Jerzy Gołowanow

Historia Scholii II. Wczesne dzieje dynastii Abogardów (od przejęcia władzy do Abogarda III).

            W roku 1155 zmarł król Radgar XI (1140-1155), pozostawiając kraj w sytuacji kryzysu gospodarczego i politycznego, albowiem nie pozostawił potomka, który mógłby odziedziczyć po nim tron Scholii. Walki miedzy stronnictwami (wodzowie których byli popierani przez mieszkańców historycznych regionów Scholii) doprowadziły do licznych strat ludnościowych w Scholii. Zniszczono wtedy wiele pomników kultury i zburzono liczne miasta Przykładowo Scholopolis było palone trzykrotnie w okresie 20 lat anarchii (1155-1175).

            Sytuacja międzynarodowa państwa była również bardzo ciężka. Strata wszystkich pozascholijskich prowincji za Radgara IX i Radgara X spowodowała wzrost zuchwałości barbarzyńskich sąsiedzi Scholii. W latach 1157-1160 Scholia przeżyła najazd Darejczyków, który został z trudem odparty przez pospolite ruszenie, zebrane przez mieszkańców Scholopolis, szczególnie zagrożone tym najazdem ze względu na swoje usytuowanie tuz przy południowej granicy Scholii. W latach z kolei 1165-1170 Scholia Zachodnia została zaatakowana przez plemiona Faerie. Właśnie wtedy pojawia się po raz pierwszy wzmianka o rodzie Abogardów, spokrewnionych z Radgarami. Drużyna Abogardów stanowiła przez lata trzon wojska Scholijczyków Zachodnich, którzy po kilku latach zwyciężyli plemiona Faerie w bitwie pod Liceas (1169). Spustoszenie, spowodowane wojna domową i najazdami wojowniczych sąsiadów Scholii było tak wielkie, że można powiedzieć jednoznacznie, że kultura Scholii cofnęła się mnie więcej o kilkadziesiąt lat do tłu, natomiast liczba ludności spadła o połowę. 

            Wreszcie w roku 1175 wraz z dojściem do władzy w Scholii Abogarda, wodza Scholijczyków zachodnich, skończyła się anarchia i w Scholii nastąpił względny pokój. Abogard I (1175-1201) rozpoczął swoje królowanie od odbudowy Scholopolis i zabezpieczenia granic kraju. Jego polityka była pokojowa i raczej zmierzała do związania Scholii szeregiem sojuszy z największymi potęgami ówczesnej Scholandii – z plemionami Delty i ze Związkiem Wolnych Miast Wybrzeża (z Inselią włącznie). Szczególnie ważnymi były dla gospodarki Scholii kontakty handlowe z Inselią, albowiem była to jedyna możliwość do uzyskania środków kapitałowych na odbudowę kraju.

            W czasach Abogarda II (1201-1235) Scholia była na tyle odbudowana, ze mogła przyjąć emigrantów spoza Wirtuazji. Byli nimi Normanowie, którzy po likwidacji piractwa (również normańskiego) przez połączone floty Inselii i Scholii zdecydowali się na pokojową infiltrację Scholandii. Normanowie osiedlali się najczęściej na wybrzeżu i rozpowszechnili tam nowoczesna hodowlę bydła, nieznaną wcześniej w Scholandii. Królowie Scholii chętnie werbowali swoją gwardię wśród Normanów, co spowodowało wielkie wpływy oficerów normańskich na dworze Królów Scholii. Przykładowo w roku 1231 dowódca gwardii królewskiej imieniem Roger został dowódcą wojska królewskiego i głównym doradcą króla Abogarda II.

            W latach panowania króla Tannegarda I (1235-1252) miał miejsce bunt możnowładców, poparty przez wodzów Darejczyków. Właścicielom wielkich posiadłości ziemskich nie spodobał się pomysł Króla na opodatkowania ich ziem. Spisek, do którego dołączyła się ludność Scholopolis spowodował okresową ucieczkę Króla do Inselii. Jednak waśnie pomiędzy arystokracją a ludnością stolicy, a także barbarzyńskie zachowanie Darejczyków spowodowało zmianę na pojednawczy tonu rozmów pomiędzy buntownikami a Królem. Początkowo Tannegard I nie zgadzał się na żadne ustępstwa, ufając, że dzięki blokadzie wybrzeża i zgromadzonemu za pieniądze Inselijczyków wojsku zdoła zniszczyć bunt. Jednak zwycięskie odparcie darejskiego oblężenia stolicy i nieprzejednane stanowisko Rady Miejskiej Scholopolis, upojonej zwycięstwem, zaniepokoiło Króla, który zgodził się na przyjęcie stosunkowo skromnych warunków, postawionych mu przez buntowników. Umowa pomiędzy Królem a możnowładcami i Radą Scholopolis polegała na tym, że Król zobowiązał się do powołania instytucji Parlamentu, złożonego z Izby Wyższej (kontrolowanej przez arystokrację) i Izby Niższej, członkowie której rekrutowali się z mieszczaństwa. Parlament miał wyłączne prawo do decydowania o nowych podatkach i miał być zwoływany przez Króla zgodnie z jego wolą. Zasady, rządzące relacjami pomiędzy Królem a Parlamentem zostały spisane w postaci dokumentu, który nosił miano „Zwoju Zgody”.

            Wkrótce po swoim powrocie Tannegard I zmarł i na tron Scholii wstąpił jego syn Tannegard II (1252-1288). Długie panowanie Tannegarda II nie było bogate w wydarzenia. Kraj całkowicie już się otrząsnął od pozostałości czasów anarchii i wojny domowej, handel zamorski rozkwitał na nowo, stosunki z sąsiadami były poprawne, w kraju panował względny dobrobyt. Najważniejszą reformą Tannegarda II było oficjalne zerwanie łączności z Kościołem Rzymskim. Przyczyną była odrębność tradycji scholijskiego chrześcijaństwa (wprowadzonego na terenie Scholii przez mnichów iroszkockich) i zbyt wielkie wpływy duchowieństwa w kraju.

            Klasztory i duchowieństwo posiadały niemal 20% całej ziemi uprawnej królestwa, ich dochody uzupełniała dziesięcina i darowizny. Tannegard II zaangażował się w wojnę z Darejczykami, którzy nieustannie atakowały granice królestwa i nieraz dochodzili aż do murów Scholopolis. Racją stanu Scholii było znaczne przesunięcie granic państwa na południe, aby zapewnić stolicy bezpieczeństwo. Dochodów z podatków wystarczało jedynie na utrzymywanie administracji Królestwa, dlatego też Król zwrócił się do duchowieństwa kraju o pożyczkę na rzecz utrzymywania wojska. Odmowa biskupów Królestwa wywołała powszechne oburzenie ludności. Zwołany przez Króla w 1263 roku Parlament zgodził się na uchwalenie nowych podatków z zastrzeżeniem, że reszta niezbędnych środków dla finansowania wojny będzie pochodziła z pieniędzy kościelnych. Kolejna odmowa kościoła spowodowała decyzję Króla o kasacie klasztorów wraz z likwidacją kościelnej własności ziemskiej. Decyzja była entuzjastycznie przyjęta przez Scholijczyków, którzy już mieli dosyć zachłanności duchownych. Następstwem tej decyzji było zerwanie z kościołem rzymskim i wprowadzenie zasady, istniejącej aż do dzisiejszego dnia, zgodnie z której na terenie Scholandii nie może istnieć żadna organizacja religijna, posiadająca swoje centrum decyzyjne poza granicami kraju[1]. Kościół chrześcijański na terenie Scholii otrzymał status kościoła państwowego, natomiast duchowni stali się urzędnikami państwowymi.

            Wojna z Dareą skończyła się w roku 1286 wraz z zajęciem Tomaspola i przesunięciem granic na południe. Stolica nie była już zagrożona, natomiast Darejczycy pogodzili się ze stratami terytorialnymi i podpisali w roku 1288 Traktat o Przyjaźni ze Scholią. Zgodnie z tym traktatem cały teren został inkorporowany do Scholii, z tym, że Tomaspol otrzymał status miasta na prawie scholijskim, niezależnego jednak od Korony. W tym samym roku zmarł król Tannegard II i na tron wstąpił jego wnuk Tannegard III (1288-1327).

            Panowanie Tannegarda III było niezwykłe przede wszystkim ze względu na to, że został on królem mając zaledwie 15 lat (jego ojciec – syn Tannegarda II zmarł kilka lat wcześniej). Początkowo Tannegard III opierał się na radach zaufanego swojego dziadka dowódcy gwardii normańskiej, znanego pod imieniem Ingvar. Później jednak Tannegard III, gorliwy chrześcijanin, zapoczątkował wielka reformę kościoła chrześcijańskiego. Jedną z pierwszych jego decyzji było wprowadzenie Księgi Zgody. Był to traktat teologiczny, w którym zawierała się tradycyjna nauka kościoła chrześcijańskiego Scholii. Jego specyfika było pokojowe połączenie nauki kościoła rzymskiego z nauka reformatorów i z teologia kościołów wschodnich. Podstawą liturgii według Księgi Zgody było głoszenie Słowa Bożego wraz z obrzędami, nawiązującymi do najstarszych tradycji chrześcijaństwa pierwotnego. Za jego czasów powstał tez słynny Uniwersytet w Scholopolis, który funkcjonował prawdopodobnie aż do końca istnienia Scholii jako państwa i był najważniejszym centrum kształcenia dla kadr urzędniczych królestwa.

            Po śmierci Tannegarda III pojawił się problem z następstwem tronu, albowiem pozostawił on po sobie jedynie córkę imieniem Alamelda. Władzę na krótki czas przejął kolejny dowódca gwardii normańskiej, lecz rebelia została szybko zlikwidowana przez energiczne działania Rady Miejskiej Scholopolis, która stworzyła Komisję, która miała rozstrzygnąć kwestię następstwa. Przez aklamację córka Tannegarda III została królową Scholii przyjmując imię tronowe Alamelda I (1329-1367)[2]. Jej panowanie przeszło pod znakiem wielkiej wojny z Deltą. Królowa Alamelda była przekonana o wielkiej dziejowej roli Korony Scholijskiej, która została powołana przez Boga do niesienia chrześcijaństwa innym narodom Scholandii. Nastroje w kraju również sprzyjały wojnie z Deltą. Bogaceniu się scholijskich kupców przeszkadzała rosnąca rola w handlu miast portowych delty Borysfenesa, a szczególnie Foros. Ciągłe walki pomiędzy wrogimi sobie Deltyjczykami a plemionami Arden stwarzały na północnej granicy Scholii poczucie zagrożenia i przeszkadzało w handlu, a także w dostarczaniu surowców dla prężnie rozwijającego się wczesnego przemysłu Scholii, a szczególnie dla manufaktur Scholopolis.

            Zwołany w roku1335 Parlament bez żadnego sprzeciwu uchwalił nowe podatki, które miałyby sfinansować wojnę. Została również stworzona instytucja kaperstwa, która miała pomóc Scholii w blokadzie wybrzeża Delty i w pozyskaniu cennych kruszców. W krótkim czasie kaperstwo zostało wprowadzone również w Inselii i w Delcie, jednak właśnie statki kaprów scholijskich były prawdziwym postrachem dróg morskich Scholandii.

            Nieznana Deltyjczykom broń palna i doskonała organizacja wojska Scholii doprowadziły do szeregu zwycięstw nad plemionami Delty. Już w roku 1348 Scholia podbiła większość terenów zamieszkałych przez Rutenów, Italów i Berylów. Chrystianizacja jednak tych terenów przebiegała opornie ze względu na patriotyzm Deltyjczyków, którzy wiązali swoja tożsamość plemienną z kultami lokalnymi. Ciągłe powstania zmuszały Scholię do utrzymywania na podbitych terenach wojska, co spowodowało w roku śmierci Królowej Alameldy I do wielkich trudności gospodarczych.

            Alamelda I zostawiła po sobie syna i córkę. Jej małoletni syn Abogard został jednak zamordowany przez stronnictwo arystokratyczne, popierające dorosłą córkę, która od kilku lat już współrządziła ze swoja chorą matką. Ona też wkrótce została królową, przyjmując imię tronowe Alamelda II (1368-1390)[3]. Zwołany przez królową na samym początku panowania Parlament nie zgodził się na wprowadzenie nowych podatków, argumentując swoją decyzję kryzysem gospodarczym w Scholii. Skutkiem tej decyzji było zmniejszenie wydatków na wojsko, co doprowadziło w roku 1382 do bitwy pod Taurią ze zjednoczonym wojskiem Amfiktionii Deltyjskiej pod dowództwem wodza Forenów Amalohada. Bitwa była wprawdzie wygrana przez Scholię, lecz straty były tak wielkie, że Alamelda II zdecydowała się do wycofania wojsk scholijskich z terenów Delty właściwej, zatrzymując jednak Arden.

            Krótkie panowanie Rainura I (1390-1400) wiąże się jedynie z emigracją do Scholii grupy osadników celtyckich, którzy zostali osiedleni na granicy z Faerie.

Ze względu na wysokie walory bojowe Celtów, syn Rainura I Abogard III (1400-1435) zdecydował się na wykorzystanie wojska złożonego z celtyckich wojowników w dziele podboju Faerie. Obietnica nadania ziemi weteranom celtyckim zachęciła Celtów do inwazji na teren Faerie, gdzie udało się im stworzyć prowincję na prawach królewskich, które zapewniały im daleko posunięta autonomię. Za panowania jednak Abogarda III nie udało się opanować żadnego z liczących się ośrodków miejskich Faerie, a zatem walki wciąż trwały i pochłaniały zarówno uwagę jak i środki finansowe ze skarbca królewskiego.