 | |
| Data i miejsce urodzenia | 21 grudnia 1985, Cayo Largo Grad |
| Okres urzędowania |
od 16 sierpnia 2011 |
| Przynależność polityczna | Siedmiogrodzka Partia Robotnicza / Siedmiogrodzka Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Regolo Mate (p.o.) |
| Okres urzędowania |
od 5 maja 2011 do 1 lipca 2011 |
| Przynależność polityczna | Siedmiogrodzka Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Radogost Radziwil (Prezydent) |
| Następca | Regolo Mate |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2010 do 30 stycznia 2011 |
| Przynależność polityczna | Siedmiogrodzka Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Urząd Rady Państwa |
| Następca | Radogost Radziwil |
| Okres urzędowania (tytularnie) | 11 lipca 2010 - 21 sierpnia 2010 |
| Okres urzędowania | od 21 sierpnia 2010 do 8 listopada 2010 |
| Przynależność polityczna | Siedmiogrodzka Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Ziga Tetrovsky (prezydent Republiki Siedmiogrodu) |
| Następca | Urząd zniesiono |
| Okres urzędowania | od 1 lutego 2011 do 1 maja 2011 |
| Przynależność polityczna | Siedmiogrodzka Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Radogost Radziwil |
| Następca | Urząd zniesiono |
| Okres urzędowania | od 1 października 2010 do 11 listopada 2010 |
| Przynależność polityczna | Siedmiogrodzka Partia Robotnicza |
| Poprzednik | Pavline Varge de Solos |
| Następca | Urząd zniesiono |
| Okres urzędowania | od 30 listopada 2009 do 10 lipca 2010 |
| Poprzednik | Nicolas IV |
    | |
| David Kovacs dos Santos | |
 generał | |
| Data i miejsce urodzenia | 21 grudnia 1985, Cayo Largo Grad |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 2011 (od 2010 jako rewolucjonista) |
| Stanowiska | przew. Rady Państwa RLS, premier RLS, prezydent RLS, Komendant ZL, członek NLRW, dowódca Sił Powietrznych RLS |
| Główne wojny i bitwy | Rewolucja siedmiogrodzka, wojna sasko-siedmiogrodzka, wojna klindojska, stabilizacja Gregorii |
| Odznaczenia | |
   | |
Dávid Kovács dos Santos (właściwie: David Nevadomsky lub po hisz. Don Flaco, ur. 21 grudnia 1985 w Cayo Largo Grad) - Prezydent Republiki Ludowej Siedmiogrodu od 8 listopada 2010 r. do 30 stycznia 2011, Przewodniczący Rady Państwa Republiki Ludowej Siedmiogrodu od 11 lipca 2010 r. do 8 listopada 2010, Premier Republiki Ludowej Siedmiogrodu od 1 października 2010 r. do 8 listopada 2010, Wielki Książe Hiszpanii od 30 listopada do 10 lipca 2010 r.
Hiszpania 
Edytuj
ŻycieEdytuj
David Kovacs w 2003 r. wyjechał do Wielkiego Księstwa Hiszpanii, by w konspiracji przygotowywać powstanie mające na celu doprowadzić do powrotu socjalizmu w Siedmiogrodzie. David Kovacs miał mało zwolenników w Hiszpanii jak i w Siedmiogrodzie. Ustanowił w konspiracji reformę mającą zmienić socjalizm na taki, który podobałby się mieszkańcom Siedmiogrodu i Hiszpanii. Coraz więcej osób popierało Kovacs'a. Wielki Książe Hiszpanii Nicolas IV wręczył mu tytuł szlachecki dos Santos. David Kovacs w 2005 r. utworzył partię polityczną o nazwie Hiszpańska Partia Socjalizmu Demokratycznego. Partia rozpadła się rok później. David Kovacs dos Santos od 2007 r. planował ze swoimi zwolennikami powstanie w Siedmiogrodzkiej Republice.
Wielki Książe HiszpaniiEdytuj
Dnia 28 lipca 2009 r. zmarł Wielki Książe Hiszpanii Nicolas IV nie pozostawiając potomka. 28 października odbył się sejm, który miał ustalić obrady sejmu elekcyjnego. 30 listopada odbyły się obrady sejmu elekcyjnego, na którym David Kovacs dos Santos został wybrany na Wielkiego Księcia Hiszpańskiego, gdzie otrzymał imię Don Flaco I. David próbował wprowadzić w Hiszpanii socjalizm po czym podbić Republikę Siedmiogrodu i złączyć dwa państwa w jedno (Wielką Republikę Ludową Siedmiogrodu i Hiszpanii). 10 lipca 2010 r. został zmuszony do abdykacji.
SiedmiogródEdytuj
Przewodniczący Rady Państwa Republiki Ludowej SiedmiogroduEdytuj
David Kovacs i Florian Piroska
Gdy David Kovacs dowiedział się o kradzieży pieniędzy obywateli przez prezydenta Zigi Tetrovskiego rozpoczął Rewolucję Transylwańską zwaną także rewolucją krótką, która zakończyła się powodzeniem 10 lipca 2010 r., gdyż 98,5% siedmiogrodzkich obywateli w niej uczestniczyła. 11 lipca 2010 r. zdobył władzę i został Przewodniczącym Rady Państwa, a 12 lipca na premiera mianował Pavline Varge de Solos.
