Zaskakujący finisz. Powinniśmy się chyba przyzwyczaić, że szefowie OPM odchodzą w dość specyficznych okolicznościach. Jeśli ta tendencja zostanie utrzymana, kolejny Sekretarz Generalny w najlepszym razie zostanie wypchnięty przez komin.

Podobnie jak delegaci innych państw członkowskich zastanawiałem się, jak całą sytuację rozegrają władze Księstwa Sarmacji. Udzielą oficjalnego poparcia kandydatowi Demokracji Surmeńskiej czy mimo wszystko zagrają va banque i podadzą rękę własnemu rodakowi, który swych ambicji przecież nie ukrywał, a nawet wbrew fatalnej prasie mógł liczyć na poparcie co najmniej połowy aktywnych delegacji obecnych w tym Gmachu. Więcej nawet - JE Lichtenstein, jeśli wierzyć jego własnym słowom, cieszył się poparciem sarmackiego rządu i JKM Grzegorza II Piotra, co nadaje całemu zamieszaniu lekko absurdalnej wymowy. Tak czy owak Kanclerz i Książę wchodzą w skład sarmackiej delegacji i mają możliwość zweryfikowania słów ustępującego Sekretarza Generalnego.

Nie interesuje mnie mechanizm decyzyjny w ramach sarmackiej polityki zagranicznej. Martwi mnie po prostu fakt, że wskutek braku jakichkolwiek przejawów takiej polityki ucierpiało co najmniej kilku osób. Potraktowany per noga Sekretarz Generalny, którego „wreszcie” dopadło długie ramię dziejowej sprawiedliwości i ku satysfakcji postronnych obserwatorów odchodzi dziś jako skompromitowany biurokrata. Delegaci, którzy w perspektywie głosowania zostali pozbawi alternatywy (chyba że za alternatywę uznać oddanie głosu sprzeciwu, ale w tych warunkach to droga donikąd). Wreszcie - władze państw członkowskich, które same nosiły się z zamiarem wystawienia kandydatury JE Lichtensteina i cierpliwie czekały na oficjalne stanowisko delegata sarmackiego w tej sprawie. Sam również pisałem do Diuka i wszystko wskazywało na to, że zgłoszenie kandydatury urzędującego Sekretarza Generalnego to tylko kwestia czasu.

Kiepsko to wypadło.