Po spokojnym przebiegu wyborów Centralna Komisja Wyborcza piątego kwietnia ogłosiła, że zwycięzcą wyborów w pierwszej turze z dużą przewagą nad konkurentkami został Hadi Hoza. Autonomarcha Kukrii i jednocześnie jeden z młodszych obywateli (od stycznia br.) otrzymał w wyborach pięć z ośmiu oddanych głosów. Za nim uplasowały się kolejno Chartyna Papandreu z dwoma głosami oraz Aspazja Tsipras z jednym głosem. Frekwencja w wyborach była równie wysoka co w ostatnich wyborach do Eklezji – 88,89% czyli zagłosowało 8 na 9 uprawnionych obywateli.

Jeszcze tego samego dnia Archont-Elekt został zaprzysiężony i rozpoczął swoją kadencję. Następnego dnia w godzinach porannych ogłosił natomiast skład swojej Rady Tesmotetów. Wejdzie do niej Petros Domestosigos jako Tesmoteta Administracji, Orjon apo Thorn-Surma jako Tesmoteta Dyplomacji oraz Alexandros Sasjanos apo Vu jako Tesmoteta Kultury. Archont Hoza zachował dla siebie tekę Tesmotety Obrony, jednocześnie zapowiadając, że resort ten będzie kierowany kolegialnie przez całą Radę.

Nowe forum – już niedługo?

Przyśpieszyły prace nad inplementacją nowego forum dla Demokracji Surmeńskiej. Nowe forum, zawierające większość dawnych wiadomości i przeniesione profile zostało udostępnione – w wersji testowej – użytkownikom. Trwa jego przygotowywanie i reorganizacja.

Nad całością prac czuwa Orjon Surma z pomocą innych obywateli Demokracji.

Archont inicjuje prace nad Syntagmą

W ramach realizacji swoich wyborczych zapowiedzi, nowo wybrany Archont Hadi Hoza stworzył w ramach Wiecu dział, w którym zainicjowano debatę nad nową Syntagmą.

Jak na razie pierwszy spór pojawił się już przy samym początku – przy debacie nad preambułą, a w szczególności wokół zagadnienia zawarcia w niej odwołania do Boga.

Bez większego zaskoczenia w wynikach wyborów do Eklezji. Zdecydowaną większość głosów zebrali dwaj kandydaci KW „Narodowa Surmenia” – Petros i Orjon Domestosigos (odpowiednio: sześć i cztery głosy). Na trzecim miejscu uplasowała się trzecia kandydatka, Chartyna Papandreu z KW Partii Kobiet Niezależnych z trzema głosami.

Wybory wykazały się wysoką frekwencją – aż 8 z 9 obywateli zagłosowało (88,89%). W obliczu wąskiej liczby kandydatów nie dziwi duży odsetek głosów pustych – na 24 możliwych (każdy obywatel dysponuje 3 głosami) aż 11 było pustych.

W konsekwencji w nowej Eklezji Narodowa Surmenia kontroluje aż 77 mandatów (46 mandatów Petros Domestosigos, 31 – Orjon Domestosigos) w stosunku do 23 mandatów Chartyny Papandreu.

Wybory na Archonta – dwóch kandydatów?

Choć czas na zgłaszanie swoich kandydatur jeszcze jest, to wygląda na to że wybory na Archonta zamkną się na dwójce chętnych. Swoją kandydaturę zgłosili Hadi Hoza (niezrzeszony, jako KW Hadi Hoza Archont Pokoju) oraz Chartyna Papandreu z Partii Kobiet Niezależnych.

Jak dotąd aktywniejszą kampanię prowadzi dostojny Hoza, organizując m.in. wizyty w Surmeńskich miastach (30.03 – Kaharonea, 31.03 – Menia, 1.04 – Siczyn). On też jednak stał się obiektem krytyki po ujawnieniu przez dostojnego Alexandrosa apo Wu dawnych wypowiedzi (z okresu niepodległej Republiki Kukrii), które stały się podstawą do zarzucania mu powiązań z islamskim ekstremizmem. Sam kandydat zaprzeczył, jakoby był związany z ekstremistami, jednocześnie przyznając, że są działania z tamtego okresu z których nie jest dumny. Zapewnił jednak, że przeszłość ta nie położy się cieniem na jego działaniu dla Surmenii.

Kampania dostojnej Papandreu, tak jak w przypadku kampanii do Eklezji ograniczyła się do rozdawania „kiełbasy wyborczej” i zapewnienia, że „choć nic nie obiecuje, to i tak będzie lepsza” od kontrkandydata.

Drugi mundial 2016 współorganizowany przez Surmenię? Przygotowania trwają

Choć Prezes MUP ogłosił przedłużenie terminu na zgłaszanie kandydatur na jesienny V-Mundial 2016,  na forum Surmenii trwają aktywne rozmowy co do zasad współorganizowania. Zgodnie z informacjami jakie dotąd padły kandydatura może objąć aż cztery kraje – jak dotąd mowa była o Surmenii i Slawonii, a ostatnio dołączył Elderland. Nadal nie ma jednoznacznego potwierdzenia ze strony Trizondalu. Możliwe też, że Mundial będzie organizowany pod wspólną, kontynentalną marką „Orientyki”.

Wśród innych kwestii trwają przygotowania już do samej organizacji (odzyskiwanie i tworzenie opisów stadionów), oraz burza mózgów ws. dodatkowych atrakcji organizowanych w trakcie Mundialu.

Kościół Surmenii stara się o Unię z Kościołem Rotryjskim

Na zwołany przez patriarchę Rotrii Leona III Sobór welijski wpłynął wniosek od brata Petrosa Domestosigosa, tymczasowego zarządcę Kościoła Surmenii o ustanowienie unii między tymi Kościołami. Kościół Surmenii związałby się z Kościołem Rotryjskim  i uznał zwierzchnictwo rotryjskiego Patriarchy, zachowując przy tym swoją odrębność w obrządku surmeńskim.

Taki krok był przewidywany w związku ze znacznym osłabieniem obu kościołów w granicach Surmenii wskutek niedawnej afery klonerskiej – która pozostawiła Kościół Rotryjski niemal bez wiernych, a Kościół Surmenii – bez duchowieństwa.

Wybory tuż-tuż

Zbliżają się wybory do Eklezji – do urn pójdziemy już w ten piątek i sobotę. Pomimo kryzysu parlamentarnego (przypomnijmy, dwoje spośród trojga Eklezjastów zostało uznanych za tożsamości ex-archonta Mikisigosa), wybory nie są wydarzeniem nadzwyczajnym, bowiem kryzys zbiegł się z końcem kadencji.

W wyborach, w mocno przerzedzonym społeczeństwie Surmeńskim daje się we znaki brak kandydatów. W obliczu braku partii politycznych – a przynajmniej formalnie zarejestrowanych, które znikły w obliczu kryzysu klonerskiego – Surmenia jest chyba skazana na indywidualne komitety wyborcze (zgodnie z obowiązującym prawem dla rejestracji partii potrzeba 3 członków).

Centralna Komisja Wyborcza zatwierdziła dwa komitety – KW „Narodowa Surmenia”, z którego startują bracia Petros i Orjon Domestosigos, oraz KW Partii Kobiet Niezależnych z Chartyną Papandreu. Obywatelom przypominamy – już jutro i pojutrze idziemy do urn!

Nikolaos Mikisigos skazany na wydalenie z Surmenii

Ostatnia rozmowa z dziennikarzami na lotnisku w Kaharonei

Ex-archont Nikolaos Mikisigos został skazany przez Geruzję Surmeńską na wydalenie z kraju. Uznany winnym posiadania aż 16 tożsamości, były przywódca w ostatnim oświadczeniu nie omieszkał zapewniać o swojej niewinności i o politycznym charakterze sądu nad nim. Zarzucił też osobom zaangażowanym w zdemaskowanie i osądzenie go wysługiwanie się „obcym mocarstwom”

Jestem wrobiony w tą aferę. Ten „wyrok” to akt politycznej rozgrywki, a dla jasności to też, dlatego że nie chciałem z Surmenii uczynić sarmackiego protektoratu Tego chciał Surma. Nie mam cienia wątpliwości, że dążono do usunięcia mnie. Cieszę się, jednak, że nie jestem agentem wandejskim, sarmackim czy dreamlandzkim, jak inni oficjele i rządcy Surmenii. Bolesne jest to, że nie będę mógł tu żyć. Może zdążę wrócić. Z tego co wiem są plany wprowadzenia monarchii i z łaski szatana sędzia, który jest z serca republikaninem, w rzeczywistości to spirytus movens tej akcji. Prędzej wolę powrót Zepów, którzy podtrzymają niezawisłość Surmenii, niż braci D. i pana S., ludzi na usługach obcego kraju, rozgrywającego Surmenią.

Po wydaleniu z Surmenii Archont uda się najprawdopodobniej do Republiki La Palmy, gdzie z wyprzedzeniem uzyskał już prawo pobytu.

Kościół Surmenii w reorganizacji

Niedługo po ogłoszeniu wyroku, który m.in. uznawał wszystkich trzech hierarchów Kościoła Surmenii za klony Nikolaosa Miksigosa, dostojny Petros Domestosigos ogłosił przejęcie opieki nad tą wspólnotą religijną. Jednocześnie zadeklarował wstąpienie do stanu duchownego, przez rozpoczecie nowicjatu w Zakonie Bazylianów.

Zgodnie z zapowiedzią dostojnego Petrosa, należy się spodziewać pewnych przemian we wspólnocie – ich charakter określą jednak dopiero konsultacje. Zgodnie z ostatnimi wypwoeidziami, Kościół Surmenii zostanie związany z Kościołem Rotriokatolickim – dostojny Petros wybiera się na ogłoszony niedawno Sobór Welijski, gdzie być może zapadną wiążące decyzje.

Zarządzono wybory na Archonta

Pełniący obowiązki Archonta Orjon Domestosigos rozpisał, w związku z wyrokiem dla Nikolaosa Mikisigosa, wybory na Archonta Demokracji Surmeńskiej. Odbędą się one po wyborach do Eklezji – zbieranie kandydatur będzie miało miejsce w dniach 28 – 1 kwietnia, a głosowanie – 3-4 kwietnia.

Nie wiadomo kto wystartuje na Archonta. Jedyną osobą, która jak dotąd publicznie zapowiedziała że być może wystartuje jest Hadi Hoza. Od startu odżegnuje się natomiast Orjon Surma, dawniej Archont Królestwa i Prytan Demokracji Surmeńskiej.

Już od dłuższego czasu Surmenia borykała się z problemem stabilności władzy. Odejście Nikolaosa Zorbasa i przejście w stan uśpienia Timoteosa Stefanosigosa bynajmniej nie poprawiło sytuacji wewnątrz państwa. Inny problem stanowiła nieaktywność Eklezjastów, którzy bardzo często musieli zostać „zwoływani” przez Archota i Efora w celu spełnienia swoich – bądź co bądź – obowiązków. Dość powiedzieć, że w ciągu niemal 3 tygodni została przegłosowana tylko jedna ustawa, dot. utworzenia Surmeńskiego Czerwonego Słońca. Dodatkowy cios stanowiło złożenie stanowiska przez Aleksandrosa Patrikjosigosa po konsultacjach społecznych i wewnętrznych rozterkach byłego Archonta. Nie oceniamy decyzji wspomnianych wyżej jednostek. Nie wskazujemy winnych i nie oskarżamy. Pewne jest jednak to, że w obliczu kryzysu i stagnacji, Wiec zadecydował o wprowadzeniu stanu wyjątkowego obierając na stanowisko Tyrana księcia doktora Viktorjosa Paulosigosa apo Zepa.

Entuzjazm, merytoryka i 2 koncepcje władzy

Nowy Tyran niemal natychmiast przystąpił do rozpoczęcia procesu stabilizacyjnego, informując obywateli o jego poszczególnych etapach i ogólnym kierunku zmian:

Proces stabilizacyjny będzie podwójny. Pierwsza część to gruntowna dyskusja na temat tego jak ma wyglądać Surmenia: ewentualna zmiana ustroju, poprawki lub zmiana Konstytucji, wprowadzenie niezbędnych ustaw i na koniec powrót do pełnoprawnego zarządzania krajem. W tej pierwszej części będę pracował z Wiecem aby wypełniać wole Narodu.

Druga część, załatwiana w tym samym czasie, będzie poświecona działaniom doraźnym: starania o przejęcie serwera i zabezpieczenie go, aktualizacja rejestrów, posprzątanie forum, administrowanie stroną i porządki w Dzienniku Ustaw. Tutaj proszę o indywidualną pomoc obywateli.

Niedługo potem w kraju rozgorzała dyskusja na temat powrotu monarchii i konieczności zmian w Syntagmie, która powinna zostać uzupełniona o nowy tryb postępowania kryzysowego. Zawiązały się też wtedy dwa stronnictwa: prorojalistyczne i prorepublikańskie. Na czele pierwszego stoi sam Tyran, który (za zgodą społeczeństwa) zapoczątkował dostosowywanie Syntagmy do potrzeb monarchii. Obrady mają charakter otwarty i każdy obywatel może proponować własne rozwiązania na poszczególne kwestie. Nieoficjalnie mówi się o zmianie godła państwowego, wprowadzeniu nowych urzędów (Izba Zasłużonych), zmianach dot. mandatów w Eklezji (system proporcjonalny) i rezygnacji z tyranii jako środka zaradczego wobec kryzysów władzy. Pod znakiem zapytania stoi los reformy sądownictwa, której szkielet został stworzony jeszcze przez Timoteosa Stefanosigosa. Ciężko bowiem przewidzieć, kto kontynuował będzie jego dzieło.

W opozycji do planów Tyrana stoi Nowa Republika, proponująca nieco inny kierunek zmian. Jej prezes – wracający do aktywnej polityki Nikolaos Zorbas – tworzy wraz z Kostasem Mikisem własną wersję Syntagmy. Jest ona w dużej mierze oparta o konstytucję Republiki Francuskiej, która dla surmeńskich republikanów stanowi esencję ich własnych poglądów. Niestety, założenia tego dokumentu pełne są nieścisłości i niedoskonałości o których wspominali sami jego twórcy. Przed członkami Nowej Republiki sporo więc pracy polegającej nie tylko na niwelowaniu prawniczych niedociągnięć, ale również dostosowywaniu całego kodeksu do wymogów kulturowych Demokracji Surmeńskiej. Wszak Syntagma jest poniekąd wpisana w tradycje państwa, jako dzieło śp. Paulosa Petrosigosa.

Dokąd zmierza Surmenia?

Bez względu na wynik obywatelskich dyskusji i negocjacji pomiędzy różnymi opcjami politycznymi jedno jest pewne: odpowiedzialność obywateli została potwierdzona już teraz. Mobilizacja wszystkich mieszkańców świadczy przecież o ogromnym przywiązaniu do Surmenii i chęci ofiarowania Jej wszystkiego co najlepsze. Zakończenie prac nad Syntagmami to nie koniec zmagań z kryzysem. Potrzebna jest jeszcze modernizacja poszczególnych Nomosów, kontynuowanie racjonalnej moderacji forum, a w najbliższej perspektywie referendum ustrojowe. Należy jednak wierzyć, że wszystkie te prace zakończą się pełnym powodzeniem. Surmenia radziła sobie bowiem bardzo sprawnie z większymi kryzysami.

Na zakończenie nie pozostaje mi nic innego jak zapewnić, że Fona na bieżąco informować będzie o postępach procesu stabilizacyjnego i decyzjach podejmowanych w ramach tego przedsięwzięcia. Zachęcamy do lektury!

Odolan Irmisigos był kandydatem Archonta na Pierwszego Tesmotetę.  Jako dobrze zapowiadający się młody polityk zyskał dla siebie także poparcie większości parlamentu. Jednak jak się niebawem okazało – złudzenie o potencjale okazało się fałszywe. Dzięki swojej nieobecności, lenistwu, Rada Tesmotetów w tej kadencji podjęła minimalną liczbę inicjatyw, a głównie aktywnie działał jedynie Tesmoteta Dyplomacji, który prowadził aktywną i rozważną politykę międzynarodową, śmiało wspierajac w tym Archonta, dla ktorego sprawy zagraniczne mają szczególny priorytet. W związku z tym Fonie wydaje sie, ze to przekresla szanse Irmisigosa na skuteczną działalność polityczną, chociaż najlepszego życzymy każdemu.

„Eklezja rozpędzona”

Przypomnijmy także, że na podstawie IV Archont Demokracji Surmeńskiej skrócił XXII kadencję i rozpisał wybory do XXIII, co Dostojna Koppa nazwała „rozpędzeniem”. Zgłaszanie kandydatur zaczyna się 11 i potrwa do 13 września włącznie, a wybory odbedą się w dniach 16-17 września, a już po północy ogłoszone zostaną wyniki, które oczywiście Fona przekaże swoim czytelnikom. Również Eklezja, surmeński parlament, w swojej XXII kadencji nie pokazał wielu zalet. Jego członkowie nie wykazali się jakąkolwiek aktywnością merytoryczną. Warunkowo jednak postanawiamy przyznać ocenę dopuszczającą, posługując się tutaj szkolną skalą. Głównie cenimy honor eklezjastów, którzy wiedząc, że Archont nie może według własnego uznania rozwiązywać parlamentu, za namową obywateli wykorzystali przepis, że po wygaśnięciu dwóch mandatów Eklezja jest automatycznie rozwiązywana co zobligowało Archonta do zwołania Wiecu i zarządzeniu wyborów. Miejmy nadzieję, że w przyszłej kadencji, XXIII już parlamentarzyści okażą się bardziej chętnymi do działania, chociaż wiele zależy w tej sprawie od Archonta i innych władz centralnych, gdyż to oni zgodnie ze zwyczajem opracowują projekty ustaw, które następnie przyjmuje bądź odrzuca.

Ofensywa legislacyjna Archonta

Archont Aleksandros Patrikjosigos złożył w Eklezji projekt nowej ustawy o Radzie Tesmotetów. Projekt zakłada min. uelastycznienie procesu powoływania Rady, poprzez umożliwienie głowie państwa powoływania tesmotetów w liczbie i kształcie według własnego uznania i potrzeb kraju, korzystając z działów kompetencji. Umożliwia to szerokie pole do dostosowywania liczby surmeńskich ministrów do rzeczywistych potrzeb i realiów. Ustawa niestety będzie musiała zostać rozpatrzona przez Eklezję XXIII kadencji z powodu wyborów – Fona będzie pilnie przyglądać się tej sprawie. W nowej kadencji Archont zapowiedział także złożenie projektów ustaw regulujących min. stowarzyszenia(w tym przypadku nowelizacjia ustawy), a także zupełnie nowe określające stosunki gospodarczo-ekonomiczne w kraju i stosunki na linii rząd-parlament.

Ostatni tydzień był dla całej Demokracji Surmeńskiej czasem niezwykłych emocji. Doskonale pamiętamy jak wiele działo się podczas I i II tury wyborów, którą rozegrano 2 tygodnie temu. Ciągle mamy też w pamięci kontrowersje związane ze zmianą głosu tuż po opublikowaniu oficjalnych wyników II tury. Na szczęście ponowne rozpisanie wyborów przyniosło oczekiwany rezultat. Nowy Archont został wybrany i wszystkie batalie dni gdy kampania wyznaczała rytm życia w Surmenii, zostały puszczone w niepamięć. Nareszcie Demokracja będzie mogła zabłysnąć światłem zmian. Wydaje się, że sytuacja polityczna została – przynajmniej na jakiś czas – unormowana. Nie ma już stanu wyjątkowego, więc III Archont wraz z Eklezją – na której czele stanęła Sylvana Koppa – może rozpocząć swoje reformy. Co nas czeka? Czego powinniśmy się spodziewać?

W swym wystąpieniu inauguracyjnym Archont zawarł kilka bardzo istotnych myśli. Po pierwsze, znalazła się w nim zapowiedź monitorowania aktywności Tesmotetów. Działanie to ma na celu ożywienie życia społecznego i politycznego na terenie naszego kraju. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w ostatnim czasie niewiele mieliśmy okazji do ujrzenia efektów codziennej pracy Tesmotetów i posłuchania ich głosu. Ponadto, zostaliśmy zapewnieni o rezygnacji Dostojnego Stefanosigosa z kilku poważnych stanowisk. Nowy Archont nie chciałby dzierżyć w dłoni nazbyt wielkiej władzy. Dlatego wystosował wniosek, w którym zachęcił do zgłaszania swoich kandydatur na stanowisko Geronta i Tesmotety Obrony. Ma to olbrzymie znaczenie dla obrazu demokracji w Surmenii. Usłyszeliśmy także bardzo ważne słowa na temat przełamywania barier pomiędzy opozycją a partią rządzącą. Jednym z ważniejszych punktów w planie działania III Archonta będzie podtrzymywanie stabilności państwa, co biorąc pod uwagę dotychczasowe osiągnięcia Stefanosigosa nie powinno stanowić większego problemu.

Pomimo wielu znaków zapytania, które nadal są jaskrawo widoczne gdy mówimy o przyszłości Surmenii, jedno jest pewne. Zwycięstwo Timoteosa Stefanosigosa to rozpoczęcie nowej epoki w dziejach naszej Ojczyzny. A dzisiejsza uroczystość zaprzysiężenia, nacechowana rozbudowaną formą, mnóstwem radości ale i łez wzruszenia, jest tego najlepszym dowodem. Gratulujemy Ci, Nowy Archoncie! Niech Surmenia przemówi przez Ciebie!

Ma rekordową konkurencję. Warto zauważyć – w poprzednich wyborach do Eklezji wpłynęły tylko 3 kandydatury – w związku z czym automatycznie obsadzono trzy mandaty. W jeszcze wcześniejszych wyborach na Archonta – konkurent Patrikjosigosa, Victorjos Paulosigos – zgłosił się chyba jedynie po to, żeby wybory w ogóle się odbyły. Również w pierwszych wyborach na Archonta, odbywających się wszakże u szczytu aktywności mieliśmy do czynienia tylko z dwoma kandydatami.  Tym razem wpłynęły aż cztery kandydatury – oprócz tej tyrana Stefanosigosa (z ramienia Partii Demokratycznej), mamy jeszcze Odolana Irmisigosa (kandydat Nowej Prawicy), Chartynę Papandreu (Partia Kobiet Niezaleznych) oraz Adrjanosa Alvertosigosa (Surmeńska Partia Rojalistyczno-Katolicka).

Oceniając przebieg kampanii, największe szanse ma dwóch pierwszych kandydatów – Irmisigos i Stefanosigos. Papandreu z PKN jak zwykle prowadzi kampanię humorystyczno-happeningową (tym razem koncentrując się na kiełbasie wyborczej, która wyjątkowo nie jest różowa). Alvertosigos zrezygnował z przedstawiania programu wyborczego („z braku czasu”), odsyłając do programu swojej partii. Można podejrzewać jednak, że choć nie wszyscy zadowoleni są z obecnego kształtu Demokracji, program powrotu do monarchii nie znalazłby jednak szerszego poparcia. Tymczasem to właśnie Irmisigos (z pomocą lidera swojej partii – Milosa Pangalosa) i Stefanosigos prowadzą aktywny spór  w tej kampanii.

Dotyczy on kilku kwestii i jest o wiele bardziej emocjonalny i osobisty niż dotychczasowe kampanie. Stefanosigos stwierdził, że żaden z jego konkurentów nie ma wystarczającego doświadczenia i stabilności, aby sprawować najważniejszą funkcję w kraju, wytknął także brak faktycznej aktywności Irmisigosa, na stanowisku na które został powołany dwa tygodnie temu, tj. Pierwszego Tesmotety. W odpowiedzi Irmisigos stwierdził, że powołanie go na tę funkcję miało służyć wyłącznie kampanii wyborczej – po czym z niego zrezygnował. Wcześniej przedstawił również swoją rywalizację z obecnym tyranem jako „przebijanie betonu starszych stażem Surmeńczyków w najwyższych stanowiskach państwowych”. W dalszej dyskusji Milos Pangalos stwierdził m.in., że [Stefanosigos] „nie ma w zwyczaju rezygnować, a czasem trzeba”, oraz że żołnierz na stanowisku państwowym nie służy wizerunkowi demokracji.

Pewną kontrowersją był także sam tryb przeprowadzania wyborów. W publicznie zgłoszonym wniosku Odolan Irmisigos stwierdził, że wątpliwości mogłoby budzić ich przeprowadzenie przez jednego z kandydatów, tj. Tyrana Stefanosigosa (ordynacja normalnie wyklucza z komisji wyborczej kandydatów, jednak nie w sytuacji, kiedy nie ma innych członków CKW), proponując powołanie w skład CKW M. Pangalosa. Tyran odmówił, twierdząc, że Pangalos nie jest wdrożony w działanie CKW, a poza tym jako lider partii z której startuje Irmisigos może być równie stronniczy. Ostatecznie jako kompromis Stefanosigos zaproponował najmłodszego obywatela Surmenii – p. Matheosa Librasa, nie afiliowanego póki co przy żadnej z partii, jako bezstronnego członka komisji, który po zakończeniu wyborów obliczy i ogłosi wyniki.

Pełniący funkcję Tyrana Timoteos Stefanosigos, przedstawił na Wiecu Obywatelskim projekt nowelizacji ustawy o Radzie Tesmotetów. Dokument ten zakłada ustanowienie instytucji Pierwszego Tesmotety, który byłby zarówno szefem jak i przedstawicielem parlamentu przed obliczem Archonta. Jest to oficjalna próba wprowadzenia w życie punktu nr 1 „expose” nowego Tyrana.

Pomimo faktu, że Pierwszy Tesmoteta ma być urzędem całkowicie zintegrowanym z Eklezją (a także uzależnionym od Archonta), pomysł Stefanosigosa jest niewątpliwie bardzo ciekawą, polityczną świeżynką. W kuluarach często prowadzone są dysputy na temat tego, kto obejmie nowe stanowisko. A opcji jest naprawdę wiele. Wszak zmiany ustrojowe, to jeden najlepiej stymulujących rozwój państwa czynnik. Wszyscy mają nadzieję, że aktywność ta nie będzie się objawiać jedynie w narastającym szmerze rozmów ale także w ożywieniu życia politycznego, szczególnie po zniesieniu – obowiązującego aktualnie w Surmenii – stanu wyjątkowego.

Przy okazji Surmenia wysyła w stronę wszystkich państw mikronacyjnych wyraźny sygnał, że jest miejscem elastycznym i nowoczesnym; otwartym na progres i innowacje. To kolejny krok do przodu po stagnacji postpetrosigowskiej, która wielu kręgach dyskusyjnych wyzwoliła pogłoski o początku końca Demokracji Surmeńskiej. Teraz z całą pewnością można już powiedzieć, że wszystkie te „informacje” były jedynie plotkami wyssanymi z palca. Surmenia budzi się do życia i zaprasza w swoje progi wszystkich pragnących spokojnego życia.

Aktualnie projekt jest analizowany przez Obywateli Surmenii, zgłaszających swoje objekcje na ogólnodostępnym forum. Trwa także oczekiwanie na Eklezjastów, którzy przy pierwszej okazji zajmą się właśnie tą ustawą. „Fona” zobowiązuje się ze swojej strony, do informowania na bieżąco o postępie prac. Oby prędko mogła to uczynić.

Z powodu złożenia rezygnacji z urzędu Archonta Demokracji Surmeńskiej przez Aleksandrosa Patrikjosigosa zwołano ogólnonarodowy Wiec (złożony ze wszystkich obywateli), który wprowadził na terytorium państwa stan wyjątkowy i ustanowił tyranię. Tyranem został obrany Timoteos Stefanosigos, zdobywając 4 głosy. Sam nowo wybrany tyran od głosu się wstrzymał. Jedyna kontrkandydatka – Chartyna Papandreu – zdobyła tylko jeden głos będący notabene jej własnym.

Tuż po głosowaniu Tyran przedstawił swoje „exposé”, w którym zapowiedział reformy polityczno-ustrojowe. Wśród nich znalazły się: wprowadzenie instytucji szefa rządu oraz skrócenie okresu kadencji, zarówno Archonta jak i Eklezji. Stefanosigos powołał także Tesmotetę Kultury Sylvanę Koppę oraz Tesmotetę Administracji Odolana Irmisigosa, samemu obejmując pozostałe dwie teki – Dyplomacji i Obrony (tą ostatnią jako p.o.).

Zgodnie z obowiązującym prawem to, jak długo Surmenia pozostanie w okresie tyranii, zależy głównie od woli Wiecu, który może odwołać Tyrana w każdej chwili zwykłą większością głosów. Sam Tyran może także zrezygnować ze swojej funkcji, co zaznaczył Stefanosigos w swojej przysiędze: „Przysięgam zrzec się powierzonej władzy, gdy sytuacja umożliwi przywrócenie konstytucyjnego porządku państwa.”

Po niedawnej nagłej śmierci Archonta, zadecydowano o przyśpieszonym przeprowadzeniu wyborów. Pełniący obowiązki Archonta, dotychczasowy Tesmoteta Dyplomacji, Aleksandros Patrikjosigos, zarządził je na 19-20 września. Wcześniej, od wczoraj do 16 września trwać będzie czas na zgłaszanie kandydatur. Ostatecznie nowego Archonta poznamy najprawdopodobniej 21 września.

Wiele osób zastanawia się, kto zostanie następnym Archontem. Najprawdopodobniejszym kandydatem jest właśnie Alexandros Patrikjosigos – który był jedynym konkurentem Paulosa Petrosigosa podczas pierwszych wyborów. Jak dotąd jako jedyny zgłosił swoją kandydaturę. Jest też raczej jedynym ze „starszych” Surmeńczyków, który to zrobi – Timoteos Stefanosigos, potencjalny konktrakandydat z racji pełnienia funkcji Sekretarza Generalnego OPM nie może wystartować. Startu odmówił także syn poprzedniego Archonta – Victorjos Paulosigos, przywódca surmeńskich monarchistów. Pozostali „starsi” – Aleksandros apo Wu, jak i Chartyna Papandreu czy Sylvana Koppa – są raczej mało aktywni.

Jakie są alternatywy? Niewielkie. Z pozostałych obywateli najprawdopodobniejszym możliwym kontrkandydatem jest Havelock Jaskoviakus, jeden niewielu z aktywnych politycznie „nowych” Surmeńczyków. Mało prawdopodobne, żeby swoją kandydaturę wysunęła mniejszość hasselandzka, choć z drugiej strony jej poparcie może mieć kluczowe znaczenie dla wyboru. Być może monarchiści, po odmowie kandydowania przez Victorjosa Paulosigosa, zdecydują się na inną kandydaturę? Nie byłoby zaskoczeniem, gdyby na taki pomysł wpadł Konstantinos de Hellas, ostatnio zaskakujący opinię publiczną swoimi kontrowersyjnymi propozycjami.

Jeżeli nie pojawi się zgłoszenie kontrkandydata – a jest to prawdopodobny scenariusz – będziemy mieli kolejną sytuację, w której stanowisko obejmie jedyny kandydat. Ostatnie wybory do Eklezji miały właśnie taki scenariusz – na trzy mandaty wpłynęły tylko trzy kandydatury.

Pogrzeb i upamiętnianie – spór obywatelski

Choć powszechna żałoba – jak chyba niemal zawsze i wszędzie – miała charakter spajający i przez pewien czas uciszyła spory w Surmenii, różne pomysły i koncepcje wokół pogrzebu i upamiętnienia zmarłego archonta szybko stały się przedmiotem mniej lub bardziej energicznych dyskusji – czy wręcz sporów.

Najbardziej rzeczowa okazała się dyskusja wokół propozycji dostojnego Alexandrosa Patrikjosigosa, który, jako pełniący obowiązki Archonta, zaproponował scenariusz działań dot. pogrzebu. Przede wszystkim stwierdził, że pogrzeb powinien mieć miejsce po wyborach, w obecności kolejnego Archonta i w tej propozycji spotkał się ze zrozumieniem i poparciem.

Nieco więcej wątpliwości wzbudziły pozostałe dwie propozycje – powołania instytutu kulturalnego im. Paulosa Petrosigosa oraz ustanowienia orderu za dokonania kulturalne, którego Paulos Petrosigos byłby patronem. Sceptycy wskazywali na duże prawdopodobieństwo szybkiego „obumarcia” takiej instytucji oraz na fakt, że jest order przyznawany za osiągnięcia w dziedzinie kultury już istnieje. Choć brak jeszcze ostatecznej konkluzji, jak dotąd ostatnią myślą w dyskusji jest pomysł powołania instytutu, który byłby jednak podległy Królewskiej Akademii Nauk, w myśl koncepcji „nie mnożenia bytów”.

Znaczne kontrowersje wzbudziły natomiast dość ekscentryczne propozycji jednego z monarchistów – Konstantinosa Hellasa, który zaproponował m.in. zamiast pogrzebu – kremację i rozsypanie popiołów Petrosigosa nad całą Surmenią, co ma symbolizować, że „śp. Paulos chroni Surmenię po śmierci”. Wśród innych jego propozycji była również taka, aby dla uhonorowania zmarłego nie obsadzać więcej stanowiska Archonta, ale zastąpić je dwuosobową „Radą Ludu”. Najwięcej kontrowersji wzbudziło jednak polityczne wezwanie do obwołania Victorjosa Paulosigosa następcą Paulosa Petrosigosa, w którym ten drugi nazywany jest „wodzem”, a pierwszy – „Synem Narodu” (sic!). Wezwania te stoją bowiem w jasnej sprzeczności z własnymi poglądami samego Paulosa Petrosigosa, który był zwolennikiem demokracji i autorem reformy znoszącej monarchię.