Odnoszę wrażenie, że w ten sposób można dyskutować do białego rana, co zresztą sygnalizowałem JE Sekretarzowi Generalnemu. Na tym etapie chciałbym zaznaczyć, że wycofuję się z dalszej dyskusji. Podejrzewam, że objętość ostatnich postów pozbawiła nas widoków na jakiekolwiek konkluzje.

Cała ta historia jest zresztą dość symptomatyczna. O co w tym wszystkim bowiem chodzi? Sekretarz Generalny przystępuje do przeglądania archiwów, odkurza na dzień dobry jakieś techniczne zarządzenie sprzed czterech lat, prostuje kilka nonsensownych przepisów, po czym spotyka się z zarzutami, które każdego normalnego człowieka powinny zniechęcić do dalszej pracy w naszym gronie.

Przywołane tu zarzuty dotyczą dokumentu wydanego w 2007 roku. Dzisiaj można jedynie prostować pokrzywione drzewa, choć osobiście wątpię w sens odkurzania tych rupieci. Wciąż stoimy bowiem w miejscu i strzelamy do własnej bramki. Na miejscu Sekretarza Generalnego spodziewałbym się raczej przeprosin lub co najmniej ostrożnego wycofania krzywdzących oskarżeń. Nic takiego nie nastąpiło. Pozostało bardzo przykre wrażenie - sygnał poszedł zresztą szybko w świat. Obawiam się, że w ten sposób wkrótce osiągniemy stan całkowitego zniechęcenia.