Mecenat Literatury Cesarstwa Leblandii - klasAsnyk.html

Adam Asnyk

    "Limba"

    Wysoko na skały zrębie
    Limba iglasta koronę
    Nad ciemne zwiesiła głębie,
    Gdzie lecą wody spienione.

    Samotna rośnie na skale,
    Prawie ostatnia już z rodu...
    I nie dba, że wrzące fale
    Skałę podmyły u spodu.

    Z gosności pełną żałobą
    Chyli się ponad urwisko
    I widzi w dole pod sobą
    Tłum świerków rosnących nisko.

    Te łatwo wschodzące karły,
    W ściśniętym krocząc szeregu,
    Z dawnych ją siedzib wyparły
    Do krain wiecznego śniegu.

    Niech spanoszeni przybysze
    Pełzają dalej na nowo!
    Ona się w chmurach kołysze-
    Ma wolne niebo nad głową!

    Nigdy się do nich nie zniży,
    O życie walczyć nie będzie-
    Wciąż tylko wznosi się wyżej
    Na skał spadziste krawędzie.

    Z pogardą patrzy u szczytu
    Na tryumf rzeczy poziomej...
    Woli samotnie z błękitu
    Upaść strzaskana przez gromy.

    "Ta łza..."

    Ta łza, co z oczu Twoich spływa,
    Jak ogień pali moją duszę,
    I wciąż mnie męczy myśl straszliwa,
    Że Cię w nieszczęściu rzucić muszę.

    Że Cię zostawię tak znękaną,
    I nic z win przeszłych nie odrobię-
    Ta myśl jest wieczną serca raną
    I ścigać będzie jeszcze w grobie.

    Myślałem, że nim rzucę ziemię,
    Twych nieszczęść szala się przeważy,
    Że zramion ciężkie spadnie brzemię
    I ujrzę radość na twej twarzy.

    Lecz gdy los na to nie dozwoli,
    Po cierniach w górę znów się wspinaj,
    A choć winienem twej niedoli,
    Miłości mojej nie przeklinaj!

    "Ulewa"

    Na szczytach Tatr, na szczytach Tatr
       Na sinej ich krawędzi
    Króluje w mgłach świszczący wiatr
       I ciemne chmury pędzi.

    Rozpostarł z mgły utkany płaszcz
       I rosę z chmur wyciska-
    A strugi wód z wilgotnych paszcz
       Spływają na urwiska.

    Na piętra gór, na ciemny bór
       Zasłony spadły sine,
    W deszczowych łzach granitów gmach
       Rozpłynął się w równinę.

    Nie widać nic-błękitów tło
       I całe widnokręgi
    Zasnute w cień, zalane mgłą,
       Porznięte w deszczu pręgi.

    I dzień, i noc, i nowy wschód
      Przechodzą bez odmiany-
    Dokoła szum rosnących wód,
      Strop niebios ołowiany.

    I siecze deszcz, i świszcze wiatr,
      Głośniej się potok gniewa,
    Na szczytach Tatr, w dolinach Tatr,
      Mrok szary i ulewa.

    "Daremne żale"

    Daremne żale-próżny trud,
      Bezsilne złorzeczenia!
    Przeżytych kształtów żaden cud
      Nie wróci do istnienia.

    Świat wam nie odda, idąc wstecz,
      Znikomych miar szeregu-
    Nie zdoła ogień ani miecz
      Powstrzymać myśli w biegu.

    Trzeba z żywymi naprzód iść,
      Po życie sięgać nowe,
    A nie w uwiędłych laurów liść
      Z uporem stroić głowę.

    Wy nie cofniecie życia fal,
       Nic skargi nie pomogą-
    Bezsilne gniewy, próżny żal!
       Świat pójdzie swoją drogą.

    "Sonet"

    Jednego serca tak mało, tak mało,
    Jednego serca trzeba mi na ziemi!
    Co by przy moim miłością zadrżało,
    A byłbym cichym pomiędzy cichymi.

    Jednych ust trzeba!Skąd bym wieczność całą
    Pił napój szczęścia ustami moimi,
    I oczu dwoje, gdzie bym patrzał śmiało,
    Widząc się świetym pomiędzy świętymi.

    Jednego serca i rąk białych dwoje!
    Co by mi oczy zasłoniły moje,
    Bym zasnął słodko, marząc o aniele,

    Który mnie niesie w objęciach do nieba;
    Jednego serca! Tak mało mi trzeba,
    A jednak widzę, że żądam za wiele!

    "Do młodych"

    Szukajcie prawdy jasnego płomienia,
    Szukajcie nowych, nie odkrytych dróg:
    Za każdym krokiem w tajniki stworzenia
    Coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia
    	  I większym staje się Bóg!

    Choć otrząśniecie kwiaty barwnych mitów,
    Choć rozproszycie legendowy mrok,
    Choć mgłę urojeń zedrzecie z błękitów,
    Ludziom niebiańskich nie zabraknie zachwytów,
    	  Lecz dalej sięgnie ich wzrok.

    Każda epoka ma swe własne cele
    I zapomina o wczorajszych snach...
    Nieście więc wiedzy pochodnię na czele
    I nowy udział bierzcie w wieków dziele,
      	  Przyszłości podnoście gmach

    Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,
    Choć macie sami doskonalsze wznieść;
    Na nich się jeszcze święty ogień żarzy
    I miłość ludzka stoi tam na straży,
      	 I wy winniście jej cześć!

    Ze światem, który w ciemność już zachodzi
    Wraz z całą tęczą idealnych snów,
    Prawdziwa mądrość niechaj was pogodzi-
    I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi,
        W ciemnościach pogasną znów!