Mecenat Literatury Cesarstwa Leblandii - klasMilosz.html

Czesław Miłosz

    "W Mojej Ojczyźnie"

    W mojej ojczyźnie, do której nie wrócę,
    Jest takie leśne jezioro ogromne,
    Chmury szerokie, rozdarte, cudowne
    Pamiętam, kiedy wzrok za siebie rzucę.

    I płytkich wód szept w jakimś mroku ciemnym,
    I dno, na którym są trawy cierniste,
    Mew czarnych krzyk, zachodów zimnych czerwień,
    Cyranek świsty w górze porywiste.

    Śpi w niebie moim to jezioro cierni.
    Pochylam się i widzę tam na dnie
    Blask mego życia. I to, co straszy mnie,
    Jest tam, nim śmierć mój kształt na wieki spełni.

    "Który Skrzywdziłeś"

    Który skrzywdziłeś człowieka prostego
    Śmiechem nad krzywdą jego wybuchając,
    Gromadę błaznów koło siebie mając
    Na pomieszanie dobrego i złego,

    Choćby przed tobą wszyscy się skłonili
    Cnotę i mądrość tobie przypisując,
    Złote medale na twoja cześć kując,
    Radzi że jeszcze jeden dzień przeżyli,

    Nie bądź bezpieczny.
    Poeta pamięta.
    Możesz go zabić - narodzi się nowy.
    Spisane będą czyny i rozmowy.

    Lepszy dla ciebie byłby świat zimowy
    I sznur i gałąź pod ciężarem zgięta.

    "Ars Poetica?"

    Zawsze tęskniłem do formy bardziej pojemnej,
    Która nie byłaby zanadto poezją ani zanadto prozą
    I pozwoliłaby się porozumieć nie narażając nikogo,
    Autora ni czytelnika, na męki wyższego rzędu.

    W samej istocie poezji jest cos nieprzystojnego:
    Powstaje z nas rzecz o której nie wiedzieliśmy że w nas jest,
    Więc mrugamy oczami, jakby wyskoczył z nas tygrys
    I stał w świetle, ogonem bijąc się po bokach.

    Dlatego słusznie się mówi, że dajmoniom,
    Choć przesadza się utrzymując, że jest na pewno aniołem.
    Trudno pojąć skąd się bierze ta duma poetów
    Jeżeli wstyd im nieraz, że widać ich słabość.

    Jaki rozumny człowiek zechce być państwem demonów,
    Które rządzą się w nim jak u siebie , przemawiają mnóstwem języków,
    A jakby nie dość im było skraść jego usta i rękę
    Próbują dla swojej wygody zmienić jego los?

    Ponieważ co chorobliwe jest dzisiaj cenione,
    Ktoś może myśleć, że tylko żartuję
    Albo, że wynalazłem jeszcze jeden sposób
    Żeby wychwalać Sztukę z pomocą ironii.

    Był czas, kiedy czytano tylko mądre książki
    Pomagająca znosić ból oraz nieszczęście.
    To jednak nie to samo co zaglądać w tysiące
    Dzieł pochodzących prosto z psychiatrycznej kliniki.

    A przecie świat jest inny niż nam się wydaje
    I my jesteśmy inni niż w naszym bredzeniu.
    Ludzie więc zachowują milczącą uczciwość,
    Tak zyskując szacunek krewnych i sąsiadów.

    Ten pożytek z poezji, że nam przypomina
    Jak trudno jest pozostać tą samą osobą,
    Bo dom nasz jest otwarty, we drzwiach nie ma klucza
    A niewidzialni goście wchodzą i wychodzą.

    Co tutaj opowiadam, poezją, zgoda, nie jest.
    Bo wiersze wolno pisać rzadko i niechętnie,
    Pod nieznośnym przymusem i tylko z nadzieją,
    Że dobre, nie złe duchy, mają w nas instrument.