Loga GazCorpu i GazPharmacy, de facto kopie loga Gazpromu

Ostatnim głównym – i najgorętszym – tematem rozmów na surmeńskim forum jest kwestia wprowadzenia gospodarki wg. jednego z licznych w mikroświecie wzorów. aczęło się dość „niewinnie” – inicjatywą nacjonalizacji istniejącej od stosunkowo niedawna korporacji GazCorp, założonej przez jednego z młodszych obywateli – Nicolasa Filaretosa (od pewnego czasu nieaktywnego). Kariera korporacji była mocno kontrowersyjna – i to na niej chcielibyśmy się tu skupić.

Wkrótce po swoim przybyciu, p. Filaretos założył i prowadził Pub „Piwnica”, miejsce spotkań surmeńskiej śmietanki. Jak się szybko okazało, posada barmana to zbyt mało, aby zaspokoić jego ambicje. 4 maja powstał GazCorp – w obliczu braku jakichkolwiek regulacji życia gospodarczego w Surmenii, korporacja ta wyrosła niemal z podziemi i szybko puchła. Zgodnie ze słowami twórcy, GazCorp składał się z wielu spółek-córek, przy czym tylko ta właściwa, o tej samej nazwie co cała korporacja, zajmowała się  wydobyciem, rafinacją i obrotem gazu i paliwa. Inne utworzone (czy, zważywszy na stan posiadania, raczej ujawnione) spółki to m.in. GazPharmacy działająca na rynku medyczno-farmaceutycznym i GazSecurity – firma ochroniarska.

Zbudowana w jeden dzień siedziba GazCorpu.

GazCorp, choć jako jedno z nielicznych aktywnych surmeńskich przedsiębiorstw zostało powitane z entuzjazmem, od początku nie przekonało do siebie całego społeczeństwa. Pomijając protesty organizowane przez protestującą przeciwko wszystkiemu Partię Kobiet Niezależnych, pojawienie się całej, wielkiej korporacji spod ziemi wzbudziło pewne kontrowersje – wszak surmeńską cnotą jest umiar. Być może pod wpływem takiej a nie innej opinii, sam twórca postanowił sam wpędzić się w kłopoty – niemalże „organizując” tzw. incydent kaharonejski, w którym doszło do uwolnienia się (pod wpływem pożaru w laboratorium badawczym GazPharmacy) przechowywanych tam wirusów. Ostatecznie, już po akcji ratowniczej, całe laboratorium zostało zamknięte i objęte śledztwem Żandarmerii Surmeńskich Sił Obronnych.

Incydent, który prawdopodobnie miał przyciągnąć uwagę do GazCorpu, był też początkiem jego stopniowego upadku. Choć wkrótce potem otwarto Instytut Medyczny GazPharmacy, który miał być początkiem sieci luksusowych prywatnych szpitali, to aktywność GazCorpu spadła znacznie w trakcie zaangażowania się p. Filaretosa w politykę – z ramienia Partii Demokratycznej ubiegał się w ostatnich wyborach o mandat eklezjasty. Wkrótce potem spadła do zera – wraz z aktywnością samego Filaretosa, który, po tym jak z pewnym opóźnieniem złożył przysięgę,  w parlamencie (ani w Surmenii) więcej się nie pojawił.

Posłuszeństwo rodzi dyscyplinę, dyscyplina rodzi jedność, jedność rodzi siłę, siła to życie

Kontrowersyjne motto korporacyjne GazCorpu

Historia GazCorpu, korporacji która w ciągu miesiąca powstała, rozprzestrzeniła się na wiele rynków po czym równie szybko zniknęła z kart stała się ostrzeżeniem i impulsem dla uregulowania zasad surmeńskiej gospodarki – jak się bowiem okazało, samo promowanie cnoty umiaru to za mało, aby taka swobodna gospodarka mogła funkcjonować i pozostać realistyczna.

Losy jednodniowej korporacji są już niemal przesądzone – w związku z „wirtualną śmiercią” Nicolasa Filaretosa (i brakiem jakiegokolwiek testamentu), na podstawie uchwalonej niedawno ustawy o przejmowaniu własności prywatnej, GazCorp zostanie najprawdopodobniej przejęte przez państwo. Celem tej nacjonalizacji jest „urealnienie” firmy – które ma zostać osiągnięte przez jej podział na pomniejsze przedsiębiorstwa i ich indywidualną prywatyzację. Możliwe, że te mniejsze przedsiębiorstwa będą działać już w autorskim, „narracyjno-ręczno-bankowym” systemie gospodarczym (o roboczej nazwie Emporios), którego projekt został przedstawiony niedawno na forum Surmenii.

W dniu wczorajszym, po kilkukrotnych zmianach terminu, na stadionie Papp László Budapest Sportaréna odbył się finał międzynarodowego konkursu muzycznego Our Sound II.

W trakcie finału poznaliśmy zwycięzców drugiej edycji w której wzięło udział aż 30 państw. Konkurs nie odbył się bez problemów – jak się nieoficjalnie dowiedzieliśmy, niektóre państwa zgłaszały wyniki plebiscytów w ostatniej chwili (jak np. Księstwo Sarmacji), a dwóch uczestników (Cesarstwo Natanii i Królestwo Intelowskie) w ogóle ich nie przedstawiło, w związku z czym zostali zdyskwalifikowani.

Tak jak w poprzedniej edycji, w konkursie dominowały utwory popularne – pierwsze miejsce zajęła propozycja Zjednoczonego Królestwa Samundy – utwór „Waka waka” w wykonaniu Shakiry, który o siedem punktów wyprzedził utwór zgłoszony przez Królestwo Trizondalu – „Boulevard of broken dreams” zespołu Green Day. Trzecie miejsce zajął nieco mniej znany utwór „Miért Múlsz?” w wykonaniu Kati Wolf, reprezentujący Monarchię Austro Węgier – to ten utwór otrzymał maksymalny wynik w głosowaniu mieszkańców Demokracji Surmeńskiej.

Dalsze miejsca zajęły Korinat Gaudium (nanonacja, reprezentowana przez utwór Mother Earth zespołu Within Temptation), Księstwo Sarmacji („Sweet Child O’ Mine” zespołu Guns’n’Roses) oraz Królestwo Nordii („Longships and Mead” zespołu Glittertind). Demokracja Surmeńska zajęła 9 miejsce, z 64 punktami. Choć otrzymaliśmy punkty tylko od 8 państw, to wysokie wyniki (zwycięstwo w Bantu oraz Chattycji i Shanii, drugie miejsce w Elderlandzie i Faraonacie Neb Tawi oraz trzecie miejsce w Al Rajnie) pozwoliły nam zająć stosunkowo wysoką pozycję.

Deszcz ustaw w Eklezji

Zgodnie z zapowiedziami, obecna kadencja Eklezji obfituje w liczne ustawy. Jak dotąd uchwalono aż 6 nowych ustaw, kolejna jest w fazie głosowania. Po jego zakończeniu można spodziewać się kolejnych projektów – reforma ustrojowa i zmiana konstytucji wymusza na Eklezjastach wytężoną pracę w celu dostosowania istniejących regulacji do nowej sytuacji. W gronie zmienionych ustaw można wyróżnić chociażby ustawę o budowie aktów prawnych, o Radzie Tesmotetów, o orderach i o świętach państwowych.

Niestety, choć Eklezja pracuje, to nie wszystkich Eklezjastów można nazwać pracusiami. Obecnie izba ta obraduje jedynie w częściowym składzie – od czasu zaprzysiężenia Eklezjasta Nicolas Filaretos nie pojawił się na sali obrad – najprawdopodobniej wkrótce stwierdzone zostanie wygaśnięcie jego mandatu.

Interwencja na Simitu

Jedną z niewymienionych wyżej ustaw była specjalna, przyjęta w trybie przyśpieszonym ustawa o zezwoleniu na interwencję Surmeńskich Sił Obronnych na wyspach Simitu. Interwencja została zaplanowana w związku z planowaną przez wikingów ze Zjednoczonego Królestwa Samundy „wyprawą łupieżczą”.

Eklezja uchwaliła, że na wyspy przerzucone zostaną łącznie dwie dywizje, zostaną one również objęte osłoną jednej z Eskadr Obrony Morskiej oraz wydzielonych jednostek lotniczych. Oddziały, które znajdowały się w pełnej gotowości od momentu uchwalenia ustawy, ruszyły wkrótce po jej podpisaniu i ogłoszeniu przez Archonta. Pierwszy na wyspę dotarł pułk spadochronowy, który przygotował polowe lotniska na przerzucenie pułku kawalerii powietrznej. Na wyspę zmierza również dywizja górska, której większość ma zostać przerzucona drogą morską.  Siły te są oceniane jako wystarczające do odparcia najazdu, nawet w obliczu zapowiedzianego przez Samundyjską prasę zwiększenia sił najeźdźców.

Nie wiadomo czy dojdzie do faktycznych walk – podstawowym zamiarem SSO jest odstraszenie najeźdźców od Istokii, a kluczową rolę najprawdopodobniej odegra marynarka i lotnictwo.