Konwencja o wolnym dostępie do miejsc publicznych

Wysokie Układające się Strony, przekonane o potrzebie swobodnego
przemieszczania się mieszkańców z jednego wirtualnego państwa do
drugiego, postanawiają co następuje:

Art. 1 [definicje]
1. Przez "miejsce publiczne", określone w niniejszej Konwencji,
uznaje się listy oficjalne i publiczne dyskusyjne i fora,
administrowane przez władze wirtualnego państwa.
2. Przez "mieszkaniec" rozumie się osobę na stałe mieszkającą w
wirtualnym państwie, Stronie niniejszej Konwencji, dysponującą pełnią
praw publicznych i zdolną do czynności prawnych.

Art. 2. [swoboda dostępu do miejsc publicznych]
1. Każda ze Stron niniejszej Konwencji zapewnia swobodny dostęp do
swoich miejsc publicznych mieszkańcom innych Stron niniejszej Konwencji.
2. Każda ze Stron niniejszej Konwencji może wprowadzić ograniczenia
swobody dostępu do miejsc publicznych ze względu na swój interes lub
potrzeby bezpieczeństwa, wskazując to w Zastrzeżeniu do niniejszej
Konwencji. Ograniczenia te nie powinny dyskryminować żadnej ze stron
niniejszej Konwencji, z wyłączeniem punktu 3., oraz żadnej z grup
mieszkańców wirtualnego świata.
3. Każda ze Stron niniejszej Konwencji może wprowadzić ograniczenia
swobody dostępu do miejsc publicznych dla mieszkańców państw
wirtualnych, z którymi nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych,
wskazując to w Zastrzeżeniu do niniejszej Konwencji.

Art. 3. [decyzja o wydaleniu]
1. Wydalenie mieszkańca drugiej Strony z miejsc publicznych może
nastąpić tylko na mocy wyroku sądowego lub zawierającej uzasadnienie decyzji
administracyjnej.
2. Przyczyną wyroku lub decyzji określonych w pkt. 1. może być naruszenie prawa
lub też ważny interes Strony podejmującej decyzję o wydaleniu.

Art. 4. [sądzenie przestępstw]
1. Przestępstwa popełnione w miejscach publicznych przez mieszkańca
jednej ze Stron podlegają osądzeniu w kraju jego popełnienia, według
prawa miejscowego.
2. Na wniosek obwinionego, przestępstwo może być osądzone w kraju
macierzystym, według prawa miejscowego.
3. Każda ze Stron niniejszej Konwencji może wprowadzić ograniczenia
lub wyłączyć stosowanie punktu 2. dla mieszkańców państw wirtualnych,
z którymi nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych, wskazując to w
Zastrzeżeniu do niniejszej Konwencji.

Art. 5. [depozytariusz Konwencji]
Depozytariuszem Konwencji jest Sekretarz Generalny Organizacji
Polskich Mikronacji.

Art. 6. [przystępowanie do Konwencji]
1. Konwencja jest otwarta dla wszystkich członków Organizacji
Polskich Mikronacji, oraz dla v-państw nie będących jej członkami,
lecz spełniającymi warunki członkostwa.
2. Podpisanie Konwencji następuje poprzez zgłoszenie do
Depozytariusza Konwencji.

Art. 7. [obowiązywanie Konwencji]
Konwencja wchodzi w życie po podpisaniu jej przez co najmniej trzy
wirtualne państwa, członków Organizacji Polskich Mikronacji.

Konwencja w sprawie tytułów i stopni zawodowych i naukowych

Art. 1. [definicje]
W rozumieniu niniejszej Konwencji,
1. Tytułami zawodowymi są: tytuł licencjata net. i tytuł magistra net.
2. Stopniami naukowymi są stopnie doktora net. określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej. Stopniami w zakresie sztuki są stopnie doktora net. określonej dziedziny sztuki w zakresie danej dyscypliny artystycznej.
3. Tytułem naukowym jest tytuł profesora net. określonej dziedziny nauki. Tytułem w zakresie sztuki jest tytuł profesora net. określonej dziedziny sztuki.
4. "Uczelnia" jest szkołą prowadząca studia wyższe, samodzielne badania naukowe oraz posiadająca wystarczająca kadrę do realizacji celów edukacyjnych.
5. "Instytucją naukową" jest ośrodek, prowadzący badania naukowe.
6. Zatrudnienie oznacza, iż dana osoba ma stałą umowę o pracę (odpłatną lub nieodpłatną) w danej uczelni lub instytucji naukowej, bądź w inny sposób jest powołana do pracy w tej uczelni lub instytucji.

Art. 2. [uznawanie stopni i tytułów]
1. Uczestnicy niniejszej Konwencji wzajemnie uznają tytuły zawodowe, stopnie i tytuły naukowe, przyznawane zgodnie z niniejszą Konwencją przez uczelnie i instytucje naukowe akredytowane zgodnie z Art. 4
2. Uczestnicy niniejszej Konwencji mogą wprowadzić obowiązek nostryfikacji tytułów zawodowych, stopni i tytułów naukowych, przyznawanych zgodnie z niniejszą Konwencją przez uczelnie i instytucje nieakredytowane zgodnie z Art. 4. Nostryfikacja powinna potwierdzić wiedzę i dorobek naukowy zainteresowanego.

Art. 3. [przyznawanie stopni i tytułów]
1. Do przyznawania tytułów zawodowych licencjata mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej dwóch magistrów net, lub co najmniej jednego doktora net. Tytuł zawodowy licencjata nadaje się po ukończeniu studiów licencjackich.
2. Do przyznawania tytułów zawodowych magistra mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej dwóch doktów net., lub co najmniej jednego profesora net. Tytuł zawodowy magistra nadaje się po ukończeniu studiów wyższych i po skutecznej obronie pracy magisterskiej.
3. Do przyznawania stopni naukowych doktora net. mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej dwóch profesorów net. Stopień naukowy doktora nadaje się po ukończeniu przewodu doktorskiego i skutecznej obronie pracy doktorskiej lub w uznaniu wybitnej wiedzy kandydata, uprawniającej go do nauczania.
4. Do przyznawania tytułów naukowych profesora net. mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej dwóch profesorów net. Tytuł naukowy profesora nadaje się po udokumentowaniu przez kandydata wybitnej wiedzy w danej dziedzinie, w szczególności poprzez przedstawienie opublikowanych już prac naukowych.
5. Do przyznawania tytułów naukowych profesora net. mają mają też prawo centralne władze państwowe, o ile przyznanie tego tytułu rekomendowało co najmniej dwóch profesorów net.

Art. 4. [akredytacja uczelni]
1. Członkowie zgłaszają do Sekretarza Generalnego OPM listę uczelni i instytucji naukowych, spełniających wymogi niniejszej Konwencji, wraz z informacjami dotyczącymi zatrudnionych w nich pracowników oraz uprawnień do nadawania tytułów i stopni, określonych w Art. 3.
2. Uczelnia lub instytucja naukowa może zostać akredytowana, jeśli spełnia wymogi określone w Art. 3. i jej wniosek zostanie zaakceptowany przez co najmniej dwie akredytowane uczelnie lub instytucje naukowe.
3. Do czasu akredytowania trzech pierwszych uczelni lub instytucji naukowych, Sekretarz Generalny akredytuje zgłoszone uczelnie lub instytucje naukowe, które spełniają najwyższe z wymogów określonych w Art. 3. i ich wnioski zostaną poparte przez władze państwowe.
4. Poprzez akredytowanie uczelni, uznaje się tytuły zawodowe oraz stopnie i tytuły naukowe osób zatrudnionych w tych uczelniach przed datą złożenia wniosku.
5. Skreślenie uczelni z listy następuje na wniosek państwa zgłaszającego lub z własnej inicjatywy Sekretarza Generalnego, o ile przez co najmniej 3 miesiące nie spełnia ona wymogów niniejszej Konwencji.
6. Prowadząc akredytację, Sekretarz Generalny nie ocenia działań uczelni i instytucji naukowych w dziedzinie badań naukowych czy dydaktyki, a jedynie określa, czy spełniają one wymogi formalne niniejszej Konwencji.
7. Sekretarz Generalny może do prowadzenia tych czynności upoważnić Pełnomocnika ds. Akredytacji Uczelni i Instytucji Naukowych.

Art. 5. [wsparcie dla uczelni i instytucji naukowych]
1. Członkowie, na których terytorium funkcjonują wyłącznie uczelnie i instytucje naukowe nie spełniające wymogów Art. 3. niniejszej Konwencji, mogą ubiegać się o pomoc ze strony Organizacji Polskich Mikronacji.
2. Sekretarz Generalny OPM zwróci się do Członków Organizacji o przedstawienie listy profesorów net. i doktorów net., którzy mogą wesprzeć uczelnie i instytucje określone w pkt. 1.
3. Po otrzymaniu wniosku ze strony uczelni lub instytucji naukowej, Sekretarz Generalny OPM wskaże profesora net. lub doktora net., który może wziąć udział w procesie przyznawania stopni i tytułów zawodowych i naukowych.
4. Sekretarz Generalny może do prowadzenia tych czynności upoważnić Pełnomocnika ds. Akredytacji Uczelni i Instytucji Naukowych, określonego w Art. 4.

Art. 6. [przepisy przejściowe]
Przez okres 9 miesięcy od wejścia Konwencji w życie obowiązywać będą następujące przejściowe przepisy Art. 3., dotyczące wymogu zatrudnienia pracowników naukowych:
1. Do przyznawania tytułów zawodowych licencjata mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej jednego magistra net. i jednego licencjata net., lub co najmniej jednego doktora net.
2. Do przyznawania tytułów zawodowych magistra mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej jednego doktora net. i jednego magistra net., lub co najmniej jednego profesora net.
3. Do przyznawania stopni naukowych doktora net. mają uczelnie i instytucje naukowe, zatrudniające co najmniej jednego profesora net. i jednego doktora net.

Art. 7 [wyjątki]
1. Członkowie OPM, których system stopni i tytułów naukowych w sposób istotny różni się od zawartego w niniejszej Konwencji mogą zastrzec odrębność swego systemu.
2. Zastrzeżenie, określone w pkt. 1., będzie prowadziło do uznania stopni i tytułów w danym v-państwie jedynie w takim zakresie, w jakim będą one zgodne z niniejszą Konwencją.

Art. 8. [Wejście Konwencji z życie]
Konwencja wchodzi w życie po podpisaniu jej przez co najmniej trzech członków Organizacji Polskich Mikronacji i jest otwarta dla wszystkich członków OPM oraz innych państw wirtualnych, spełniających wymogi członkostwa w OPM.

(weszła w życie 7.10.2008 r.)

Cytat:Konwencja sprawie integralności terytorialnej
polskich mikronacji

Wysokie Układające się Strony, przekonane o potrzebie zachowania integralności terytorialnej polskich mikronacji, postanawiają co następuje:

Art. 1 [definicje]
1. Przez "terytorium", określone w niniejszej Konwencji, uznaje się obszar wytyczony na mapie wirtualnego państwa przez jego władze, należący do tego państwa. Niniejsza Konwencja nie dotyczy terytorium, określanego jako listy dyskusyjne lub fora dyskusyjne albo też strony internetowe państw wirtualnych.
2. Przez "region" rozumie się część terytorium wirtualnego państwa, stanowiący odrębną jednostkę administracyjną lub w inny sposób wyraźnie wyodrębniony od reszty terytorium.
3. Przez "mieszkaniec" rozumie się osobę na stałe mieszkającą w wirtualnym państwie, Stronie niniejszej Konwencji, dysponującą pełnią praw publicznych i zdolną do czynności prawnych.

Art. 2. [integralność terytorialna]
1. Każda ze Stron niniejszej Konwencji uznaje integralność terytorialną pozostałych Stron, oznaczającą nienaruszalność jej terytorium.
2. Strony niniejszej Konwencji zobowiązują się do nieprowadzenia i niepopierania działalności, mogącej szkodzić integralności terytorialnej i nienaruszalności terytoriów pozostałych Stron.
3. W razie zaistnienia sporu terytorialnego, Strony zobowiązują się do wniesienia sprawy do Trybunału Arbitrażowego.
3. Strony niniejszej Konwencji podkreślają, iż postanowienia niniejszej Konwencji odnoszą się w takim stopniu do państw wirtualnych nie będących jej Stronami, w jakim te państwa postępują w odniesieniu do jej postanowień.

Art. 3. [prawo do samostanowienia]
1. Niniejsza Konwencja nie ogranicza prawa do samostanowienia mieszkańców wirtualnych państw.
2. Prawo do samostanowienia, oznaczające prawo do odłączenia regionu lub regionów wirtualnego państwa, nie może być realizowane w sprzeczności z prawodawstwem poszczególnych państw.
3. Strony niniejszej Konwencji zobowiązują się, w razie podjęcia przez mieszkańców regionu lub regionów jednej ze Stron działań zmierzających do odłączenia się tego regionu lub regionów, do poszanowania działań przez nich prowadzonych oraz do poszanowania działań władz tej Strony - jak również do nieingerencji w przypadku konfliktu między mieszkańcami i władzami.

Art. 4. [działanie w złej wierze]
1. Za działania w złej wierze uznaje się:
(1) próbę oddzielenia regionu lub regionów wbrew woli pozostałych mieszkańców tego regionu lub tych regionów,
(2) jednostronne ogłaszanie odłączenia regionu lub regionów bez podjęcia działań do tego zmierzających, a zgodnych z prawem państwowym oraz bez jednoznacznego poparcia oczywistej większości mieszkańców danego regionu lub regionów,
(3) proklamowanie odłączenia regionu lub regionów przez osoby lub państwa niezwiązane z danym regionem.

Art. 5. [nieprzestrzeganie Konwencji]
1. Nieprzestrzeganie niniejszej Konwencji skutkować będzie upomnieniem przez Sekretarza Generalnego Organizacji Polskich Mikronacji.
2. Rażące nieprzestrzeganie niniejszej Konwencji, pomimo upomnienia przez Sekretarza Generalnego Organizacji Polskich Mikronacji, może skutkować wykluczeniem z Organizacji Polskich Mikronacji w trybie analogicznym, jak przewidziany w Art. 9. Karty OPM.

Art. 6. [depozytariusz Konwencji]
Depozytariuszem Konwencji jest Sekretarz Generalny Organizacji Polskich Mikronacji.

Art. 7. [przystępowanie do Konwencji i wypowiadanie jej]
1. Konwencja jest otwarta dla wszystkich członków Organizacji Polskich Mikronacji, oraz dla v-państw nie będących jej członkami, lecz spełniającymi warunki członkostwa.
2. Podpisanie Konwencji następuje poprzez zgłoszenie do Depozytariusza Konwencji.
3. Wypowiedzenie Konwencji następuje poprzez notyfikowanie tego faktu Depozytariuszowi Konwencji. Wypowiedzenie skutkuje po 30 dniach od notyfikacji.

Art. 8. [obowiązywanie Konwencji]
Konwencja wchodzi w życie po podpisaniu jej przez co najmniej trzy wirtualne państwa, członków Organizacji Polskich Mikronacji.