Historia „Agios Paulos”

 

Wyspa Agios Paulos, aż do XIII w. pozostawała niezamieszkała, pomimo, że leżała tylko kilka kilometrów od Inselii. Oczywiście, zarówno Inselijczycy, jak i Scholijczycy wiedzieli o jej istnieniu, jednak niewielki obszar oraz wyżynna rzeźba terenu, zniechęcały do założenia tam osady. Pierwszymi mieszkańcami wyspy byli Grecy, którzy wyemigrowali z księstwa Aten, którym po IV wyprawie krzyżowej władali francuscy rycerze. Około 1210 r. emigranci założyli pierwszą osadę na wyspie, było nią „Agios Theodoros”, obecnie jest to drugie pod względem wielkości miasto na wyspie. W 1217 r. zbudowali oni kościół od nazwy, którego pochodzi nazwa samej wyspy Agios Paulos(Święty Paweł). Wtedy właśnie Rzymianie zamieszkujący Inselię zaczęli się bardziej interesować małą wyspą, która pomimo niezbyt korzystnej rzeźby terenu była świetnym miejscem pod uprawę winorośli oraz drzew owocowych. W roku 1226 rzymskie żaglowce przybiły do brzegów Agios Paulos. Naprzeciw 10 tysiącom Rzymian stanął oddział złożony z tysiąca greków, którzy w większości nie posiadali nawet podstawowego uzbrojenia. Porażka Greków była pewna, jednak Rzymianie zaproponowali zawieszenie broni, w zamian za daninę, jaką będą im co roku przekazywali Grecy. Mieszkańcy Agios Paulos przystali na ten układ i bez obawy przed wypędzeniem mogli zając się dalszą rozbudową wyspy. Podstawowym źródłem dochodu mieszkańców był eksport wina i winogron do Scholii. Większość niezbędnych do życia towarów wytwarzali samodzielnie, jednak wszelkie surowce mineralne musieli importować ze Scholii. Na wyspę przybywało coraz więcej Greków, a także bardzo nieliczni Inselijczycy niezadowoleni z rządów w ich państwie, w XIV w. liczba mieszkańców wyspy wzrosła do 4 tys. Jako, że Agios Paulos było terytorium niezależnym, posiadało nawet własną, choć bardzo niewielką armię liczącą 500 żołnierzy. W 1466 r. jeden z mieszkańców greckiej wyspy został burmistrzem stolicy Inselii, znacznie ociepliło to stosunki Agios Paulos z Inselią. W 1478 r. przywódcy obu wysp podpisali „Traktat o nieagresji”, od tego roku Grecy przestali także płacić daninę na rzecz Inselii. W całej Wirtuazji podziwiano zdolności dyplomatyczne przywódców Agios Paulos. Wszyscy byli pod wrażeniem tego, że tak mała wyspa jest niezależna od mocarstw, jakimi była Scholia i Inselia. Grecy opatentowali także wiele żaglowców, najprawdopodobniej większość statków pływających pod banderą Inselijską w latach 1500 – 1600 zaprojektowali naukowcy z wyspy Augios Paulos. W 1756 r. król Scholii Linrid I, postanowił włączyć grecką wyspę do granic Scholii. W tym celu wraz z 10 tys. żołnierzy wypłynął w morze w kierunku Scholii. Jednak jak podają kroniki: „(…) Spotkał ich na morzu okropny sztorm i wchłonął w morską otchłań Króla wraz z żołnierzami.” Mieszkańcy Agios Paulos mówili, że to Święty Paweł uchronił ich przed wrogiem. Władcy Scholii od tamtego czasu już nigdy nie próbowali opanować małej wyspy. 1800 – 1850 to lata, w których Augios Paulos przeżywało największy rozkwit. W czterech miasteczkach na wyspie mieszkało już łącznie 6 tys. osób, byli oni dość zamożni, a dochody czerpali tak jak przed latami przede wszystkim z handlu i rolnictwa, rozwinęło się także na szerszą skalę rybołówstwo. Stolica wyspy przeniesiono z Agios Theodoros do Aspros, gdzie znajdował się główny port handlowy wyspiy. W XX w. na Agios Paulos zaczęło przybywać wielu spragnionych wypoczynku mieszkańców Scholandii, w taki właśnie sposób głównym źródłem dochodu mieszkańców wyspy stała się turystyka. Przez te wszystkie lata mieszkańcami Agios Paulos byli prawie wyłącznie Grecy, którzy starali się pielęgnować swoją kulturę, sztukę, religię. Dzięki temu dziś na wyspie możemy zobaczyć wiele domów i kościołów, które przed wiekami wznieśli przodkowie dzisiejszych mieszkańców wyspy. Pod koniec XX w. na terenie dzisiejszej Scholandii, do którego należy także Agios Paulos miała miejsce jakaś wielka, niewyjaśniona katastrowa, która spowodowała wyludnienie tych obszarów. Od 2002 r. na wyspę zaczęli przybywać potomkowie dawnych jej mieszkańców.