Już od dłuższego czasu Surmenia borykała się z problemem stabilności władzy. Odejście Nikolaosa Zorbasa i przejście w stan uśpienia Timoteosa Stefanosigosa bynajmniej nie poprawiło sytuacji wewnątrz państwa. Inny problem stanowiła nieaktywność Eklezjastów, którzy bardzo często musieli zostać „zwoływani” przez Archota i Efora w celu spełnienia swoich – bądź co bądź – obowiązków. Dość powiedzieć, że w ciągu niemal 3 tygodni została przegłosowana tylko jedna ustawa, dot. utworzenia Surmeńskiego Czerwonego Słońca. Dodatkowy cios stanowiło złożenie stanowiska przez Aleksandrosa Patrikjosigosa po konsultacjach społecznych i wewnętrznych rozterkach byłego Archonta. Nie oceniamy decyzji wspomnianych wyżej jednostek. Nie wskazujemy winnych i nie oskarżamy. Pewne jest jednak to, że w obliczu kryzysu i stagnacji, Wiec zadecydował o wprowadzeniu stanu wyjątkowego obierając na stanowisko Tyrana księcia doktora Viktorjosa Paulosigosa apo Zepa.

Entuzjazm, merytoryka i 2 koncepcje władzy

Nowy Tyran niemal natychmiast przystąpił do rozpoczęcia procesu stabilizacyjnego, informując obywateli o jego poszczególnych etapach i ogólnym kierunku zmian:

Proces stabilizacyjny będzie podwójny. Pierwsza część to gruntowna dyskusja na temat tego jak ma wyglądać Surmenia: ewentualna zmiana ustroju, poprawki lub zmiana Konstytucji, wprowadzenie niezbędnych ustaw i na koniec powrót do pełnoprawnego zarządzania krajem. W tej pierwszej części będę pracował z Wiecem aby wypełniać wole Narodu.

Druga część, załatwiana w tym samym czasie, będzie poświecona działaniom doraźnym: starania o przejęcie serwera i zabezpieczenie go, aktualizacja rejestrów, posprzątanie forum, administrowanie stroną i porządki w Dzienniku Ustaw. Tutaj proszę o indywidualną pomoc obywateli.

Niedługo potem w kraju rozgorzała dyskusja na temat powrotu monarchii i konieczności zmian w Syntagmie, która powinna zostać uzupełniona o nowy tryb postępowania kryzysowego. Zawiązały się też wtedy dwa stronnictwa: prorojalistyczne i prorepublikańskie. Na czele pierwszego stoi sam Tyran, który (za zgodą społeczeństwa) zapoczątkował dostosowywanie Syntagmy do potrzeb monarchii. Obrady mają charakter otwarty i każdy obywatel może proponować własne rozwiązania na poszczególne kwestie. Nieoficjalnie mówi się o zmianie godła państwowego, wprowadzeniu nowych urzędów (Izba Zasłużonych), zmianach dot. mandatów w Eklezji (system proporcjonalny) i rezygnacji z tyranii jako środka zaradczego wobec kryzysów władzy. Pod znakiem zapytania stoi los reformy sądownictwa, której szkielet został stworzony jeszcze przez Timoteosa Stefanosigosa. Ciężko bowiem przewidzieć, kto kontynuował będzie jego dzieło.

W opozycji do planów Tyrana stoi Nowa Republika, proponująca nieco inny kierunek zmian. Jej prezes – wracający do aktywnej polityki Nikolaos Zorbas – tworzy wraz z Kostasem Mikisem własną wersję Syntagmy. Jest ona w dużej mierze oparta o konstytucję Republiki Francuskiej, która dla surmeńskich republikanów stanowi esencję ich własnych poglądów. Niestety, założenia tego dokumentu pełne są nieścisłości i niedoskonałości o których wspominali sami jego twórcy. Przed członkami Nowej Republiki sporo więc pracy polegającej nie tylko na niwelowaniu prawniczych niedociągnięć, ale również dostosowywaniu całego kodeksu do wymogów kulturowych Demokracji Surmeńskiej. Wszak Syntagma jest poniekąd wpisana w tradycje państwa, jako dzieło śp. Paulosa Petrosigosa.

Dokąd zmierza Surmenia?

Bez względu na wynik obywatelskich dyskusji i negocjacji pomiędzy różnymi opcjami politycznymi jedno jest pewne: odpowiedzialność obywateli została potwierdzona już teraz. Mobilizacja wszystkich mieszkańców świadczy przecież o ogromnym przywiązaniu do Surmenii i chęci ofiarowania Jej wszystkiego co najlepsze. Zakończenie prac nad Syntagmami to nie koniec zmagań z kryzysem. Potrzebna jest jeszcze modernizacja poszczególnych Nomosów, kontynuowanie racjonalnej moderacji forum, a w najbliższej perspektywie referendum ustrojowe. Należy jednak wierzyć, że wszystkie te prace zakończą się pełnym powodzeniem. Surmenia radziła sobie bowiem bardzo sprawnie z większymi kryzysami.

Na zakończenie nie pozostaje mi nic innego jak zapewnić, że Fona na bieżąco informować będzie o postępach procesu stabilizacyjnego i decyzjach podejmowanych w ramach tego przedsięwzięcia. Zachęcamy do lektury!

Odolan Irmisigos był kandydatem Archonta na Pierwszego Tesmotetę.  Jako dobrze zapowiadający się młody polityk zyskał dla siebie także poparcie większości parlamentu. Jednak jak się niebawem okazało – złudzenie o potencjale okazało się fałszywe. Dzięki swojej nieobecności, lenistwu, Rada Tesmotetów w tej kadencji podjęła minimalną liczbę inicjatyw, a głównie aktywnie działał jedynie Tesmoteta Dyplomacji, który prowadził aktywną i rozważną politykę międzynarodową, śmiało wspierajac w tym Archonta, dla ktorego sprawy zagraniczne mają szczególny priorytet. W związku z tym Fonie wydaje sie, ze to przekresla szanse Irmisigosa na skuteczną działalność polityczną, chociaż najlepszego życzymy każdemu.

„Eklezja rozpędzona”

Przypomnijmy także, że na podstawie IV Archont Demokracji Surmeńskiej skrócił XXII kadencję i rozpisał wybory do XXIII, co Dostojna Koppa nazwała „rozpędzeniem”. Zgłaszanie kandydatur zaczyna się 11 i potrwa do 13 września włącznie, a wybory odbedą się w dniach 16-17 września, a już po północy ogłoszone zostaną wyniki, które oczywiście Fona przekaże swoim czytelnikom. Również Eklezja, surmeński parlament, w swojej XXII kadencji nie pokazał wielu zalet. Jego członkowie nie wykazali się jakąkolwiek aktywnością merytoryczną. Warunkowo jednak postanawiamy przyznać ocenę dopuszczającą, posługując się tutaj szkolną skalą. Głównie cenimy honor eklezjastów, którzy wiedząc, że Archont nie może według własnego uznania rozwiązywać parlamentu, za namową obywateli wykorzystali przepis, że po wygaśnięciu dwóch mandatów Eklezja jest automatycznie rozwiązywana co zobligowało Archonta do zwołania Wiecu i zarządzeniu wyborów. Miejmy nadzieję, że w przyszłej kadencji, XXIII już parlamentarzyści okażą się bardziej chętnymi do działania, chociaż wiele zależy w tej sprawie od Archonta i innych władz centralnych, gdyż to oni zgodnie ze zwyczajem opracowują projekty ustaw, które następnie przyjmuje bądź odrzuca.

Ofensywa legislacyjna Archonta

Archont Aleksandros Patrikjosigos złożył w Eklezji projekt nowej ustawy o Radzie Tesmotetów. Projekt zakłada min. uelastycznienie procesu powoływania Rady, poprzez umożliwienie głowie państwa powoływania tesmotetów w liczbie i kształcie według własnego uznania i potrzeb kraju, korzystając z działów kompetencji. Umożliwia to szerokie pole do dostosowywania liczby surmeńskich ministrów do rzeczywistych potrzeb i realiów. Ustawa niestety będzie musiała zostać rozpatrzona przez Eklezję XXIII kadencji z powodu wyborów – Fona będzie pilnie przyglądać się tej sprawie. W nowej kadencji Archont zapowiedział także złożenie projektów ustaw regulujących min. stowarzyszenia(w tym przypadku nowelizacjia ustawy), a także zupełnie nowe określające stosunki gospodarczo-ekonomiczne w kraju i stosunki na linii rząd-parlament.

Dziś, o godzinie 11:10, lekarze rządowego szpitala w Kaharonei stwierdzili śmierć Archonta Demokracji Surmeńskiej Paulosa Petrosigosa. Przyczyn jego śmierci oficjalnie nie podano publicznie, a wyłącznie do wiadomości najbliższej rodziny. Fona dotarła do nieoficjalnej informacji, która mówi o zapaści sercowo-naczyniowej jako o bezpośredniej przyczynie śmierci.

Paulos Petrosigos został trzy dni temu ok. godziny 15 odnaleziony przez współpracowników w jednym z gabinetów w Pałacu Deńskim. Był nieprzytomny. Został natychmiast przewieziony do szpitala, na oddział intensywnej terapii. Pomimo skrupulatnej opieki medycznej, wczoraj lekarze stwierdzili u niego zapadnięcie w stan śpiączki, a dziś – zgon.

Sylwetka Paulosa Petrosigosa

Paulos Petrosigos apo Zep był założycielem państwa i do dziś pełnił jako jedyny funkcję głowy państwa – początkowo jako Prezydent Republiki Surmenii od 2005 do 2006 roku, Król Surmenii w latach 2006-2011 a od 20 maja 2011 roku I Archont Demokracji Surmeńskiej.

Poza pełnieniem funkcji głowy państwa, obejmował liczne inne funkcje – wielokrotnie pełnił funkcję Tesmotety, przede wszystkim Spraw Zagranicznych. Był również Nomarchą Nomosu Jacyńskiego. Brał aktywny udział w polityce – choć w ograniczonym stopniu w trakcie zasiadania na tronie Króla Surmenii. Był twórcą i liderem partii Unia Prawicy, reaktywowanej w roku 2011 jako Deksja. Petrosigos uznawał wolność i demokrację za najważniejsze wartości, sprzeciwiał się polityce kolonizacyjnej. W kwestii gospodarki był kapitalistą. Poza polityką, Petrosigos był znanym kartografem, przez kilka lat jego wersja mapy Mikroświata była najszerzej obowiązującą, a obecna mapa jest w dużej części jej kontynuacją.

Co dalej?

Zgodnie z postanowieniami ustawy o Radzie Tesmotetów, tymczasowo obowiązki Archonta zostały przeniesione na jedynego powołanego Tesmotetę – dostojnego Alexandrosa Patrikjosigosa. Ponieważ postanowienia Syntagmy są w kwestii śmierci Archonta niezbyt precyzyjne, obecnie trwa dyskusja nad właściwym modelem postępowania.

Wkrótce po ogłoszeniu śmierci Archonta, p.o. Efora, dostojny Havelock Jaskoviakus zaproponował zwołanie Wiecu Nadzwyczajnego, który przejąłby obowiązki Archonta i przeprowadził wybory. Wracając przedwcześnie z urlopu, Efor Timoteos Stefanosigos zauważył, że byłoby to działanie bezprawne, jako że takiej procedury nie przewiduje Syntagma. Wg. niego, najwłaściwszym byłoby zastosowanie procedury dot. przedłużającej się nieobecności Archonta, która zakłada powołanie przez Eklezję Tyrana, który przejmie obowiązki Archonta do końca jego kadencji.

Mimo pewnych zastrzeżeń co do kwestii formalno-prawnych, które wynikały m.in. z nieznowelizowanej ordynacji wyborczej jeszcze z okresu Królestwa, która fragmentami stoi w sprzeczności z Syntagmą, wybory do XVIII kadencji Eklezji Surmeńskiej trwają w najlepsze. Dziś ostatni dzień zgłaszania kandydatur – jutro najprawdopodobniej będziemy mogli oddawać głosy, chyba że liczba kandydatów nie ulegnie zmianie.

Jak dotąd Centralna Komisja Wyborcza potwierdziła zgłoszenie trzech kandydatur – Aleksandrosa Patrikjosigosa (Partia Prawa), Havelocka Jaskoviakusa (bezpartyjny) i Timoteosa Stefanosigosa (Partia Demokratyczna). Jeżeli nie będzie więcej chętnych – wówczas ta trójka obejmie mandaty bez przeprowadzania głosowania.

Tymczasem kampania wyborcza toczy się dość ospale. Nic dziwnego – pierwszy z wymienionych kandydatów po zgłoszeniu kandydatury udał się na urlop. Dostojny Havelock Jaskoviakus wygłosił w punktach swój program, w którym po części zaatakował swojego poprzednika – krytykując m.in. dotychczasowe działania Surmeńskich Sił Obronnych, za które w dużej części odpowiada Timoteos Stefanosigos, do niedawna jedyny wojskowy w służbie czynnej i wielokrotny Tesmoteta Obrony – a po części urzędującego Archonta (m.in. za bierność w zakresie regionów oraz zbyt skromny skład Rady Tesmotetów).

Jego kontrkandydat swojego programu nie przedstawił – ograniczył się do odpowiedzi na postulaty Jaskoviakusa. Dziś na forum pojawiły się także dwa wyborcze plakaty Partii Demokratycznej jego autorstwa.

SG Emporjos w trakcie testów

Od prawie tygodnia trwa testowanie systemu gospodarki Emporjos. Choć pierwszy trzydniowy „okres rozliczeniowy” był ze zrozumiałych względów dość aktywny – powstały pierwsze trzy przedsiębiorstwa, dokonano pierwszych działań produkcyjnych, to w drugim zapanował marazm (nie dokonano żadnych produkcji i transakcji), choć na rynek wszedł czwarty gracz.

Czy trzeci okres okaże się lepszy? Być może – brak działalności spowodowany jest na pewno nieobecnością co najmniej dwóch z przedsiębiorców, jeżeli wrócą oni, wówczas coś może się „ruszyć”. Pewnym problemem są też braki przedsiębiorstw w niektórych branżach – co powoduje, że brakuje zbytu na niektóre towary. Nie wiadomo jeszcze, czy władze Surmenii i twórca systemu w tej sytuacji zdecydują się na interwencję, czy będą czekać na powstanie nowych przedsiębiorstw. Założenie swojej firmy zapowiadała jak dotąd jeszcze co najmniej jedna osoba.

Warto zauważyć, że w ankiecie prowadzonej przez UBOP, jak dotąd na 10 osób aż 6 stwierdziło, że Emporjos jest dobrym projektem na surmeńską gospodarkę, podczas gdy dwie stwierdziły, że potrzebny jest zupełnie inny projekt, a dwie inne, że gospodarka nie jest Surmenii w ogóle potrzebna.

]]> https://fonagazeta.wordpress.com/2011/08/12/wiesci-xix-gospodarka-testowana-ospala-kampania-wyborcza/feed/ 0 surmenskiesilyobronne https://fonagazeta.wordpress.com/2011/05/20/pierwsze-glosy-do-urny/ https://fonagazeta.wordpress.com/2011/05/20/pierwsze-glosy-do-urny/#comments Fri, 20 May 2011 10:50:20 +0000 http://fonagazeta.wordpress.com/?p=273 Czytaj dalej →]]> Bez większych fanfar wchodzimy w nową, demokratyczną rzeczywistość. Dopiero co rozpoczęte wybory niewiele różnią się od tych wcześniejszych – tyle że oddajemy nie tylko trzy głosy na eklezjastów, ale i jeden na potencjalnego Archonta. Można by powiedzieć, że Demokracja niewiele zmieniła w tej kwestii. Przynajmniej jak dotąd – wszak głosujemy jeszcze wg. dawnej ordynacji wyborczej.

O wyborach do Eklezji niewiele można powiedzieć. Tylko czterech kandydatów – i tylko jeden potencjalny zwycięzca. Tylko Partia Demokratyczna wystawiła dwóch kandydatów – a w obliczu przeciwników (Partia Prawa i Partia Kobiet Niezależnych) jej szanse na kolejne zwycięstwo jest duże, pomimo ostatniego osłabienia (kilka dni przed wyborami ze statusu sympatyka zrezygnował hr Aleksandros apo Vu). Jeżeli to jeden z kandydatów PD odpadnie, będziemy mieli podzieloną Eklezję i najprawdopodobniej – chwiejny sojusz rywalizujących ze sobą PD i PP, pod patronatem wzmocnionego w ten sposób archonta.

Co do kandydatów na archonta – obaj zdają się być atrakcyjnymi propozycjami. Tym niemniej większe szanse ma ewidentnie dotyczasowy monarcha, Paulos Petrosigos. Sam był architektem Demokracji – stąd zarzuty, że jego wybór byłby przedłużeniem panowania nie odstraszą raczej wyborców. Tym bardziej, że w konfrontacji z Patrikjosigosem (Partia Prawa), zdaje się być kandydatem znacznie solidniejszym i sprawdzonym. Ten drugi niedawno powrócił po dłuższej nieobecności – a jego dawne zasługi są chwilowo przyćmione nowszymi dokonaniami innych. Patrikjosigos stara się przekonać wyborców składając liczne obietnice i generalnie będąc najaktywniejszą stroną kampanii wyborczej, jednak jego szanse są stosunkowo małe, choć nie niemożliwe – szczególnie, że władze Partii Demokratycznej nie zdecydowały się na poparcie jednego z dwóch kandydatów.

Jaki jest najprawdopodobniejszy wynik wyborów?  Dwa mandaty PD w Eklezji, jeden PP i Petrosigos jako Archont. Taki wynik jednocześnie jest najbardziej stabilny – Partia Demokratyczna wielokrotnie współpracowała z Petrosigosem jako Królem, więc i tu obeszłoby się bez zgrzytów. A inne scenariusze? Wygrana Patrikjosigosa w wyborach na Archonta, bądź podział Eklezji między trzy partie byłby testem dla systemu politycznego – czy sprawdza się w sytuacjach mniej stabilnych. Nikt nie mówi, że taki test nie byłby zdrowy. Ale obywatele nie głosują „testowo”.

Pod każdym z pięciu pytań znajdą się odpowiedzi każdego z nich, a na koniec poznamy pytania, jakie zadadzą sobie nawzajem – i oczywiście odpowiedzi na nie.

Pytanie nr 1 – Jaka będzie Pańska pierwsza decyzja jako Archonta?

P. Petrosigos: Poza powołaniem Rady Tesmotetów, co wydaje się całkiem oczywiste, otworzę zapowiadane przeze mnie Biuro Archonta. Aby dobrze zacząć pełnienie funkcji głowy państwa, konieczne jest utrzymanie platformy, dzięki której obywatele będą mogli śledzić działania władz.

A. Patrikjosigos: Cóż, chcąc zachować ład państwa należałoby powołać Radę Tesmotetów. Celem powołania Rady Tesmotetów prowadził będę rozmowy ze wszystkimi partiami i ekspertami niezależnymi w Demokracji.

Pytanie nr 2 – Co w największym stopniu chciałby Pan zmienić w stosunku do poprzedniej władzy?

A. Patrikjosigos:Przede wszystkim zakonczyc izolację państwa surmeńskiego na arenie międzynarodowej. Aktywny udział w niej umocni naszą pozycję w kontaktach międzypaństwowych i doprowadzi do uzyskania statusu jednego z mocarstw.

P. Petrosigos: Jak już wspomniałem w moim ostatnim wystąpieniu, I Archont będzie rządził tak naprawdę Surmenią przejściową – musi zatem kontynuować proces demokratyzacji, który zapoczątkowały rządy byłego Królestwa Surmeńskiego. Co bym zmienił? Na pewno dokonałbym drobnych zmian w nomenklaturze Rady Tesmotetów i podjął dyskusję w ramach Komitetu Regionów na temat „rewitalizacji” nomosów i rezerwatów.

Pytanie nr 3 – Czy uważa Pan, że „zgoda buduje”, czy wręcz przeciwnie – spory stymulują aktywność?

P. Petrosigos:Moim zdaniem to nowe inicjatywy i dyskusja najlepiej stymulują aktywność w naszej Ojczyźnie. Surmeńskie społeczeństwo jest bardzo różnorodne, więc nie dojdzie między nami do „zgody” rozumianej jako przesadzona jednomyślność. Z kolei nadmierne spory, które łatwo przeradzają się w swoistą wojnę na słowa, mogą jeszcze bardziej zniechęcić do działania.

A. Patrikjosigos:Jeżeli spory, to tylko merytoryczne, zdecydowanie nie popieram sporów wynikających z ciągłej chęci zwalczania innej strony sceny politycznej. Uważam, że nigdy nie będziemy jednogłośni, dlatego jako Archont będę orędownikiem kompromisu, którego zawsze będę starał się szukał i proponował takie rozwiązania, które mogą byc przyjęte dla wszystkich.

Pytanie nr 4 – Czy w stosunku do Kiprów popiera Pan kontynuację działań wojennych, czy powrót do dyplomacji? 

A. Patrikjosigos:Jak już wspominałem – najlepszym sposobem na zwalczenie tego pasożyta będzie stworzenie silnego frontu dyplomatycznego przeciwko Cipkom, a następnie masowe ignorowanie tego dziwnego tworu.

P. Petrosigos:Hasło „Bij kipra!” jest dla mnie wciąż aktualne. Dyplomacja nie jest narzędziem służącym do rozwiązywania problemów z terrorystami. Terrorystów trzeba wyeliminować.

Pytanie nr 5 – Trójprzymierze – czy jest Pan za powołaniem nowego sojuszu, czy za szukaniem nowych partnerów?

P. Petrosigos:Demokracja Surmeńska musi dokonać rewizji polityki zagranicznej po swojej ustrojowej poprzedniczce. Owszem, należy zbudować relacje z państwami „byłego” Trójprzymierza, podobnie jak z innymi państwami Istokii. Priorytetem dla surmeńskiej dyplomacji po okresie Trójprzymierza powinno być wzmocnienie pozycji Surmenii w Istokii przez budowę międzynarodowych porozumień opartych na zbieżności interesów.

A. Patrikjosigos:Musimy szukać takich rozwiązań, które będą jak najbardziej korzystne dla Surmenii. Musimy szukać takiej formuły współpracy z Monarchią, która przyniesie jakiekolwiek korzyści. Nie można powiedzieć tego o Trójprzymierzu, była to instytucja w zasadzie martwa. Chciałbym udać sie do Monarchii i na miejscu rozmawiać z tamtejszymi władzami o sprawach dotyczących naszej dalszej, mam nadzieję że owocnej współpracy.

—

Pytanie od Petrosigosa do Patrikjosigosa – Dostojny Patrikjosigosie, zdarzało się wielokrotnie, iż znikał Pan na długo z życia publicznego bez jakiegokolwiek uprzedzenia. Czy na pewno jest Pan gotowy do rządzenia Surmenią przez sześć miesięcy?

A. Patrikjosigos: Tak, jestem gotowy. Jeżeli mnie pamięc nie myli to jedynym dłuższym zniknięciem bez zapowiedzi było ostatnie zniknięcie, które spowodowane było koszmarną tragedią rodzinną. Jeżeli tragedie realowe uznajemy za odpowiednie haki, które można wyciągnąc w kampanii wyborczej, to obawiam się o przyszłośc swoją i Ojczyzny.

Pytanie od Patrikjosigosa do Petrosigosa – Czy Pana wygranie w wyborach nie będzie de facto przedłużeniem istnienia Królestwa i Pańskiego zasiadania na Tronie z nawet większymi prerogatywami dla Pana? 

P. Petrosigos: Jako jeden z inicjatorów Demokracji Surmeńskiej, zapewniam Dostojnego Pana, że gdybym chciał przedłużyć istnienie byłego Królestwa Surmeńskiego, zagłosowałbym w ostatnim referendum przeciwko przyjęciu Syntagmy – skądinąd współtworzonej przeze mnie.

 Komentarz Fony: Wydaje się, że kandydatów niewiele różni – ot, Petrosigos wypowiada się nieco estetyczniej – choć i rozwleklej. Jedynym wyraźnym spornym punktem programowym – przynajmniej w zakresie, który objęliśmy naszymi pytaniami – jest kwesti rozprawienia się z Kiprią, gdzie Petrosigos jest zwolennikiem rozwiązania siłowego – a Patrikjosigos – dyplomacji. Ponadto Patrikjosigos duży nacisk położył na kwestie zagraniczne – Petrosigos mówił więcej o zmianach wewnątrz, oraz mocniej zaakcentował „przejściowość”, jaka w jego opinii będzie charakteryzowała tę kadencję.

Nieco smuci fakt, że obaj kandydaci potraktowali okazję do zadania pytań jako okazję do wzajemnej wymiany ciosów, skierowanych de facto nie do kontrkandydata – ale do wyborców, jako rzucenie im w twarz głównych zarzutów. Oczywiście – jest to istotna część każdej kampanii wyborczej – ale szkoda, że kandydaci nie wykorzystali okazji do pokazania się z bardziej merytorycznej strony.

Choć poza jednorazową wymianą ciosów w pytaniach końcowych niniejszy kwestionariusz nie był „starciem kandydatów” czy debatą, postanowiliśmy sobie pozwolić wskazać kandydata, który lepiej się spisał. Jest nim… Paulos Petrosigos, który uzyskał w naszej opinii nieco przewagi dzięki konkretniejszym stwierdzeniom – i porządniejszemu stylowi wypowiedzi. Nie jest to jednak zwycięstwo „miażdżące” – jako że żaden z kandydatów nie „błysnął”. Możemy mieć tylko nadzieję, że czeka nas jakaś debata kandydatów „na żywo” – na pewno byłaby to atrakcyjna forma kampanii wyborczej.

Wbrew pozorom – wszystkie regiony, lepiej bądź gorzej, ale działają. Do niedawna główną dziedziną tej działalności była piłka nożna – regionalne drużyny takie jak Gniazdo Zawaria, Hermes Surma czy Perilajmia Siczyn były wyrazem lokalnego patriotyzmu. Z czasem część z nich podupadła (aktualnie działają trzy drużyny – dwie pierwsze z wymienionych i stołeczne Polemistis Kaharonea), jednak pozostały niejako w powszechnej pamięci.

Nie bez kozery dzisiejszy dzień można nazwać dniem regionów – aż trzy z sześciu zyskały swoje strony internetowe – Nomos Opradzki oraz Rezerwaty – Hokucki i Rendeluzyjski. Oznacza to, że obecnie wszystkie jednostki administracyjne mogą się nimi pochwalić. Jeżeli dodamy do tego fakt, że niedawno aktualizację przeszła strona Autonomosu, można stwierdzić że informatycznie regiony przeżywają swój złoty wiek.

Nieco większy problem przedstawia zarządzanie regionami. Obecnie zarządcy nie ma jedynie Rezerwat Hokucki, jednak mimo formalnego powołania, zarówno Opradia, jak i Rendeluzja nie mogły się pochwalić zbytnią aktywnością swoich władz. Nawet wspomniane wcześniej strony stworzone zostały przez JKM Paulosa Petrosigosa. Nie pozostało to bez reakcji ze strony Archonta – w dniu dzisiejszym odwołał on Aleksandrosa Patrikjosigosa ze stanowiska Nomarchy Opradii, a na jego miejsce powołał, jako pełniącego obowiązki, właśnie Paulosa Petrosigosa. Jak można podejrzewać, Pannie Sylvanie Koppie, będącej Rezerwatorem (administratorem) Rendeluzji upiekło się jedynie z powodu braku innych kandydatów na jej miejsce.

Najprawdopodobniej w tym miesiącu, w przeciwieństwie do poprzedniego, będzie można liczyć na faktyczne rozpoczęcie niedawno ogłoszonego przez Archonta Konkursu Regionów. Zgodnie z zasadami mają w nim co miesiąc rywalizować wszelkie regionalne inicjatywy i aktywności, w wyścigu o miano najlepszego. Zwycięski region i twórca inicjatywy będą mogli pławić się w sławie dzięki specjalnemu wyróżnieniu na stronie głównej.

Miejmy nadzieję, że dzisiejszy skok do przodu przełoży się na nieco bardziej stałą aktywność regionalną – i zmotywuje do działania także innych Nomarchów.

Po konflikcie, jaki wybuchł wewnątrz Partii Demokratycznej (dawniej DPP) między liderem i obecnie urzędującym Archontem, Timoteosem Stefanosigosem, a innym politykiem – Aleksandrosem Patrikjosigosem, aktualnie Wicearchontem i Wyższym Eklezjastą, ten ostatni zdecydował się odejść z PD i założyć własne ugrupowanie.

Nowe ugrupowanie Patrikjosigosa, nazwane przez niego Partią Prawa, jest piątą obecnie zarejestrowaną partią polityczną. Nie poznaliśmy jeszcze jej programu, jednak dotychczasowe wypowiedzi kładą nacisk na kwestię obrony i poszanowania prawa. Patrikjosigos wydaje się być mniej radykalnie demokratyczny od kreującego główny nurt polityki PD Stefanosigosa, a w ostatnim czasie mocno złagodniał również w kwestii laicyzacji kraju – choć nadal deklaruje poparcie dla tej idei.

Spór wokół nowelizacji Konstytucji

Osią konfliktu który doprowadził do rozłamu w PD była kwestia podpisu i publikacji ustawy o zmianie konstytucji, przegłosowanej jeszcze przez poprzednią kadencję Eklezji.

Ponieważ zmiany te (ograniczające m.in. pełną władzę Wyższego Eklezjasty nad obradami Eklezji, a także Królewskie prawo weta) nie podobały się Aleksandrosowi Patrikojsigosowi, wykorzystał on więc fakt, że Król nie dokonał podpisu i publikacji przed ogłoszeniem regencji. Obecnie Eklezja pełni funkcję Rady Regencyjnej – w związku z tym Patrikjosigos zdecydował się doprowadzić do zgłoszenia weta (które przysługuje Królowi). Początkowo twierdził, że Rada Regencyjna musi podejmować decyzje jednogłośnie, a co za tym idzie – jego sprzeciw wystarcza do zgłoszenia weta, potem jednak, pod wpływem przeciwnej argumentacji zaczął dążyć do ogłoszenia głosowania w ramach rady regencyjnej.

Z drugiej strony, Stefanosigos podważał potrzebę głosowania – utrzymując, że zdanie większości Rady Regencyjnej jest dobrze znane, gdyż dwóch spośród trzech członków jest za zmianami, byli bowiem w poprzedniej kadencji Eklezji. Następnie, już po uzgodnieniu, że głosowanie się odbędzie, oskarżył Patrikjosigosa o przedłużanie procedur, posądzając go o chęć jak najdłuższego utrzymania obecnej władzy nad porządkiem obrad Eklezji, którą daje mu konstytucja, a którą nowelizacja ogranicza. Cała ta dyskusja odbyła się w nieprzyjaznej atmosferze konfrontacji, połączonej z wzajemnymi oskarżeniami. Znajdujący się oficjalnie na urlopie JKM Paulos Petrosigos sugerował, że może chwilowo odwołać regencję aby samodzielnie rozwiązać ten konflikt – do czego zachęcał go m.in. Archont.

Ostatecznie ogłoszone głosowanie dokonało się – w trzyosobowej Radzie Regencyjnej dwaj regenci – Stefanosigos i należący do opozycyjnej Surmeńskiej Partii Rojalistyczno-Katolickiej Victorjos Paulosigos zagłosowali przeciwko wetu. Nie wiadomo kiedy Wyższy Eklezjasta dokona podsumowania głosowania i czy od razu podpisze w imieniu Rady Regencyjnej ustawę.

Powstanie Straż Zawarska?

Nomarcha Zawarii, Victorjos Paulosigos zapowiedział utworzenie regionalnej Straży (roboczo nazwanej Miejską). Jak na razie sondowana była prawna możliwość funkcjonowania takiej jednostki, szczególnie w zakresie praktycznym – tj. uprawnień do moderowania subforum Zawarii. Zainteresowanie projektem wyrazili już JKM Paulos Petrosigos oraz Archont i Tesmoteta Obrony – Timoteos Stefanosigos.

W krótkim oświadczeniu czytamy:

Wasza Królewska Mości!

To co się obecnie wyprawia sprawia, że nie mogę pełnić dłużej tej funkcji, i chuj.
Składam dymisję, ku uciesze Kardynałów. Przewrót Kardynalski ma miejsce – cieszmy się i radujmy – Kardynałowie łamią prawo, oby złamali nogi.

Powodzenia życzę państwu surmeńskiemu, które nie szanuje swoich obywateli : ) .

Po wygłoszeniu oświadczenia, redakcja Fony poprosiła byłego Prokuratora Generalnego o kilka słów komentarza „na gorąco”. Oto, co powiedział, a w zasadzie powtórzył z treści oświadczenia jednemu z naszych dziennikarzy:

W związku z łamaniem Konstytucji w Surmenii prawa oraz głosom krytyki przeciwko mnie, osobie, której jedynym celem była ochrona tego prawa, być może w nazbyt konwencjonalny sposób, zrzekam się funkcji Prokuratora Generalnego oraz obiecuję nie zmienić się : ).

Król Surmenii nie przyjął jeszcze rezygnacji Patrikjosigosa, a Kancelaria Koronna odmawia jakiegokolwiek komentarza w tej sprawie. Zdaniem przedstawiciela kancelarii jest jeszcze zbyt wcześnie, by móc cokolwiek mówić. Redakcja Fony będzie wracać do rezygnacji Patrikjosigosa.

Czekamy na komentarze w sprawie złożenia dymisji!

Największe słowa krytyki major Stefanosigos skierował jednak nie przeciw Archontei, jak by to się mogło wydawać, lecz przeciwko Prokuratorowi Generalnemu – Aleksandrosowi Patrikjosigosowi. Uznając jego niedojrzałość do pełnienia wspomnianej funkcji, zażądał publicznie usunięcia go z zajmowanych przez niego stanowisk publicznych.

Kontynuując właściwy wątek przepadu, Wyższy Eklezjasta ocenił rozporządzenie Tesmotety Skarbu jako bezprawne, a całą organizację zerowania stanów kont surmeńskich obywateli za zbyt pospieszną i pobieżną. W kwestii rozwiązania problemu przepadu zaproponował jednak inne, dość szokujące wyjście niż proponowane przez Króla Surmenii czy Prokuratora Generalnego: legalizację przeprowadzonych działań.

Major na słowach krytyki jednak nie poprzestał. Publikując oświadczenie zapowiedział zgłoszenie wniosku do Sądu Najwyższego ws. zbadania zgodności rozporządzenia Paulosigosa z prawami wyższego szczebla, złożył rezygnację ze stanowiska Tesmotety Obrony (dawniej: Tesmotety Wojny) oraz zagroził, że jeżeli w ciągu najbliższych dni Archontea nie podejmie żadnych działań w związku z surmeńskim przepadem, złoży mandat Eklezjasty, co doprowadziłoby do zakończenia XII kadencji parlamentu i do przyspieszonych wyborów. Jednocześnie zastrzegł, że nie jest to próba szantażu z jego strony.

Oświadczenie Timoteosa Stefanosigosa wydaje się być głosem zamykającym pierwszą fazę afery wokół rozporządzenia, która charakteryzowała się szeregiem wystąpień różnych polityków. Jest także pierwszym od dłuższego czasu głosem krytyki wobec postępowania Króla Surmenii, co może oznaczać wyraźnie formującą się zmianę w podejściu Surmeńczyków do głowy państwa. Dotychczas politycy powstrzymywali się od kwestionowania słów JKM Paulosa Petrosigosa. Warto zauważyć, że na bezpośredni krytycyzm Jego Królewska Mość nie zareagował w żaden sposób, a jedynie wyjaśnił różnicę, jaka jego zdaniem istnieje pomiędzy pieniędzmi w NBS a w SG Ulryk.

Odejście majora z Archontei stanowiłoby swoisty znak, iż odcina się on od obecnej polityki rządu, natomiast groźba rzuceniem mandatu eklezjasty wydaje się być „asem w rękawie” Stefanosigosa, ponieważ nowe wybory przyspieszyłyby możliwy scenariusz opisany przez niego na łamach Fony (czytaj tutaj). Wyraźnie widać, iż major wyborów się nie boi i wierzy w swój sukces, podbudowany ostatnimi – delikatnie mówiąc – niefortunnymi działaniami Archontei.

Pełna, niezmieniona przez Redakcję treść oświadczenia:

Oświadczenie Wyższego Eklezjasty w sprawie tzw. „surmeńskiego przepadu”

Wasza Królewska Mość!
Czcigodni Eklezjaści!
Szanowni Obywatele!

Zwracam się do Was wszystkich przez to publiczne oświadczenie w sytuacji bardzo napiętej i kontrowersyjnej. Tak zwany „surmeński przepad” wzbudził zrozumiałe wzburzenie wśród części obywateli, w tym i Prokuratora Generalnego i samego monarchy. Osobiście nie przyłączyłem się jednak do tego wzburzenia – gdyż samą ideę przepadu rozumiem i popieram. Na początku wykorzystywania nowego systemu wszyscy powinni mieć względnie równą pozycję. Nie do końca też jestem za uznawaniem systemowej własności za równie ważną co np. własność intelektualna, która wg. mnie w mikronacjach odgrywa czołową rolę.

Tym niemniej, uważam, że sam przepad został zorganizowany w sposób pośpieszny, pobieżny i, jak sądzę, bezprawny. Aby dokonać tak radykalnego kroku, właściwą drogą byłoby uchwalenie stosownej ustawy, bądź ratyfikowanie stosownej umowy międzynarodowej przez Eklezję. Rozporządzenie nie jest aktem prawnym wystarczającej wagi, aby dokonywać takich działań. Konstytucja stwierdza co prawda, że prawa człowieka i obywatela, w tym prawo własności, nie są absolutne, ale stwierdzenie kiedy można je ominąć może nastąpić jedynie w ustawie lub na jej podstawie. W tym przypadku – tego zabrakło i decyzja jest w mojej opinii bezprawna (choć przyznałbym jej merytorycznie słuszność. W związku z powyższym, podejmę działania, o których napiszę na końcu.

Wcześniej jednak chciałbym ostrze swojej krytyki skierować również przeciwko osobie Prokuratora Generalnego. Niezależnie od tego, że decyzja obecnej Archontei była bezprawna, nie można zachowywać się w sposób, który wskazuje na zupełną emocjonalną i psychiczną niedojrzałość i jednocześnie stanowi naruszenie prawa. Urzędnika Królestwa Surmeńskiego powinna cechować godność, opanowanie i poszanowanie prawa – których w działaniach p. Patrikjosigosa nie ma ani na lekarstwo. Jego zachowanie jest poniżej poziomu krytyki i dlatego wnoszę o usunięcie go z zajmowanych stanowisk publicznych – zanim sprawi On, że staniemy się pośmiewiskiem mikroświata.

Moja krytyka dotknie również osoby Jego Królewskiej Mości, a konkretnie jego ostatniej publicznej wypowiedzi. Chciałbym zwrócić uwagę JKM, że jego krytyka powinna ograniczyć się do kwestii legalności prawnej decyzji, a nie do jej zasadności. W Królestwie Surmeńskim prawo kształtowania polityki rządu ma Archont – i Król nie powinien tego prawa podważać. Co więcej, zwracam uwagę, że JKM sam się do autorstwa pomysłu przepadu przyznał – a nie wiem, w jaki sposób sobie wyobrażał „czyste” konta na wejściu do Systemu, bez ich wcześniejszego wyczyszczenia?

Wracając do początkowych zarzutów, chciałem przedstawić działania, które zdecydowałem się podjąć w tej sprawie. Oświadczam, że jako Wyższy Eklezjasta złożę przed SN wniosek o zbadanie zgodności rozporządzenia z prawem wyższego rzędu. Ponadto, z chwilą natychmiastową składam rezygnację ze stanowiska Tesmotety Obrony (z możliwością pełnienia jej do czasu powołania nowego Tesmotety, jeżeli Archont tego chce). Po trzecie, zgłosze przed Eklezją wniosek o uchwalenie wotum nieufności wobec Tesmotety Skarbu.

Jednocześnie wzywam Archonta, aby podjął działania w celu zalegalizowania przepadu. Jeżeli w ciągu następnych 3 dni nie zostaną podjęte działania w celu rozwiązania tej kwestii (tj. zostanie zgłoszony stosowny projekt ustawy/umowy międzynarodowej bądź nastąpi wycofanie się z decyzji) informuję, że złożę wówczas mandat eklezjasty, doprowadzając do ponownych wyborów, jako że innych kandydatów, którzy mogliby po mnie mandat objąć, brak.

Nie chciałbym, aby moje zapowiedzi były odebrane jako próba szantażu wobec obecnego rządu. Nie chcę również eskalacji obecnego konfliktu, który doprowadza do całkowitego upadku podstawowych norm sceny politycznej. Chcę jedynie, aby rząd podjął działania, które doprowadzą do zalegalizowania, albo do zaprzestania działań obecnie bezprawnych.

Surmenia musi być krajem praworządnym, albo będziemy mogli zapomnieć, w jakim kraju żyjemy i zapomnieć o zasadach, którymi się kierujemy. Wyrażam nadzieję, że cały ten konflikt wkrótce się zakończy.