Dane wnioskodawcy:
Timoteos Stefanosigos, Sekretarz Generalny OPM

Oznaczenie przedmiotu sprawy:
1. Czy art. 20 ust. 4 Karty w zakresie, w jakim nie dozwala, by w skład Trybunału wchodził więcej niż jeden sędzia "z tego samego kraju", dotyczy przynależności państwowej sędziego (obywatelstwa), czy też dotyczy państw wnioskujących o powołanie sędziów na podstawie art. 20 ust. 2 Karty?
Jeśli przynależności państwowej, to:
2. Czy art. 20 ust. 4 Karty odnosi się do przynależności państwowej sędziego w momencie wskazania lub powołania, czy przez cały okres jego kadencji?

Uzasadnienie:
Zaistniała sprzeczność w interpretacji jednego z przepisów Karty OPM - tj. art. 20 ust. 4, który brzmi "W skład Trybunału nie może wchodzić dwóch sędziów z tego samego kraju."

Sprzeczność objawia się w dwóch możliwych sposobach rozumienia sformułowania "dwóch sędziów z tego samego kraju". Jednym, bardziej dosłownym sposobem jest rozumienie go jako "dwóch sędziów posiadających obywatelstwo tego samego kraju". Ponieważ jednak we wczesniejszych przepisach tego artykułu nie ma mowy o obywatelstwie, a o proponowaniu Sędziów przez państwa członkowskie OPM, przepis ten można rozumieć również jako "dwóch sędziów zaproponowanych przez to samo państwo".

Istnieją pewne względy, które mogą również wpyłwać na interpretację tego artykułu. Po pierwsze, znacząca ochrona prawna niezależności osoby sędziego, objawiająca się w ust. 3 art. 20 Karty, sugeruje, że sędzia powinien, w trakcie sprawowania funkcji, być niezależny także od państwa, przez które został desygnowany. Po drugie, dotychczasowa praktyka (wynikająca z wniosków z dyskusji wokół osoby Otto von Rutelhelda, który został powołany na reprezentanta Brugii, nie będąc jej obywatelem, a także dyskusji wokół potencjalnej możliwości zgłoszenia kandydatury Kryspina von Lichtensteina na SG przez państwo inne niż to, z którego pochodził) wskazuje na to, że ew. zgłaszanie kandydatów na urzędy w organizacji nie jest ograniczone do obywateli państwa zgłaszającego, co również w konsekwencji sugerowałoby przyjęcie drugiej interpretacji.

Pomimo powyższych argumentów, nie uznałem ich za wystarczające aby przeważyły nad dosłowną interpretacją art. 20 ust. 4 Karty OPM. W związku z tym zwracam się do Trybunału Sprawiedliwości o rozstrzygnięcie rzeczonego sporu interpretacyjnego.