Podsumujmy zatem: mamy wniosek poparty przez trzy delegacje (erbokańską, dreamlandzką i wandejską). Proponuję kilkudniową debatę - choćby w ramach czasowych sugerowanych przez Sekretarza Generalnego (tj. do 11 lutego). W perspektywie braku kontrkandydata głosowanie nie ma w tym momencie większego sensu - zapewne wszyscy wolelibyśmy uniknąć ewentualnej anarchizacji Gmachu Narodów.

Ponawiam propozycję wprowadzenia do Karty OPM zasady kadencyjności na stanowisku Sekreatarza Generalnego. Odnoszę wrażenie, że w tak skromnym gronie (około dwudziestoosobowym) tym, czego potrzebujemy dziś najbardziej, jest silne, energiczne i dyspozycyjne kierownictwo. Najlepiej jednoosobowe. W telegraficznym skrócie: półroczna kadencja, program poddawany pod debatę w gronie delegatów, możliwość reelekcji, cykliczny audyt. W ramach swojej kadencji Sekretarz Generalny zobowiązywałby się do realizacji określonych celów - dla reszty byłby to punkt odniesienia, swoista mapa drogowa. Podobnie jak dotychczas, SG wedle uznania dobierałby sobie grono najbliższych współpracowników.

Czy zasada kadencyjności uderza w ciągłość władzy? W jakim sensie - z pewnością. Ale właśnie o to chodzi, by uderzyć w ciągłość władzy, która została tutaj zinterpretowana jako "ciągłość władzy konkretnego funkcjonariusza". Wątpię, by było to intencją twórców Organizacji. OPM nie jest przecież monarchią z dożywotnio sprawowaną władzą głowy państwa.

Kadencja ma tę zaletę, że mobilizuje do konsekwentnego działania na określonym - wysokim - poziomie. Nic jednak nie stoi na przeszkodzi, by obecny SG zgłosił swoją kandydaturę. Wolę jednak widzieć JE Piotra diuka Kościńskiego na stanowisku demokratycznie wybranego lidera niż na tronie wypalonego monarchy - bez jasno określonej misji i bez określonych ram czasowych jej realizacji.