Mecenat Literatury Cesarstwa Leblandii - klasWoj.html

Rafał Wojaczek

    "Zapis Z Podziemia"

    Rok łagodnego światła
    Wzrok zdolny cieszyć się
    Słuch cierpliwy i chłonny
    Głos jedynego Boga
    Dłoń kochanej kobiety
    Dłoń w jej poważnej dłoni

    Twarz kochanej kobiety
    Pierś kochanej kobiety
    Brzuch kochanej kobiety
    Srom kochanej kobiety
    Jęk kochanej kobiety
    Spazm kochanej kobiety

    Dreszcz rozkoszy
    Płaszcz szczęśliwy
    Głód zaspokojony

    Chleb z zasłużonej mąki
    Schron z bezpiecznego domu
    Gość poproszony w dom

    Grosz pewnie zarobiony

    Rym wdzięczny
    Wiersz serdeczny
    Noc spokojna
    Sen co przynosi sny
    Sny a nie koszmary
    Świt nieokrutny

    Strach opanowany
    Gest odmierzony
    Puls równy
    Krok stanowczy
    Wdzięk osobisty
    Rdzeń wydajny

    Kość prosta
    Krew obfita

    Ból sublimujący
    Trud nienadaremny
    Śmiech niehisteryczny
    Smak subtelny

    Los człowieka

    Deszcz ożywczy
    Śnieg nieuciążliwy
    Mróz niedotkliwy
    Piec ciepły

    Łyk dobrej wódki
    Woń róży

    Czas pokoju
    Zmysł zgody
    Myśl lotna

    Cel wytyczony
    Śmierć pobożna

    Nie dla mnie.

    "Musisz Się Zawsze Róży Bać"

    Musisz się zawsze róży bać, która ustami
    Jest rany, co się wewnątrz ciebie wciąż rozkrwawia

    Bo, choć szukam, językiem cię nie umiem, naga:
    Powiedz mi, że się boisz, uwierzę, że jesteś.

    Że jesteś w sobie, ciału swojemu przytomna
    - ciało jest okiennicą, skąd wiatr płochym gestem

    bezwiednej dłoni wypchnąć może szybę krwi
    - już w sąsiednim powiecie opadnie zamiecią

    ognia, co noworodkom wypala oczy,
    a oślepłe z rozpaczy matki wyłysieją.

    Więc powiedz, żebym chociaż włosami usłyszał.
    Niech chociaż skóra prędkim szeptem dreszczu powie

    Wargom, czy jeszcze mieszkasz w tej grząskiej osobie;
    Nim jeszcze nie przeciekłem przez nią całkiem, powiedz.

    "Prośba"

    Zrób cos, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej
    Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam
    I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam
    I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej
    Na pewno mieć nie mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła

    Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
    Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś
    Że nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
    I choć nie wierzę, by mógł być ktoś bardziej otwarty
    Dla Ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz.

    "Musi Być Ktoś"

    Musi być ktoś, kogo nie znam, ale kto zawładnął
    Mną: moim życiem, śmiercią; tą kartką

    "Wierszyk Mironowi Białoszewskiemu"

    Wsłuchać się do ogłuchnięcia
    Wpatrzeć się do oślepnięcia
    Wdyszeć się do beztchu w piersiach
    Wmyśleć do unicestwienia

    Ach, wykrwawić się - do Słońca!

    Kochać aż do obrzydzenia