Korundia - dotychczas nikomu nieznany region historyczny* powoli odsłania swoje tajemnice przed przybyszami z zewnątrz. Region ten ulokowany jest na zachodnich rubieżach Związku Winkulijskiego. Graniczy od zachodu z Westlandem i Koribią, od południa i północy z osaczeskimi regionami historycznymi siyah i Al-Aleman (południe), oraz Goruzją, Santanią i Brugią (północ), a także z Królewskim Dominium Lehsbergii i Trintzu. Korundia jest krajem wyżynnym, słabo zaludnionym i gęsto zalesionym, co spowodowało izolacje regionu i wykształcenie się unikatowej kultury. Przed włączeniem w skład Związku Winkulijskiego w 2018 roku, region ten w zasadzie przez całą swą historie był ziemią niczyją, zamieszkałą przez samowystraczalne robotnicze i pasterskie osady.


Pierwsze znane ślady człowieka w tym regionie zostały zostawione już w czasach prehistorycznych. W średniowieczu region ten zamieszkiwali koczowniczy pasterze osaccy. W XVI wieku na tereny te zaczeła napływać ludność ze wschodniej i centralnej Winkulii oraz z Santanii, Brugii w związku z odkryciem złóż Al2O3 zwanego potocznie Korundem (od którego pochodzi nazwa regionu) z którego pozyskiwano kamienie szlachetne znane jako szafir i rubin. Kopalnie korundu stanowiły w wiekach pózniejszych znaczne zrodlo dochodu korony winkulijskiej. Po jej rozpadzie w wiekach nowożytnych, region ten znów stał się ziemią niczyją, aż do polowy XVIII wieku kiedy to znalazło się we władaniu Hohenburgów jako Księstwo Korundzkie. Uznaje się powszechnie, że to właśnie zyski z korundzkich kopalń pozwoliły Hohenburgom zjednoczyć Winkulie w wieku XIX. W połowie wieku XIX zaczeło następować wylesianie regionu. Pojawiły się nowe osady związane z powstawaniem tartaków drewna oraz zakładów stolarskich i papierniczych, a wraz z nimi kolejna fala osadnictwa na ziemiach korundzkich. Od końca wieku XIX i początku XX trwają badania nad folklorem i kulturą ludową Korundii. Obecnie region ten zmaga się z licznymi problemami gospodarczymi z uwagi na zle prowadzona gospodarke lesną i kurczące się złoża Korundu.

C. D. N

Pomimo, że region puszczy korundyjskiej uchodził przez stulecia za jeden z najspokojnieszych regionów kraju, to jednak mroczna, lekko depresyjna atmosfera bezkresnego lasu na dalekiej północy, stanowiła kanwe wielu powieści i opowiadań kryminalnych oraz grozy. Popularność tych gatunków literackich stała się tym popularniejsza z uwagi na najnowszą historię regionu - w kwietniu 2018 roku rozpoczeła się brodryjska interwencja w Winkulii, doszło tam do licznych morderstw na oficerach Folksguarde dokonanych przez brodryjską administracje okupacyjną. W tym samym czasie w regionie zaczeły działać liczne organiacje partyzanckie pod wodzą Taka Sewybrała, które w przeciwieństwie do wiekszości powstańców, nie zostały rozbite i kontynuowały walkę zbrojną aż do pazdziernika i listopada, kiedy to złożyły broń po odrodzeniu państwowości winkulijskiej. W tym okresie działały też liczne uzbrojone bandy, które dręczyły okoliczną ludność, aż do roku 2019, kiedy to rząd ostatecznie rozprawił się z przestępczością w kraju, przez pewien czas w regionie obecni byli wysoko postawieni członkowie winkulijskiej mafii, którzy w tym regionie posiadali ukryte wille i posiadłości. W następnych latach, skuszeni orginalną kulturą, historią oraz zapierającymi dech widokami, w regionie zaczeli osiedlać się licznie ludzie kultury, w szczególności z Rutzelburga oraz Kanugardu. I wielu znanych pisarzy grozy i kryminałów zaczelo umieszczać region na kartach swych utworów. W 2022 r. z uwagi na fakt, iż powieści te zostały docenione zarówno przez krytyke jak i czytelników w kraju i zagranicą, w Voog Winkuliersdeg zaczęto pisać o fenomenie Korundian Noir.

Safi - historyczna stolica Korundii. Założona w 1540 roku przez górników wydobujących Korund. Safi w lokalnym dialekcie oznacza poprostu szafir. Pod koniec XVIII wieku osada przeżyła gwałtowny rozwój w związku z ustanowieniem miasta stolicą lokalnego księstewka Korundii. Obecnie miasto liczy 21.000 mieszkańców jest głównym ośrodkiem gospodarczym, kulturalnym i administracyjnym regionu. Leży na skrzyżowaniu dróg prowadzących z portu w Mryńsku i Rutzelburga do Siyah i Al-Aleman na południu oraz z Kanugardu do Zwierzogrodu. W mieście działa przemysł papierniczy, stolarski, meblarski i jubilerski i w coraz mniejszym stopniu wydobywczy. Głowne atrakcje turystyczne to kościół pw. św Alfreda z XVIII wieku, muzeum regionalne oraz pałacyk letni JKM na wzgórzu książęcym z XIX wieku, obecnie służący jako siedziba władz miasta. Miasto odwiedza co rok nawet 100 000 turystów z Winkulii, Westlandu, Kiranii, Hawilandu i Muratyki. Z Safi wywodzi się też największy winkulijski producent meblii Saficon.