Odnoszę wrażenie, że moi przedmówcy wyrazili się jakąś istotną prawdę na temat bieżącej kondycji Organizacji, siłą rzeczy związaną z osobą i wizerunkiem JE Piotra diuka Kościńskiego. Przypuszczam, że większość czytelników tego wątku w głębi ducha przyznaje słuszność wyrażonym tu argumentom. Zaznaczę może na starcie, że nie jestem dziś zwolennikiem odwołania obecnego Sekretarza Generalnego, dostrzegam jednak pewną korzyść w przedyskutowaniu tego i owego. A wystąpienie JE Józefa hrabiego Kalickiego stanowi dobry przyczynek do takiej debaty.

Abstrahuję od treści zarzutów. Przypuszczam, że nie wszystko boli nas w jednakowym stopniu i pewne argumenty z natury rzeczy mają charakter subiektywny. Osobiście nie odczuwam ciężaru "biurokratyzacji" OPM, ale nie zgadzam się z przedmówcą, który nazywa te oskarżenia "prostackimi". Intryguje mnie jednak kluczowy argument, jaki obrońcy Sekretarza Generalnego wysuwają przy okazji kolejnych próbach jego odwołania. Po raz ostatni z taką sytuacją mieliśmy do czynienia bodaj w styczniu 2010 r.

Sytuacja się powtarza: wnioskodawca przedstawia zarzuty - w jakiejś mierze słuszne - zaś obrońca, na ogół prawa ręka Sekretarza, sięga po argument braku "sensownej kontrkandydatury". Ten i ów w duchu dopowiada sobie jeszcze i taką oczywistość, tu i ówdzie werbalizowaną: "Następca, kimkolwiek by nie był, nie zorganizuje zjazdu mikronautów z redakcji ogólnopolskiego dziennika".

Zgadzam się. W pewnym sensie jest to dobry argument, ale z gatunku tych, które ograniczają reszcie członków Organizacji swobodę manewru i precyzyjnie wyznaczają pole gry. Jakkolwiek by to groteskowo zabrzmiało, mamy bowiem gwarancję formalnie dożywotnich rządów JE Piotra diuka Kościńskiego i właściwie żaden zarzut nie jest w stanie pozycji Sekretarza Generalnego poważnie zagrozić. Żaden znany mi monarcha z obszaru polskich mikronacji nie może pochwalić się takim immunitetem.

W moim odczuciu jest to jedna z przyczyn, które przyczyniły się do sytuacji, w której faktycznie nie doszło do wykrystalizowania się "sensownej kontrkandydatury", skoro każdy wniosek o odwołanie Sekretarza Generalnego stanowi rodzaj świętokradztwa. Wymowna to rzecz - wniosek delegata Erboki przeleżał dwa dni, zanim ktokolwiek zdecydował się udzielić odpowiedzi. Najwidoczniej nikt z nas nie wierzy w możliwość powodzenia takiej operacji. Nikt nie chce również psuć wspólnej zabawy.

Abstrahując od osobistych przymiotów JE Piotra diuka Kościńskiego, proponuję jednak zastanowić się, czy sytuacja Organizacji nie zbliża się do punktu, w którym zmiana na stanowisku Sekretarza Generalnego mogłaby stanowić elektryzującą odmianę - rodzaj nowego rozdania, śmiałego szarpnięcia. Nie zgodzę się, że nie znalazłby się "sensowny kontrkandydat". Nie znalazłby się sobowtór JE Piotra diuka Kościńskiego - to rzecz pewna. Nie znaczy to jednak, że następca musiałby być automatycznie przeciwieństwem diuka Kościńskiego.

Dostrzegam takich kontrkandydatów - choćby mojego przedmówcę z Królestwa Surmeńskiego. Znalazłoby się zapewne kilku innych, niekoniecznie obecnych dziś w tym Gmachu. Dlatego skłonny byłbym poprzeć wniosek przedstawiciela Triumwiratu Erboki - może przynajmniej w ten sposób uda nam się rzeczowo podyskutować o problemie jakości zarządzania Organizacją Polskich Mikronacji. Poparłbym zresztą każdy taki wniosek, kimkolwiek by dziś nie był Sekretarz Generalny. Po prostu po kilku latach obecności na stanowisku każdy funkcjonariusz dociera do punktu, w którym jego zmiana może przynieść pewne wymierne korzyści dla ogółu. Może zatem jest jakaś alternatywa.