Ma rekordową konkurencję. Warto zauważyć – w poprzednich wyborach do Eklezji wpłynęły tylko 3 kandydatury – w związku z czym automatycznie obsadzono trzy mandaty. W jeszcze wcześniejszych wyborach na Archonta – konkurent Patrikjosigosa, Victorjos Paulosigos – zgłosił się chyba jedynie po to, żeby wybory w ogóle się odbyły. Również w pierwszych wyborach na Archonta, odbywających się wszakże u szczytu aktywności mieliśmy do czynienia tylko z dwoma kandydatami.  Tym razem wpłynęły aż cztery kandydatury – oprócz tej tyrana Stefanosigosa (z ramienia Partii Demokratycznej), mamy jeszcze Odolana Irmisigosa (kandydat Nowej Prawicy), Chartynę Papandreu (Partia Kobiet Niezaleznych) oraz Adrjanosa Alvertosigosa (Surmeńska Partia Rojalistyczno-Katolicka).

Oceniając przebieg kampanii, największe szanse ma dwóch pierwszych kandydatów – Irmisigos i Stefanosigos. Papandreu z PKN jak zwykle prowadzi kampanię humorystyczno-happeningową (tym razem koncentrując się na kiełbasie wyborczej, która wyjątkowo nie jest różowa). Alvertosigos zrezygnował z przedstawiania programu wyborczego („z braku czasu”), odsyłając do programu swojej partii. Można podejrzewać jednak, że choć nie wszyscy zadowoleni są z obecnego kształtu Demokracji, program powrotu do monarchii nie znalazłby jednak szerszego poparcia. Tymczasem to właśnie Irmisigos (z pomocą lidera swojej partii – Milosa Pangalosa) i Stefanosigos prowadzą aktywny spór  w tej kampanii.

Dotyczy on kilku kwestii i jest o wiele bardziej emocjonalny i osobisty niż dotychczasowe kampanie. Stefanosigos stwierdził, że żaden z jego konkurentów nie ma wystarczającego doświadczenia i stabilności, aby sprawować najważniejszą funkcję w kraju, wytknął także brak faktycznej aktywności Irmisigosa, na stanowisku na które został powołany dwa tygodnie temu, tj. Pierwszego Tesmotety. W odpowiedzi Irmisigos stwierdził, że powołanie go na tę funkcję miało służyć wyłącznie kampanii wyborczej – po czym z niego zrezygnował. Wcześniej przedstawił również swoją rywalizację z obecnym tyranem jako „przebijanie betonu starszych stażem Surmeńczyków w najwyższych stanowiskach państwowych”. W dalszej dyskusji Milos Pangalos stwierdził m.in., że [Stefanosigos] „nie ma w zwyczaju rezygnować, a czasem trzeba”, oraz że żołnierz na stanowisku państwowym nie służy wizerunkowi demokracji.

Pewną kontrowersją był także sam tryb przeprowadzania wyborów. W publicznie zgłoszonym wniosku Odolan Irmisigos stwierdził, że wątpliwości mogłoby budzić ich przeprowadzenie przez jednego z kandydatów, tj. Tyrana Stefanosigosa (ordynacja normalnie wyklucza z komisji wyborczej kandydatów, jednak nie w sytuacji, kiedy nie ma innych członków CKW), proponując powołanie w skład CKW M. Pangalosa. Tyran odmówił, twierdząc, że Pangalos nie jest wdrożony w działanie CKW, a poza tym jako lider partii z której startuje Irmisigos może być równie stronniczy. Ostatecznie jako kompromis Stefanosigos zaproponował najmłodszego obywatela Surmenii – p. Matheosa Librasa, nie afiliowanego póki co przy żadnej z partii, jako bezstronnego członka komisji, który po zakończeniu wyborów obliczy i ogłosi wyniki.

Bronimy Montauk

Niejeden mieszkaniec mikroświata jest zapewno nieco zdezorientowany, o co chodzi w konflikcie o Montauk. Postaramy się wyjaśnić to w sposób możliwie dokładny – Montauk jest wyspą, należącą do Republiki Interlandu, która sama w sobie jest autonomiczną częścią Winktown. Próżno jednak szukać Montauk na mapie mikroświata – leży ona na Micrze, mapie szeroko pojętych mikronacji anglojęzycznych. O tą właśnie niewielką wyspę toczyć się będzie konflikt z Republiką Antyki, która bez żadnych podstaw zażądała od Interlandu jej cesji.

Zdjęcie z akcji "Stop wojnie" zorganizowanej przez PKN przeciwko interwencji na Montauk

Na wojnę, która ma toczyć się w przyjętym na Micrze systemie „RecWar”, do Winktown zjechali ochotnicy z całego mikroświata – m.in. Okoczii, Mikrosławii, Tyrencji i oczywiście Surmenii. Zgodnie z wstępnymi danymi dorównujemy liczebnie żołnierzom Antyki. Sam konflikt miał się zacząć się już w połowie sierpnia, jednak mimo że dwie główne strony (Winktown i Antyka) wypowiedziały sobie oficjalnie wojnę, działania zbrojne nadal jeszcze się nie rozpoczęły.

Aby przyśpieszyć konflikt, dowódca ekspedycji surmeńskiej, Timoteos Stefanosigos zainicjował akcję „Forfiter” – ma ona charakter propagandowy i ma skłonić Antykańczyków do przyśpieszenia działań, zrezygnowania z działań przeciwko Montauk, bądź, w ostateczności, doprowadzić do przeniesienia walki na ziemie Antyki.

Wybory mało emocjonujące

Bez większych emocji odbyły się wybory do Eklezji XV kadencji. Na pewno wpłynął na to fakt, że o trzy mandaty ubiegało się tylko czterech kandydatów – z rządzącej Demokratycznej Partii Pracy Timoteos Stefanosigos oraz Sylvana Koppa, z Surmeńskiej Partii Rojalistyczno-Katolickiej Victorjos Paulosigos, oraz niezależny kandydat Aleksandros apo Wu. Wszystko wskazuje na to, że DPP utrzyma się u władzy, głównie z powodu braku innej siły politycznej, która mogłaby ją przejąć.

Zaskoczeniem jest brak kandydatury Chartyny Papandreu, liderki najmłodszego ugrupowania w Surmenii – Niezależnej Partii Kobiet. Warto wspomnieć jej liczne kontrowersyjne projekty ustaw z tej kadencji – np. o różowych strojach dla urzędników, dodaniu do stopni wojskowych przedrostka różowy (np. różowy major) bądź o ustanowieniu Orderu Różowego Króliczka. Czyżby krytyka ze strony innych ugrupowań oraz gremialne odrzucenie wszystkich jej projektów zniechęciły ją do działalności parlamentarnej? Protesty antywojenne raczej nie wskazują na porzucenie polityki jako takiej.

Choć wybory oficjalnie zakończyły się o północy, nie znamy jeszcze wyników – znajdujący się na wakacyjnym wyjeździe JKM Paulos Petrosigos najprawdopodobniej ogłosi je jeszcze dziś.

Surmenia na okrągło

Od ostatniego wydania Wieści zafascynowanie Surmeńczyków piłką nożną stale wzrasta. Ostatecznie w miedzymikronacyjnej Lidze Królewskiej zarejestrowały się aż cztery zespoły surmeńskich menedżerów – Polemistis Kaharonea (Paulos Petrosigos), Zawarskie Gniazdo (Victorjos Paulosigos), Perilajmia Sisin (Aleksandros apo Wu) oraz Hermes Surma (Timoteos Stefanosigos. Po czterech kolejkach ich sytuacja jest różna – najlepiej radzą sobie Perilajmia (która prowadzi w swojej grupie) oraz Hermes (który zajmuje pewne drugie miejsce w grupie D).

Zaangażowanie widać na forum – trzy spośród czterech zespołów otworzyło swoje własne wątki informacyjne, gdzie publikuje notatki prasowe o swoich postępach i osiągnięciach. Mamy nadzieję, że piłka nożna, choć rozgrywana w zewnętrznym serwisie, dalej będzie pozytywnie wpływać na wewnętrzną aktywność.

Trzy dni temu zakończyły się wybory do Eklezji XIV kadencji. Z trzech startujących partii, które łącznie wystawiły czterech kandydatów nie wyłoniła się żadna większość – mandaty objęli Timoteos Stefanosigos (DPP, 6 głosów), Victorjos Paulosigos (SPaRK, 5 głosów) i Chartyna Papandreu (PKN, 5 głosów). Poza Eklezją pozostał drugi kandydat SPaRK, Markos Victorjosigos, który otrzymał 3 głosy.

Były to pierwsze wybory, w których stosowane były przepisy nowej ordynacji wyborczej, wg. której m.in. każdy obywatel mógł oddać do 3 głosów. Frekwencja wyniosła 100% – wszystkich siedmiu uprawnionych do głosowania obywateli oddało swoje głosy. Tylko dwa spośród ogólnej puli 21 zostały oddane jako głosy puste.

Po wyborach – koalicje?

Ponieważ żadne ugrupowanie nie ma większości w Eklezji, możemy się spodziewać koalicji parlamentarnej. Naturalna wydaje się być koalicja sił demokratycznych – DPP i PKN, również współpraca DPP i SPaRK jest możliwa, jak pokazało już kilka kadencji. Mniej prawdopodobna natomiast wydaje się koalicja SPaRK i PKN – z powodu kontrowersji wokół propozycji współpracy wystosowanej przez Victorjosa Paulosigosa i jej ujawnienia przez Chartynę Papandreu, wraz z sugestią, że zawarte w niej propozycje łamią prawo. Ostatecznie JKM Paulos Petrosigos, pełniący funkcję Prezesa Sądu Najwyższego, nie dopatrzył się w niej żadnych znamion bezprawności.

W shoutboxie na stronie głównej Surmenii Victorjos Paulosigos wyraził nadzieję kooperację. Jak ujawnił nam jeden z polityków, chodzi tu o stworzenie trójkoalicji wszystkich partii. Czy jednak biorąc pod uwagę liczne „rząd jedności narodowej” ma szansę powstać? Czy też któraś z równorzędnych sił pozostanie w opozycji?

Królewska Akademia Nauk – nowa strona

Tesmoteta Kultury i Edukacji Markos Victorjosigos ogłosił po zakończeniu wyborów powstanie nowej strony dla Królewskiej Akademii Nauk – jedynej na terenie Królestwa Surmeńskiego uczelni wyższej. Nowa strona, dostępna pod adresem http://surmenia.org/kan, w przeciwieństwie do poprzedniej ma charakter bardziej informacyjny – ostatnia była de facto forum. Umieszczono na niej zarówno zasady studiowania, jak i podstawowe materiały.

Póki co, KAN umożliwia studia na dwóch kierunkach – historii i prawa, realizowanych przez dwie odpowiednie katedry. Podejmując studia można zdobyć tytuły magistra, doktora i profesora. Mimo wcześniejszych zapowiedzi, system KAN nie jest dostosowany do standardów wyrażonych przez konwencję OPM.

Zgodnie z przewidywaniami, większość głosów zgarnęła dotychczasowa opozycja – Demokratyczna Partia Pracy, której kandydaci zebrali 4 na 7 głosów (58%) i dwa mandaty. Drugie miejsce w wyścigu wyborczym zajęła Surmeńska Partia Rojalistyczno-Katolicka, która otrzymała 29% głosów i zdobyła jeden mandat. Poza Eklezją pozostała Niezależna Partia Kobiet p. Chartyny Papandreu – z 14% głosów.

Jak się zdaje, Lider DPP, mjr Timoteos Stefanosigos (który dąży do jak najszybszego powołania Archontei) chce zebrać niemal wszystkie zaszczyty dla siebie. Już został wybrany Wyższym Eklezjastą (prowadącym obrady), a obecnie, jest jedynym kandydatem na Archonta – a jego wybór to tylko kwestia czasu. Przedstawił on już swoje expose, wraz z proponowanym składem Archontei – które prezentujemy poniżej. Pominęliśmy jedynie projekt ustawy o Archontei, którą kandydat chce głosować razem ze swoim wyborem, a który można przeczytać w Eklezji.

Wasza Wysokość, Wysoka Izbo, Szanowni Eklezjaści!

Przypadł mi niewymowny zaszczyt przedstawienia expose, jako kandydatowi na stanowisko Archonta. To bardzo odpowiedzialna funkcja – i jak mi się zdaje, najlepszy prezent od Narodu Surmeńskiego na moją rocznicę zamieszkania w Surmenii (14 lutego).

Przez ten rok raczej udało mi się przedstawić swoje ogólne poglądy dotyczące tego, jak powinna wyglądać Surmenia. Trzeba jednak pamiętać, że sprawowanie funkcji publicznych oznacza przede wszystkim służbę narodowi, a nie jest jedynie sposobem na realizację swoich postulatów, bez oglądania się na resztę społeczeństwa.

Najważniejsza sprawą, która dotyczyć będzie najbliższej kadencji Eklezji, będzie od dawna planowana demokratyczna reforma, którą DPP z całą siłą popiera, a której słuszność dowiodło zwycięstwo DPP w tych wyborach. Jednak sama reforma ustroju, to nie wszystko. Aby była ona skuteczna, należy odmienić nieco mentalność Surmeńczyków, wprowadzić zmiany w niektóre nieco zastałe i zapleśniałe rejony, które aktywności od dawna nie zaznały.

Wbrew temu co nam się wydaje, problem aktywności nie wynika jedynie z problemów czasowych. Często jest tak, że brak jest dobrego rozplanowania aktywności – bo jakieś działania wydają nam się zbyt czasochłonne, więc je zarzucamy – choć przy dobrej organizacji czasu i współpracy moglibyśmy ich dokonać.

Takie kwestie – do których należy m.in. administracja terytorialna – powinniśmy rozwijać, a nie odrzucać, „bo za mało osób”. Oczywiście, zbytnie im poświęcanie czasu może być niebezpieczne, bo może spowodować zbyt małą aktywnosć w centrum – ale dobrze poprowadzona akcja przynajmniej zauktualizowania, opisania i zagospodarowania poszczególnych nomosów może się pozytywnie odbić na aktywności w samym centrum.

Jeżeli chodzi o poszczególne resorty, poniżej przedstawię konkretne założenia dla resortów oraz kandydatów.

W resorcie Dziedzictwa Narodowego, a raczej – jako, że ma nastąpić zmiana nazwy – Kultury i Edukacji, zadań jest wiele – chociażby rozpoczęta już przez obecny rząd reforma KAN, którą należałoby dokończyć. Do Tesmotety KiE należałby również dział promocji, który miałby przyciągnąć nowych mieszkańców do Królestwa Surmeńskiego, wykorzystując nasze naturalne atuty. Resort obejmie osoba sprawdzona – dotychczasowy minister Marcos Victorjosigos, któremu dziękuję za przyjęcie oferty współpracy.

W drugim zmodyfikowanym resorcie – Skarbu i Administracji, dość ograniczone do tej pory funkcje ekonomiczne zostałyby rozszerzone o koordynację akcji ożywiania samorzadów. Rolę tego resortu widzę również w aktywnym udziale w opracowywaniu reformy ustrojowej oraz w innych pracach legislacyjnych. Tutaj kandydatem na stanowisko byłby pan Aleksandros Patrikjosigos, co do którego mam pewność, że sprawdzi się, dzięki swojej znajomości prawa i administracji surmeńskiej. Resort ten, w ramach specjalnej misji, otrzyma także pełnię plenipotencji dot. negocjacji w sprawach Urlyka – nie będzie potrzebne pośrednictwo resortu Spraw Zagranicznych. Panu Patrikjosigosowi powierzyłbym również stanowisko Wicearchonta, jako osobie najbardziej powołanej do zastępowania mnie w sytuacji nieobecności.

W resorcie Obrony, który, co zapewne było do przewidzenia, chcę objąć osobiście, głównym celem będzie aktywna działalność w zaniedbanej przez dotychczasowy rząd kwestii skavlandzkiej. Koniec z bagatelizowaniem, z zaprzeczaniem. Istnieje zagrożenie długotrwałego oderwania części Surmenii od macierzy. Brak reakcji naszych politycznych decydentów jedynie spotęgował skutki tego powstania. Mój rząd natychmiast po przejęciu władzy postawi armię w stan najwyższej gotowości i podejmie stosowne, militarne kroki mające na celu stłumienie tej samozwańczej rewolucji. Do innych kwestii dot. obrony należy ostateczne sfinalizowanie ciągnącej się od dwóch kadencji kwestii uregulowanego szkolenia wojskowego, a także przeprowadzenie zapowiadanej wcześniej akcji promocyjnej i ściągnięcie nowych rekrutów do wojska.

W celowo pozostawionym na końcu resorcie Spraw Zagranicznym, widzę potrzebę zmiany kierunku, w którym idzie nasza polityka. W końcowym okresie poprzedniej kadencji widać akcję podpisywania traktatów uznaniowych, co samo w sobie jest godne pochwały – jednak nie wnosi żadnej znaczącej zmiany do naszej sytuacji. Chciałbym, aby polityka zagraniczna rpzekłądała się na wewnętrzną aktywność – dlatego powinniśmy skupić się na kilku wybranych państwach i rozwijać wzajemne stosunki, dążąc m.in. do wymiany ambasadorów, a także tworzenia wspólnych inicjatyw m.in. kulturalnych. Moim kandydatem na stanowisko Tesmotety do Spraw Zagranicznych jest Jego Królewska Mość Paulos Petrosigos – osoba o wszechstronnych kontaktach, dobrzez znana i przede wszystkim – doświadczona w tych kwestiach.

Stosowne zmiany w nazwach i zadaniach Archontei zawarłem w projekcie ustawy, który przedstawiam poniżej. Jeżeli nie będzie sprzeciwów, chciłbym, abyśmy głosowali nad nim jednocześnie z moją kandydaturą.

Liczę, że przedstawiony powyżej program oraz planowany skład osobowy Archontei będzie dostateczną gwarancją do udzielenia mi kredytu zaufania w postaci wotum. Jeżeli jakieś kwestie są niejasne – proszę o pytania, na które postaram się jak najszybciej odpowiedzieć.

mjr Timoteos Stefanosigos

O władzę ubiegają się trzy partie – obecnie rządząca Surmeńska Partia Rojalistyczno-Katolicka (SPaRK, kandydaci – Victorjos Paulosigos i Marcos Victorjosigos), opozycyjna Demokratyczna Partia Pracy (DPP, kandydaci – Timoteos Stefanosigos i Aleksandros Patrikjosigos) oraz debiutująca Partia Kobiet Niezależnych (PKN, kandydatka Chartyna Papandreu).

Mimo niedawnych postulatów zmiany ordynacji wyborczej, wysuniętych przez Demokratyczną Partię Pracy, póki co wybory odbywają się na dotychczasowych warunkach – tj. każdy obywatel ma jeden głos oddawany na jednego z kandydatów. Do godziny 15.30 oddanych zostało aż 5 z 7 głosów.

Głosowanie potrwa do jutra, a ogłoszenie wyników nastąpi w poniedziałek, wtedy też rozpocznie się kadencja nowej Eklezji.

Przypomnijmy – w ostatnich, powtarzanych z racji podejrzenia o klonowanie wyborach, obie główne partie Surmenii (i wówczas jedyne) – Surmeńska Partia Rojalistyczno-Katolicka oraz Demokratyczna Partia Pracy, uzyskały identyczny wynik – obie wystawiły dwóch kandydatów, a wszyscy czterej zdobyli po dwa głosy. Nastąpił pat wyborczy, trudny do rozwiązania w sytuacji małej mobilności wyborców. Ostatecznie, aby nie przedłużać kryzysu parlamentarnego, i tak trwającego długo z racji śledztwa i kontrowersji wokół pierwszych wyborów, kandydat DPP, Aleksandros Patrikjosigos zdecydował się zrezygnować z ubiegania się o mandat.

Władzę objęła SPaRK, początkowo w koalicji z DPP (Timoteos Stefanosigos jako Tesmoteta Wojny, Patrikjosigos przez krótki okres czasu jako MSZ), po aferze „przepadowej” koalicja się rozpadła i od tamtego czasu rząd SPaRK opiera się tylko na jego dwóch członkach.

Mimo, że zdawać by się mogło, że w najbliższych wyborach SPaRK odniesie klęskę, z racji utraty dwóch „swoich” wyborców (Kinga Sudi, bohaterka ostatniego śledztwa wyborczego, ma zawieszone obywatelstwo z racji nieaktywności, z kolei Gratjanos Hristogoforos, były członek SPaRK,  sam z niego zrezygnował, odchodząc z Surmenii), jednak prosty rachunek wykazuje, że może to nie wystarczyć, aby uniknąć pata wyborczego, a przynajmniej dogrywki.

Na chwilę obecną, w wyborach może wziąść udział 7 obywateli. Najprawdopodobniejsze jest, że wystartuje pięcioro kandydatów – dwóch z DPP, dwóch ze SPaRK i p. Chartyna Papandreu z Partii Kobiet Niezależnych. Zakładając (zazwyczaj dość trafnie), że te osoby zagłosują na siebie, zostają dwa głosy niezależne – JKM Paulosa Petrosigosa oraz hr Aleksandrosa apo Wu. Można z dużą dozą prawdopodobieństwa uznać, że oba te głosy oddane zostaną na Demokratów – hr Aleksandros jest sympatykiem DPP (mimo ostatnio deklarowanego poparcia dla monarchii elekcyjnej), z kolei JKM Petrosigos, mimo, że jako monarcha odcina się od poparcia dla konkretnej partii, jawnie demonstruje swoje demokratyczne poglądy i jest jednym z głównych autorów projektu demokratyzacji Surmenii, któremu sprzeciwia się SPaRK.

Czy to oznacza, że DPP ma zwycięstwo w kieszeni? Bynajmniej, choć trudno byłoby tej partii przegrać. Jeżeli jednak np. obaj wyborcy nie kandydujący oddadzą swój głos na jedną osobę z DPP, albo np. hr apo Wu nie odda głosu, to w drugiej turze walka rozegra się o dwa, nie jedno miejsce w Eklezji. Z drugiej strony, SPaRK może uznać swoją porażkę już przed wyborami – i np. wystawić tylko jednego kandydata. To chyba jedyna, choć mało prawdopodobna konfiguracja, w której te wybory mogłyby się zakończyć na pierwszej turze.

Wkrótce potem były już archont złosił w Eklezji kandydaturę Marcosa Victorjosigosa na stanowisko nowego Archonta. Nie odbyło się bez problemów – Wyższy Eklezjasta Timoteos Stefanosigos (DPP) od razu skrytykował pomysł stworzenia przez SPaRK nowego rządu (mówiąc m.in. że formuła rządów SPaRK się wyczerpała i że członkowie SPaRK nie mają żadnego poparcia społecznego) i poddał pod głosowanie wniosek o zwrócenie się do Króla o skrócenie kadencji Eklezji. Wniosek ten jednak nie uzyskał, co zrozumiałe, poparcia parlamentarzystów SPaRK i został odrzucony ich głosami.

Ostatecznie Wyższy Eklezjasta poddał pod głosowanie kandydaturę Markosa, która już uzyskała wymaganą większość. Mimo to, Timoteos Stefanosigos wezwał kandydata do przedstawienia założeń i składu nowej Archontei. Możemy się spodziewać, że jeżeli książę Marcos tego nie uczyni, Wyższy Eklezjasta zagłosuje przeciw kandydaturze – co jednak nic już nie zmieni. Głosowanie zgodnie z zapowiedziami ma się zakończyć dziś – nie wiadomo jednak, czy Wyższy Eklezjasta, czekając na expose którego się domaga, nie zdecyduje się go przedłużyć.

Poza Eklezją widać również nacisk na eklezjastów ze SPaRK na zakończenie swoich rządów. Domaga się jej m.in. Chartyna Papandreu, reprezentująca niedawno powstałą, pozaparlamentarną Partię Kobiet Niezależnych. Możliwe, że jest to kolejna oznaka zbliżania się koalicji opozycyjnej DPP z PKN. Niedawno p. Papandreu oficjalnie wycofała się z postulatu wprowadzenia monarchii elekcyjnej, przechodząc na pozycje demokratyczne.

W programie zaprezentowanym przez matkę założycielkę (partyjne określenie liderki PKN) proponuje się zmniejszenie roli króla do funkcji reprezentacyjnych, wprowadzenie monarchii elekcyjnej, zwiększenie znaczenia Surmenii w Mikroświecie, wystąpienie z Organizacji Polskich Mikronacji, zniesienie możliwości pełnienia funkcji publicznych przez obywateli Surmenii w obcych państwach oraz szeroko rozumiana polityka prokobieca, w tym feminizacja urzędów państwowych.

Gratulacje z okazji założenia nowej partii złożyli Król Surmenii oraz politycy Surmeńskiej Partii Rojalistyczno-Katolickiej, którzy wyrazili nadzieję na zbliżenie się PKN do bloku rojalistycznego.

Wydaje się, że PKN nie ma większych szans na powodzenie w wyborach do Eklezji bez zawiązania koalicji z inną partią. Na najbardziej potencjalnego koalicjanta partii Papandreu wysuwa się jednak DPP. Chartyna Papandreu zdążyła już przedstawić swój negatywny stosunek do Iskier zarzucając im brak wierności ojczyźnie ze względu na ich działalność w Państwie Kościelnym.