Mecenat Literatury Cesarstwa Leblandii - klasSzym.html

Wisława Szymborska

    "Zakochani"

    Jest tam tak cicho, że słyszymy
    piosenkę zaśpiewaną wczoraj:
    "Ty pójdziesz górą, a ja doliną..."
    Chociaż słyszymy - nie wierzymy.

    Nasz uśmiech nie jest maską smutku,
    a dobroć nie jest wyrzeczeniem.
    I nawet więcej, niż są warci,
    niekochających żałujemy.

    Tacyśmy zadziwieni sobą,
    że cóż nas bardziej zdziwić może?
    Ani tęcza w nocy.
    Ani motyl na śniegu.

    A kiedy zasypiamy,
    We śnie widzimy rozstanie.
    Ale to dobry sen,
    ale to dobry sen,
    bo się budzimy z niego.

    "Pogrzeb"

    Czaszkę z gliny wyjęli,
    położyli w marmury,
    luli luli ordery
    na poduszkach z purpury.
    Czaszkę z gliny wyjęli.

    Odczytali z karteczki
    a) był to chłop serdeczny,
    b) zagrajcie, orkiestry,
    c) szkoda, że nie wieczny.
    Odczytali z karteczki.

    A ty oceń, narodzie,
    a ty szanuj tę zdobycz,
    że kto raz się urodzi,
    może zyskać dwa groby.
    A ty oceń, narodzie.

    Nie zabrakło parady
    dla tysiąca puzonów
    i policji dla tłumów,
    i huśtania dla dzwonów.
    Nie zabrakło parady.

    Mieli oczy umkliwe
    od ziemi ku niebiosom,
    czy już lecą gołębie
    i bomby w dziobkach niosą.
    Mieli oczy umkliwe.

    Między nimi i ludem
    miały być tylko drzewa,
    to tylko, co się w liściach
    przemilczy i prześpiewa.
    Między nimi i ludem.

    A tu mosty zwodzone,
    a tu wąwóz z kamienia,
    z dnem gładzonym pod czołgi,
    z echem do zadudnienia.
    A tu mosty zwodzone.

    Jeszcze pełen krwi swojej
    lud odchodzi z nadzieją,
    jeszcze nie wie, że z grozy
    sznury dzwonów siwieją.

    Jeszcze pełen krwi swojej.

    "Sen nocy letniej"

    Już las w Ardenach świeci.
    Nie zbliżaj się do mnie.
    Głupia, głupia,
    zadawałam się ze światem:

    Jadłam chleb, piłam wodę,
    wiatr mnie owiał, deszcz mnie zmoczył.
    Dlatego strzeż się mnie, odejdź.
    I dlatego zasłoń oczy.

    Odejdź, odejdź, ale nie po lądzie.
    Odpłyń, odpłyń, ale nie po morzu.
    Odfruń, odfruń, dobry mój,
    ale powietrza nie tykaj.

    Patrzmy w siebie zamkniętymi oczami.
    Mówmy sobie zamkniętymi ustami.
    Bierzmy się przez gruby mur.

    Małośmieszna para z nas:
    zamiast księżyca świeci las,
    a podmuch zrywa twojej damie
    radioaktywny płaszcz, Pyramie.

    "Dwie małpy Bruegla"

    Tak wygląda mój wielki maturalny sen:
    siedzą w oknie dwie małpy przykute łańcuchem,
    za oknem fruwa niebo
    i kąpie się morze.

    Zdaję z historii ludzi.
    Jąkam się i brnę.

    Małpa, wpatrzona we mnie, ironicznie słucha,
    druga niby to drzemie -
    a kiedy po pytaniu nastaje milczenie,
    podpowiada mi
    cichym brząkaniem łańcucha.

    "Nic dwa razy"

    Nic dwa razy się nie zdarza
    i nie zdarzy. Z tej przyczyny
    zrodziliśmy się bez wprawy
    i pomrzemy bez rutyny.

    Choćbyśmy uczniami byli
    najtępszymi w szkole świata,
    nie będziemy repetować
    żadnej zimy ani lata.

    Żaden dzień się nie powtórzy,
    nie ma dwóch podobnych nocy,
    dwóch tych samych pocałunków,
    dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

    Wczoraj, kiedy twoje imię
    ktoś wymówił przy mnie głośno,
    tak mi było, jakby róża
    przez otwarte wpadła okno.

    Dziś, kiedy jesteśmy razem,
    odwróciłam twarz ku ścianie.
    Róża? Jak wygląda róża?
    Czy to kwiat? A może kamień?

    Czemu ty się, zła godzino,
    z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
    Jesteś - a więc musisz minąć.
    Miniesz - a więc to jest piękne.

    Uśmiechnięci, współobjęci
    spróbujemy szukać zgody,
    choć różnimy się od siebie
    jak dwie krople czystej wody.

    "Klucz"

    Był klucz i nagle nie ma klucza.
    Jak dostaniemy się do domu?
    Może ktoś znajdzie klucz zgubiony,
    Obejrzy go - i cóż mu po nim?
    Idzie i w ręce go podrzuca
    jak bryłkę żelaznego złomu.

    Z miłością, jaką mam dla ciebie,
    Gdyby to samo się zdarzyło,
    nie tylko nam: całemu światu
    ubyłaby ta jedna miłość.
    Na obcej podniesiona ręce
    żadnego domu nie otworzy
    i będzie formą, niczym więcej,
    i niechaj rdza się nad nią sroży.

    Nie z kart, nie z gwiazd, nie z krzyku pawia
    Taki horoskop się ustawia.

    "Próba"

    Oj tak, piosenko, szydzisz ze mnie,
    bo choćbym poszła górą, nie zakwitną różą.
    Różą zakwita róża i nikt inny. Wiesz.

    Próbowałam mieć liście. Chciałam się zakrzewić.
    Z oddechem powstrzymanym - żeby było prędzej -
    oczekiwałam chwili zamknięcia się w róży.

    Piosenko, która nie znasz nade mną litości:
    mam ciało pojedyncze, nieprzemienne w nic,
    jestem jednorazowa aż do szpiku kości.

    "Czwarta nad ranem"

    Godzina z nocy na dzień.
    Godzina z boku na bok.
    Godzina dla trzydziestoletnich.

    Godzina uprzątnięta pod kogutów pianie.
    Godzina, kiedy ziemia zapiera nas.
    Godzina, kiedy wieje od wygasłych gwiazd.
    Godzina a-czy-po-nas-nic-nie-pozostanie.

    Godzina pusta.
    Głucha, czcza.
    Dno wszystkich innych godzin.

    Nikomu nie jest dobrze o czwartej nad ranem.
    Jeśli mrówkom jest dobrze o czwartej nad ranem
    - pogratulujmy mrówkom. I niech przyjdzie piąta,
    o ile mamy dalej żyć.

    "Na powitanie odrzutowców"

    Dzisiaj szybsi od głosu,
    Pojutrze od światła, przemienimy głos w żółwia
    i światło w zająca.
    Ze starej przypowieści
    czcigodne zwierzęta
    zacna para od wieków
    współzawodnicząca.

    Biegałyście, biegały
    po tej niskiej ziemi,
    popróbujcie wyścigu
    na wysokim niebie.

    Tor wolny. Nie będziemy
    zawadzać wam w biegu,
    bo odlecimy wcześniej
    goniąc samych siebie.