

KONWENCJA

o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki,

sporządzona w Canberrze dnia 20 maja 1980 r.




W imieniu Cesarstwa Leblandii

CESARZ LEBLANDII

podaje do powszechnej wiadomości:

W dniu 20 maja 1980r. sporządzona została w Canberrze Konwencja o zachowaniu żywych 
zasobów morskich Antarktyki.

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją Cesarz uznał ją i uznaje za słuszną zarówno w 
całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych; oświadcza, że wymieniona konwencja jest 
przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, oraz przyrzeka, że będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią  Cesarstwa Leblandii.

Dano w Warszawie dnia 25 sierpnia 2001r.

(Tekst konwencji zawiera załącznik do niniejszego numeru).


ZAŁĄCZNIK

KONWENCJA

o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki,

sporządzona w Canberrze dnia 20 maja 1980 r.

Umawiające się Strony,

uznając ważność ochrony środowiska naturalnego i zachowania integralności ekosystemu 
mórz otaczających Antarktydę,

biorąc pod uwagę skupienie żywych zasobów morskich w wodach Antarktyki oraz 
zwiększone zainteresowanie możliwościami wykorzystania tych zasobów jako źródła białka,

świadome pilnej konieczności zapewnienia zachowania żywych zasobów morskich 
Antarktyki,

uważając za niezbędne rozszerzenie wiedzy o morskim ekosystemie Antarktyki i jego 
składnikach w celu umożliwienia podejmowania decyzji o ich wykorzystaniu na podstawie 
miarodajnych informacji naukowych,

przekonane, że zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki wymaga współpracy 
międzynarodowej z odpowiednim uwzględnieniem postanowień Układu w sprawie Antarktydy 
oraz z czynnym współudziałem wszystkich państw prowadzących działalność badawczą lub 
eksploatacyjną wód Antarktyki,

uznając główną odpowiedzialność Stron Konsultatywnych Układu w sprawie Antarktydy za 
ochronę i zachowanie antarktycznego środowiska naturalnego, w szczególności ich 
odpowiedzialność wynikającą z artykułu IX, punkt 1 lit. f) Układu w sprawie Antarktydy, 
dotyczącą ochrony i zachowania żywych zasobów Antarktyki,

przypominając o podjętych już przez Strony Konsultatywne Układu w sprawie Antarktydy 
działaniach obejmujących w szczególności uzgodnione środki zachowania fauny i flory 
Antarktyki, jak również postanowienia Konwencji o ochronie fok antarktycznych,

mając na względzie troskę o zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki, wyrażoną 
na dziewiątym spotkaniu konsultacyjnym przez Strony Konsultatywne Układu w sprawie 
Antarktydy oraz znaczenie postanowień Zalecenia IX - 2, które doprowadziło do przyjęcia 
niniejszej konwencji,

przekonane, że wykorzystanie wód otaczających kontynent Antarktydy wyłącznie w celach 
pokojowych oraz zapobieżenie, aby nie stały się one przyczyną lub przedmiotem nieporozumień 
międzynarodowych, odpowiada interesom całej ludzkości,

uznając, w świetle powyższego, że jest pożądane utworzenie odpowiedniego mechanizmu do 
wydawania zaleceń, popierania poczynań, podejmowania decyzji i koordynacji środków oraz 
badań naukowych niezbędnych do zapewnienia ochrony morskich organizmów żywych 
Antarktyki,

uzgodniły, co następuje:


Artykuł I 

1. Niniejsza konwencja ma zastosowanie do antarktycznych żywych zasobów morskich 
obszaru leżącego na południe od 60o szerokości geograficznej południowej oraz do 
antarktycznych żywych zasobów morskich obszaru znajdującego się pomiędzy tą szerokością a 
konwergencją antarktyczną, które stanowią część morskiego ekosystemu Antarktyki.
2. Określenie "żywe zasoby morskie Antarktyki" oznacza populacje ryb, mięczaków, 
skorupiaków oraz wszystkie inne gatunki żywych organizmów, włącznie z ptakami 
występującymi na południe od konwergencji antarktycznej.
3. Określenie "morski ekosystem Antarktyki" oznacza całokształt powiązań żywych zasobów 
morskich Antarktyki, wzajemnych i z otaczającym środowiskiem fizycznym.
4. Konwergencją antarktyczną jest linia łącząca następujące punkty, leżące na 
równoleżnikach szerokości geograficznej i południkach długości geograficznej: 50oS, 0o; 50oS, 
30oE; 45oS, 30oE; 45oS, 80oE; 55oS, 80oE; 55oS, 150oE; 60oS, 150oE; 60oS, 50oW; 50oS, 50oW; 
50oS, 0o.

Artykuł II 

1. Celem niniejszej konwencji jest zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki.
2. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie "zachowanie" obejmuje racjonalne 
wykorzystanie.
3. Wszelkie połowy i związana z nimi działalność na obszarze objętym niniejszą konwencją 
będą wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji oraz z następującymi 
zasadami zachowania:
a)	zapobiegania spadkowi liczebności jakiejkolwiek odławianej populacji do poziomu 
granicznego, zapewniającego stałe jej uzupełnianie; w tym celu nie należy dopuszczać do 
spadku liczebności populacji poniżej poziomu zbliżonego do tego, który gwarantuje 
najwyższy roczny przyrost netto;
b)	utrzymania wzajemnych powiązań ekologicznych między populacjami odławianymi a 
zależnymi od nich i powiązanymi z nimi populacjami żywych zasobów morskich 
Antarktyki oraz odtwarzania populacji odłowionych do poziomu określonego pod lit. a) 
oraz
c)	zapobiegania zmianom lub minimalizowania ryzyka zmian w ekosystemie morskim, 
potencjalnie nieodwracalnych w ciągu dwóch lub trzech dziesięcioleci, biorąc pod uwagę 
obecny stan wiedzy o bezpośrednim i pośrednim oddziaływaniu połowów, wpływie 
wprowadzania obcych gatunków, o skutkach związanej z tym działalności dla ekosystemu 
morskiego i o następstwach zmian w środowisku naturalnym, w celu umożliwienia 
długotrwałego zachowania żywych zasobów morskich Antarktyki.

Artykuł III 

Umawiające się Strony, niezależnie od tego, czy są Stronami Układu w sprawie Antarktydy, 
uzgadniają, że na obszarze działania Układu w sprawie Antarktydy nie będą prowadzić żadnej 
działalności sprzecznej z zasadami i celami Układu i że w swych stosunkach wzajemnych są one 
związane zobowiązaniami wymienionymi w artykułach I i V Układu w sprawie Antarktydy.

Artykuł IV 

1. W odniesieniu do obszaru objętego Układem w sprawie Antarktydy wszystkie 
Umawiające się Strony - bez względu na to, czy są Stronami Układu - kierują się w swoich 
stosunkach wzajemnych postanowieniami artykułów IV i VI Układu w sprawie Antarktydy.
2. Żadne  postanowienia zawarte w niniejszej konwencji i żadne poczynania lub działalność, 
mające miejsce w czasie obowiązywania niniejszej konwencji, nie mogą:
a)	stanowić podstawy do zgłaszania, podtrzymywania lub odrzucenia roszczenia do 
terytorialnej suwerenności na obszarze objętym Układem w sprawie Antarktydy lub 
stwarzać jakichkolwiek praw do suwerenności na obszarze obowiązywania Układu w 
sprawie Antarktydy;
b)	być interpretowane jako zrzeczenie się lub pomniejszenie przez którąkolwiek spośród 
Umawiających się Stron bądź podważenie jakiegokolwiek prawa lub roszczenia albo 
podstawy do roszczenia do sprawowania jurysdykcji przez państwo nadbrzeżne zgodnie z 
prawem międzynarodowym w obrębie obszaru zastosowania niniejszej konwencji;
c)	być interpretowane jako podważające pozycję którejkolwiek spośród Umawiających się 
Stron w sprawie uznania lub nieuznania przez nią jakiegokolwiek takiego prawa, 
roszczenia lub podstawy do roszczenia;
d)	naruszać postanowień artykułu IV punkt 2 Układu w sprawie Antarktydy, 
stwierdzającego, że nie należy zgłaszać żadnego nowego roszczenia lub żadnego 
rozszerzenia istniejącego roszczenia do terytorialnej suwerenności w Antarktyce dopóty, 
dopóki Układ w sprawie Antarktydy pozostaje w mocy.

Artykuł V 

1. Umawiające się Strony, nie będące stronami Układu w sprawie Antarktydy, uznają 
szczególne obowiązki i odpowiedzialność Stron Konsultatywnych Układu w sprawie Antarktydy 
w zakresie ochrony i zachowania środowiska na obszarze obowiązywania Układu w sprawie 
Antarktydy.
2. Umawiające się Strony, nie będące stronami Układu w sprawie Antarktydy, są zgodne, że 
w swej działalności na obszarze zastosowania Układu w sprawie Antarktydy będą przestrzegać w 
odpowiednich przypadkach stosowania uzgodnionych środków zachowania fauny i flory 
Antarktyki oraz innych środków zaleconych przez Strony Konsultatywne Układu w sprawie 
Antarktydy w wykonaniu przez nie swojej odpowiedzialności za ochronę środowiska Antarktyki 
przed wszelkimi rodzajami szkodliwej ingerencji człowieka.
3. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie "Strony Konsultatywne Układu w sprawie 
Antarktydy" oznacza Umawiające się Strony Układu w sprawie Antarktydy, których 
przedstawiciele uczestniczą w spotkaniach przewidzianych w artykule IX tego Układu.

Artykuł VI 

Żadne postanowienia niniejszej konwencji nie naruszają praw i zobowiązań Umawiających 
się Stron, wynikających z Konwencji o uregulowaniu połowu wielorybów i Konwencji o 
ochronie fok antarktycznych.

Artykuł VII 

1. Umawiające się Strony powołują i zgadzają się utrzymywać Komisję do Spraw 
Zachowania Żywych Zasobów Morskich Antarktyki, zwaną dalej "Komisją".
2. Skład Komisji jest następujący:
a)	każda Umawiająca się Strona, uczestnicząca w spotkaniu, na którym została przyjęta 
niniejsza konwencja, jest członkiem Komisji;
b)	każde Państwo - Strona, które przystąpiło do niniejszej konwencji zgodnie z artykułem 
XXIX, ma prawo być członkiem Komisji w okresie, gdy państwo to prowadzi badania lub 
połowy żywych zasobów morskich, do których stosuje się niniejszą konwencję;
c)	każda organizacja regionalnej integracji gospodarczej, która zgłosiła przystąpienie do 
niniejszej konwencji zgodnie z artykułem XXIX, ma prawo być członkiem Komisji w 
okresie, gdy państwa będące członkami tej organizacji mają do tego prawo;
d)	Umawiająca się Strona, pragnąca uczestniczyć w pracach Komisji zgodnie z lit. b) i c), 
zawiadamia depozytariusza o tym, na jakiej podstawie chce ona stać się członkiem 
Komisji, i o swej gotowości do zaakceptowania obowiązujących środków ochrony. 
Depozytariusz powiadamia każdego członka Komisji o takim zawiadomieniu i o 
załączonych informacjach. W ciągu dwóch miesięcy po otrzymaniu od depozytariusza 
takiego zawiadomienia każdy członek Komisji może zażądać zwołania specjalnego 
posiedzenia Komisji w celu rozpatrzenia tej sprawy. Po otrzymaniu żądania depozytariusz 
zwołuje takie posiedzenie. Jeżeli żądanie zwołania posiedzenia nie zostało złożone, uważa 
się, że Umawiająca się Strona, która nadesłała zawiadomienie, spełnia wymagania 
członkostwa w Komisji.
3. Każdy członek Komisji będzie reprezentowany przez jednego przedstawiciela, któremu 
mogą towarzyszyć zastępcy i doradcy.

Artykuł VIII 

Komisja ma osobowość prawną i korzysta na terytorium każdego Państwa - Strony z takich 
uprawnień, jakie mogą okazać się niezbędne do pełnienia jej funkcji i osiągania celów niniejszej 
konwencji. Przywileje i immunitety, z których korzystać będzie Komisja oraz jej personel na 
terytorium któregokolwiek Państwa - Strony, zostaną ustalone w drodze umowy między Komisją 
i zainteresowanym Państwem - Stroną.

Artykuł IX 

1. Działalność Komisji polega na realizacji celów i zasad określonych w artykule II 
niniejszej konwencji. W tym celu Komisja będzie:
a)	ułatwiać prowadzenie badań i wszechstronne poznawanie żywych zasobów morskich 
Antarktyki oraz morskiego ekosystemu antarktycznego;
b)	zbierać dane o stanie i zmianach w populacji żywych zasobów morskich Antarktyki oraz 
czynnikach wpływających na rozmieszczenie, liczebność i rozmnażanie gatunków 
odławianych oraz zależnych od nich i powiązanych z nimi gatunków lub populacji;
c)	zapewniać uzyskiwanie danych statystycznych o połowach i nakładzie połowowym w 
odniesieniu do poławianych populacji;
d)	analizować, rozpowszechniać i publikować informacje, o których mowa pod lit. b) i c), 
oraz sprawozdania Komitetu Naukowego;
e)	ustalać potrzeby zachowania gatunków i analizować skuteczność środków ochrony;
f)	formułować, przyjmować i rewidować środki ochrony, opierając się na najlepszych 
dostępnych informacjach naukowych, zgodnie z postanowieniami ustępu 5 niniejszego 
artykułu;
g)	wprowadzać w życie system obserwacji oraz inspekcji, utworzony zgodnie z artykułem 
XXIV niniejszej konwencji;
h)	prowadzić wszelką inną działalność, jaka jest niezbędna do osiągnięcia celów niniejszej 
konwencji.
2. Wymienione w ustępie 1 lit. f) środki ochrony obejmują:
a)	określanie wielkości populacji dowolnego gatunku, jaką wolno odłowić w rejonie 
zastosowania niniejszej konwencji;
b)	określanie rejonów i podrejonów na podstawie rozmieszczenia populacji żywych zasobów 
morskich Antarktyki;
c)	określanie wielkości populacji, jaką wolno odłowić w rejonie i podrejonie;
d)	określanie gatunków podlegających ochronie;
e)	określanie wymiarów, wieku i - w odpowiednich przypadkach - płci gatunków, które 
wolno odławiać;
f)	określanie dozwolonych i zakazanych okresów poławiania;
g)	określanie obszarów, rejonów lub podrejonów otwartych lub zamkniętych dla badań 
naukowych lub ochrony, w tym specjalnych stref ochrony i badań naukowych;
h)	regulację nakładu połowowego i metod poławiania, w tym narzędzi połowu, w 
szczególności w celu uniknięcia nadmiernej koncentracji połowów w jakimkolwiek 
rejonie lub podrejonie;
i)	podejmowanie innych środków ochrony, które Komisja uznaje za niezbędne do 
osiągnięcia celów niniejszej konwencji, w tym środków dotyczących oddziaływania 
połowów i związanej z nimi działalności na składniki ekosystemu morskiego inne niż 
odławiane populacje.
3. Komisja publikuje i prowadzi rejestr wszystkich obowiązujących środków ochrony.
4. Przy prowadzeniu działań wymienionych w ustępie 1 Komisja uwzględnia w pełni 
zalecenia i rady Komitetu Naukowego.
5. Komisja uwzględnia w pełni wszelkie właściwe środki i przepisy, przyjęte lub zalecone 
przez spotkania konsultacyjne zgodnie z artykułem IX Układu w sprawie Antarktydy, bądź też 
przyjęte lub zalecone przez właściwe komisje do spraw rybołówstwa, odpowiedzialne za gatunki, 
które mogą wystąpić w rejonie zastosowania niniejszej konwencji, aby uniknąć niezgodności 
między prawami i obowiązkami Umawiającej się Strony, wynikającymi z takich przepisów lub 
środków, a środkami ochrony, które mogą być przyjęte przez Komisję.
6. Środki ochrony przyjęte przez Komisję zgodnie z niniejszą konwencją są stosowane przez 
członków Komisji w następujący sposób:
a)	Komisja zawiadamia wszystkich członków Komisji o środkach ochrony;
b)	środki ochrony staną się obowiązujące dla wszystkich członków Komisji po upływie 180 
dni od takiego zawiadomienia o nich, z wyjątkiem przypadków przewidzianych pod lit. c) 
i d);
c)	jeżeli w ciągu dziewięćdziesięciu dni od zawiadomienia, o którym mowa pod lit. a), 
członek Komisji zawiadomi Komisję o tym, że nie może przyjąć danego środka ochrony 
całkowicie lub częściowo, środek taki nie będzie obowiązywać tego członka Komisji we 
wspomnianym zakresie;
d)	w razie gdy którykolwiek członek Komisji powoła się na postępowanie, o którym mowa 
pod lit. c), Komisja na wniosek któregokolwiek jej członka zwoła posiedzenie w celu 
ponownego rozpatrzenia takiego środka ochrony. Podczas takiego posiedzenia oraz w 
okresie trzydziestu dni po nim każdy członek Komisji ma prawo oświadczyć, że nie może 
nadal akceptować tego środka ochrony i w takim przypadku wspomniany środek przestaje 
obowiązywać tego członka.

Artykuł X 

1. Komisja będzie zwracać uwagę państw nie będących stronami niniejszej konwencji na 
wszelką działalność prowadzoną przez ich obywateli lub statki, która według opinii Komisji 
wpływa ujemnie na realizację celów niniejszej konwencji.
2. Komisja będzie zwracać uwagę wszystkich Umawiających się Stron na wszelką 
działalność, która według opinii Komisji wpływa ujemnie na osiągnięcie przez którąkolwiek 
Umawiającą się Stronę celów niniejszej konwencji lub na wykonywanie przez taką Umawiającą 
się Stronę jej zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.

Artykuł XI 

Komisja będzie dążyć do współpracy z Umawiającymi się Stronami, sprawującymi 
jurysdykcję w rejonach morskich przylegających do rejonu objętego niniejszą konwencją, w 
zakresie zachowania zasobu lub zasobów powiązanych ze sobą gatunków, występujących 
zarówno w obrębie tych rejonów, jak i w rejonie zastosowania niniejszej konwencji, w celu 
uzgodnienia środków ochrony stosowanych w odniesieniu do takich zasobów.

Artykuł XII 

1. Decyzje Komisji w sprawach merytorycznych podejmowane są na zasadzie 
jednomyślności. Kwestię, czy dana sprawa jest merytoryczna, należy rozpatrywać jako sprawę 
merytoryczną.
2. Decyzje w innych sprawach niż te, o których mowa w ustępie 1, są podejmowane zwykłą 
większością głosów obecnych i głosujących członków Komisji.
3. Przy rozpatrywaniu przez Komisję sprawy wymagającej podjęcia decyzji powinno być 
wyraźnie zaznaczone, czy organizacja regionalnej integracji gospodarczej będzie uczestniczyć w 
podejmowaniu tej decyzji, a jeżeli tak, to czy będzie również uczestniczyć którekolwiek spośród 
państw członkowskich tej organizacji. Liczba Umawiających się Stron uczestniczących w takim 
charakterze nie powinna być większa niż liczba państw członkowskich organizacji regionalnej 
integracji gospodarczej, które są członkami Komisji.
4. Przy podejmowaniu decyzji zgodnie z niniejszym artykułem organizacja regionalnej 
integracji gospodarczej ma tylko jeden głos.

Artykuł XIII 

1. Siedzibę Komisji ustanawia się w Hobart w Tasmanii w Australii.
2. Komisja odbywa regularne coroczne posiedzenia. Inne posiedzenia mogą odbywać się 
również na prośbę jednej trzeciej członków Komisji, jeśli niniejsza konwencja nie stanowi 
inaczej. Pierwsze posiedzenie Komisji odbędzie się w ciągu trzech miesięcy po wejściu w życie 
niniejszej konwencji, pod warunkiem że wśród Umawiających się Stron będą przynajmniej dwa 
państwa prowadzące połowy na obszarze objętym niniejszą konwencją. W każdym razie 
pierwsze posiedzenie odbędzie się w ciągu roku od dnia wejścia konwencji w życie. 
Depozytariusz przeprowadzi konsultacje z Państwami - sygnatariuszami konwencji w sprawie 
pierwszego posiedzenia Komisji, biorąc pod uwagę to, że szerokie przedstawicielstwo tych 
Państw jest niezbędne do skutecznej pracy Komisji.
3. Depozytariusz zwoła pierwsze posiedzenie Komisji w siedzibie Komisji. Następne 
posiedzenia Komisji będą się odbywać w jej siedzibie, chyba że Komisja postanowi inaczej.
4. Komisja wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i zastępcę, przy czym 
każdy z nich jest wybierany na dwa lata i może być wybrany ponownie na dodatkową kadencję. 
Jednakże pierwszy przewodniczący będzie wybrany na początkową kadencję trzyletnią. 
Przewodniczący i zastępca nie mogą być przedstawicielami tej samej Umawiającej się Strony.
5. Komisja przyjmuje zasady proceduralne odbywania swych posiedzeń, z wyjątkiem spraw 
wymienionych w artykule XII niniejszej konwencji, i w razie potrzeby wprowadza do nich 
poprawki.
6. Komisja może powoływać takie organy pomocnicze, jakie będą niezbędne do 
wykonywania jej funkcji.

Artykuł XIV 

1. Umawiające się Strony powołują Komitet Naukowy do Spraw Ochrony Żywych Zasobów 
Morskich Antarktyki (zwany dalej "Komitetem Naukowym"), który jest organem doradczym 
Komisji. Komitet Naukowy odbywa swoje posiedzenia z reguły w siedzibie Komisji, jeśli nie 
postanowi on inaczej.
2. Każdy członek Komisji będzie członkiem Komitetu Naukowego i wyznaczy jednego 
przedstawiciela z odpowiednimi kwalifikacjami naukowymi, któremu mogą towarzyszyć inni 
eksperci i doradcy.
3. W miarę potrzeby Komitet Naukowy może zasięgać rady innych uczonych i ekspertów, 
powoływanych ad hoc.

Artykuł XV 

1. Komitet Naukowy stanowi forum dla konsultacji i współpracy w dziedzinie zbierania, 
studiowania i wymiany informacji o morskich żywych zasobach, do których stosuje się niniejszą 
konwencję. Komitet Naukowy zachęca i przyczynia się do współpracy w dziedzinie badań 
naukowych w celu poszerzania wiedzy o żywych zasobach morskiego ekosystemu Antarktyki.
2. Komitet Naukowy prowadzi działalność, jaka może być zlecana przez Komisję dla 
osiągnięcia celów niniejszej konwencji, a mianowicie:
a)	ustala kryteria i metody podejmowania decyzji dotyczących środków ochrony, 
wymienionych w artykule IX niniejszej konwencji;
b)	regularnie ocenia stan i tendencje zmian w populacji żywych zasobów morskich 
Antarktyki;
c)	analizuje dane o bezpośrednim i pośrednim wpływie połowów na populacje żywych 
zasobów morskich Antarktyki;
d)	ocenia skutki proponowanych zmian metod lub poziomów odłowu i proponowanych 
środków zachowania zasobów;
e)	przekazuje Komisji na jej żądanie lub z własnej inicjatywy oceny, analizy, sprawozdania i 
zalecenia dotyczące środków i badań pomocniczych dla osiągnięcia celów niniejszej 
konwencji;
f)	opracowuje propozycje dotyczące realizacji międzynarodowych i krajowych programów 
badań żywych zasobów morskich Antarktyki.
3. Spełniając swoje funkcje Komitet Naukowy uwzględnia pracę innych właściwych 
organizacji technicznych i naukowych oraz działalność naukową, prowadzoną w ramach Układu 
w sprawie Antarktydy.

Artykuł XVI 

1. Pierwsze posiedzenie Komitetu Naukowego odbędzie się nie później niż w trzy miesiące 
po pierwszym posiedzeniu Komisji. Następnie Komitet Naukowy będzie odbywać swoje 
posiedzenia tak często, jak to jest konieczne do wykonania jego zadań.
2. Komitet Naukowy przyjmuje swoje zasady proceduralne i - w razie potrzeby - wprowadza 
do nich poprawki. Zasady te i wszelkie ich zmiany są zatwierdzane przez Komisję. Zasady 
proceduralne obejmują tryb przedstawiania opinii mniejszości członków Komitetu.
3. Komitet Naukowy może za zgodą Komisji powoływać takie organy pomocnicze, jakie 
będą niezbędne do wykonania jego zadań.

Artykuł XVII 

1. Komisja powołuje sekretarza wykonawczego w celu zapewnienia działania Komisji i 
Komitetu Naukowego, zgodnie z trybem i na warunkach ustalonych przez Komisję. Sekretarza 
wykonawczego powołuje się na okres czterech lat i może on być powołany ponownie.
2. Komisja określi skład personelu sekretariatu w koniecznym zakresie, a sekretarz 
wykonawczy powołuje personel sekretariatu, kieruje nim i nadzoruje jego pracę zgodnie z 
zasadami postępowania, trybem i warunkami, ustalonymi przez Komisję.
3. Sekretarz wykonawczy i sekretariat wykonują zadania powierzone im przez Komisję.

Artykuł XVIII 

Oficjalnymi językami Komisji i Komitetu Naukowego są: angielski, francuski, hiszpański i 
rosyjski.

Artykuł XIX 

1. Na każdym dorocznym posiedzeniu Komisja zatwierdza na zasadzie jednomyślności swój 
budżet i budżet Komitetu Naukowego.
2. Sekretarz wykonawczy sporządza projekt budżetu Komisji, Komitetu Naukowego i 
wszelkich organów pomocniczych oraz przedstawia go członkom Komisji co najmniej na 
sześćdziesiąt dni przed rozpoczęciem dorocznego posiedzenia Komisji.
3. Każdy członek Komisji wpłaca swoją składkę do budżetu. W okresie pięciu lat od wejścia 
w życie niniejszej konwencji każdy członek Komisji wnosi jednakową składkę. Następnie 
składka jest ustalana według dwóch kryteriów: wysokości odłowu oraz równego udziału dla 
wszystkich członków Komisji. Komisja określa na zasadzie jednomyślności proporcje, według 
których mają być stosowane te dwa kryteria.
4. Działalność finansowa Komisji i Komitetu Naukowego jest prowadzona zgodnie z 
przepisami finansowymi, przyjętymi przez Komisję, i podlega dorocznej kontroli księgowej, 
dokonywanej przez rewidentów księgowych z zewnątrz, wybranych przez Komisję.
5. Każdy członek Komisji uczestniczy na własny koszt w posiedzeniach Komisji i Komitetu 
Naukowego.
6. Członek Komisji, który nie zapłacił swej składki w ciągu dwóch kolejnych lat, będzie 
przez czas zalegania z opłaceniem składki pozbawiony prawa uczestniczenia w podejmowaniu 
przez Komisję decyzji.

Artykuł XX 

1. Członkowie Komisji co roku dostarczają Komisji i Komitetom Naukowym w 
maksymalnie szerokim zakresie dane i informacje statystyczne, biologiczne oraz inne, potrzebne 
Komisji oraz Komitetowi Naukowemu do pełnienia ich funkcji.
2. Członkowie Komisji dostarczają w ustalony sposób i w ustalonych odstępach czasu 
informacje o swojej działalności połowowej, w tym o rejonach połowów i o statkach, w celu 
umożliwienia sporządzenia zestawień wiarygodnych danych statystycznych o połowach i 
nakładach połowowych.
3. Członkowie Komisji dostarczają jej w ustalonych odstępach czasu informacje o krokach 
podjętych w celu realizacji przyjętych przez Komisję środków zachowania zasobów.
4. Członkowie Komisji uzgadniają, że we wszelkiej prowadzonej przez nich działalności 
połowowej będą wykorzystywane możliwości zbierania danych koniecznych do oceny 
oddziaływania połowów.

Artykuł XXI 

1. Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie kroki w ramach swoich kompetencji 
w celu zapewnienia przestrzegania postanowień niniejszej konwencji oraz realizacji przyjętych 
przez Komisję środków zachowania zasobów, obowiązujących daną Stronę zgodnie z artykułem 
IX niniejszej konwencji.
2. Każda Umawiająca się Strona będzie przekazywać Komisji informacje o krokach 
podjętych zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, nie wyłączając informacji o zastosowanych 
sankcjach w przypadku jakiegokolwiek naruszenia.

Artykuł XXII 

1. Każda Umawiająca się Strona zobowiązuje się do podejmowania odpowiednich wysiłków, 
zgodnych z Kartą Narodów Zjednoczonych, w celu przeciwstawienia się jakiejkolwiek 
działalności sprzecznej z celami niniejszej konwencji.
2. Każda Umawiająca się Strona będzie komunikować Komisji o wszelkiej takiej 
działalności, o której będzie jej wiadomo.

Artykuł XXIII 

1. Komisja i Komitet Naukowy współpracują ze Stronami Konsultatywnymi Układu w 
sprawie Antarktydy w sprawach wchodzących w zakres kompetencji tych ostatnich.
2. Komisja i Komitet Naukowy w razie potrzeby współpracują z Organizacją do spraw 
Wyżywienia i Rolnictwa Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz z innymi organizacjami 
wyspecjalizowanymi.
3. Komisja i Komitet Naukowy będą dążyć w razie potrzeby do rozwijania roboczych 
stosunków współpracy z organizacjami międzyrządowymi i pozarządowymi, które mogą pomóc 
w ich działalności, w tym z Naukowym Komitetem Badań Antarktycznych, Naukowym 
Komitetem Badań Oceanicznych i Międzynarodową Komisją Wielorybniczą.
4. Komisja może zawierać porozumienia z organizacjami wymienionymi w niniejszym 
artykule oraz w razie potrzeby z innymi organizacjami. Komisja i Komitet Naukowy mogą 
zaprosić takie organizacje do wysłania obserwatorów na swoje posiedzenia i na posiedzenia 
swoich organów pomocniczych.

Artykuł XXIV 

1. W celu przyczynienia się do osiągnięcia celów zapewnienia przestrzegania postanowień 
niniejszej konwencji Umawiające się Strony uzgodniły, że należy utworzyć system obserwacji 
oraz inspekcji.
2. System obserwacji oraz inspekcji zostanie opracowany przez Komisję na podstawie 
następujących zasad:
a)	Umawiające się Strony współpracują ze sobą w celu zapewnienia skutecznego stosowania 
systemu obserwacji oraz inspekcji, uwzględniając istniejącą praktykę międzynarodową. 
System ten obejmuje, między innymi, postępowanie w sprawie wkroczenia na statek i 
prowadzenia inspekcji przez obserwatorów i inspektorów wyznaczonych przez członków 
Komisji oraz postępowanie państwa bandery statku w sprawie wszczynania śledztwa i 
stosowania sankcji, opartych na dowodach uzyskanych w wyniku takiego wkroczenia na 
statek oraz inspekcji. Sprawozdanie o przeprowadzonym śledztwie i zastosowanych 
sankcjach włącza się do informacji wymienionych w artykule XXI niniejszej konwencji;
b)	w celu sprawdzenia przestrzegania środków przyjętych zgodnie z niniejszą konwencją 
obserwację oraz inspekcję przeprowadza się na pokładzie statków prowadzących badania 
naukowe lub połowy żywych zasobów morskich w rejonie, do którego stosuje się 
niniejszą konwencję, za pośrednictwem obserwatorów lub inspektorów wyznaczonych 
przez członków Komisji i działających zgodnie z warunkami, które zostaną ustalone przez 
Komisję;
c)	wyznaczeni obserwatorzy i inspektorzy podlegają jurysdykcji Umawiającej się Strony, 
której są obywatelami. Składają oni sprawozdanie członkowi Komisji, przez którego 
zostali wyznaczeni, a on z kolei składa sprawozdanie Komisji.
3. Przed utworzeniem systemu obserwacji oraz inspekcji członkowie Komisji będą dążyć do 
opracowania tymczasowych sposobów wyznaczania obserwatorów oraz inspektorów, przy czym 
tak wyznaczeni obserwatorzy oraz inspektorzy będą uprawnieni do przeprowadzania inspekcji 
zgodnie z zasadami wymienionymi w powyższym ustępie 2.

Artykuł XXV 

1. W razie powstania jakiegokolwiek sporu między dwiema lub kilkoma Umawiającymi się 
Stronami, dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, takie Umawiające się 
Strony konsultują się ze sobą w celu rozstrzygnięcia sporu w drodze rokowań, badań, 
pośrednictwa, pojednania, arbitrażu, postępowania sądowego lub innych pokojowych środków, 
według ich własnego wyboru.
2. Każdy tego rodzaju spór, który nie zostanie w ten sposób rozstrzygnięty, będzie 
przekazywany, w każdym przypadku za zgodą wszystkich Stron uczestniczących w sporze, do 
rozstrzygnięcia Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości albo do arbitrażu, jednakże 
brak zgody co do przekazania sporu Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości albo do 
arbitrażu nie zwalnia Stron uczestniczących w sporze od obowiązku kontynuowania poszukiwań 
rozstrzygnięcia sporu za pomocą jednego ze środków pokojowych wymienionych w ustępie 1 
niniejszego artykułu.
3. W razie przekazania sporu do arbitrażu, powołuje się sąd arbitrażowy zgodnie z 
postanowieniami zawartymi w załączniku do niniejszej konwencji.

Artykuł XXVI 

1. Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu w Canberrze od dnia 1 sierpnia do 31 
grudnia 1980 r. przez państwa, które uczestniczyły w Konferencji w sprawie zachowania żywych 
zasobów morskich Antarktyki, odbytej w Canberze w dniach od 7 do 20 maja 1980 r.
2. Państwa, które w ten sposób podpisały niniejszą konwencję, będą pierwotnymi 
sygnatariuszami konwencji.

Artykuł XXVII 

1. Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, zatwierdzeniu lub przyjęciu przez państwa, które 
ją podpisały.
2. Dokumenty ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia składa się na przechowanie rządowi 
Australii, który jest depozytariuszem.

Artykuł XXVIII 

1. Niniejsza konwencja wchodzi w życie trzydziestego dnia po dniu złożenia na 
przechowanie przez państwa wymienione w ustępie 1 artykułu XXVI niniejszej konwencji 
ósmego dokumentu ratyfikacji, zatwierdzenia lub przyjęcia.
2. W stosunku do każdego państwa lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które 
po dacie wejścia w życie niniejszej konwencji złożą dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, 
zatwierdzenia lub przystąpienia, konwencja wejdzie w życie trzydziestego dnia po dacie złożenia 
tych dokumentów.

Artykuł XXIX 

1. Niniejsza konwencja pozostaje otwarta do przystąpienia dla wszystkich państw, które są 
zainteresowane w działalności badawczej lub połowowej odnoszącej się do żywych zasobów 
morskich, do których stosuje się niniejszą konwencję.
2. Do niniejszej konwencji mogą przystąpić utworzone przez suwerenne państwa organizacje 
regionalnej integracji gospodarczej, w których skład wchodzi jedno lub więcej państw - 
członków Komisji i którym państwa członkowskie organizacji przekazały w pełni lub częściowo 
kompetencje dotyczące spraw objętych niniejszą konwencją. Przystąpienie takich organizacji 
regionalnej integracji gospodarczej będzie przedmiotem konsultacji między członkami Komisji.

Artykuł XXX 

1. Niniejsza konwencja może być zmieniona w dowolnym czasie.
2. Jeżeli jedna trzecia członków Komisji wypowie się za przeprowadzeniem konferencji w 
celu omówienia zaproponowanej zmiany, depozytariusz zwoła taką konferencję.
3. Poprawka wchodzi w życie po otrzymaniu przez depozytariusza od wszystkich członków 
Komisji dokumentów jej ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
4. Poprawka wchodzi w życie w stosunku do którejkolwiek Umawiającej się Strony po 
otrzymaniu przez depozytariusza zawiadomienia o ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu tej 
poprawki. Każda Umawiająca się Strona, od której takie zawiadomienie nie zostało otrzymane w 
ciągu jednego roku od dnia wejścia w życie tej poprawki, zgodnie z ustępem 3 niniejszego 
artykułu, jest uważana za Stronę, która wystąpiła z niniejszej konwencji.

Artykuł XXXI 

1. Każda Umawiająca się Strona może wystąpić z niniejszej konwencji 30 czerwca każdego 
roku, kierując nie później niż 1 stycznia tego samego roku pisemne zawiadomienie do 
depozytariusza, który po otrzymaniu takiego zawiadomienia natychmiast przekazuje je 
pozostałym Umawiającym się Stronom.
2. Każda inna Umawiająca się Strona może w ciągu sześćdziesięciu dni po otrzymaniu kopii 
takiego pisemnego zawiadomienia od depozytariusza również zawiadomić pisemnie o swym 
wystąpieniu i w takim przypadku w stosunku do Umawiającej się Strony, która wystosowała 
takie zawiadomienie, konwencja traci moc 30 czerwca tego samego roku.
3. Wystąpienie z konwencji jakiegokolwiek członka komisji nie zwalnia go od zobowiązań 
finansowych wynikających  z niniejszej konwencji.

Artykuł XXXII 

Depozytariusz zawiadamia wszystkie Umawiające się Strony o:
a)	podpisaniu niniejszej konwencji i złożeniu na przechowanie dokumentów ratyfikacyjnych, 
przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;
b)	dacie wejścia w życie niniejszej konwencji oraz jakichkolwiek poprawek do niej.

Artykuł XXXIII 

1. Niniejsza konwencja, której teksty w językach angielskim, francuskim, hiszpańskim i 
rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostanie złożona na przechowanie rządowi Australii, który 
przekaże jej uwierzytelnione kopie wszystkim Stronom, które ją podpisały i które do niej 
przystąpiły.
2. Niniejsza konwencja zostanie zarejestrowana przez depozytariusza zgodnie z 
postanowieniami artykułu 102 Karty Narodów Zjednoczonych.

Sporządzono w Canberrze dnia dwudziestego maja 1980 r.

ZAŁĄCZNIK DOTYCZĄCY SĄDU ARBITRAŻOWEGO

Sąd arbitrażowy wymieniony w ustępie 3 artykułu XXV składa się z trzech arbitrów, 
mianowanych w następujący sposób:
Strona wszczynająca postępowanie komunikuje nazwisko arbitra drugiej stronie, która z 
kolei w ciągu 40 dni po uzyskaniu takiego zawiadomienia podaje nazwisko drugiego arbitra. W 
ciągu 60 dni po mianowaniu drugiego arbitra strony mianują trzeciego arbitra, który nie jest 
obywatelem żadnej z tych stron i nie ma obywatelstwa któregokolwiek spośród obu pierwszych 
arbitrów. Trzeci arbiter jest przewodniczącym sądu.
W razie gdy drugi arbiter nie zostanie mianowany w ustalonym terminie lub gdy strony w 
ustalonym terminie nie osiągną porozumienia dotyczącego mianowania trzeciego arbitra, to na 
prośbę którejkolwiek ze stron arbitra tego mianuje Sekretarz Generalny Stałego Trybunału 
Arbitrażowego spośród osób, które cieszą się dobrą opinią międzynarodową i nie są obywatelami 
państwa będącego stroną niniejszej konwencji.
Sąd arbitrażowy ustala swoją siedzibę i przyjmuje swoje własne przepisy proceduralne.
Decyzje sądu arbitrażowego są podejmowane większością głosów jego członków, którym 
nie wolno wstrzymywać się od głosu.
Każda Umawiająca się Strona, nie będąca stroną w sporze, może za zgodą sądu 
arbitrażowego uczestniczyć w postępowaniu arbitrażowym.
Decyzja sądu arbitrażowego jest ostateczna i obowiązuje wszystkie strony sporu oraz każde 
państwo, które uczestniczyło w postępowaniu arbitrażowym, przy czym decyzja ta ma być 
niezwłocznie wykonana. Na prośbę jednej ze stron sporu lub dowolnego państwa, które 
uczestniczyło w postępowaniu arbitrażowym, sąd arbitrażowy podaje interpretację decyzji.
Jeżeli sąd arbitrażowy nie postanowi inaczej w związku ze szczególnymi okolicznościami 
sprawy, to wydatki sądu wraz z wynagrodzeniem jego członków ponoszą w równej mierze strony 
sporu.  

