Po podpisaniu umowy stowarzyszającej Królestwo Hasselandu z Demokracją Surmeńską przyszedł czas na wypełnianie jej zapisów. W dniu dzisiejszym oficjalnie otwarty został wydzielony dział na forum Surmenii, przeznaczony dla Królestwa Hasselandu. Zainaugurowano także działalność partnerskiego programu razem:σημητη, który ma na celu wspierać hasselandzkich uchodźców na surmeńskiej ziemi.

Sam Hasseland nie pozostaje bierny. Skład Rządu Emigracyjnego powoli się kompletuje – oprócz diuka Piotra Kościnskiego, jego premiera, objął także Piotra Szermińskiego (Prezydent Rady Stanu), Piotra Laginga (Szef Komitetu Nadzwyczajnego ds. Bezpieczeństwa Uchodźców w randze ministra), Justannę (Minister Kultury) oraz Atosa Czarneckiego (minister bez teki).

Powrót trzeciej władzy

Po długiej przerwie, Surmenia posiada znów osobną władzę sądowniczą. Przez długi czas Królestwo Surmeńskie musiało obywać się bez niej – ostatni Prezes Sądu Najwyższego sprawował swoje obowiązki w 2008 r. Od czasu jego odwołania, funkcję sędziego sprawował de facto Król. Po reformie ustrojowej przestało to być dobrym rozwiązaniem – obieralny Archont jest bowiem urzędnikiem o wiele bardziej politycznym niż teoretycznie neutralny władca.

Nie dziwi więc, że od niedawna Surmenia ma nowy skład władzy sądowniczej – zgodnie z procedurą uwzględnioną w konstytucji, Archont, po otrzymaniu opinii o kandydatach od Eklezji, do Geruzji powołał dwóch gerontów – Timoteosa Stefanosigosa i Viktorjosa Paulosigosa (ten drugi funkcję obejmie po upłynięciu swojej kadencji na stanowisku Prefekta Generalnego Rotrii).

Jak się okazało – sądy nie są w Surmenii niepotrzebne. Tuż po powołaniu, geronta Stefanosigos wydał swój pierwszy akt – orzeczenie ws. interpretacji ustawy o obywatelstwie, na wniosek dostojnego Havelocka Jaskoviakusa. ie wiadomo, czy w przyszłości pojawią się inne sprawy – jednak istniejące i sprawne sądownictwo to instytucja de facto niezbędna dla dobrze działającej mikronacji.

Być może powołanie władzy sądowniczej przyśpieszy proces aktualizacji prawa karnego i procesowego – od czasu reformy ustroju na nowelizację czeka wciąż surmeński kodeks karny.

Koniec VI sezonu Ligi Królewskiej

Po dość zaskakujących finałach, mistrzem 6 sezonu Ligi Królewskiej został elderlandzki FC Tirion, czarny koń tego sezonu. Zwycięstwo było zaskoczeniem dla wszystkich – w tym dla menedżera, Simona McMelkora. W ćwierćfinałach w „bratobójczym” boju Tirion wyeliminował drugą elderlandzką drużynę – FC Devils Elder. W półfinale miał miejsce – w mojej opinii – mecz tego sezonu, w którym podopieczni McMelkora dosłownie wdeptali w ziemię (5-1) dwukrotnego mistrza LK – Cracovię Kraków.

Jednak o ile na zwycięstwo Tirionu można było stawiać, to jeszcze niedawno nikt nie domyślił się, że jego rywalem w finałowym meczu będzie zespół Elsynor Athletic. Na początku sezonu seria porażek umieściła tą drużynę na 7 (przedostatnim) miejscu w tabeli, przewidywano nawet zmierzch tej doskonałej drużyny. Ostatecznie Elsynor wywalczył drogę do awansu zajmując 4 miejsce z tą samą liczbą punktów co 5 w tabeli Hermes Surma (Dreamlandczycy przeważyli znacznie w bilansie bramek). Nikt raczej Elsynorowi sukcesów nie wróżył. Tymczasem Atleci de Brolle’a po ciężkim meczu wyeliminowali Aronę Shin Splints (mistrza z poprzedniego sezonu), a w drugim – zawsze groźne Młoty z Anheim. Mimo porażki w finale można Elsynor określić jako feniksa odradzającego się z popiołów.

W tym sezonie słabiej sprawiły się drużyny z Surmenii. OKS Hermes Surma, pomimo że znajdował się chwilowo na szczycie tabeli, nie awansował do finałów, ale i uniknął spadku do drugiej dywizji, zajmując 5, środkowe miejsce w swojej grupie. Pozostałe dwie surmeńskie drużyny – Polemistis Kaharonea i Gniazdo Zawaria nie zdołały się dochrapać awansu z drugiej dywizji, zajmując odpowiednio 6 i 8 miejsca w grupach B i A.