

KONWENCJA

o uregulowaniu połowu wielorybów,

podpisana w Genewie dnia 24 września 1931 r.





W IMIENIU CESARSTWA LEBLANDII,

MY, MARCUS LEBENCIUSZ,

CESARZ LEBLANDII,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Dnia dwudziestego czwartego września tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku 
podpisana została w Genewie konwencja o uregulowaniu połowu wielorybów, o następującem 
brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

o uregulowaniu połowu wielorybów.

Jego Królewska Mość, Król Albańczyków; Prezydent Rzeszy Niemieckiej; Prezydent 
Stanów Zjednoczonych Ameryki; Jego Królewska Mość, Król Belgów; Jego Królewska Mość 
Król Wielkiej Brytanji i Irlandji i zamorskich dominjonów brytyjskich, Cesarz Indyj; Prezydent 
Republiki Kolumbji; Jego Królewska Mość Król Danji i Islandji; Prezydent Rządu Republiki 
Hiszpańskiej; Prezydent Republiki Finlandzkiej; Prezydent Republiki Francuskiej; Prezydent 
Republiki Helleńskiej; Jego Królewska Mość Król Włoch; Prezydent Stanów Zjednoczonych 
Meksyku; Jego Królewska Mość Król Norwegji; Jej Królewska Mość Królowa Holandji; 
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; Jego Królewska Mość Król Rumunji; Szwajcarska Rada 
Związkowa; Prezydent Republiki Czechosłowackiej; Prezydent Republiki Tureckiej; Jego 
Królewska Mość Król Jugosławji

wyznaczyli swych pełnomocników: (pominięto),

którzy po zakomunikowaniu sobie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i w należytej 
formie, postanowili co następuje


Art. pierwszy.  

Wysokie Strony Umawiające się zgadzają się w granicach swych odnośnych jurysdykcyj 
poczynić odpowiednie zarządzenia dla zapewnienia wykonywania postanowień niniejszej 
konwencji oraz karania wykroczeń przeciw tym postanowieniom.

Art. 2.  

Niniejsza konwencja odnosi się jedynie do wielorybów bezzębnych (baleines … fanons).

Art. 3.  

Niniejsza konwencja nie obowiązuje tubylców zamieszkujących wybrzeża terytorjów 
Wysokich Stron Umawiających się pod warunkiem, że:
	1)	używają oni tylko czółen, piróg lub innych małych statków wyłącznie tubylczych, 
wiosłowych lub żaglowych,
	2)	nie posługują się bronią palną,
	3)	nie są w służbie osób nietubylczych,
	4)	nie mają obowiązku dostarczania produktów swego polowania osobom trzecim.

Art. 4.  

Zabrania się poławiania lub zabijania wielorybów - wali właściwych (right whales), do 
liczby których zaliczane są wieloryby Przylądka Północnego, wieloryby Grenlandji, "right 
whales" południowe, "right whales" Pacyfiku oraz południowe karłowate "right whales".

Art. 5.  

Zabrania się poławiania lub zabijania cieląt lub nieodłącznych młodych wielorybów, 
niedorosłych wielorybów oraz matek, którym towarzyszą cielęta (lub nieodłączone młode 
wieloryby).

Art. 6.  

Ciała schwytanych wielorybów winny być wyzyskane jak najzupełniej. A więc:
	1)	zapomocą wygotowywania lub innym sposobem należy wydobyć tran ze wszystkich połci, 
zawierających tłuszcz, jako też z głowy i języka, oraz, prócz tego z ogona do zewnętrznego 
otworu grubej kiszki.
Postanowienia niniejszego paragrafu stosowane będą tylko do takich ciał lub części wielorybów, 
które nie są przeznaczone do użycia jako jadalne.
	2)	Każda wytwórnia lądowa lub pływająca, służąca do obrabiania ciał wielorybów winna być 
zaopatrzona w konieczne narzędzia dla wydobywania tranu z połci zawierających tłuszcz, z 
mięsa i kości.
	3)	W przypadku sprowadzenia wielorybów na brzeg odpowiednie środki winny być 
przedsięwzięte dla zużytkowania odpadków po wydobyciu tranu.

Art. 7.  

Strzelcy oraz załogi statków do połowu wielorybów winny być werbowane na warunkach 
uzależniających w znacznej mierze ich wynagrodzenie od czynników takich, jak wielkość, 
gatunek, wartość złowionych wielorybów i ilość wydobytego tranu, a nietylko od ilości 
złowionych wielorybów, o ile wynagrodzenie uzależnione jest od rezultatów połowu.

Art. 8.  

Żaden statek Wysokich Stron Umawiających się nie może uprawiać połowu lub przeróbki 
wielorybów nie posiadając specjalnego pozwolenia Wysokiej Strony Umawiającej się, której 
banderę nosi, albo o ile właściciel statku lub jego dzierżawca nie zawiadomił Rządu odnośnej 
Wysokiej Umawiającej się Strony o swoim zamiarze używania tego statku dla połowu 
wielorybów i nie otrzymał od rzeczonego Rządu zaświadczenia o takiem zawiadomieniu.
Niniejszy artykuł nie pozbawia żadnej z Wysokich Stron Umawiających się prawa 
wymagania prócz tego, pozwolenia, wydanego przez swoje właściwe władze, dla każdego statku, 
zamierzającego korzystać z terytorjum lub wód terytorjalnych tej Wysokiej Strony Umawiającej 
się dla celów poławiania wielorybów, sprowadzania ich na ląd lub obrabiania ich. Można bądźto 
odmówić wydania takiego pozwolenia, bądźto podporządkować je warunkom, jakie zostaną 
uznane przez daną Wysoką Umawiającą się za konieczne lub pożądane, niezależnie od 
narodowości statku.

Art. 9.  

Strefa geograficzna stosowania artykułów niniejszej konwencji rozciąga się na wszystkie 
wody świata włączając morza otwarte i morza terytorjalne i wewnętrzne.

Art. 10.  

1. Wysokie Strony Umawiające się winny otrzymywać od statków do połowu wielorybów 
noszących ich banderę możliwie najbardziej wyczerpujące biologiczne informacje co do każdego 
wieloryba złowionego i w każdym razie co do następujących punktów:
a)	data złowienia,
b)	miejsce złowienia,
c)	gatunek,
d)	płeć,
e)	długość zmierzona po wyciągnięciu z wody wieloryba; przypuszczalna, o ile wieloryb 
złowiony zostanie poćwiartowany w wodzie,
f)	jeśli jest embrjon, długość embrjona i jego płeć, o ile jest to możliwe do określenia,
g)	informacje o zawartości żołądka, o ile jest to możliwe.
2. Długość wspomniana w pkt. e, i f, niniejszego artykułu rozumie się - w prostej linji od 
początku pyska do miejsca pomiędzy płetwami ogona.

Art. 11.  

Każda z Wysokich Stron Umawiających się otrzymywać będzie z każdej wytwórni 
pływającej albo umieszczonej na stałym lądzie, a znajdującej się pod jej jurysdykcją, wykazy 
wskazujące na ilości przerobionych w każdej z wytwórni wielorybów każdego gatunku, i ilości 
tranu każdej jakości, mączki, nawozów sztucznych i innych produktów wydobytych z tych 
wielorybów.

Art. 12.  

Każda z Wysokich Stron Umawiających się komunikować będzie informacje statystyczne 
tyczące się przemysłu wielorybniczego, uprawianego pod jej jurysdykcją, do Międzynarodowego 
Biura Statystyk wielorybniczych (bureau International de Statistignes baleinieres) w Oslo. 
Dostarczone informacje będą musiały zawierać co najmniej szczegóły wspomniane w art. 10 
oraz: 1) nazwę i tonaż każdej pływającej, wytwórni, 2) ilość i globalny tonaż statków do połowu 
wielorybów, 3) spis stacyj na lądzie, które funkcjonowały w danym okresie. Te informacje 
dostarczane będą w odpowiednich okresach nie przekraczających jednego roku.

Art. 13.  

Zobowiązanie którejkolwiek z Wysokich Stron Umawiających się do poczynienia zarządzeń 
celem zapewnienia przestrzegania postanowień niniejszej konwencji na jej terytorjach i jej 
wodach terytorjalnych oraz przez jej statki, będzie ograniczone do tych z jej terytorjów, do 
których stosuje się niniejsza konwencja, i do wód terytorjalnych przylegających, jako też do 
statków zarejestrowanych na tych terytorjach.

Art. 14.  

Niniejsza konwencja, której francuski i angielski tekst zarówno obowiązują, może być 
podpisana do dnia 31 marca 1932 r. przez każdego członka Ligi Narodów, lub każde Państwo nie 
będące członkiem Ligi Narodów.

Art. 15.  

Niniejsza konwencja będzie ratyfikowana. Dokumenty ratyfikacyjne będą złożone u 
Sekretarza Generalnego Ligi Narodów, który zawiadomi o ich złożeniu wszystkich Członków 
Ligi Narodów oraz Państwa nie będące członkami z oznaczeniem dat, w których złożenia te 
zostały uskutecznione.

Art. 16.  

Od dnia 1 kwietnia 1932 r. każdy członek Ligi Narodów i każde państwo nie będące 
członkiem, w imieniu którego konwencja nie została podpisana do tego dnia będzie mogło do 
niej przystąpić.
Akty przystąpienia składane będą u Sekretarza Generalnego Ligi Narodów, który zawiadomi 
o ich złożeniu wszystkich Członków Ligi Narodów oraz państwa nie będące członkami, jako też 
o dacie ich złożenia.

Art. 17.  

Niniejsza konwencja wejdzie w życie po 90 dniach od dnia otrzymania od Sekretarza 
Generalnego Ligi Narodów dokumentów ratyfikacyjnych albo aktów przystąpienia co najmniej 
8-miu Członków Ligi Narodów lub państw nie będących członkami. Do tej liczby muszą być 
włączone: Królestwo Norweskie oraz Zjednoczone Królestwo W. Brytanji i Północnej Irlandji.
W stosunku do każdego z Członków lub państw nie członków, w imieniu których dokument 
ratyfikacyjny lub akt przystąpienia zostanie później złożony, konwencja wejdzie w życie 
dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia tego dokumentu.

Art. 18.  

Jeżeli po wejściu w życie niniejszej konwencji i na żądanie dwóch Członków Ligi, lub 
dwóch państw nie będących członkami, które konwencja niniejsza będzie obowiązywać w danym 
momencie, Rada Ligi Narodów zwoła konferencję dla rewizji konwencji, Wysokie Strony 
Umawiające się zgadzają się wziąć udział w tej konferencji.

Art. 19.  

1. Niniejsza konwencja będzie mogła być wypowiedziana po upływie 3-ch lat od daty jej 
wejścia w życie.
2. Wypowiedzenie konwencji uskuteczni się przez pisemne zawiadomienie adresowane do 
Sekretarza Generalnego Ligi Narodów, który poinformuje wszystkich Członków Ligi oraz 
państwa nie będące członkami, o każdem takiem zawiadomieniu i o dniu jego otrzymania.
3. Wypowiedzenie wywrze skutek po 6-ciu miesiącach od dnia otrzymania zawiadomienia.

Art. 20.  

1. Każda z Wysokich Stron Umawiających się może w chwili podpisania konwencji, jej 
ratyfikacji lub przystąpienia do niej oświadczyć, że przystępując do niniejszej konwencji nie 
zamierza przyjąć na siebie żadnych zobowiązań co się tyczy całości, lub wszelkiej części jej 
kolonji, protektoratów, zamorskich terytorjów lub terytorjów suzerennych lub mandatowych; w 
takim wypadku niniejsza konwencja nie będzie stosowana do terytorjów będących przedmiotem 
takiego oświadczenia.
2. Każda z Wysokich Stron Umawiających się będzie mogła później zawiadomić Sekretarza 
Generalnego Ligi Narodów o swym zamiarze zastosowania niniejszej konwencji do całości lub 
wszelkiej części jej terytorjów, będących przedmiotem oświadczenia przewidzianego w 
poprzednim paragrafie.
W takim wypadku konwencja stosować się będzie do wszystkich terytorjów, 
wzmiankowanych w zawiadomieniu po 90 dniach od dnia otrzymania tego zawiadomienia przez 
Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
3. Każda z Wysokich Stron Umawiających się może w każdej chwili po upływie okresu 
trzyletniego przewidzianego w art. 19, oświadczyć, że niniejsza konwencja przestaje stosować się 
do całości lub wszelkiej części kolonji, protektoratów, zamorskich terytorjów lub terytorjów 
suzerennych i mandatowych; w tym wypadku konwencja przestaje być stosowaną do terytorjów 
będących przedmiotem takiego oświadczenia po 6-ciu miesiącach od dnia otrzymania go przez 
Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
4. Sekretarz Generalny Ligi Narodów powiadomi wszystkich Członków Ligi Narodów oraz 
Państwa nie będące członkami, o wszystkich oświadczeniach i zawiadomieniach otrzymanych na 
mocy niniejszego artykułu jako też o datach ich otrzymania.

Art. 21.  

Niniejsza konwencja będzie zarejestrowana przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów jak 
tylko wejdzie w życie.
Na dowód czego wyżej wymienieni pełnomocnicy podpisali niniejszą konwencję.
Sporządzono w Genewie dwudziestego czwartego września tysiąc dziewięćset trzydziestego 
pierwszego roku w pojedyńczym egzemplarzu, który będzie przechowywany w archiwach 
Sekretarjatu Ligi Narodów i którego uwierzytelnione odpisy będą dostarczone wszystkich 
Członkom Ligi i Państwom nie będącym członkami.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją, uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną zarówno w 
całości jak i każde z zawartych w niej postanowień; oświadczamy, że jest przyjęta, ratyfikowana 
i potwierdzona i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana.
Na dowód czego, wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Cesarstwa Leblandii.
W LebenCity, dnia 25 sierpnia 2001 r.  

