JE gauleiter Pakulski napisał(a):Cóż, Wasze Ekscelencje, jedyną metodą, jaką w obecnej sytuacji dostrzegam, jest ignorowanie tego typu dziecięcych wybryków.

Rozumiem, że WE postanowił nie odpowiadać na zadane przez mnie pytania z powodu braku argumentów? Trudno. Chociaż sprawa tow. Krupińskiego, kilka zagadnień związanych z Gnomią, a przede wszystkim mętne odniesienia do narodu wandejskiego, których tylko z własnej dobrej woli nie uznałem za jednoznacznie obraźliwe wymagałyby między cywilizowanymi ludźmi pewnego wyjaśnienia i paru zdań przeprosin ze strony WE, ale ostatecznie, dla dobra publicznego (wszak inne Ekselencje już po wielokroć wzywały do przywrócenia dyskusji na normalne tory), jestem gotów przyjąć tego niemego walkowera WE i potraktować go jako specyficzną scholandzką formę przyznania racji.

JE gauleiter Pakulski napisał(a):A na marginesie. Jak już chcemy makaronizować język, to proponuję poznać elementarz gramatyki języka wplątywanego. Rzeczowniki w języku niemieckim piszemy z dużej litery.

Wyrazem gauleiter nie posługiwałem się jako wplątanym w język polski słowem-cytatem z języka niemieckiego. Gdyby tak było, wielka - bo przecież nie duża - litera byłaby rzeczywiście konieczna. Posłużyłem się nim jednak jako zapożyczeniem, jest to bowiem słowo używane w pewnych kręgach nie od dziś. Ma to związek z oczywistymi, postulowanymi przez samych scholandczyków, konotacjami z kulturą germańską, w której - jak przypomniał osobom będącym na bakier z historią tow. Lepki - jednostki administracyjne nazywano Gau.

---

JE tow. Franciszek Józef napisał(a):Apeluję jednocześnie, byśmy nie rozpatrywali tutaj przypadku secesji, bo jest to kwestia zdecydowanie bardziej drażliwa i może drastycznie wpłynąć na możliwość rozwiązania wspomnianej kwestii unii. Ja rozumiem, że problem Gnomii czy Morvanu jest palący dla niektórych państw - ale to naprawdę nie jest ten sam temat.

nie da się zresztą ukryć, że secesje mają zazwyczaj zupełnie inny przebieg, niż unie. Problemem jest wtedy zazwyczaj uznanie nowopowstałego państwa i ew. spory terytorialne, natomiast w przypadku unii zastanawiamy się raczej gdzie przebiega granica między oddzielnym istnieniem dwu niezależnych państw, a jednym organizmem. Łączenie zatem obu zagadnień w jednej dyskusji mija się z celem.

JE tow. Franciszek Józef napisał(a):Dlatego, będąc konsekwentnym, wstępnie proponowałbym takie rozwiązanie:

Unię Państwa X i Panstwa Y traktujemy jako jeden organizm, gdy:
- jedno z państw prowadzi politykę zagraniczną drugiego, lub uznana jest zwierzchność jednego z państw nad drugim na arenie międzynarodowej,
- państwa X i Y deklarują, iż od zawarcia unii stanowią Państwo Z,
- państwa X i Y deklarują, iż obywatele jednego z państw są automatycznie obywatelami drugiego z nich (gdyby powyższe kryterium nie zostało spełnione),
- jedno z państw staje się jednostką samorządu terytorialnego drugiego z państw.

Trzy ostatnie punkty nie budzą wątpliwości, natomiast pierwszy dalej nie jest ścisły - trudno jednoznacznie określić czy dwa państwa w unii są po prostu tego samego zdania we wszystkich kwestiach, czy też jest to po prostu polityka ważniejszego składnika unii, czym prędzej przyklepywana przez stronę odgrywającą mniejszą rolę. Myślę, że nie da się tego unormować paragrafami, bo mistyfikować niezależność nie jest tak ciężko, a przecież nie sposób wykluczyć państwo, które według oficjalnych dokumentów jest niezależne. Po prostu musimy liczyć na uczciwość i przestrzeganie międzynarodowych standardów, czy też etyki (np. chrześcijańskiej, jeśli państwo deklaruje się jako takie).