Ekscelencjo! Towarzyszu! Dlatego właśnie idealnie pasuje jako przykład ludowego stereotypu. Ja także mógłbym długo tłumaczyć subtelności wandejskich wiwatów czy też relacje między fundamentalnym dla Mandragoratu poszanowaniem wolności słowa, a perunizmami i pornosocjalizmem jako jednymi z jego owoców, wobec których zresztą wielu miało i ma co najmniej ambiwalentne odczucia. Niemniej nie ma co walczyć z wiatrakami – od prostego rakuskiego chłopa nie wymagałbym rozróżniania zwrotów podobnie brzmiących po polsku, jak i po wandejsku, a od wandejskiego proletariusza zrozumienia dla filozoficznych postaw Szwejka. Natomiast na szczeblu dyplomatycznym poziom ten powinien być odpowiednio wyższy :)