2012/1/A [Państwo Ciprofloksjańskie]

Dostojni,

Wbrew wcześniej zgłoszonemu wcześniej sprzeciwowi wobec wniosku, na podstawie którego odbywać się ma niniejszy arbitraż, podjąłem decyzję o wzięciu w nim udziału przez przedstawienie oświadczenia w imieniu Demokracji Surmeńskiej. Zdecydowałem się na to, biorąc pod uwagę oświadczenie otrzymane od p. Prezesa, w którym zapewniono mnie, że Trybunał nie będzie związany granicami tego wniosku - które, jak już wspomniałem, zostały zakreślone tendencyjnie.

Odnosząc się do tej sprawy, nie sposób pominąć samej genezy konfliktu, choćby ogólnie ją nakreslić. Jak zapewne Wysokiemu Trybunałowi wiadomo, samo powstanie Ciprofloksji wiąże się z zamachem na integralność terytorialną Surmenii, dokonanym przez grupę obywateli innego państwa, które wcześnie nie postawiły stopy na jej terytorium. Próba oderwania terytorium Skawlandii została udaremniona przez stanowcze posunięcia Surmeńskich władz i wojska oraz dzięki wsparciu otrzymanemu od sojuszniczej Monarchii Austro-Węgierskiej.

Pomimo, że działania zbrojne na terytorium Skawlandii zakończyły się w kilka tygodni po tzw. rewolcie, nie był to koniec konfliktu. Uciekające (nawet wg. własnych oświadczeń) siły ciprofloksjańskie nie wyrzekły się agresji wobec Surmenii, prowadząc ją jednocześnie przeciwko innym państwom - Austro-Węgrom, Rotrii, Tyrencji, a potem angażując się w konflikty z innymi państwami, spoza OPM (m.in. Samunda, nanonacja Sandghia). Współpraca z Natanią, od początku podjęta wyłącznie z wyrachowania i jako próba uzyskania terytorium (co przyznał w wywiadzie (http://micropress.info/?p=344) jeden z przywódców Ciprofloksji baron Aleksander Hergemon-Euskadi) zakończyła się najpierw kolejną próbą bezprawnego oderwania Tauchiry, a następnie wymuszenie szantażem na Natanii ich zrzeczenia się. Niezależnie od formalnej poprawności ostatniego traktatu - nie możemy zaakceptować tego przejęcia za sprawiedliwe, ani uznać Ciprofloksji za państwo, które pełnoprawnie sprawuje władzę nad Tauchirą

Jak wspomniałem, w tym samym czasie Surmenia cały czas była przedmiotem agresji ze strony Ciprofloksji. Obrazanie tak państwa, jak i obywateli było tam na porządku dziennym. Ciprofloksja, po "zdobyciu" Tauchiry prowadziła agresywne działania militarne, absurdalnie wyolbrzymiając je przez propagandę m.in. ogłosiła zajęcie całej kontynentalnej części Surmenii czy też detonację broni jądrowej na granicy z Surmenią. Surmenia odpowiedziała wówczas wojskową operacją antyterrorystyczną "Przełom Skawy", która polegała na precyzyjnych uderzeniach na cele wojskowe na terenie Tauchiry (m.in. ciprofloksjańskie lotniska czy fabryki zbrojeniowe). Zwracam uwagę, że zgodnie z prawem surmeńskim, operacja ta zakładała możliwość jednoczesnego użycia jedynie śladowych ilości żołnierzy (ograniczenie do jednego batalionu, tj. maksymalnie 700 żołnierzy), więc nie może być uznana za próbę zbrojnego zagarnięcia tego terytorium. Miała na celu jedynie zabezpieczenie państwa surmeńskiego przed Ciprofloksjańską agresją.

Względem ciprofloksjańskich działań mających na celu rzekome załagodzenie sytuacji - nie możemy uznać dobrej woli Ciprofloksji, dopóki nie zaakceptują i nie zastosują się do wszystkich warunków przedstawianych przez Surmenię od początku konfliktu. Dotychczasowe podjęte próby porozumienia nie były szczere - Ciprofloksja odmawiała spełnienia postawionych warunków, nie przerywając ani na chwilę obrażania Surmenii i Surmeńczyków.

I w kwestii formalnej. Surmenia nie ma zamiaru spełnić w chwili obecnej ani jednego z żądań Ciprofloksji. Żądanie numer 4 może zostać spełnione jedynie w momencie spełnienia warunków Demokracji Surmeńskiej. Żądanie nr 2 oczywiście również wówczas wygaśnie. Uznanie Państwa Ciprofloksjańskiego będzie wówczas możliwe, jeżeli stwierdzimy, że Ciprofloksja faktycznie się zmieniła - to jest jednak przemiot suwerennej decyzji władz Surmeńskich. Punkt trzeci nie jest możliwy do zrealizowania w żadnym wypadku, stanowiłoby to bowiem naruszenie integralności terytorialnej i suwerenności Surmenii.