Ale z drugiej strony – robienie z mikronacji skansenu jest ogromnym błędem. Obywatele nie mogą trzymać się jednej tylko wytyczonej ścieżki rozwoju, bo to ich zwyczajnie nudzi – w mikroświecie najfajniejsze jest tworzenie czegoś swojego, nowego… Pewnie, że czasem aż mnie skręca, kiedy widzę w Austro-Węgrzech błędy historyczne w czyjejś twórczości. Kiedyś bym zareagował, dzisiaj mówię sobie: „nie, to jest czyjaś twórczość, nie można jej zabijać”.

Dziedzictwo – tak, ale kiedy stanowi bazę, podstawę do tworzenia dalszej kultury. I to nie przez jedną, dwie osoby – ale przez ogół obywateli potencjalnie zainteresowanych taką twórczością. Kiedy mam wybierać między wybitnie profesjonalną kulturą „dwuosobową” a amatorską kulturą tworzoną przez wszystkich, wybieram tę drugą – bo ona z czasem też stanie się profesjonalna, ale w lepszy, ciekawszy sposób.