-światowego.

Jako wyraźne symptomy jego pogłębiania się wskazuje się upadek Organizacji Polskich Mikronacji, a także postępującą degenerację Międzynarodowej Unii Piłkarskiej i Forum Mikronacji. Część uczestników podnosi, iż zjawisko kryzysu nie istnieje realnie, a upadek jednych państw i powstawanie kolejnych jest naturalną koleją rzeczy. Zwolennicy tego stanowiska argumentują, iż wszelkie objawy recesji polskiego mikroświata są wynikiem samospełniającej się przepowiedni wywołanej ciągłym podnoszeniem hasła ,,kryzys” we wszelkich dyskusjach społecznych. Inni stanowisko w tej kwestii wyraża się w stwierdzeniu, iż przyczyną kurczenia się mikroświata jest niedopuszczanie młodych mikronacji do świata państw o wyrobionym już prestiżu. Objawem takiej dyskryminacji jest stosowanie wobec nich terminu ,,yoyonacja” oraz tworzenie specjalnych wymagań, takich jak dobrze skonstruowana strona internetowa, co do tworów zasługujących na miano prawdziwej mikronacji. Dyskryminacja ta połączona z hołubieniem państwa takich jak Księstwo Sarmacji, które wskazywane jest jako niedościgły wzór dla młodych państw, powoduje, że nowe twory po prostu są duszone przez państwa funkcjonujące już od dłuższego czasu w mikroświecie. Problemem zaś owych doświadczonych mikronacji jest wyczerpania się formuły mikronacyjnej. Część paneliści zauważa, że w starych państwach testowane były już wszystkie ustroje polityczne i została już podjęta każda możliwa akacja społeczna czy kulturalna. Tym samym państwa te nie mają już dalszego pomysłu na rozwój. Zdanie to spotkało się ze stanowczym sprzeciwem innych uczestników kongresu, którzy zauważyli, iż w mikronacji ogranicza nas przecież jedynie wyobraźnia, która wszak ma nieograniczony potencjał. Nie możliwe więc jest by wyczerpała się formuła mikronacjonalizmu.

Receptą na kryzys  mokronacyjnego świata ma być, wg panelistów zwiększenie nakładów na jego promocję oraz bliższa integracja istniejących obecnie państw. Należy również dać większy kredyt zaufania nowopowstającym mikronacjom i wspierać ich rozwój poprzez współpracę kulturalną, społeczną i polityczną. Musimy uświadomić sobie, iż interes naszego państwa nie kończy się tam gdzie kończą się jego granice. Tak jak obywatele tworzą społeczeństwa naszego państwa, tak państwa tworzą społeczność mikroświata. Musimy dbać więc o ową społeczność jako o dobrze zaprojektowany ogród. Nie zapominając w nim o starych dębach, musimy znaleźć miejsca dla nowych sadzonek. Bez starych dębów nasz ogród zostanie wymrożony przez pierwszy zimowy wiatr. Bez młodych roślin- zdziczeje.

ESKWILINIA

Czas wyzwań. Czas działań

Aktywność forum Rzeczposolitej Eskwilińskiej na tle naszych sąsiadów wypada całkiem nieźle, co w oczywisty sposób nacieszy.  Jednak pamiętamy, iż nas również we wrześniu i październiku mocno dręczyła realioza. W walce z nią wzmocniły nas przeprowadzone w ostatnich dniach wybory prezydenckie. Teraz jednak przed nowym El Presidente Martinusem de Wilczyno i rządem dona Tomasza Antera ciężkie zadanie zatrzymania epidemii na granicach naszego państwa. Czy uda nam się zapobiec nawrotowi realiozy?

Przed nowym rządem stanie wiele trudnych zadań. Rada Narodowa w ostatnim czasie w ogóle nie funkcjonuje. W dwóch z trzech ostatnich głosowań w parlamencie, udział wziął tylko jeden poseł- Martinus de Wilczyno. W ostatnim, po groźbie Przewodniczącego Rady Narodowej zastosowania sankcji wobec nieobecnych, udział wzięło aż… dwóch parlamentarzystów. Nieefektywność Rady Narodowej jest więc widoczna gołym okiem. Czy nowy rząd znajdzie receptę na tą zagrażającą naszemu demokratycznemu ustrojowi sytuację?

Nie lepiej jest także z gospodarką Eskwilinii. Mimo działań podjętych przez rząd Khadila, o których pisaliśmy w ostatnim wydaniu Res Publica, gospodarka wcale nie ruszyła. Jedyną firmą która ogłosiła nową listę towarów postaje Wesoły Rzeźnik. Cheewazz Khadil ogłosił również chęć utworzenia kolejnego przedsiębiorstwa, które ma tym razem zająć się produkcją nowoczesnego sprzętu wojskowego. Pomysł spotkał się z poparciem kręgów żołnierskich reprezentowanych przez Maxa Weremana, oraz zainteresowaniem Martinusa de Wilczyno, który zgłosił chęć zakupienia akcji spółki. Mimo to inne sektory gospodarcze wciąż pogrążone są w drzemce i wątpliwe by aktywność jednego przedsiębiorcy zmieniła ten stan rzeczy.

Również nie najlepiej prezentuje się dotychczasowa podpora eskwilińskiej aktywności- Eskwilińskie Siły Zbrojne. Armia od dłuższego już czasu nie podejmuje żadnych aktywności. Dawno nie słyszeliśmy już o żadnych nowych manewrach, ćwiczeniach czy testach oficerskich. Ostatnią aktywnością naszego wojska było wystosowanie stanowczego protestu przeciw cięciom budżetowym w programie na modernizację armii dokonanych przez rząd Khadila. Protesty ustały dopiero po wyjaśnieniu przez Przewodniczącego Rady Rządowej, iż cięcia były konieczne, a program nie zostanie wstrzymany tylko nieco przesunięty i na nowo rozplanowany.

Kluczową jednak dla nowego rządu będzie kwestia przeprowadzania reformy samorządów. Jest to sprawa budząca największe niezadowolenie w społeczeństwie eskwilińskim. Mimo licznych koncepcji i reform, nie udało się wciąż Eskwilinii to co działa skutecznie w wielu państwach v-świata- stworzenie prężnie działających samorządów. Jedynym z głównych haseł wyborczych dona Antera podczas jego kandydowania na Prezydenta RE była właśnie reforma podziału administracyjnego Eskwilinii i stworzenie dobrze działających organów regionalnych. Teraz kiedy z wyboru Prezydenta de Wilczyno don Anter został nowym premierem Rzeczpospolitej Eskwilińskiej, społeczeństwo spodziewa się szybkich reform w tym zakresie. Czy jednak kolejna już z rzędu reforma w końcu przyniesie spodziewany rezultat?

Rzeczpospolita Eskwilińska względnie dobrze przechodzi okres ataku realiozy w mikroświecie. Mimo to wciąż stoi przed nią wiele wyzwań. Nadeszły trudne czasy i ktoś musi wziąć na siebie odpowiedzialność za losy naszego państwa. Nasi obywatele w ostatnich wyborach przy ponad 76% frekwencji  zdecydowali komu ją powierzą. Teraz nadszedł czas czynów.

Wybory prezydenckie- II tura

Gdy 24 października 2012 don Havelock Jaskoviakus zrzekł się pełnienia urzędu Prezydenta Rzeczpospolitej Eskwilińskiej w naszym państwie zawrzało. Obywatelom ciężko było uwierzyć, iż kandydat który zjednoczył pod swoim sztandarem prawie wszystkie siły awersu* hasłami wyzwolenia Eskwilinii z despotycznej władzy starych rewersistowskich* elit politycznych oraz wprowadzenia państwa w nowy etap rozwoju, tak po prostu odchodzi nie spełniwszy ani jednej ze swych obietnic. H.Jaksoviakus w swym ostatnim publiczny wystąpieniu tak podsumował swą kadencję: ,,ostatni okres był czasem niebywałego blamażu z mojej strony (…) Przykro mi, że odchodzę w tak kiepski stylu”. Tym samym pierwszy raz w 3 letniej historii demokratycznego ustroju Eskwilinii doszło do przedwczesnego zakończenia kadencji prezydenckiej.
Obowiązki Prezydenta, zgodnie z Konstytucja RE przejął Przewodniczący Rady Narodowej- don Martinus de Wilczyno. Zgodnie z ciążącym na nim konstytucyjnym obowiązkiem niezwłocznie ogłosił on nowe wybory prezydenckie. Do walki o głosy eskwilińskich wyborców stanęło 3 kandydatów. Don Cheewazz Khadil- wieloletni Minister Spraw Zagranicznych RE, a obecnie premier naszego państwa, don Martinus de Wilczyno- wieloletni Minister Gospodarki RE, a obecnie Minister Spraw Zagranicznych oraz Przewodniczący Rady Narodowej oraz Tomasz Anter- były burmistrz Novi, aktywny polityk Partii Pracy oraz twórca Zrzeszenia Osteryjskiego- organizacji pozarządowej krzewiącej kulturę osteryjską w Eskwilinii. Przed dniem głosowania szanse wszystkich trzech kandydatów wydawały się wyrównane. Tomasz Anter cieszył się poparciem elektoratu awersu. Cheewazz Khadil mógł liczyć na głosu wielu umiarkowanych wyborców, którzy doceniali jego kandydaturę jako człowieka czynu, który jako jedyny kandydat zaproponował bardzo konkretny i niepopulistyczny program wyborczy. Natomiast Martinus de Wilczyno zdobył poparcie wpływowej i wszechmocnej EPD (Eskwilińskiej Partii Demokratycznej). Dzień wyborów mocno zweryfikował jednak te sondaże. Dnia 4 listopada Krajowy Komisarz Wyborczy ogłosił wyniki głosowania. Okazało się, iż kandydaci uzyskali kolejno: de Wilczyno- 4 głosy, Anter- 3 głosy, Khadil- 1 głos. Frekwencja wyborcza wyniosła 47%. Zaraz po ogłoszeniu wyników, Przewodniczący Rady Narodowej rozpisał II turę wyborów, gdyż wedle eskwilińskiego prawa Prezydentem RE może zostać kandydat który uzyskał więcej niż połowę ważnie oddanych głosów. W kolejnej turze, która będzie miała miejsce 11 listopada, zmierzy się don de Wilczyno i don Anter. Znów badania opinii publicznej dają obu podobne szanse na wygranie wyborów. Kandydaci starają się więc mobilizować swój elektorat i przekonywać niezdecydowanych przez wzmożoną kampanię wyborczą oraz bezpośrednie starcie w debacie, które uważnie obserwuje całe społeczeństwo eskwilińskie.
11 listopada społeczeństwo Rzeczpospolitej dokona wyboru pomiędzy dwoma politykami i dwoma odrębnymi wizjami rozwoju Eswilinii. Który z nich wygra? Don de Wilczyno, który mówi o sobie otwarcie, iż jest rewersistą, któremu nie obca jest jednak sztuka kompromisu, czy też Tomasz Anter, który zyskał poparcie awersistowskich środowisk skupionych wokół Partii Pracy oraz narodowego skrzydła rewersu kierowanego przez Cheewazz Khadila?
*awers- określenie sił politycznych Eskwilinii domagających się głębokich reform państwa i zmiany na najwyższych stanowiskach. Kojarzony głównie z nowymi obywatelami domagającymi się większego udziału w życiu publicznym.
*rewers- określenie konserwatywnych sił politycznych Eskwilinii uważających, iż obecny porządek panujący w państwie jest wynikiem wieloletniej pracy wybitnych polityków. Grupa ta nie zgadza się na postulaty rewolucyjnych przemian w Rzeczpospolitej.

Odpiaszczanie trybów gospodarki

Premier Khadil zdecydował się podjąć planu ratowania gospodarki eskwilińskiej. Przypomnijmy czytelnikom, iż obecny system gospodarczy jest już drugim w historii naszego państwa. Miał on być przełomem, z uwagi na przeniesienie większej odpowiedzialności za funkcjonowanie gospodarki na obywateli, poprzez zastosowanie instytucji samowymiaru podatkowego oraz rezygnację z fikcyjnych podmiotów gospodarki (tzw. FOFów). Nowy system zaczął swoje funkcjonowanie całkiem obiecująco, gdyż w pierwszym miesiącu jego działania (czerwcu) łączna kwota pieniędzy wydanych na inwestycje i konsumpcje wyniosła blisko 50 000 @ (przy średniej pensji- 1300-1500 @). Niestety z każdym kolejnym miesiącem stan gospodarki się pogarszał. Przyczyn tego stanu rzeczy można by wskazywać wiele. Z pewnością wpływ na to miał wakacyjny okres nie sprzyjający aktywności obywateli oraz mała aktywność reklamowa przedsiębiorców. Jednak w społeczeństwie eskwilińskim panuje powszechna opinia, iż główną przyczyną kryzysu systemu gospodarczego jest jego mała przejrzystość. Obywatele po prostu nie wiedzą jak założyć nową firmę i w jaki sposób ją później prowadzić. Zły stan gospodarki pogorszyło jeszcze zaniedbanie opracowywania comiesięcznych budżetów przez Ministerstwo Gospodarki prowadzone przez dona de Wilczyno. Widząc, iż wraz z końcem okresu wakacyjnego sytuacja wcale się nie poprawia Przewodniczący Rady Rządowej don Khadil zdecydował się podjąć zdecydowania działania dla ratowania gospodarki, której rozwój był jednym z postulatów jego expose. Premier odwołał de Wilczyno z funkcji Ministra Gospodarki powołując go jednocześnie jako nowego Ministra Spraw Zagranicznych. Resort gospodarki przejął osobiście od razu zaprowadzając w nim swoje porządki. Przede wszystkim opracował budżety za zaległe miesiące oraz na bieżący miesiąc budżetowy. Następnie podjął się tytanicznej pracy opracowania stanu kont wszystkich obywateli Eskwilinii oraz osób prawnych. Te działania pozwoliły rządowi uporządkować sprawy gospodarki. Następnym działaniem premiera było wysłanie wezwania do wszystkich obecnych przedsiębiorców do opublikowania list towarów na miesiąc listopad, tak by można było wznowić sprzedaż towarów, która całkowicie stanęła we wrześniu tego roku. Przewodniczący Rady Rządowej zapowiedział również, iż opracuje samouczek gospodarczy w sposób prosty i przejrzysty prezentujący zasady działania przedsiębiorstw w nowym systemie gospodarczym. Khadil chce także przeprowadzić szeroką kampanie promocyjno-informacyjną gospodarki eskwilińskiej.
Miejmy nadzieję, że te wszystkie działania spotkają się z pozytywną reakcją społeczeństwa eskwilińskiego, które ponownie uwierzy w sens rozwoju rodzimej gospodarki.

Pat w Budapeszcie

3 września rozpoczęły się obrady Szczytu Państw Kontynentu Wschodniego w Budapeszcie. Celem zwołania szczytu miało być przygotowanie przyszłego Kongresu Państw Kontynentu Wschodniego, które wedle ustaleń poprzedniego Kongresu (zwanego też II Kongresem Wiedeńskim) miał się odbyć w Eskwilingradzie. Stwierdzenie ,,miał” zostało użyte rozmyślnie, gdyż węgierscy gospodarze zaraz po rozpoczęciu szczytu zaczęli przechodzić do omawiania kwestii, które powinny zostać poruszone na kongresie. Tym samym szczyt budapesztański przekształcił się de facto w nowy Kongres Państw Kontynentu Wschodniego. Głównym celem rozmów stało się omówienie kwestii państw nieaktywnych oraz zamorskich terytoriów obcych państw leżących na Orientyce. Wszystkie delegacje zgodziły się, iż należy dążyć do zapewniania aby terytoria leżące na naszym kontynencie była zarządzane efektywnie. W związku z czym została podjęta decyzja o podjęciu rozmów z państwami których zamorskie terytoria leżą w Orientyce na temat przyszłości tych ziem.
Kolejnym tematem poruszonym na obradach była aplikacja Zjednoczonego Socjalistycznego Królestwa Hirshbergii i Weerlandu do dołączenia do kontynentu. Wniosek spotykający się z przychylną opinią Rzeczpospolitej Eskwilińskiej został jednak jednomyślnie odrzucony przez resztę państw Kontynentu Wschodniego.
Najbardziej interesującym nas punktem obrad stała się niejednoznaczna, w opinii pozostałych państw Orientyki, sytuacja Eskwilinii na kontynencie Vaaralndzkim. Po wystąpieniu premiera Khadila wyjaśniającym, iż Eskwilinia wywodzi swe korzenie z Kontynentu Wschodniego, jednakże poprzez uzyskanie ziem osteryjskich na mocy vaarlandzkiej Konwencji o ziemiach niczyich terytorium Eskwilinii rozciągnęło się również na kontynent Vaarlandzki, rozpoczęła się wrzawa w sali obrad. Kolejno delegacje wszystkich państw Orientyki zaczęły zarzucać Eskwilinii imperializm oraz stwarzanie zagrożenia dla Kontynentu Wchodniego. Gdy delacja eskwilińska zapytała w czym się jawi owe zagrożenie, uzyskała odpowiedź, iż w przypadku potencjalnego konfliktu obu kontynentów, eskwlińskie położenie polityczne może być kłopotliwe. Premier Khadil zbył owy zarzut twierdząc, iż nie widzi obecnie sprzecznych interesów obu kontynentów, a gdyby takowe się pojawiły, Rzeczpospolita Eskwilińska z pewnością nie będzie działała w opozycji do interesów swego macierzystego kontynentu. Przewodniczący Rady Rządowej podniósł też, iż państwa Orinetyki nie mogą wpływać na suwerenne decyzje państw Vaarlandu, które na kanwie wielostronnych rozmów prowadzonych podczas obrad Kongresu Warszawskiego uznały Rzeczpospolitą Eskwilińską za część kontynentu Vaarlandziego, uznając również, iż ta leży na dwóch kontynentach. Delegacja Austro-Węgier zaproponowała Eskwilinii, iż państwa Orientyki uznają położenie Rzeczpospolitej na dwóch kontynentach, jeżeli ta zrzeknie się prawa głosu w sprawach vaarlandzkich. Ta propozycja spotkała się ze stanowczym odrzuceniem ze strony delegacji eskwilińskiej. Wobec patu rozmów delegacja eskwilińska poprosiła gospodarzy o przerwę w obradach na tą kwestią, która zostanie spożytkowana na dwustronne rozmowy Eskwilinii z przedstawicielami państw Orientyki. Rozmowy prowadzi obecnie Minister Spraw Zagranicznych Martinus de Wilczyno.