Z uwagi na znaczenie tej sprawy Fona zdecydowała się przedrukować całe brzmienie wyroku z Dziennika Praw Demokracji Surmeńskiej.

Wyrok
w imieniu Demokracji Surmeńskiej

Geruzja w składzie: geronta Petros Domestosigos,

po rozpoznaniu i przeprowadzeniu rozprawy w sprawie Demokracja Surmeńska vs. Nikolaos Mikisigos,

oskarżonych o posługiwanie się wieloma tożsamościami – w tej liczbie występują współoskarżeni Aleksios Alvanis vel Soufronjos, Alexandros Makjanos, Demetria Limani, Elena Koljas, Eratostenes Heljodoros, Evangelos Eljos, Filozos Plofatis vel Theocharistis, Kristoforos Kamballis, Maximos Metaxas vel Isaakios, Mihailos Laskaris, Nikos Anastosigos, Odysseas Charoulis-Skitjos, Viktorjos Pappas, Wangelis Xolonis, Zenovjos Skitjos – na podstawie par. 14 ust. 9 Kodeksu Karnego Demokracji Surmeńskiej,

I. Uznaje oskarżonego Nikolaosa Mikisigosa winnym zarzucanych mu czynów i wspólnej tożsamości dla w/w wymienionych współoskarżonych,
II. Skazuje Nikolaosa Mikisigosa na karę wydalenia z państwa, która obejmuje wszystkie w/w tożsamości.
III. Postanawia, z uwagi na szczególny interes państwa i potrzebę przywrócenia wiarygodności instytucjom demokratycznym i całej Surmenii zarządzeniu wykonywania kary z momentem ogłoszenia wyroku, zachowując prawo skazanych do wniesienia odwołania, w ciągu 7 dni od dnia jego ogłoszenia, następującymi drogami komunikacji: pocztą elektroniczną na adres pdomestosigos@o2.pl lub wiadomością za pośrednictwem komunikatora Gadu-Gadu na numer 57248945.

Uzasadnienie
Niniejsze postępowanie sądowe odbywało się pod duża presją okoliczności. Podniesienie faktu zbieżności adresów IP najwyższych osób w państwie spowodowało zarówno zamieszanie w Surmenii, jak wpłynęło na opinię międzynarodową na temat Surmenii. Proces toczył się przy licznych oskarżeniach o stronniczość sądu i dokonywanie politycznego linczu. Geruzja jest zmuszona te zarzuty odrzucić – proces i wyrok jest oparty na prawie Surmenii, a analiza winy była przeprowadzana wyłącznie na podstawie przedstawionych dowodów, a nie politycznych sympatii czy interesów.

Na samym wstępie należy podkreślić, że w zaistniałej sytuacji nie może być uznane za konieczne stwierdzenie wspólnego adresu IP do stwierdzenia podwójnej tożsamości. Jak wskazano w trakcie postępowania – wszyscy podejrzani korzystali na pewnym etapie z tzw. proxy, czyli metody na ukrycie swojego IP za IP serwera pośredniczącego, najczęściej z zagranicy. Pojedyncze sytuacje, gdy stwierdzono zbieżność adresów IP między poszczególnymi osobami należy tłumaczyć jako pomyłkę w zastosowaniu tej metody, która – jak należy domniemywać, jeżeli nie zostało udowodnione przeciwnie – służyła ukryciu prawdziwej tożsamości. Żaden z oskarżonych nie wyjaśnił w toku postępowania przyczyny stosowania mechanizmu proxy.

Pierwszym, niejako bazowym zarzutem wobec oskarżonych jest zbieżność adresów oskarżonych Demetrii Limani oraz Nikolaosa Mikisigosa. Zgodnie z przedstawionymi wyjaśnieniami jest ona spowodowana wspólnym zamieszkaniem. Takie wyjaśnienie jest jednak w świetle prawa niewystarczające – prawo wymaga jednoznacznego udowodnienia rozdzielności realnych osób fizycznych korzystających z tego samego IP. Zarówno dostojna Limani, jak i dostojny Mikisigos odmówili przedstawienia dowodów przewidzianych ustawą o osobach fizycznych.

Wbrew przekonaniu oskarżonych, oświadczenie, złożone przez dostojnym Surmą – podkreślmy, przed objęciem przez niego funkcji efety – nie miało w żadnym razie charakteru oficjalnego i nie uwalniało oskarżonych od konieczności wyjaśnienia tej zbieżności przed czynnikiem oficjalnym.

W trakcie składania wyjaśnień oskarżeni niemal całkowicie pominęli wątek powiązania adresu IP dostojnej Limani (a za jej pośrednictwem i dalszej zbieżności – również dostojnego Mikisigosa i Pappasa) z osobą Mihailosa Laskarisa, który – wedle słów samego oskarżonego Mikisigosa – miał być jednym z klonów Skitjosa. Wypowiedź dostojnej Limani, która stwierdziła, że zalogowała się na prośbę oskarżonego Laskarisa, aby zagłosować w jego imieniu są nie tylko niewystarczające, ale i niezgodne z przedstawionym materiałem dowodowym – gdzie to samo IP mają wypowiedzi niebędące głosowaniem. Również istnienie powiązań IP między kontami Nikolaosa Mikisigosa, Demetrii Limani, Mihailosa Laskarisa za pośrednictwem osoby ex-obywatela Konstantinosa Mikisigosa należy uważać za znaczące.

Należy zauważyć, że jest koniecznie dodanie na tej podstawie stwierdzonej wcześniej (6 stycznia) zbieżności IP między Mihailosem Laskarisem a Isaakiosem. Sprawa nie została wówczas rozwiązana z tytułu nieobecności Efety, a jedynym dowodem ze strony oskarżonych było ich oświadczenie, co nie jest wystarczające w myśl obowiązującego prawa.

Zgodnie z ustawą o osobach fizycznych w przypadku zbieżności adresów IP istnieje (inaczej niż w przypadku innego typu zarzutów) domniemanie winy, które dopiero w toku postepowania oskarżony musi obalić. Pomimo to, oskarżeni nie odnieśli się do tej kwestii w trakcie postępowania, co jest, zgodnie z prawem, przesłanką wystarczającą dla orzeczenia o winie, przynajmniej w stosunku do osób bezpośrednio powiązanych numerami IP (Mikisigos, Limani, Pappas, Laskaris, Isaakios).

Osobną kwestią jest stwierdzona przez Efetę zbieżność adresów IP między osobą Wangelisa Xolonisa i Kristoforosa Kambalisa. Ta zbieżność – niepowiązana wprost z innymi osobami – jest osobną podstawą do stwierdzenia winy. Analiza przypadku jest jednak utrudniona ze względu na – niewyjaśnione – zniknięcie konta tego ostatniego, najpóźniej zamieszkałego w Surmenii z oskarżonych.

W sytuacji pozostałych oskarżonych brak jest jednoznacznej zbieżności IP. Geruzja zdecydowała się jednak, na podstawie zeznań i przedstawionych dowodów przychylić się do opinii oskarżenia, jako najbardziej prawdopodobnego wytłumaczenia. Geruzja stwierdza, że działania oskarżonego Mikisigosa, tj. pozbawienie obywatelstwa według własnego uznania na podstawie rzekomego przyznania się do winy przez Zenovjosa Skitjosa miało charakter zacierania śladów i odwracania uwagi od swojej osoby. Bezprawny charakter odebrania obywatelstw (przyznanie się Skitjosa nie jest dowodem w stosunku do pozostałych) i arbitralny wybór osób, którym to obywatelstwo odebrano (oskarżony zeznał, że sam intuicyjnie ocenił, kto jest klonem Skitjosa) wskazuje na odmienny od deklarowanego zamiar oskarżonego Mikisigosa.

Wszystkie osoby, którym odebrano obywatelstwo faktycznie sprawiały wrażenie bycia klonami. Korzystały z proxy łącząc się z systemami Surmenii, pojawiały się stosunkowo rzadko i na krótko, jedynie „podtrzymując egzystencję” (i prawa obywatelskie). Wobec niektórych należy wspomnieć występujące wcześniej sytuacje kontrowersyjne – sprawa Anastosigos-Heljodoros, która sprawiała wrażenie „pomyłki” klonera, który zalogował się i napisał coś z innego konta niż powinien. Z tego tytułu Geruzja uznaje prawidłowość „diagnozy” oskarżonego Mikisigosa, co do odebrania im obywatelstwa. Geruzja jednak zauważa, że manewr odcięcia się od „ewidentnych” klonów i zatarcia śladów nie powiódł się z przyczyny powiązania oskarżonego Mikisigosa adresem IP z w/w klonami.

Na przekonanie Geruzji o winie oskarżonego złożyły się m.in. sprzeczności w przedstawionych zeznaniach. Zgodnie z udzielonymi w trakcie postępowania wyjaśnieniami, oskarżony Viktorjos Pappas miałby być osobą realną, zamieszkującą wraz z Nikolaosem Mikisigosem i Demetrią Limani. Pozostaje to w niewyjaśnionej sprzeczności z faktem, że jedną z osób pozbawionych obywatelstwa przez Nikolaosa Mikisigosa na podstawie rzekomej wiadomości od Zenovjosa Skitjosa o posiadanych klonach był właśnie Viktorjos Pappas.

Geruzja wyklucza możliwość popełnienia tak daleko idącej pomyłki w działaniu względem osoby znanej realnej – i widzi w tej sprzeczności błąd w zeznaniach, wskazujący na ich niewiarygodność i ich tworzenie post factum.

Podsumowując, Geruzja uznaje, że zestawienie wszystkich dowodów i okoliczności zdarzeń pozwala nam dojrzeć pełen obraz sytuacji – sytuacji niewątpliwie chorej z punktu widzenia prawa, jak i całego społeczeństwa. W opinii Geruzji miało miejsce bezprecedensowe opanowanie sceny politycznej przez osobę (względnie osoby, jednak z racji zbieżności IP i odmowy przedstawienia dowodów nie da się tego zweryfikować) korzystające z wielu tożsamości, która zwodząc pozostałych obywateli była w stanie utrzymywać się przy władzy, przejmując ją kolejnymi tożsamościami.

Sytuacja ta nie ma chyba precedensu nie tylko w Surmenii, ale i w reszcie mikroświata – przynajmniej w zakresie wiedzy Geruzji. Oszustwo, którego dopuścił się oskarżony nie tylko zatrzęsło porządkiem społecznym w Surmenii, ale i nadwyrężyło opinię całej Demokracji w oczach innych mikronacji. Dlatego też kara wydalenia dla oskarżonego i wszystkich jego tożsamości jest jedyną możliwą – nie tylko jako właściwa kara za popełnienie przestępstw względem Demokracji i Narodu, ale i jako sygnał, że żadnego kloningu Demokracja nie będzie w żadnej mierze tolerować.

Geruzja pragnie nadmienić, że postępowanie to wskazało na szereg niedoskonałości, jakie dotyczą systemu informatycznego, z którego korzysta Demokracja Surmeńska. Poza częściowo uzupełnionym już brakiem blokady adresów proxy, we znaki dał się brak istnienia mechanizmu, który zapisywałby działania o charakterze administratorskim – takie jak usuwanie postów, wątków a nawet całych kont (oskarżony Kamballis). Brak możliwości jednoznacznego ustalenia, kto spośród administratorów był za to odpowiedzialny jest powodem braku zaufania dla osób posiadających uprawnienia administratorskie, które w przypadku braku przyznania się osoby wykonujące działania nie mogą (jeżeli akurat byli obecni i zalogowani) oczyścić się z podejrzeń.

W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.

(-) Petros Domestosigos,
geronta

Skitjos powraca i znika?

Ósmego stycznia na forum Surmenii po wygaśnięciu tymczasowego aresztowania pojawił się były Archont Skitjos. W kilku emocjonalnych wypowiedział oskarżył prawicę o zamach stanu i fałszowanie dowodów. Jego wypowiedzi znikły niedługo potem – sprawca nie przyznał się. Sam Skitjos skarżył się potem na łamach swojego, że został ponownie zablokowany. Skargi z tego tytułu nie zostały  jednak złożone do Efetii czy Geruzji.

Ciekawostką jest fakt, że jego wypowiedź (i powołanie się na autorytety Surmeńskie – Kaharona, Paulosa Petrosigosa i Timoteosa Stefanosigosa) sprowokowała wspomnianego, a dawno nieobecnego w Surmenii Timoteosa Stefanosigosa do krytyki. Dodajmy, że Timoteos Stefanosigos, ex-archont Demokracji jest uważany w Surmenii za wirtualnie zmarłego, choć tajemnicą poliszynela jest to, że zamieszkuje odległy Wandystan.

W dniu dzisiejszym geronta Petros Domestosigos skazał Zenovjosa Skitjosa na 6 miesięcy więzenia – najcięższą, z wyłączeniem wydalenia z państwa, karę dostępną w Surmenii.

Spór o Ciprofloksję

Nie gaśnie przeciągający się spór między Aspazją Tsipras a Orjonem Domestosigosem, zainicjowany przemianowaniem na stronie głównej linku do „Autonomosu Ciprofloksji” na „Autonomos Kiprii”. Kipria jest dawną surmeńską wersją nazwy tego regionu, która jednak wg. dostojnej Tsipras jest formą obraźliwą. Orjon Domestosigos powołuje się na Statut Organiczny Ciprofloksji, uchwalony przez Eklezję, który stanowi, że nazwy te można stosować zamiennie. Dostojna Tsipras z kolei twierdzi, że statut został uchwalony bez konsultacji i wbrew woli strony Ciprofloksjańskiej. Do dnia dzisiejszego nie dokonane zostały jednak zmiany w statucie, choć Ciprofloksja może je wprowadzić z własnej inicjatywy.

M.in. ta kłótnia doprowadziła do działań o charakterze separatystycznym. Drugi z ciprofloksjańskich obywateli Surmenii, Wojciech Bombina, ogłosił niepodległość Księstwa Saginaty, jednej z dwóch części tworzących Ciprofloksję. Do Geruzji wpłynął wniosek o postępowanie sądowe w tej sprawie. Po oświadczeniu dostojnego Wojciecha Bombiny, który m.in. zrzekł się obywatelstwa Surmenii, geronta Petros Domestosigos zamknął postępowanie. Nadal czekamy na wyrok.

Kukria znowu w Surmenii

Pod sam koniec ubiegłego roku Wiec ratyfikował traktat o włączeniu Kukrii w skład Surmenii. Kukria, po krótkim okresie niepodległości i upadku zainteresowania wróciła w granice Surmenii – choć wcześniejszy status miał charakter mandatu międzynarodowego nad ziemiami niczyimi.

Sam proces legislacyjny wzbudził kontrowersje, ponieważ, jak poniewczasie zauważono, Wiec nie ma jednak kompetencji do uchwalania ustaw czy ratyfikowania traktatów – nawet w okresie, gdy Eklezja jest rozwiązana. Mimo to geronta Aspazja Tsipras orzekła, że choć proces legislacyjny okazał się być niepełny, traktat został uznany za ważny – ze względu na ochronę interesu publicznego i osób zaangażowanych (m.in dostojnego Hadiego Hoży, który został obywatelem na mocy traktatu).

Kukria stała się autonomosem. Na jego czele stoi Hadi Hoża jako autonomarcha. Powstał już projekt nowych symboli kukryjskich.

Prawica u władzy

Po kolejnych rozdrobnionych parlamentach i unieważnionych wyborach, a także kontrowersjach wokół zmiany ordynacji wyborczej przez Wiec (sprawę Geruzja rozpatrywano łącznie ze sprawą traktatu z Kukrią, patrz wyżej, wyrok był wspólny), Surmenia na początku 2016 roku wybrała nową Eklezję.

Została ona zdominowana przez prawicę – mandaty uzyskali Mihailos Laskaris z Przymierza Chrześcijańskiego (42 mandaty), oraz Orjon Domestosigos (25 mandatów) i Demetria Limani (33 mandaty) z Republikanów.

Lewica w postaci Partii RESET i innych nie wzięła udziału w wyborach.

Po podpisaniu umowy stowarzyszającej Królestwo Hasselandu z Demokracją Surmeńską przyszedł czas na wypełnianie jej zapisów. W dniu dzisiejszym oficjalnie otwarty został wydzielony dział na forum Surmenii, przeznaczony dla Królestwa Hasselandu. Zainaugurowano także działalność partnerskiego programu razem:σημητη, który ma na celu wspierać hasselandzkich uchodźców na surmeńskiej ziemi.

Sam Hasseland nie pozostaje bierny. Skład Rządu Emigracyjnego powoli się kompletuje – oprócz diuka Piotra Kościnskiego, jego premiera, objął także Piotra Szermińskiego (Prezydent Rady Stanu), Piotra Laginga (Szef Komitetu Nadzwyczajnego ds. Bezpieczeństwa Uchodźców w randze ministra), Justannę (Minister Kultury) oraz Atosa Czarneckiego (minister bez teki).

Powrót trzeciej władzy

Po długiej przerwie, Surmenia posiada znów osobną władzę sądowniczą. Przez długi czas Królestwo Surmeńskie musiało obywać się bez niej – ostatni Prezes Sądu Najwyższego sprawował swoje obowiązki w 2008 r. Od czasu jego odwołania, funkcję sędziego sprawował de facto Król. Po reformie ustrojowej przestało to być dobrym rozwiązaniem – obieralny Archont jest bowiem urzędnikiem o wiele bardziej politycznym niż teoretycznie neutralny władca.

Nie dziwi więc, że od niedawna Surmenia ma nowy skład władzy sądowniczej – zgodnie z procedurą uwzględnioną w konstytucji, Archont, po otrzymaniu opinii o kandydatach od Eklezji, do Geruzji powołał dwóch gerontów – Timoteosa Stefanosigosa i Viktorjosa Paulosigosa (ten drugi funkcję obejmie po upłynięciu swojej kadencji na stanowisku Prefekta Generalnego Rotrii).

Jak się okazało – sądy nie są w Surmenii niepotrzebne. Tuż po powołaniu, geronta Stefanosigos wydał swój pierwszy akt – orzeczenie ws. interpretacji ustawy o obywatelstwie, na wniosek dostojnego Havelocka Jaskoviakusa. ie wiadomo, czy w przyszłości pojawią się inne sprawy – jednak istniejące i sprawne sądownictwo to instytucja de facto niezbędna dla dobrze działającej mikronacji.

Być może powołanie władzy sądowniczej przyśpieszy proces aktualizacji prawa karnego i procesowego – od czasu reformy ustroju na nowelizację czeka wciąż surmeński kodeks karny.

Koniec VI sezonu Ligi Królewskiej

Po dość zaskakujących finałach, mistrzem 6 sezonu Ligi Królewskiej został elderlandzki FC Tirion, czarny koń tego sezonu. Zwycięstwo było zaskoczeniem dla wszystkich – w tym dla menedżera, Simona McMelkora. W ćwierćfinałach w „bratobójczym” boju Tirion wyeliminował drugą elderlandzką drużynę – FC Devils Elder. W półfinale miał miejsce – w mojej opinii – mecz tego sezonu, w którym podopieczni McMelkora dosłownie wdeptali w ziemię (5-1) dwukrotnego mistrza LK – Cracovię Kraków.

Jednak o ile na zwycięstwo Tirionu można było stawiać, to jeszcze niedawno nikt nie domyślił się, że jego rywalem w finałowym meczu będzie zespół Elsynor Athletic. Na początku sezonu seria porażek umieściła tą drużynę na 7 (przedostatnim) miejscu w tabeli, przewidywano nawet zmierzch tej doskonałej drużyny. Ostatecznie Elsynor wywalczył drogę do awansu zajmując 4 miejsce z tą samą liczbą punktów co 5 w tabeli Hermes Surma (Dreamlandczycy przeważyli znacznie w bilansie bramek). Nikt raczej Elsynorowi sukcesów nie wróżył. Tymczasem Atleci de Brolle’a po ciężkim meczu wyeliminowali Aronę Shin Splints (mistrza z poprzedniego sezonu), a w drugim – zawsze groźne Młoty z Anheim. Mimo porażki w finale można Elsynor określić jako feniksa odradzającego się z popiołów.

W tym sezonie słabiej sprawiły się drużyny z Surmenii. OKS Hermes Surma, pomimo że znajdował się chwilowo na szczycie tabeli, nie awansował do finałów, ale i uniknął spadku do drugiej dywizji, zajmując 5, środkowe miejsce w swojej grupie. Pozostałe dwie surmeńskie drużyny – Polemistis Kaharonea i Gniazdo Zawaria nie zdołały się dochrapać awansu z drugiej dywizji, zajmując odpowiednio 6 i 8 miejsca w grupach B i A.